In Gen. 7: 2 it is said like this:
“Of every clean beast thou shalt take to thee by sevens, the male and his female: and of beasts that are not clean by two, the male and his female.”
Here, it is said about two kinds of beasts.
The Word differentiates clean and unclean. Clean beast does not mean that it is washed and cleaned or the bodies of those beasts that are kept clean. That is related to the things of using. The Lord has fixed certain uses of the clean beasts and certain uses of the unclean beasts. It is God who created all the beasts. It is He who created clean beasts; it is He who created unclean beasts. Before the flood of waters came, the Lord had commanded to Noah to take the clean beasts and the unclean beasts into the ark in order to save them. The command was that he should take some beasts from among the clean and some beasts from among the unclean. They must be saved from the flood of waters. All the beasts are created by Him. It is He who created all the beasts. But among them, He has differentiated some as clean and some as unclean. It is so separated for the purpose of use of the beasts. The Bible says about the use of the clean beasts.
In Lev. 11: 2 it is said like this:
“Speak unto the children of Israel, saying, These are the beasts which ye shall eat among all the beasts that are on the earth.”
The Lord differentiated that the beasts which His people shall eat are the clean beasts, and the beasts which His people shall not eat are unclean beasts. Both the clean and unclean beasts are also created by God. Among the beasts thus created, both the clean and the unclean beasts were brought into the ark of Noah in order to save them. They were saved from the floods of water. Among the beasts thus saved were divided into those beasts which shall be eaten and those beasts which shall not be eaten and commanded about their uses. All the creatures created by God were created with the purpose that man may have dominion over them and enjoy them (Gen. 1: 28-30). Nevertheless, the Lord brought about difference in that which may be eaten, and that which may not be eaten for His people. The Lord has commanded an ordinance to His people the Israelites how to eat those beasts which may be eaten. He did not command His people to eat all the beasts that were created. He has differentiated and set apart some beasts which may be eaten. The Lord has not given command to eat the whole beast which has been separated in order that it may be eaten. The Lord has not allowed eating those beasts along with their blood.
In Lev. 17: 13 it is said like this:
“And whatsoever man there be of the children of Israel, or of the strangers that sojourn among you, which hunteth and catcheth any beast or fowl that may be eaten; he shall even pour out the blood thereof, and cover it with dust.”
The Lord has commanded that the blood of the edible beast must be poured out and covered with dust. Because,
In Lev. 17: 14 it is said like this:
“For it is the life of all flesh; the blood of it is for the life thereof: therefore I said unto the children of Israel, Ye shall eat the blood of no manner of flesh: for the life of all flesh is the blood thereof: whosoever eateth it shall be cut off.”
As the blood is the life of all flesh, the Lord has not allowed eating the beast which may be eaten, with its blood. Even in the beast which may be eaten, the Lord has separated the part which may be eaten and the part which may not be eaten. Why did the Lord not command to eat the blood?
In Heb. 13: 11 it is said like this:
“For the bodies of those beasts, whose blood is brought into the sanctuary by the high priest for sin, are burned without the camp.”
Blood must be brought into the sanctuary in order to take away the sin. Therefore, the Lord did not allow eating it along with blood.
In Gen. 8: 20 it is said like this:
“And Noah builded an altar unto the LORD; and took of every clean beast, and of every clean fowl, and offered burnt offerings on the altar.”
Clean beasts are offered as burnt offerings on the altar. The Lord has commanded that the life, which is the blood of the clean beasts which were delivered to be eaten, should be brought into the altar to be sprinkled.
In Heb. 13: 11 it is said like this:
“For the bodies of those beasts, whose blood is brought into the sanctuary by the high priest for sin, are burned without the camp.”
The body of the beast should be burned outside the Camp. The blood of the beast should be brought into the sanctuary for taking away the sin.
The Lord has divided the uses of beast into two kinds:
1. Clean beast - It is allowed that the Lord's people may eat. However, the people who eat them are not commanded to eat with the blood; because that blood has to be brought into the altar. But its body should be burned outside the camp. That body is a body of flesh; the body of flesh is not allowed to enter into the sanctuary.
In Lev. 11: 8 it is said like this:
“Of their flesh shall ye not eat, and their carcase shall ye not touch; they are unclean to you.”
That unclean beast and its blood were not allowed to be brought into the altar of the Lord. Further, its blood was also not allowed to be sprinkled inside the altar of the Lord. Because that beast is an unclean beast, that is, it is separated by the Lord as an unclean beast.
The Lord has commanded about the clean beasts which have been separated for eating, provided in what condition they should be.
In Lev. 17: 15 it is said like this:
“And every soul that eateth that which died of itself, or that which was torn with beasts, whether it be one of your own country, or a stranger, he shall both wash his clothes, and bathe himself in water, and be unclean until the even: then shall he be clean.”
If the beast that may be eaten is dead, before it is sacrificed, it is an unclean beast. The Lord has not allowed His people to eat the flesh of those edible beasts which died of itself, before they are used. The law has been commanded that they should eat only when a beast should be alive and then later it is killed for eating. The Lord has not commanded to eat the dead beast. That beast is unclean there. Although that beast is separated as an edible beast, if it has died of itself or was torn by other beasts, that beast is declared an unclean beast.
Similarly, the angels are divided into two kinds.
Only God created all the angels. But He has made one group of angels clean. He has set aside another group as unclean. This clean one will come into His altar; because, in that clean one, there is life. In the unclean one there is no life. The angels who are cast down are going to be subjected into condemnation along with the souls who are fixed for second death. The cast down angels who are said to be wild beasts will be subjected into condemnation.
The Word, which is sent by the Lord at first, is sent as an edible word. “Make an ark” was the Word given to Noah. It was an edible Word. But today there is no life in that word. It is a mere spoken word till today. There is no life today in that word. Today that spoken word is not mentioned as a blood which is taken into the presence of the Lord. It is a condition of being died of itself; it is a word which has already been fulfilled.
That which is unclean is already fulfilled; that which is not unclean is a living one. That which is unclean is dead; that which is not unclean is a living one. The blood of that beast which is unclean is not taken into the altar. There is life in the blood of the beast which is to be taken into the altar; there is life in that Word.
Blood is taken into the altar. Altar - the place acknowledged by the Living God. That is a place where He intervenes. This body of flesh is a useless thing. The Bible says that spiritual mind gives life (Rom. 8: 6). Only the edible beast gives a spiritual mind. That which is spiritual minded is edible (fit to be eaten). That which is not spiritual minded is unclean. That which is spiritual minded has edible life in it. It is taken into the altar. It is taken into the most holy sanctuary. It will inherit the kingdom of heaven.
We read in Jude 9th verse that Michael disputed about the body of Moses with Satan.
In Jude 9 it is said like this:
“Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee.”
Why did he dispute about the body of Moses? We read in the Bible (Deut. 34: 6) that the Lord buried the body of Moses. The curse given to the first man who had a soul was, “for dust you are and to dust you will return”. Therefore that dispute.
In 1 Cor. 15: 50 it is said like this:
“Now this I say, brethren, that flesh and blood cannot inherit the kingdom of God; neither doth corruption inherit incorruption.”
“Flesh and blood can not inherit the kingdom of God”. This body is yielded unto the earth. How does the Bible say when we are taken, how will we be taken?
In 1 Cor. 15: 51 it is said like this:
“Behold, I shew you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed,”
“We will be changed and taken up”. Those who are taken up in the secret coming of Jesus Christ, will not be taken up with this body of flesh. They will be transformed and taken up. Because, this body of flesh has been delivered to earth. It should be cast away from the Camp. The soul which is seen as blood pertaining to life in this body of flesh will inherit the eternal life. It will go to heaven.
The serpent is wiser and more cunning than all the beasts of the field. In the Old Testament it was a 'serpent'.
In Rev. 20: 2 it is said like this:
“And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years,”
Now, that serpent is named as the dragon in the New Testament. Paul the apostle said (in 2 Cor. 11: 3), “But I fear, lest by any means, as the serpent beguiled Eve through his subtility, so your minds should be corrupted from the simplicity that is in Christ.” The serpent was cunning among the beasts of the field. Today, the dragon is doing the works of the serpent. Only God created the dragon also. Just as how the serpent changed into the dragon, likewise the beast of the field is functioning as the beast. Just as how the serpent was wise among the beasts of the field, likewise wisdom is given to the dragon. The dragon has given that wisdom to the beast.
In Rev. 13: 4, 11 it is said like this:
“And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him?
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon.”
The dragon has given his power to the beast. We are going to see about this beast that has got the power of the dragon. It is prophesied by the prophets that the Lord's Word is in pairs with each other. They will be brought together (Isa. 34: 16). This body of flesh is away from the camp. The soul which is seen as life in this body is taken into the holy place. Just as the Bible is divided as the Old Testament and the New Testament, the dragon is divided into 2 sections and it is functioning.
In Rev. 13: 11 it is said like this:
“And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon.”
The beast, which is said here, had two horns like a lamb. Just as the clean beast, the unclean also has flesh; it has blood. In that blood, same kind of blood corpuscle is there. But the Lord has divided them as clean and unclean. The beast which is mentioned here, possesses two horns. It has two glories for itself. It has two testaments for itself. It possesses two testaments one being old and the other being new in itself. Both of them are fulfilled testaments.
In Rev. 13: 13 it is said like this:
“And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men,”
The dragon also does wonders, making fire come down from heaven on the earth. We are going to see about the beast which has thus got the power of the dragon.
An unclean beast is not allowed to be sacrificed to the Lord; it is a beast which has lost the grace to reach the heaven, namely the altar. This beast has the image of the Lamb. The Lamb was the vessel who brought the grace to the gentiles. That Lamb was a sacrificed beast for life. That beast was a clean beast. Its blood gives life and takes the gentiles into the altar of the kingdom of heaven. But its body was burnt in fire out of the camp.
After sprinkling the blood of life of clean beast upon the altar, the beast which had got power of dragon will reveal itself in the image of the lamb. Lamb is a clean beast. It was allowed to be sacrificed by the Lord. After the lamb is sacrificed, the beast who is in the image of the lamb and has got the power of dragon will proclaim it as clean and will witness that the blood sprinkled on the altar of the Lord will be his. That is, the unclean will witness itself as clean.
Here, it is said about the two nature of the two lambs.
After that which is fit to be sacrificed is sacrificed, it is not allowed to be sacrificed again. Because that blood has already been sprinkled, it is not allowed to be sacrificed again. When the beast is sacrificed, the blood in the beast has life. This blood is sprinkled on the altar. The blood is ordained to enter into the most holy sanctuary. They, who are entitled to enter into the Most Holy place, are pertaining to life. The Word is revealed by the Lord as manna which the Christ has ordered, to give life to them who are pertaining to this life. That was the word commanded for that day.
The beast without life means 'the beast in a dead condition'. The blood of that dead one had already been sprinkled on the altar. Hence, that is a condition in which there is no blood pertaining to life. It is in a dead state. That was the word already fulfilled. The beast which is already sacrificed and now has no life in body will arise from two nature.
In Rev. 13: 1, 11 it is said like this:
“And I stood upon the sand of the sea, and saw a beast rise up out of the sea, having seven heads and ten horns, and upon his horns ten crowns, and upon his heads the name of blasphemy.
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon.”
First beast - The beast rising up out of the Sea.
Second beast - The beast coming up out of the earth.
The beast which has not got the command for life will arise from the sea and the earth. That is inedible. That is a fulfilled word. That beast was already sacrificed; and its blood was sprinkled already on the altar. Though it appears as resembling the Lamb, it is a beast that has no life.
That which has life is pertaining to the Word. It will inherit the eternal life. The beast which has no life is a dead beast. There is no blood in it. Therefore, it is not allowed into the altar. The fulfilled word is food taken into dead state. The Word that is sent for that day is manna taken into the living state. That is the living word sent for that day.
This beast which is without life is divided as possessing two qualities.
One is the former; another is the latter. Thus there are two categories. These must rise up out of the sea as well as out of the earth. When the angel sets his foot, these two beasts should arise.
In Rev. 10: 4 it is said like this:
“And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not.”
When the angel cried with a loud voice, seven thunders uttered their voices. Then he had set his one foot upon the sea and another foot on the earth. When he set his feet thus, seven thunders uttered their voices. John started to write what their voices revealed. Because, the whole book of Revelation was a revelation which the Lord by sending His angel revealed to John the apostle. When John started to write the revelation which the angel had revealed, he heard a voice again from heaven which ordered him, …Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not” (Rev. 10: 4)“. In all the seven thunders, seven different things are mentioned. That thing or matter is not written as seen openly but it is sealed.
In Rev. 10: 5 - 7 it is said like this:
“And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven,
And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer:
But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets.”
When John the apostle started to write, it was ordered “You do not write. Seal them”. Therefore, it was sealed. Thus, the Lord has fixed a time to bring out the mystery by breaking the sealed ones. The mystery of God should be finished in the days of the voice of the seventh angel when he shall begin to sound the trumpet. When the angel set his one foot upon the sea, and the other foot on the earth, one mystery of God should have been fulfilled.
In Rev. 10: 8, 9 it is said like this:
“And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.
And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey.”
Those mysterious things which were proclaimed were sealed. That word, afterwards, was revealed by an angel. A little book which is open is in the hand of the angel. In that book, sealed mysteries were there. Those were proclaimed to John as mysteries of thunders. “Go and take the little book which is open in the hand of the angel who stands upon the sea and on the earth”, it was spoken to John.
The mysteries written in the book are God’s mysteries which will fulfill when the seventh angel blows the trumpet. All the mysteries written in that open book were proclaimed to John. But yet, he was not allowed to openly write that mystery, and so he has kept it sealed. The things thus sealed should be brought out in a determined time.
In Rev. 10: 9 it is said like this:
“And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey.”
It is said, “It shall be sweet as honey”. A little book which was sealed was in the hand of the angel who stood upon the sea and on the earth. In that case, that which is sealed things in that book, that is, that word when we eat (as we are now eating the word) it shall be sweet as honey in the mouth but it will make the belly bitter. The angel who has set his one foot upon the sea and another foot on the earth revealed the things which will later take place. They are the revelation which the Lord has revealed to John the apostle in order to show to His servants. Here it is said, “Two beasts will rise up”. One will rise up from the sea and the other will rise up from the earth. Then an angel will come. A little book will be in the hand of the angel. In that book, there are seven things written as mysteries. They will be brought out as seven thunders. But they must be brought out in a fixed time. That is a mystery of God which will be fulfilled at the time of the blowing of the trumpet of the 7th angel. At the time of the sound of the trumpet of the 7th angel, the mystery of God will be fulfilled and the mystery of these seven thunders will be revealed.
At first, the sound of loud cry. That is the sound of the trumpet. When the mysteries of the seal are revealed openly, the mystery of God must have been fulfilled. That book is sweet to eat as honey in the mouth; but it is bitter as soon as it goes into the belly.
What is thunder?
In Rev. 11: 19 it is said like this:
“And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament: and there were lightnings, and voices, and thunderings, and an earthquake, and great hail.”
When we see here, thunders are the living Word given to take us into heaven. These are the mysteries of God. These are revealed for the bride. These mysteries are sealed and closed, so that they should be proclaimed to the bride who will be taken up in the secret coming. It has been told to John when the sealed mysteries will be revealed. It has been told that they will be revealed after the mystery of God has been fulfilled in the days of the seventh angel.
In Rev. 5: 9 it is said like this:
“And they sung a new song, saying, Thou art worthy to take the book, and to open the seals thereof: for thou wast slain, and hast redeemed us to God by thy blood out of every kindred, and tongue, and people, and nation;”
Only one has been given the power to break the seal. That power is given only to the Lamb.
In Rev. 5: 10 it is said like this:
“And hast made us unto our God kings and priests: and we shall reign on the earth.”
“We shall reign on the earth”. It is said that you have redeemed us to God by thy living blood. Only that living blood came into the altar. Only by that blood, we have gone into the altar. This seal is broken only for them who shall reign on the earth.
In Rev. 20: 4 it is said like this:
“And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years.”
The angel who stood upon the sea as well as upon the earth, and the things revealed to John about Christ's Reign of Thousand Years and about what kind of people will take part in the Reign are mentioned here. The things which are mentioned are how those partakers in the Reign of Christ must be are sealed here. The power to break the seal is given to the Lamb. At the time of the seventh angel, when the mystery of God is fulfilled, it will be revealed. This mystery of God, which had already fulfilled, was completed in the time of the seventh Church.
A beast rises up out of the sea. Out of the earth also a beast rises up. When the two beasts rise up as such, an angel rises up having his one foot set on the sea and his another foot set on the earth. The word given by that angel is the mysteries which are given to those who are predestined to attain the heritage of kingdom of heaven. It is the living word given to the people who are going to take part in the Reign of Thousand Years of Jesus Christ.
Those mysteries which were kept as mysteries were proclaimed to John the apostle. They are written and sealed. The Lord has fixed a time to bring out the word which was written as a mystery. The time when they are brought out, the sealed mysterious secrets will be revealed. That is the time of the seventh angel. In the days of the seventh angel, the mystery of God will have been fulfilled. That secret of God's mystery is sweet to the mouth, that is sweet, but bitter to the stomach, that is unacceptable. If you read the English Bible it is mentioned as “Bitter”. The English meaning for that word is “Not Agreeable or unacceptable”. When it goes into the stomach, it will not be agreeable. The mouth will accept it. The stomach will not accept it. In the mean time, that is, with in the duration of time from the mouth to the stomach, they will become “disagreeable” or “unacceptable”. Stomach is a place which yields result. That book has two qualities. At first, it was sweet as honey. Secondly, it was causing separation, when they were yielding result. That is, it will not be agreeable to all or will not be acceptable by all.
In Gen. 25: 23 it is said like this:
“And the LORD said unto her, Two nations are in thy womb, and two manner of people shall be separated from thy bowels; and the one people shall be stronger than the other people; and the elder shall serve the younger.”
“Separation” means two kinds of nations shall rise up from the bowels. Jesus Christ said that He had come to cause separation on the earth (Matt. 10: 34, 35). That separation starts from the womb. That separation is,
1. Esau and
2. Jacob.
The place, where the little book went, is only one. But it went in and got separated into two 1. Mouth, 2. Stomach (Bowels).
The original seed is the Word. When it was eaten it was sweet. It was Isaac who ate it. Separation in the stomach is Esau and Jacob.
Honey means the Word. We read in the Bible (Psa. 19: 10), the Word of the Lord is sweeter than honey and the honeycomb. That little book seems to possess two things:
Proclaimed as thunders are sealed as mysteries. This thunder is the laws, which are commanded to go into the kingdom of heaven. The Lord has given a special kind of quality to the bride who will be taken in the secret coming. Those who are taken up in the secret coming, from among the gentiles who have become Christians, will take part in the Reign of Thousand Years. The mysteries of God will be revealed to them who are going to take part in the Reign of Thousand Years of Christ. That thunder proclaims that how those partakers of the Reign of Thousand Years should be. It was the Lord who proclaimed the voice of the thunders to John and commanded, “Seal up that thunder”. It is the Lamb who has got the power to break the seal. Just as the angel, who first set his foot upon the sea as well as on the earth, in the later days also, the same occurrence will come. Then the seal will be broken. That angel will stand just like the one who at first stood upon the sea and on the earth. Then through that mighty angel the mysteries of thunder will be proclaimed. How will they be when they are proclaimed? It will be sweet to the mouth, but it will not be agreeable to the belly. That is, when they are proclaimed in their time, they will not be totally agreeable. One category of people will accept it but a crowd of people will not accept it. Those who are of Jacob's kind will accept. Esaus will not accept. This is that separation.
Beast according to the works:
In Rev. 13: 1 it is said like this:
“And I stood upon the sand of the sea, and saw a beast rise up out of the sea, having seven heads and ten horns, and upon his horns ten crowns, and upon his heads the name of blasphemy.”
We saw that the beast which is going to rise from the sea has no blood of life. The beast is a creation of the Lord. It is the beast commanded to be eaten. But the time commanded for it was already fulfilled and so that was justified as not edible. But today in that word there is no life. It is dead. It had already been dead before it was brought to the altar for sacrifice. Reason, the time fixed for it by the Lord has already been fulfilled. In it, there is no living blood. Blood - it is life. This beast which rises up out of the sea has no life. In it there is nothing pertaining to life. There is no word pertaining to life. For example, in the Lord's word, on that day of Noah, which said that an ark should be built, there was life on that day. But today, in that word there is no life. Today, can we get salvation, if we build an ark in order to be saved? Is it possible that we can build an ark and by that ark can we go into the kingdom of heaven? Never. The ark is a word which has already been fulfilled. Today there is no life in it. If there is no life, it is in a dead state.
In the time of Old Testament, doing works according to the Law took into the eternal life. That was the commandment which the Lord gave to the Israelites. A young man who was very rich came to Jesus Christ and asked, “Good Master, what shall I do to inherit the eternal life?” Jesus said to him, “Do according to the commandments in the Law of Moses”. He replied, “All these I have kept from my youth up. Still, what else should I do?” Jesus Christ replied, “Yet you lack one thing. Sell all that you have and distribute it to the poor and then you follow me”. Is it thus said in the Law of Moses? It is not so; that which is not said in the Law of Moses, comes there as a law. He went away sorrowful, because he had great possessions (Matt. 19: 16-22; Luke 18: 18-24). Jesus Christ came in order to fulfill the Law. There, after the law had been fulfilled, the law of grace began. Therefore a Word, which was not said in the law, was spoken there. After the fulfillment of the law, grace has been given to us who are the gentiles. In the time of New Testament, an Israelite who walks by the law can not inherit the eternal life. In that case, that Law is in a dead state; that is, the word which has already been fulfilled. The Bible witnesses this deed as 'beast'. It was commanded by the Lord only. The Lord said it was 'clean'. But, today it has no life. Likewise, that beast will rise from the sea with the head as laws which was fulfilled in the times of Churches.
In Rev. 13: 11 it is said like this:
“And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon.”
The teaching of the beast that rises out of the earth is not in accordance with the truth.
This beast rises up having the same glory similar to that of the Lamb. The dragon has given its reign to the beast. The beast that rose up first was completely under the reign of the dragon. The beast that rises up secondly, does not come under the reign directly, but works indirectly. The dragon reveals himself indirectly through the beast. The beast that rises up from the earth, beguiles the people with the things of the earth. When these two beasts will rise, that angel puts his feet upon them and will arise. After that angel shouted, the secret coming of Jesus Christ will come. Those who will take part in the secret coming of Jesus Christ shall be transformed and taken.
In 1 Cor. 15: 51, 52, it is said like this:
“Behold, I shew you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed,
In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed.”
At the last sound of the trumpet, we shall be transformed and taken. The people, who will be taken in the secret coming of Jesus Christ, are the people who have not received the mark of the beast.
In Rev. 20: 4 it is said like this:
“And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years.”
Those who have received the mark of the beast will not be taken in the Lord's coming. Now, we are living in the time of rising of the mighty angel. All the mysteries will be revealed through him. These mysteries are sealed till the time of their fulfillment.
It is also proclaimed in the message of “The Mighty Angel”, about the beast that rises up from the sea and the beast that rises up from the earth.
Amen! Amen!! Amen!!!
ஆதி. 7: 2-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பூமியின்மீதெங்கும் வித்தை உயிரோடே காக்கும்பொருட்டு, நீ சுத்தமான சகல மிருகங்களிலும், ஆணும் பெண்ணுமாக எவ்வேழு ஜோடும், சுத்தமல்லாத மிருகங்களில் ஆணும் பெண்ணுமாக ஒவ்வொரு ஜோடும்,"
இரண்டுவிதமான மிருகங்களைப் பற்றி இங்கே கூறப்பட்டுள்ளது.
1. சுத்தமான மிருகம்
2. சுத்தம் அல்லாத மிருகம் - அதாவது அசுத்தமான மிருகம்
சுத்தம், அசுத்தம் என்று வேறுபிரிப்பது வார்த்தை. சுத்தமான மிருகம் என்பது தண்ணீரினால் கழுவி சுத்திகரிக்கப்படுவதினால் அல்ல. சரீரம் சுத்தமாக வைக்கப்பட்டிருக்கின்றதான ஒரு காரியம் இது அல்ல. அது பயன்பாட்டின்படியான காரியமாகும். சுத்தமான மிருகத்திற்கென ஒரு பயன்பாட்டினையும், சுத்தம் அல்லாத மிருகத்திற்கென ஒரு பயன்பாட்டினையும் கர்த்தர் நியமித்திருக்கின்றார். சகல மிருகங்களையும் சிருஷ்டித்தவர் தேவன். சுத்தமானதையும் அவர்தான் சிருஷ்டித்தார்; சுத்தம் அல்லாதவைகளையும் அவர்தான் சிருஷ்டித்தார். ஜலப்பிரளயம் வருவதற்கு முன்பாக, சுத்தமல்லாத மிருகங்களையும், சுத்தமுள்ள மிருகங்களையும் காப்பாற்றும் பொருட்டுப் பேழையினுள் கொண்டு செல்லும்படியாகக் கர்த்தர் நோவாவிற்குக் கட்டளையிட்டார். சுத்தமான மிருகங்களிலும், சுத்தம் அல்லாத மிருகங்களிலும் சிலவற்றை பேழைக்குள் எடுத்துக்கொள் என்பது கட்டளை. ஜலப்பிரளயத்தினின்று அவைகள் காக்கப்படவேண்டும். எல்லா மிருகங்களும் அவரால் உண்டாக்கப்பட்டவைகள்தான். எல்லா மிருகங்களையும் அவர்தான் சிருஷ்டித்தார். ஆனால், அவைகளில் சிலவற்றைச் சுத்தம் என்றும், சிலவற்றைச் சுத்தம் அல்லாதது என்றும் அவரே வேறுபிரித்திருக்கின்றார். மிருகங்களின் பயன்பாட்டிற்கென்று அவ்விதமாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. சுத்தமான மிருகங்களின் பயன்பாட்டினைக் குறித்து வேதம் இவ்விதமாகக் கூறுகின்றது.
லேவி. 11: 2-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"நீங்கள் இஸ்ரவேல் புத்திரரோடே சொல்லவேண்டியது என்னவென்றால், பூமியிலிருக்கிற சகல மிருகங்களிலும் நீங்கள் புசிக்கத்தக்க ஜீவ ஜந்துக்கள் யாதெனில்:"
தனது ஜனம் புசிக்கத்தக்க மிருகம் சுத்தமான மிருகம் எனவும், புசிப்பதற்குத்தகாத மிருகம் அசுத்தமான மிருகம் எனவும் வேறுபிரித்தார். சுத்தமான மிருகங்களும், அசுத்தமான மிருகங்களும் தேவனால் உருவாக்கப்பட்டவைகள்தான். அவ்வாறு உருவாக்கப்பட்ட மிருகங்களில் சுத்தமானவைகளும், சுத்தம் இல்லாதவைகளும் காக்கப்படும்பொருட்டு நோவாவின் பேழையினுக்குள் கொண்டுசெல்லப்பட்டது. அவைகள் ஜலப்பிரளயத்திலிருந்து காக்கப்பட்டது. அவ்வாறு காக்கப்பட்ட மிருகங்களில் புசிக்கத்தக்கது இன்னதென்றும், புசிக்கத்தகாதது இன்னதென்றும் வேறுபிரித்து அவைகளின் பயன்பாடு குறித்துக் கட்டளையிட்டார். சிருஷ்டிக்கப்பட்ட எல்லா சிருஷ்டிப்புகளையும் மனிதன் ஆண்டு, அனுபவித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே தேவனால் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது (ஆதி. 1: 28-30). அப்படியிருப்பினும், கர்த்தர் தம்முடைய ஜனம் புசிப்பதற்காக, புசிக்கத்தக்கவைகள், புசிக்கத்தகாதவைகள் என்ற வேறுபாட்டைக் கட்டளையிட்டார். புசிக்கத்தக்க மிருகத்தினை, எப்படிப் புசிக்க வேண்டும் என தமது ஜனமாகிய இஸ்ரவேலர்களுக்கு ஒரு நியமனத்தினைக் கட்டளையிட்டார். சிருஷ்டிக்கப்பட்ட எல்லா மிருகங்களையும் புசிக்க அவர் தமது ஜனத்திற்குக் கட்டளையிடவில்லை. புசிப்பதற்கென்று சிலவற்றினைப் வேறுபிரித்துக் கொடுத்திருக்கின்றார். அப்படிப் புசிக்கத்தக்கதாய்ப் பிரிக்கப்பட்ட மிருகத்தினை முழுவதுமாகப் புசிக்கக் கட்டளையிடவில்லை. அவற்றினை அதின் இரத்தத்தோடே புசிப்பதற்குக் கர்த்தர் அனுமதிக்கவில்லை.
லேவி. 17: 13-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இஸ்ரவேல் புத்திரரிலும் உங்களுக்குள் தங்குகிற அந்நியர்களிலும் எவனாகிலும் புசிக்கத்தக்க ஒரு மிருகத்தையாவது ஒரு பட்சியையாவது வேட்டையாடிப் பிடித்தால், அவன் அதின் இரத்தத்தைச் சிந்தப்பண்ணி, மண்ணினால் அதை மூடக்கடவன்."
புசிக்கத்தக்க மிருகத்தின் இரத்தத்தினை பூமியில் சிந்தப்பண்ணி அதை மண்ணினால் மூடிப்போடவேண்டும் என்று கட்டளையிட்டார். ஏனென்றால்,
லேவி. 17: 14-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"சகல மாம்சத்துக்கும் இரத்தம் உயிராயிருக்கிறது; இரத்தம் ஜீவனுக்குச் சமானம்; ஆகையால் எந்த மாம்சத்தின் இரத்தத்தையும் புசிக்கவேண்டாம்; சகல மாம்சத்தின் உயிரும் அதின் இரத்தந்தானே; அதைப் புசிக்கிற எவனும் அறுப்புண்டுபோவான் என்று இஸ்ரவேல் புத்திரருக்குச் சொன்னேன்."
இரத்தம் மாமிசத்தின் உயிராய் இருப்பதால், புசிக்கத்தக்க மிருகத்தினை அதின் இரத்தத்தோடே புசிக்கக் கர்த்தர் அனுமதிக்கவில்லை. புசிக்கத்தக்க மிருகத்தினிடத்திலும் புசிக்கத்தக்க பகுதி இன்னதென்றும், புசிக்கத்தகாத பகுதி இன்னதென்றும் கர்த்தர் வேறுபிரித்தார். ஏன் இரத்தத்தினைப் புசிக்கக் கர்த்தர் கட்டளையிடவில்லை?
எபி. 13: 11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஏனென்றால், எந்த மிருகங்களுடைய இரத்தம் பாவங்களினிமித்தமாகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் பிரதான ஆசாரியனாலே கொண்டுவரப்படுகிறதோ, அந்த மிருகங்களின் உடல்கள் பாளயத்துக்குப் புறம்பே சுட்டெரிக்கப்படும்."
இரத்தம், பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் பாவ நிவிர்த்திக்கென்று கொண்டுசெல்லப்பட வேண்டும். எனவே அதனோடு புசிக்கக் கர்த்தர் அனுமதிக்கவில்லை.
ஆதி. 8: 20-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அப்பொழுது நோவா கர்த்தருக்கு ஒரு பலிபீடம் கட்டி, சுத்தமான சகல மிருகங்களிலும், சுத்தமான சகல பறவைகளிலும் சிலவற்றைத் தெரிந்துகொண்டு, அவைகளைப் பலிபீடத்தின்மேல் தகனபலிகளாகப் பலியிட்டான்."
சுத்தமான மிருகங்கள், பலிபீடத்தின்மேல் பலியிட ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகின்றது. புசிப்பதற்கென்று ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்ட அந்த சுத்தமான மிருகங்களின் ஜீவனான உயிரைக் கர்த்தர் தன்னுடைய பலிபீடத்திற்குள் தெளிக்கப்படுவதற்காகக் கொண்டுவரவேண்டும் எனக் கட்டளையிட்டார்.
எபி. 13: 11ன் பிற்பகுதியில் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"…அந்த மிருகங்களின் உடல்கள் பாளயத்துக்குப் புறம்பே சுட்டெரிக்கப்படும்."
மிருகத்தின் உடல், பாளயத்திற்குப் புறம்பே சுட்டெரிக்கப்படவேண்டும். மிருகத்தின் இரத்தம், பாவநிவிர்த்திக்கென்று பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் கொண்டுவரப்படவேண்டும்.
மிருகத்தின் பயன்பாட்டினைக் கர்த்தர் இரண்டு வகையாகப் பிரித்திருக்கின்றார்.
1.சுத்தமான மிருகம் - இது கர்த்தரின் ஜனம் புசிப்பதற்காக அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. ஆனாலும் அவைகளை இரத்தத்தோடு புசிக்கக் கட்டளையிடப்படவில்லை. ஏனென்றால், அந்த இரத்தம் கர்த்தரது பலிபீடத்திற்குள் கொண்டு செல்லப்படவேண்டும். அதன் உடலோ பாளயத்திற்குப் புறம்பே சுட்டெரிக்கப்படவேண்டும். அந்த உடல் மாமிச சரீரம். மாமிச சரீரம் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்ல அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.
2.அசுத்தமான மிருகம் - தீட்டான மிருகம்
லேவி. 11: 8-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இவைகளின் மாம்சத்தைப் புசிக்கவும், இவைகளின் உடல்களைத் தொடவும் வேண்டாம்; இவைகள் உங்களுக்குத் தீட்டாயிருக்கக்கடவது."
தீட்டான மிருகமும் அதின் இரத்தமும் கர்த்தருடைய பலிபீடத்திற்குள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. அவைகளின் இரத்தம், கர்த்தருடைய பலிபீடத்தில் தெளிப்பதற்கு அனுமதிக்கப்படவில்லை. காரணம், அந்த மிருகம் அசுத்தமான மிருகம், அதாவது சுத்தம் அல்லாத மிருகம் என்று கர்த்தரால் வேறுபிரிக்கப்பட்டது.
புசிப்பதற்காக வேறுபிரிக்கப்பட்ட மிருகத்தினையும், அவைகள் எத்தன்மையில் இருந்தால் புசிக்கலாம் எனவும் கட்டளையிட்டுள்ளார்.
லேவி. 17: 15-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"தானாய் இறந்துபோனதையாவது, பீறுண்டதையாவது, புசித்தவன் எவனும், அவன் சுதேசியானாலும் பரதேசியானாலும், தன் வஸ்திரங்களைத் தோய்த்து, தண்ணீரில் முழுகி, சாயங்காலமட்டும் தீட்டாயிருப்பானாக; பின்பு சுத்தமாயிருப்பான்."
புசிக்கத்தக்க மிருகம் பலி செலுத்துவதற்கு முன்பாகவே மரித்துவிட்டால், அவைகள் தீட்டுள்ளதாகும். புசிக்கத்தக்க மிருகங்களும் பிரயோஜனப்படுத்துவதற்கு முன்பாகத் தானாய் மரித்திருக்குமேயானால், அவைகளின் மாமிசத்தினைப் புசிக்கக் கர்த்தர் தம்முடைய ஜனத்தினை அனுமதிக்கவில்லை. அந்த மிருகம் ஜீவனோடு இருந்து, அதன்பின்னர், புசிப்பதற்காகக் கொல்லப்பட்ட பின்னரே, அதைப் புசிக்கக் கட்டளையிடப்பட்டது. மரித்த மிருகத்தினைப் புசிப்பதற்குக் கர்த்தர் கட்டளையிடவில்லை. அந்த மிருகம் அங்கே தீட்டானதாகும். அந்த மிருகம் புசிக்கத்தக்க மிருகம் என்று பிரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவைகள் தானாய் மரித்தாலும், பீறுண்டு மரித்தாலும் அவைகள் தீட்டுள்ளவைகள் என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
அதைப்போலவே தேவதூதர்களிலும் இரண்டு பிரிவுகள் உள்ளது.
1. சுத்தமானவர்கள்,
2. சுத்தம் அல்லாதவர்கள்.
தேவதூதர்கள் அனைவரையும் சிருஷ்டித்தவர் தேவனே. ஆனால், அவர் தூதர்களில் ஒரு கூட்டத்தினைச் சுத்தப்படுத்தியிருக்கின்றார்; சுத்தம் அல்ல என்று குறிப்பிட்டு ஒரு கூட்டத்தினை ஒதுக்கியிருக்கின்றார். சுத்தமானது அவருடைய பலிபீடத்திற்குள் வரும். ஏனென்றால், அந்தச் சுத்தமானதில் ஜீவன் இருக்கின்றது. சுத்தம் அல்லாததில் ஜீவன் இல்லை. இரண்டாம் மரணத்திற்கென நியமிக்கப்பட்டிருக்கின்ற ஆத்துமாக்களுடன் சேர்த்து தள்ளப்பட்ட தூதர்களும் ஆக்கினைத்தீர்ப்பிற்கு உட்படுத்தப்படப்போகின்றார்கள். காட்டுமிருகங்கள் என்று கூறப்பட்டுள்ள தள்ளுண்ட தூதர்கள் ஆக்கினைக்கு உட்படுத்தப்படுவார்கள்.
அனுப்பப்படும் வார்த்தையும் புசிக்கத்தக்கதாகவே முதலில் அனுப்பப்படும். நோவாவிற்குப் புசிக்கத்தக்க வார்த்தையாகக் கொடுக்கப்பட்டது, "பேழையை உருவாக்கு" என்பது. ஆனால் அந்த வார்த்தையில் இன்று ஜீவன் இல்லை. அது உரைக்கப்பட்ட வார்த்தையாகவே இன்றுவரை இருக்கின்றது; ஆனால், அந்த வார்த்தையில் இன்று ஜீவன் இல்லை. உரைக்கப்பட்ட அந்த வார்த்தை தேவசமுகத்திற்குள்ளாக கொண்டு செல்லப்படும் இரத்தமாக இல்லை. அது தானாய் மரித்திருக்கக் கூடிய நிலை; அது நிறைவேறித்தீர்ந்த வார்த்தை.
தீட்டுள்ளது நிறைவேறியது; தீட்டற்றது ஜீவனாய் இருப்பது. தீட்டு உள்ளது மரித்தது; தீட்டு இல்லாதது ஜீவனோடு இருப்பது.
எந்த மிருகம் தீட்டானதோ, அந்த மிருகத்தின் இரத்தம் பலிபீடத்திற்குள் கொண்டு செல்லப்படுவதில்லை. பலிபீடத்திற்குள் கொண்டுசெல்லப்பட வேண்டிய மிருகத்தின் இரத்தத்தில் ஜீவன் இருக்கின்றது, அந்த வார்த்தையில் உயிர் இருக்கின்றது.
இரத்தம் பலிபீடத்திற்குள் கொண்டுசெல்லப்படும். பலிபீடம் - ஜீவனுள்ள தேவனால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஸ்தலம்; அது அவர் இடைபடும் ஸ்தலம். இந்த மாமிச சரீரம் ஒன்றுக்கும் உதவாது; ஆவியின் சிந்தையோ ஜீவனைக் கொடுக்கும் என்று வேதம் கூறுகின்றது (ரோம. 8: 6). ஆவியின் சிந்தையினைக் கொடுப்பது புசிக்கத்தக்க மிருகம். ஆவியின் சிந்தையுள்ளது புசிக்கத்தக்கது. ஆவியின் சிந்தையில்லாதது அசுத்தமானது. ஆவியின் சிந்தையுள்ளது புசிக்கத்தக்கதான ஜீவன் கொண்டது. அது பலிபீடத்திற்குள் கொண்டுசெல்லப்படும்; மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்லும். அது பரலோக ராஜ்யத்தினைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ளும்.
மோசேயின் சரீரத்தினைக் குறித்து மிகாவேல், சாத்தானிடம் தர்க்கித்தான் என்று யூதா - 9ம் வசனத்தில் நாம் வாசிக்கின்றோம்.
"பிரதான தூதனாகிய மிகாவேல் மோசேயினுடைய சரீத்தைக்குறித்துப் பிசாசுடனே தர்க்கித்துப் பேசினபோது, அவனைத் தூஷணமாய்க் குற்றப்படுத்தத் துணியாமல்: கர்த்தர் உன்னைக் கடிந்துகொள்வாராக என்று சொன்னான்."
ஏன் மோசேயின் சரீரத்தினைக் குறித்துத் தர்க்கம்பண்ணினான்? மோசேயின் சரீரத்தினைக் கர்த்தர் அடக்கம்பண்ணினார் என்று வேதத்தில் வாசிக்கின்றோம் (உபா. 34: 6). மண்ணாயிருக்கின்றாய்; நீ மண்ணுக்குத் திரும்புவாய் என்பது ஆத்துமாவைப் பெற்ற முதல் மனிதனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சாபம். எனவே அந்த தர்க்கம்.
1 கொரி. 15: 50-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"சகோதரரே, நான் சொல்லுகிறதென்னவெனில், மாம்சமும் இரத்தமும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கமாட்டாது; அழிவுள்ளது அழியாமையைச் சுதந்தரிப்பதுமில்லை."
"மாமிசமும் இரத்தமும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிப்பதில்லை." இந்தச் சரீரம் மண்ணுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. நாம் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்போது எப்படியாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுவோம் என்று வேதம் கூறுகின்றது.
1 கொரி. 15: 51-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இதோ, ஒரு இரகசியத்தை உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன்; நாமெல்லாரும் நித்திரையடைவதில்லை; ஆகிலும் கடைசி எக்காளம் தொனிக்கும்போது, ஒரு நிமிஷத்திலே, ஒரு இமைப்பொழுதிலே, நாமெல்லாரும் மறுரூபமாக்கப்படுவோம்."
"மறுரூபமாக்கப்பட்டு எடுத்துக்கொள்ளப்படுவோம்". இயேசு கிறிஸ்துவினுடைய இரகசிய வருகையில் எடுத்துக்கொள்ளப்படப்போகின்றவர்கள் மாமிச சரீரத்தோடு எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதில்லை; மறுரூபமாக்கப்பட்டு எடுத்துக்கொள்ளப்படுவார்கள். ஏனென்றால், இந்த மாமிச சரீரம் மண்ணுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. பாளயத்திற்குப் புறம்பே அது தள்ளப்படவேண்டும். மாமிச சரீரத்தில் ஜீவனுக்குரிய இரத்தமாகக் காணப்படும் ஆத்துமா நித்திய ஜீவனைச் சுதந்தரிக்கும். அது பரலோகம் சென்றடையும்.
காட்டு மிருகங்கள் அனைத்திலும் ஞானமும் தந்திரமும் உள்ளது சர்ப்பம். பழைய ஏற்பாட்டினில் அது சர்ப்பமாக இருந்தது.
வெளி. 20: 2-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பிசாசென்றும் சாத்தானென்றும் சொல்லப்பட்ட பழைய பாம்பாகிய வலுசர்ப்பத்தை அவன் பிடித்து…"
புதிய ஏற்பாட்டினில், அந்த சர்ப்பத்திற்கு வலுசர்ப்பம் என்று பெயரிடப்பட்டிருக்கின்றது. சர்ப்பமானது தன்னுடைய தந்திரத்தினால் ஏவாளை வஞ்சித்ததுபோல, உங்கள் மனதும் கிறிஸ்துவைப்பற்றிய உண்மையினின்று விலகும்படி கெடுக்கப்படுமோ என்று, தான் பயந்திருப்பதாக அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் கூறினார் (2 கொரி. 11: 3). காட்டு மிருகங்களுக்குள் தந்திரமாய் இருந்தது சர்ப்பம்; இன்று சர்ப்பத்தின் கிரியைகளை வலுசர்ப்பம் செய்து கொண்டிருக்கின்றது. வலுசர்ப்பத்தினையும் உருவாக்கியவர் தேவன்தான். சர்ப்பம் எப்படி வலுசர்ப்பமாக மாறியதோ, அதேபோல காட்டு மிருகம் இப்போது மிருகமாகச் செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றது. காட்டு மிருகங்களுக்குள் எப்படி சர்ப்பமானவன் ஞானமுள்ளவனாக இருந்தானோ, அதுபோல வலுசர்ப்பத்திற்கும் ஞானம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. வலுசர்ப்பமானது மிருகத்தினிடம் அந்த ஞானத்தினைக் கொடுத்திருக்கின்றது.
வெளி. 13: 4, 11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அந்த மிருகத்திற்கு அப்படிப்பட்ட அதிகாரங்கொடுத்த வலுசர்ப்பத்தை வணங்கினார்கள். அல்லாமலும்: மிருகத்திற்கு ஒப்பானவன் யார்? அதினோடே யுத்தம்பண்ணத்தக்கவன் யார்? என்று சொல்லி, மிருகத்தையும் வணங்கினார்கள்.
பின்பு, வேறொரு மிருகம் பூமியிலிருந்து எழும்பக் கண்டேன்; அது ஒரு ஆட்டுக்குட்டிக்கு ஒப்பாக இரண்டு கொம்புகளையுடையதாயிருந்தது, வலுசர்ப்பத்தைப்போலப் பேசினது."
வலுசர்ப்பம் தனது அதிகாரத்தினை மிருகத்திற்குக் கொடுத்துள்ளது. வலுசர்ப்பத்தின் அதிகாரம் பெற்ற மிருகத்தினைக் குறித்து நாம் பார்க்கப்போகின்றோம். கர்த்தருடைய வசனம் ஒன்றுக்கொன்று ஜோடியோடு இருக்கும் என்று தீர்க்கதரிசிகள் மூலமாக அறிவிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. அவைகள் ஒன்று சேர்க்கப்படும் (ஏசா. 34: 16). பாளயத்திற்குப் புறம்பே கிடப்பது இந்த மாமிச சரீரம். பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் கொண்டுசெல்லப்படுவது சரீரத்தில் ஜீவனாகக் காணப்படும் உள்ளான மனிதனான ஆத்துமாவாகும். வேதாகமம் பழைய ஏற்பாடு எனவும், புதிய ஏற்பாடு எனவும் இரண்டு பிரிவாகப் பிரிக்கப்பட்டதுபோல, வலுசர்ப்பமும் இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிந்து செயல்படுகின்றது.
வெளி. 13: 11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பின்பு, வேறொரு மிருகம் பூமியிலிருந்து எழும்பக் கண்டேன்; அது ஒரு ஆட்டுக்குட்டிக்கு ஒப்பாக இரண்டு கொம்புகளையுடையதாயிருந்தது, வலுசர்ப்பத்தைப்போலப் பேசினது."
இங்கே கூறப்பட்டுள்ள மிருகமானது ஆட்டுக்குட்டிக்கு ஒப்பாக இரண்டு கொம்புகளை உடையதாக இருந்தது. சுத்த மிருகத்தினைப்போல அசுத்தத்திற்கும் மாமிசம் இருக்கின்றது, இரத்தம் இருக்கின்றது. அந்த இரத்தத்தினுள் இரத்த அணுக்கள் இருக்கின்றது. ஆனால் அவைகளைக் கர்த்தர் சுத்தம் என்றும், அசுத்தம் என்றும் வேறுபிரித்துள்ளார். இங்கே கூறப்பட்டுள்ள மிருகமானது இரண்டு கொம்புகளைக் கொண்டிருக்கின்றது, இரண்டு மகிமையினைத் தனக்கென்று வைத்திருக்கின்றது. இரண்டு ஏற்பாடுகளைத் தனக்கென்று வைத்திருக்கின்றது. பழையது என்றும், புதியது என்றும் இரண்டு ஏற்பாடுகளைத் தன்னகத்தே வைத்திருக்கின்றது. அது நிறைவேறிய ஏற்பாடுகளாகும்.
வெளி. 13: 13-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அன்றியும், அது மனுஷருக்குமுன்பாக வானத்திலிருந்து பூமியின்மேல் அக்கினியை இறங்கப்பண்ணத்தக்கதாகப் பெரிய அற்புதங்களை நடப்பித்து,"
வலுசர்ப்பமும் வானத்திலிருந்து அக்கினியினை இறங்கப்பண்ணி அற்புதங்களைச் செய்யும். இந்த வலுசர்ப்பத்தின் அதிகாரத்தினைப் பெற்றிருக்கும் மிருகத்தினைக் குறித்தும் பார்க்கப்போகின்றோம்.
சுத்தம் அல்லாத மிருகம் கர்த்தருக்கென்று பலியிட அனுமதிக்கப்படவில்லை. அது பரலோகம் என்ற பலிபீடத்திற்குள் சென்றடையும் கிருபையினை இழந்துவிட்ட மிருகமாகும். இந்த மிருகமானது ஆட்டுக்குட்டியினைப் போன்ற சாயல் கொண்டதாகும். ஆட்டுக்குட்டியானவர் புறஜாதிகளுக்குக் கிருபையினைக் கொண்டுவந்த பாத்திரமாகும். அந்த ஆட்டுக்குட்டி ஜீவனுக்கென்று பலியிடப்பட்ட மிருகமாகும். அந்த மிருகம் சுத்தமான மிருகமாகும். அதின் இரத்தம் ஜீவனைக் கொடுத்து பலிபீடமாகிய பரலோகராஜ்யத்திற்குள் புறஜாதிகளைக் கொண்டுசெல்லும் மார்க்கமானது. ஆனால் அதின் சரீரமானது பாளயத்திற்குப் புறம்பே சுட்டெரிக்கப்பட்டது.
சுத்தமான மிருகத்தின் ஜீவனான இரத்தம் பலிபீடத்தில் தெளிக்கப்பட்ட பின்னர், வலுசர்ப்பத்தின் அதிகாரத்தினைப் பெற்ற மிருகமானது ஆட்டுக்குட்டியின் சாயலில் தன்னை வெளிப்படுத்தும். ஆட்டுக்குட்டி சுத்தமான மிருகம்; அது பலியிட கர்த்தரால் அனுமதிக்கப்பட்டது. அந்த ஆட்டுக்குட்டி பலியிடப்பட்ட பின்னர், ஆட்டுக்குட்டியின் சாயல் கொண்டதும் வலுசர்ப்பத்தின் அதிகாரம் கொண்டதுமான மிருகம் தன்னை சுத்தம் என்று அறிக்கையிட்டு, கர்த்தரின் பலிபீடத்தில் தெளிக்கப்படும் இரத்தம் தன்னுடையது என்றும் சாட்சியிடும். அதாவது சுத்தம் அல்லாதது தன்னை சுத்தமானது என்று சாட்சியிடும். இரண்டு தன்மையிலான ஆட்டுக்குட்டிகளைப் பற்றி கூறப்பட்டுள்ளது.
1. ஜீவனுக்குரியது (ஆட்டுக்குட்டியானவர்),
2. ஜீவன் இல்லாதது (ஆட்டுக்குட்டியானவருக்கு ஒப்பானதாக எழும்பும் மிருகம்).
பலியிடத்தக்கது ஏற்கனவே பலியிடப்பட்டபின், மீண்டும் பலியிட அனுமதிக்கப்படாததாகும். அதின் இரத்தம் ஏற்கனவே தெளிக்கப்பட்டதால் மீண்டும் பலியிட அனுமதிக்கப்படவில்லை. பலியிடப்படும்போது மிருகத்தின் இரத்தத்தில் ஜீவன் இருக்கின்றது. இந்த இரத்தம் பலிபீடத்தில் தெளிக்கப்படும். இரத்தம், மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசிக்க நியமிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் பிரவேசிக்க நியமிக்கப்பட்டவர்கள் ஜீவனுக்குரியவர்கள். இந்த ஜீவனுக்குரியவர்களுக்கு ஜீவனைக் கொடுக்க கிறிஸ்து கட்டளையிட்டிருக்கின்ற வார்த்தை மன்னாவாக கர்த்தரால் வெளிப்படுத்தப்படும். அது அன்றைக்கென்று கட்டளையிடப்பட்ட வார்த்தை.
ஜீவன் இல்லாத மிருகம் என்பது மரித்த நிலை; மரித்த அதின் இரத்தம் பலிபீடத்தின்மீது ஏற்கனவே தெளிக்கப்பட்டுவிட்டது. எனவே ஜீவனுக்குரிய இரத்தம் இப்போது அதனிடம் இல்லாதிருக்கக்கூடிய நிலை. அது மரித்திருக்கக்கூடிய நிலை. அது நிறைவேறித் தீர்ந்த வார்த்தை. ஏற்கனவே பலியிடப்பட்டு தற்போது ஜீவனைக் கொண்டிராத சரீரம் கொண்ட மிருகம் இரண்டு தன்மையிலிருந்து எழும்ப வேண்டும்.
வெளி. 13: 1, 11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பின்பு நான் கடற்கரை மணலின்மேல் நின்றேன். அப்பொழுது சமுத்திரத்திலிருந்து ஒரு மிருகம் எழும்பிவரக் கண்டேன்; அதற்கு ஏழு தலைகளும் பத்துக் கொம்புகளும் இருந்தன; அதின் கொம்புகளின்மேல் பத்து முடிகளும், அதின் தலைகளின்மேல் தூஷணமான நாமமும் இருந்தன.
பின்பு, வேறொரு மிருகம் பூமியிலிருந்து எழும்பக் கண்டேன்; அது ஒரு ஆட்டுக்குட்டிக்கு ஒப்பாக இரண்டு கொம்புகளையுடையதாயிருந்தது, வலுசர்ப்பத்தைப்போலப் பேசினது."
முதல் மிருகம் - சமுத்திரத்திலிருந்து எழும்புகின்ற மிருகம்
இரண்டாவது மிருகம் - பூமியிலிருந்து எழும்புகின்ற மிருகம்
ஜீவனுக்கென்று கட்டளை பெறாத மிருகம் சமுத்திரத்திலிருந்தும் பூமியிலிருந்தும் எழும்பும். அது புசிக்கத்தகாதது; அது நிறைவேறிய வார்த்தை. அது ஏற்கனவே பலியிடப்பட்டு, பலிபீடத்தில் இரத்தம் தெளிக்கப்பட்டுவிட்ட மிருகம். ஆட்டுக்குட்டிக்கு ஒப்பானதாக தோன்றினாலும் அது ஜீவன் இல்லாத மிருகமாகும்.
1. இரத்தத்தோடு கூடியது - உயிர் உள்ளது, ஜீவன் உள்ளது
2. மரித்தது - ஜீவன் இல்லாதது.
ஜீவனோடிருப்பது வார்த்தைக்குரியது; அது நித்திய ஜீவனைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ளும். ஜீவன் இல்லாத மிருகம், அது மரித்த மிருகம், அதினிடத்தினில் இரத்தம் இல்லை. எனவே அது பலிபீடத்திற்குள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. மரித்த நிலைக்குள் கொண்டுசெல்லும் போஜனம் நிறைவேறிய வார்த்தை. ஜீவனோடிருக்கும் நிலைக்குக் கொண்டுசெல்லும் மன்னா, அன்றைக்கென்றுஅனுப்பப்பட்டுள்ள வார்த்தை. அது அந்த நாளுக்கென்று அனுப்பப்பட்டுள்ள ஜீவ வார்த்தை.
ஜீவன் இல்லாத இந்த மிருகம் இரண்டு தன்மையினைக் கொண்டதாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஒன்று முந்தினது, மற்றொன்று பிந்தினது, இப்படியாக இரண்டு பிரிவுகள். இவைகள் சமுத்திரத்திலிருந்தும், பூமியிலிருந்தும் எழும்ப வேண்டும். தூதன் தன்னுடைய பாதத்தினை வைக்கும்போது, இந்த இரண்டு மிருகங்களும் எழும்பவேண்டும்.
வெளி. 10: 4-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவ்வேழு இடிகளும் தங்கள் சத்தங்களை முழங்கினபோது, நான் எழுத வேண்டுமென்றிருந்தேன். அப்பொழுது: ஏழு இடிமுழக்கங்கள் சொன்னவைகளை நீ எழுதாமல் முத்திரைபோடு என்று வானத்திலிருந்து ஒரு சத்தம் உண்டாகக் கேட்டேன்."
இங்கே அந்தப் பலமுள்ள தூதன் ஆர்ப்பரிக்கின்றபோது, ஏழு இடிமுழக்கங்கள் முழங்கியது. அப்போது அவன் தன் பாதத்தினை சமுத்திரத்தின்மேலும், பூமியின்மேலும் வைத்திருந்தான். அவன் அவ்வாறு தன் பாதத்தினை வைத்தபோது ஏழு இடிமுழக்கங்கள் உண்டானது. அவைகள் இன்னதென்று தனக்கு வெளிப்படுத்தியதை யோவான் எழுதும்படியாகச் சென்றார். ஏனென்றால், அந்த விசேஷம் முழுவதும் கர்த்தர் தம்முடைய தூதனை அனுப்பி அப்போஸ்தலனாகிய யோவானுக்கு வெளிப்படுத்தியுள்ள விசேஷமாகும். தூதனானவர் வெளிப்படுத்திய விசேஷத்தினை யோவான் எழுதும்போது, வானத்திலிருந்து மறுபடியும் சத்தம் உண்டாகி, "நான் சொன்னவைகளை எழுதாமல் முத்திரைபோடு" என்று கட்டளையிட்டது. ஏழு இடிமுழக்கங்களிலும் ஏழு விதமான காரியங்களைப் பற்றிக் கூறப்பட்டது. அந்தக் காரியம் வெளியரங்கமாய் காண்கின்ற வண்ணம் எழுதப்படாமல் முத்திரை போடப்பட்டுள்ளது.
வெளி. 10: 5, 6-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"சமுத்திரத்தின்மேலும் பூமியின்மேலும் நிற்கிறதாக நான் கண்ட தூதன், தன் கையை வானத்திற்கு நேராக உயர்த்தி:
இனி காலம் செல்லாது; ஆனாலும் தேவன் தம்முடைய ஊழியக்காரராகிய தீர்க்கதசிரிகளுக்குச் சுவிசேஷமாய் அறிவித்தபடி, ஏழாம் தூதனுடைய சத்தத்தின் நாட்களிலே அவன் எக்காளம் ஊதப்போகிறபோது தேவரகசியம் நிறைவேறும் என்று,"
யோவான் அவைகளின் காரியங்களை எழுதப்போகும்போது, நீ எழுதாமல் முத்திரை போடு என்று கட்டளையிடப்பட்டது. எனவே அது முத்திரையிடப்பட்டது. அப்படியாக முத்திரையிடப்பட்டவைகள் வெளிக்கொண்டுவரப்பட ஒரு காலத்தினைக் கர்த்தர் நிர்ணயித்திருக்கின்றார். ஏழாம் தூதனுடைய சத்தத்தின் நாட்களில் அவன் எக்காளம் ஊதப்போகும்போது தேவரகசியம் நிறைவேறும். அந்த தூதன் தனது ஒரு பாதத்தினை சமுத்திரத்தின் மேலும் மற்றொரு பாதத்தினை பூமியின்மீதும் வைத்து எழும்பும்போது தேவரகசியம் ஒன்று நிறைவேறியிருக்க வேண்டும்.
வெளி. 10: 8, 9-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"நான் வானத்திலிருந்து பிறக்கக்கேட்ட சத்தம் மறுபடியும் என்னுடனே பேசி: சமுத்திரத்தின்மேலும் பூமியின்மேலும் நிற்கிற தூதனுடைய கையிலிருக்கும் திறக்கப்பட்ட சிறு புஸ்தகத்தை நீ போய் வாங்கிக்கொள் என்று சொல்ல,
நான் தூதனிடத்தில் போய்: அந்தச் சிறு புஸ்தகத்தை எனக்குத் தாரும் என்றேன். அதற்கு அவன்: நீ இதை வாங்கிப் புசி; இது உன் வயிற்றுக்குக் கசப்பாயிருக்கும், ஆகிலும் உன் வாய்க்கு இது தேனைப்போல மதுரமாயிருக்கும் என்றான்."
அறிவிக்கப்பட்ட அந்த இரகசியமான காரியங்கள் அங்கே முத்திரை போடப்பட்டிருந்தது. அவைகள் ஒரு தூதன் மூலம் வெளிப்படுத்தப்பட்டது. அந்த தூதன் கையில் திறக்கப்பட்ட ஒரு சிறு புத்தகம் இருந்தது. அந்தப் புத்தகத்தில் முத்திரையிடப்பட்ட இரகசியங்கள் இருந்தது. அவைகள் இடிமுழக்கங்களாய் யோவானுக்கு அறிவிக்கப்பட்ட இரகசியங்களாகும். சமுத்திரத்தின்மேலும் பூமியின்மேலும் நின்ற தூதனுடைய கையிலிருக்கும் திறக்கப்பட்ட சிறு புஸ்தகத்தை வாங்கிக்கொள் என்று யோவானிடம் கூறப்பட்டது.
அந்தப் புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருந்த இரகசியங்கள் ஏழாம் தூதன் எக்காளம் ஊதும்போது நிறைவேறும் தேவ இரகசியம் ஆகும். திறக்கப்பட்ட அந்தப் புத்தகத்தினில் எழுதப்பட்ட இரகசியங்கள் யாவும் யோவானுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனாலும் அவர் அந்த இரகசியத்தினை வெளியரங்கமாய் எழுதிட அனுமதிக்கப்படாதமையினால் முத்திரையிட்டு வைத்தார். அப்படியாக முத்திரையிடப்பட்ட காரியங்கள் திட்டம் செய்யப்பட்ட காலத்தில் வெளிக்கொண்டுவரப்பட வேண்டும்.
வெளி. 10: 9-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"நான் தூதனிடத்தில் போய்: அந்தச் சிறு புஸ்தகத்தை எனக்குத் தாரும் என்றேன். அதற்கு அவன்: நீ இதை வாங்கிப் புசி; இது உன் வயிற்றுக்குக் கசப்பாயிருக்கும், ஆகிலும் உன் வாய்க்கு இது தேனைப்போல மதுரமாயிருக்கும் என்றான்."
"தேனைப்போல மதுரமாயிருக்கும்" என்று கூறப்பட்டுள்ளது. முத்திரையிடப்பட்டுள்ள அந்த சிறு புத்தகம் சமுத்திரத்தின்மேலும் பூமியின்மேலும் நின்ற தூதனுடைய கையில் இருந்தது. அப்படியானால், அந்தப் புத்தகத்தில் முத்திக்ரிகப்பட்டுள்ள காரியங்கள், அதாவது அந்த வார்த்தை, புசிக்கும்போது, (நாம் இப்போது வார்த்தையினைப் புசித்துக்கொண்டிருக்கின்றதுபோல) வாய்க்கு மதுரமாயும், வயிற்றிற்கு கசப்பாயுமிருக்கும். சமுத்திரத்தின்மேலும் பூமியின்மேலும் பாதத்தினை வைத்திருக்கின்ற தூதன், பின்பு நடக்க இருக்கின்ற காரியங்களை வெளிப்படுத்தி யோவானுக்குக் காண்பித்தான். அவைகள் அப்போஸ்தலனாகிய யோவானிடம் தம்முடைய ஊழியக்காரருக்குக் காண்பிக்கும்பொருட்டு வெளிப்படுத்தின விசேஷங்களாகும். இங்கே கூறப்பட்டுள்ளது, இரண்டு மிருகங்கள் எழும்பும். ஒன்று சமுத்திரத்திலிருந்தும் ; மற்றொன்று பூமியிலிருந்தும் எழும்பவேண்டும். அப்போது ஒரு தூதன் வருவான். அந்த தூதன் கையில் இந்த சிறு புத்தகம் இருக்கும். இந்தப் புத்தகத்தில் மறைபொருளாய்க் கூறப்பட்ட ஏழு இரகசியங்கள் எழுதப்பட்டிருக்கும். அவைகள் வெளிப்படுத்தப்படும் வேளையில் இடிமுழக்கங்களாய் வெளிக்கொணரப்படும். அவைகள் குறிக்கப்பட்ட காலத்தில் வெளி வரவேண்டும். அது ஏழாம் தூதன் எக்காளம் ஊதும் காலத்தில் நிறைவேறியிருக்கும் தேவரகசியமாகும். ஏழாம் தூதனின் எக்காள தொனியின் காலத்தில் தேவரகசியம் நிறைவேறி, இந்த ஏழு இடிமுழக்கங்களைக் குறித்த இரகசியம் வெளிப்படுத்தப்படும்.
முதலில் ஆர்ப்பரிக்கின்ற சத்தம், அது எக்காள சத்தம். முத்திரையின் இரகசியங்கள் வெளியரங்கமாய் அறிவிக்கப்படும்போது, தேவரகசியம் நிறைவேறி இருக்கவேண்டும். அந்தப் புத்தகம் புசிப்பதற்கு வாய்க்கு மதுரமாய் இருக்கின்றது. ஆனால் வயிற்றுக்குள் போனவுடன் அது கசப்பாகின்றது.
இடிமுழக்கம் என்றால் என்ன?
வெளி. 11: 19-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அப்பொழுது பரலோகத்தில் தேவனுடைய ஆலயம் திறக்கப்பட்டது, அவருடைய ஆலயத்திலே அவருடைய உடன்படிக்கையின் பெட்டி காணப்பட்டது; அப்பொழுது மின்னல்களும், சத்தங்களும், இடிமுழக்கங்களும், பூமியதிர்ச்சியும், பெருங்கல்மழையும் உண்டாயின."
இங்கே நாம் பார்த்தோமென்றால், இடிமுழக்கம் என்பது பரலோகத்திற்குள் நம்மைக் கொண்டுசெல்வதற்காகக் கொடுக்கப்படுகின்ற ஜீவ வார்த்தையாகும், அவைகள் தேவரகசியங்கள். இவைகள் மணவாட்டிக்காக வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும். இரகசியவருகையில் எடுத்துக்கொள்ளப்படப்போகும் மணவாட்டிக்கு அறிவிக்கப்பட வேண்டிய காரியங்கள் முத்திரையிட்டு மூடி வைக்கப்பட்டுள்ளது. மூடி மறைக்கப்பட்டுள்ள இந்த இரகசியங்கள் எப்போது வெளிப்படுத்தப்படும் என்பது குறித்து யோவானுக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அது ஏழாம் தூதனுடைய நாட்களில் தேவரகசியம் நிறைவேறித்தீர்ந்த பின்னர் வெளிப்படுத்தப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
வெளி. 5: 9-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"தேவரீர் புஸ்தகத்தை வாங்கவும் அதின் முத்திரைகளை உடைக்கவும் பாத்திரராயிருக்கிறீர்; ஏனெனில் நீர் அடிக்கப்பட்டு, சகல கோத்திரங்களிலும் பாஷைக்காரரிலும் ஜனங்களிலும் ஜாதிகளிலுமிருந்து எங்களைத் தேவனுக்கென்று உம்முடைய இரத்தத்தினாலே மீட்டுக்கொண்டு,"
முத்திரிக்கப்பட்டுள்ள இந்த முத்திரையினை உடைப்பதற்கு ஒருவருக்குத்தான் அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. அந்த அதிகாரம் ஆட்டுக்குட்டியானவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது.
வெளி. 5: 10-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"எங்கள் தேவனுக்குமுன்பாக எங்களை ராஜாக்களும் ஆசாரியர்களுமாக்கினீர்; நாங்கள் பூமியிலே அரசாளுவோம் என்று புதிய பாட்டைப் பாடினார்கள்."
"நாங்கள் பூமியிலே அரசாளுவோம்". எங்களைத் தேவனுக்கென்று உம்முடைய ஜீவனுள்ள இரத்தத்தினால் மீட்டுக்கொண்டீர் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அந்த ஜீவனுள்ள இரத்தம்தான் பலிபீடத்திற்குள் வந்தது. அந்த இரத்தத்தின் மூலமாகத்தான் நாம் பலிபீடத்திற்குள் சென்றுள்ளோம். இந்த முத்திரை பூமியில் அரசாளுகின்றவர்களுக்காக உடைக்கப்படுகின்றது.
வெளி. 20: 4-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அன்றியும், நான் சிங்காசனங்களைக் கண்டேன்; அவைகளின்மேல் உட்கார்ந்தார்கள்; நியாயத்தீர்ப்புக் கொடுக்கும்படி அவர்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டது. இயேசுவைப்பற்றிய சாட்சியினிமித்தமும் தேவனுடைய வசனத்தினிமித்தமும் சிரச்சேதம்பண்ணப்பட்டவர்களுடைய ஆத்துமாக்களையும், மிருகத்தையாவது அதின் சொரூபத்தையாவது வணங்காமலும் தங்கள் நெற்றியிலும் தங்கள் கையிலும் அதின் முத்திரையைத் தரித்துக்கொள்ளாமலும் இருந்தவர்களையும் கண்டேன். அவர்கள் உயிர்த்துக் கிறிஸ்துவுடனேகூட ஆயிரம் வருஷம் அரசாண்டார்கள்."
சமுத்திரத்தின்மேலும் பூமியின்மேலும் நின்ற தூதன், யோவானுக்கு வெளிப்படுத்திக் கொடுத்த காரியங்கள், ஆயிரம் வருட கிறிஸ்துவின் அரசாட்சியினைக் குறித்தும், அதில் எத்தன்மை கொண்டவர்கள் பங்கடைவார்கள் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. கிறிஸ்துவின் அரசாட்சியில் பங்கடையப் போகின்றவர்கள் எப்படிப்பட்டவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று அறிவிக்கப்பட்ட காரியங்கள்தான் முத்திரையிடப்பட்டுள்ளது. முத்திரையினை உடைக்கக்கூடிய அதிகாரம் ஆட்டுக்குட்டியானவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. அது ஏழாம் தூதனின் காலத்தில், தேவரகசியம் நிறைவேறும்போது வெளிப்படுத்தப்படும். நிறைவேறித்தீர்ந்த இந்த தேவரகசியம் ஏழாவது சபைக்காலத்தோடு நிறைவடைந்தது.
சமுத்திரத்திலிருந்து ஒரு மிருகத்தில் எழுதப்பட்டிருந்த இரகசியங்கள் ஏழாம் தூதன் எக்பூமியிலிருந்தும் ஒரு மிருகம் எழும்புகின்றது. அப்படியாக இரு மிருகங்களும் எழும்பும்போது சமுத்திரத்தின்மேலும் பூமியின்மேலும் தனது பாதத்தினை வைத்தபடி அந்த தூதன் எழும்புகின்றான். அந்தத் தூதன் மூலம் கொடுக்கப்படும் வார்த்தை பரலோக சுதந்தரத்தினை அடைய முன்குறிக்கப்பட்டுள்ளவர்களுக்கு வெளிப்படுத்திக் கொடுக்கப்படும் இரகசியங்களாகும். அது இயேசு கிறிஸ்துவின் ஆயிரம் வருட அரசாட்சியினில் பங்கடையப்போகும் ஜனத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள ஜீவ வார்த்தையாகும்.
அப்போஸ்தலனாகிய யோவானுக்கு அறிவிக்கப்பட்டு, மறைபொருளாக வைக்கப்பட்ட அந்த இரகசியங்கள் எழுதப்பட்டு முத்திரையிடப்பட்டுள்ளது. அவைகள் வெளிக்கொணரப்பட ஒரு காலத்தினைக் கர்த்தர் நியமித்திருக்கின்றார். அவைகள் வெளிக்கொணரப்படும் காலத்தில் முத்திரையிட்டு மறைபொருளாக இருந்த அந்த இரகசியங்கள் வெளிப்படுத்தப்படும். அது ஏழாம் தூதனின் காலம். ஏழாம் தூதனின் நாட்களில் அந்த தேவரகசியம் நிறைவேறியிருக்கும். மறைபொருளான அது வாய்க்கு மதுரமாயும், அதாவது இனிப்பாயும், வயிற்றிற்குக் கசப்பாயும் அதாவது ஏற்றுக்கொள்ள இயலாததாகவும் இருக்கும். ஆங்கில வேதாகமத்தில் நீங்கள் வாசித்தீர்களென்றால், அதில் "BITTER" என்று கூறப்பட்டிருக்கின்றது. அதற்கு ஆங்கில அர்த்தம் "NOT AGREEABLE - ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாக இராது" என்று அர்த்தம். வயிற்றுக்குள் போகும்போது அது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கவிதமாய் இராது. வாய் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளும். வயிறு அதனை ஏற்றுக்கொள்ளாது. இடைபட்ட காலம், அதாவது, வாய்க்குள்ளிருந்து வயிற்றுக்குள் போகின்ற அந்த கால அளவிற்குள்ளாக, அவைகள் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாத ஒன்றாகிவிடும். வயிறு என்பது பலன் கொடுக்கக்கூடிய இடம். அந்தப் புத்தகம் இரண்டு தன்மையில் இருக்கின்றது. முதலாவது, தேனைப்போல மதுரமாயிருந்தது. இரண்டாவதாக, அவைகள் பலன் கொடுக்கும் காலத்தினில் அது பிரிவினை செய்கின்றதாய் இருந்தது. அதாவது அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாக இருக்காது.
ஆதி. 25: 23-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அதற்குக் கர்த்தர்: இரண்டு ஜாதிகள் உன் கர்ப்பத்தில் உண்டாயிருக்கிறது; இரண்டுவித ஜனங்கள் உன் வயிற்றிலிருந்து பிரியும், அவர்களில் ஒரு ஜனத்தார் மற்ற ஜனத்தாரைப் பார்க்கிலும் பலத்திருப்பார்கள், மூத்தவன் இளையவனைச் சேவிப்பான் என்றார்."
"பிரிவினை" என்பது வயிற்றிலிருந்து எழும்பும் இரண்டுவிதமான ஜனங்களாகும். பிரிவினையை உண்டாக்கவே வந்தேன் என்று இயேசுகிறிஸ்து கூறினார் (மத். 10: 34, 35). அது கர்ப்பத்திலிருந்து உண்டாகும் பிரிவினையாகும்.
1. ஏசா,
2. யாக்கோபு என்ற பிரிவினை
சிறுபுத்தகம் சென்ற இடம் ஒன்றுதான். ஆனால், உள் சென்று இரண்டாகப் பிரிக்கின்றது.
1. வாய்,
2. வயிறு.
மூலவித்து வார்த்தை. அது உட்கொள்ளும்போது மதுரமாக இருந்தது. அதை உட்கொண்டது ஈசாக்கு. வயிற்றின் பிரிவு ஏசாவும், யாக்கோபும்.
தேன் - வார்த்தை. கர்த்தருடைய வார்த்தை தேனிலும், தேன்கூட்டிலிருந்து ஒழுகும் தெளிதேனிலும் மதுரமுள்ளதாயிருக்கின்றது என்று வேதத்தில் வாசிக்கின்றோம் (சங். 19: 10). அந்த சிறுபுத்தகம் இரண்டு காரியங்களைக் கொண்டதாகக் காணப்பட்டது.
1.அந்த சிறுபுத்தகம் வாய்க்குள் போகும்போது இனிப்பாகவும்,
2. பலன் கொடுக்கும்வேளை அது பிரிவினைக்குரியதாகவும் இருந்தது.
இடிமுழக்கமாய் அறிவிக்கப்பட்டவைகள் முத்திரையிடப்பட்ட இரகசியங்களாய் இருக்கின்றது. இந்த இடிமுழக்கம் என்பது பரலோகராஜ்யத்திற்குள் செல்வதற்குக் கட்டளையிடப்பட்ட பிரமாணங்களாகும். இரகசிய வருகையில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் மணவாட்டிக்கென்று ஒரு தனித் தன்மையினைக் கர்த்தர் கொடுத்திருக்கின்றார். கிறிஸ்தவர்களில் வருகையின்போது எடுத்துக்கொள்ளப்படுபவர்கள் ஆயிரம் வருட அரசாட்சியில் பங்கடைவார்கள். கிறிஸ்துவின் ஆயிர வருட அரசாட்சியில் பங்கடையப் போகின்றவர்களுக்காக இந்த தேவரகசியங்கள் வெளிப்படுத்தப்படும். ஆயிரம் வருட அரசாட்சியில் பங்கடையப்போகின்றவர்கள் எவை எவைகளை அறிய வேண்டும் என்பது இடிமுழக்கச் சத்தமாய் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த இடிமுழக்கச் சத்தத்தினை யோவானுக்கு அறிவித்து அதனை முத்திரைப்போடு என்று கட்டளையிட்டவர் கர்த்தர். அந்த முத்திரையினை உடைக்கின்ற அதிகாரம் ஆட்டுக்குட்டியானவரிடம் இருக்கின்றது. சமுத்திரத்தின்மேலும் பூமியின்மேலும் பாதத்தினை வைத்து தூதனானவர் நின்றதுபோன்ற ஒரு நிகழ்வு பின் நாட்களில் வரும். அப்போது அந்த முத்திரை உடைக்கப்படும். சமுத்திரத்தின் மேலும் பூமியின் மேலும் பாதத்தினை வைத்து நின்ற அந்தத் தூதன் அதேநிலையில்மறுபடியும் வந்துநிற்பான். அப்போது அந்தப் பலமுள்ள தூதன் மூலம் இடிமுழக்க இரகசியங்கள் அறிவிக்கப்படும். அவைகள் அறிவிக்கப்படும்போது எப்படியாக இருக்கும் என்றால், அது வாய்க்கு மதுரமாயும், வயிற்றிற்கு கசப்புமாயும் இருக்கும். அதாவது அவைகள் அறிவிக்கப்படும் காலத்தில் முழுவதுமாய் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கவிதமாய் அது இராது. ஒரு பிரிவு ஜனங்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்கள்; ஒரு கூட்ட ஜனங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள். யாக்கோபின் தன்மை கொண்டவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். ஏசாக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள். இதுவே அந்தப் பிரிவினையாகும்.
கிரியைகளின்படி மிருகம்:
வெளி. 13: 1-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பின்பு நான் கடற்கரை மணலின்மேல் நின்றேன். அப்பொழுது சமுத்திரத்திலிருந்து ஒரு மிருகம் எழும்பிவரக் கண்டேன்; அதற்கு ஏழு தலைகளும் பத்துக் கொம்புகளும் இருந்தன; அதின் கொம்புகளின்மேல் பத்து முடிகளும், அதின் தலைகளின்மேல் தூஷணமான நாமமும் இருந்தன."
சமுத்திரத்திலிருந்து எழும்பப்போகின்ற அந்த மிருகத்திற்கு ஜீவனைக் கொடுக்கும் இரத்தம் இல்லை என்று பார்த்தோம். மிருகம் கர்த்தரின் சிருஷ்டிப்புதான். புசிப்பதற்கென்று கட்டளையிடப்பட்ட மிருகம்தான்; ஆனால் அதற்கென்று கட்டளையிடப்பட்ட காலம் நிறைவேறியதால் அது புசிக்கத்தகாததாய் தீர்க்கப்பட்டது. அந்த வார்த்தையில் இன்று ஜீவன் இல்லை. அது மரித்துப்போனது; பலிபீடத்தண்டைக்குப் பலியிடக் கொண்டுவரப்படும் முன்னதாகவே அது மரித்துவிட்டது. காரணம், அதற்கென்று கர்த்தர் குறித்த காலம் நிறைவேறிவிட்டது. அதினிடத்தினில் ஜீவனுள்ள இரத்தம் இல்லை. இரத்தம் - அது ஜீவன். சமுத்திரத்திலிருந்து எழும்பும் மிருகத்திற்கு ஜீவன் இல்லை; ஜீவனுக்கேதுவான காரியம் அதனிடம் இல்லை; ஜீவனுக்கேதுவான வார்த்தை இல்லை. உதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டால், நோவாவின் நாட்களில் பேழையினைக் கட்ட கட்டளையிடப்பட்ட கர்த்தரின் வார்த்தையில் ஜீவன் இருந்தது. ஆனால், இன்று அந்த வார்த்தையில் ஜீவன் இல்லை. இன்று இரட்சிக்கப்படுவதற்காகப் பேழையினைக் கட்டினால் இரட்சிப்பினைப் பெற முடியுமா? பேழையினைக் கட்டி, பேழையின் மூலம் பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் சென்றுவிடலாம் என்பது கூடுமான காரியமா? இல்லையே. பேழை நிறைவேறித் தீர்ந்த வார்த்தை. அதனிடம் இன்று ஜீவன் இல்லை. ஜீவன் இல்லை என்றால் அது மரித்த நிலை.
பழைய ஏற்பாட்டின் காலத்தில், நியாயப்பிரமாணத்தின்படியான கிரியைகளைச் செய்வது நித்திய ஜீவனுக்குள் கொண்டு சென்றது. அது இஸ்ரவேலர்களுக்குக் கர்த்தர் கட்டளையிட்ட பிரமாணம். ஐசுவரியவானாயிருந்த ஒரு வாலிபன் இயேசுகிறிஸ்துவிடம் வந்து: நல்ல போதகரே, நித்திய ஜீவனைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ள நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டான். இயேசுகிறிஸ்து அவனிடம்: மோசேயின் பிரமாணத்தில் கட்டளையிடப்பட்டவைகளின்படி செய் என்றார். இவைகளை எல்லாம் நான் என் சிறுவயதுமுதல் கடைப்பிடித்து வருகின்றேன்; இன்னும் நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்றான். இயேசுகிறிஸ்து அவனுக்கு மறுமொழியாக: உன்னிடத்தில் ஒரு குறைவு உண்டு. உன்னிடத்தில் உள்ளதை விற்றுத் தரித்திரருக்குக் கொடுத்துவிட்டு என்னைப் பின்பற்றி வா என்றார். மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில் இப்படியாகக் கூறப்பட்டிருக்கின்றதா? இப்படியாகக் கூறப்படவில்லையே. மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில் கட்டளையிடப்படாத ஒன்று அங்கே கட்டளையாக வருகின்றது. அவன் மிகுந்த ஐசுவரியவானாய் இருந்தபடியினால், திரும்பிச் சென்றுவிட்டான் (மத். 19: 16-22; லூக். 18: 18-24). இயேசு கிறிஸ்து நியாயப்பிரமாணத்தினை நிறைவேற்ற வந்தவர். அங்கே நியாயப்பிரமாணம் நிறைவேறிக் கிருபையின் பிரமாணம் ஆரம்பமானது. எனவே, நியாயப்பிரமாணத்தில் கட்டளையிடப்படாத ஒரு வார்த்தை அங்கே அறிவிக்கப்பட்டது. நியாயப்பிரமாணம் நிறைவேறிய பின்னர், கிருபை புறஜாதிகளாகிய நமக்குக் கிடைத்திருக்கின்றது. புதிய ஏற்பாட்டின் காலத்தில் நியாயப்பிரமாணத்தின்படி நடக்கும் இஸ்ரவேலன், நித்திய ஜீவனைப் பெற முடியாது. அப்படியானால் அது மரித்த நிலையில், அதாவது நிறைவேறிய வார்த்தையாக இருக்கின்றது. இந்தக் கிரியைகளைத்தான் மிருகம் என்று வேதம் சாட்சியிடுகின்றது. கர்த்தர் கட்டளையிட்டதுதான்; கர்த்தர் சுத்தம் என்று கூறியதுதான். ஆனால் இன்று அதனுள் ஜீவனில்லை. அதுபோல சபைக்காலங்களில் நிறைவேறித்தீர்ந்த பிரமாணங்களைத் தலையாகக் கொண்டு சமுத்திரத்திலிருந்து அந்த மிருகம் எழும்பும்.
வெளி. 13: 11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பின்பு, வேறொரு மிருகம் பூமியிலிருந்து எழும்பக் கண்டேன்; அது ஒரு ஆட்டுக்குட்டிக்கு ஒப்பாக இரண்டு கொம்புகளையுடையதாயிருந்து, வலுசர்ப்பத்தைப்போலப் பேசினது."
பூமியிலிருந்து எழும்பும் மிருகத்தின் போதனையானது, சத்தியத்தோடு இணைந்த போதனை அல்ல.
ஆட்டுக்குட்டிக்கு ஒப்பான மகிமை கொண்டதாக இந்த மிருகம் எழும்புகின்றது. வலுசர்ப்பமானது தன்னுடைய ஆளுகையினை அந்த மிருகத்தினிடம் கொடுத்துள்ளது. முதலாவது எழும்பிய மிருகம் முழுவதுமாக வலுசர்ப்பத்தினுடைய ஆளுகைக்குள்ளாக இருந்தது. இரண்டாவது எழும்பும் மிருகம் நேரடியான ஆளுகைக்குள் வராமல், மறைமுகமாகச் செயல்படுகின்றது. வலுசர்ப்பமானது மிருகத்தின் மூலம் மறைவாகத் தனது கிரியைகளை வெளிப்படுத்துகின்றது. பூமியிலிருந்து எழும்பும் மிருகம் பூமிக்குரிய காரியங்களைக் கொண்டு ஜனங்களை வஞ்சிக்கின்றது. இவ்விரண்டு மிருகங்கள் எழும்பும்போது அந்தத் தூதன் தனது பாதத்தினை அவைகள் மீது வைத்து எழும்புவான். அந்தத் தூதன் ஆர்ப்பரித்தபின் இயேசுகிறிஸ்துவின் இரகசிய வருகை வரும். இயேசுகிறிஸ்துவின் இரகசிய வருகையில் பங்கடையப் போகின்றவர்கள் மறுரூபமாக்கப்பட்டு எடுத்துக்கொள்ளப்படுவார்கள்.
1கொரி. 15: 51-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இதோ, ஒரு இரகசியத்தை உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன்; நாமெல்லாரும் நித்திரையடைவதில்லை; ஆகிலும் கடைசி எக்காளம் தொனிக்கும்போது, ஒரு நிமிஷத்திலே, ஒரு இமைப்பொழுதிலே, நாமெல்லாரும் மறுரூபமாக்கப்படுவோம்."
கடைசி எக்காளம் தொனிக்கும்போது நாம் மறுரூபமாக்கப்பட்டு எடுத்துக்கொள்ளப்படுவோம். இயேசுகிறிஸ்துவின் இரகசிய வருகையில் எடுத்துக்கொள்ளப்படப்போகின்ற ஜனங்கள் மிருகத்தின் முத்திரையினைத் தரித்திராத ஜனங்களாகும்.
வெளி. 20: 4-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அன்றியும், நான் சிங்காசனங்களைக் கண்டேன்; அவைகளின்மேல் உட்கார்ந்தார்கள்; நியாயத்தீர்ப்புக் கொடுக்கும்படி அவர்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டது. இயேசுவைப்பற்றிய சாட்சியினிமித்தமும் தேவனுடைய வசனத்தினிமித்தமும் சிரச்சேதம்பண்ணப்பட்டவர்களுடைய ஆத்துமாக்களையும், மிருகத்தையாவது அதின் சொரூபத்தையாவது வணங்காமலும் தங்கள் நெற்றியிலும் தங்கள் கையிலும் அதின் முத்திரையைத் தரித்துக்கொள்ளாமலும் இருந்தவர்களையும் கண்டேன். அவர்கள் உயிர்த்து கிறிஸ்துவுடனேகூட ஆயிரம் வருஷம் அரசாண்டார்கள்."
மிருகத்தின் முத்திரையினைத் தரித்திருப்பவர்கள் கர்த்தருடைய வருகையில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதில்லை. பலமுள்ள தூதன் எழும்பப்போகும் காலத்தில் நாம் இருக்கின்றோம். அனைத்து இரகசியங்களும் அவன் மூலம் வெளிக்கொணரப்படும். இவைகள் நிறைவேறும் காலம்வரையிலும் முத்திரையிடப்பட்டுள்ளது.
சமுத்திரத்திலிருந்து எழும்பக்கூடிய மிருகத்தினைப் பற்றியும், பூமியிலிருந்து எழும்பக்கூடிய மிருகத்தினைக் குறித்தும் "பலமுள்ள தூதனைப்" பற்றிய செய்தியிலும் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஆமென்! ஆமென்!! ஆமென்!!!