Who is a man of God? How will the man of God be? When such a question arises, people would immediately go to a world of dream. A man of God will be like God; around him, there will be fire ever burning; there will be a host of armies round about him with chariots of fire and chariots of horses - people would go into such a world of imagination. But it is not so. In this way, people were going away from the fellowship of the Lord with a carnal mind in every age.
The Jews who had believed the prophetic word that Messiah would come, were expecting His arrival. Messiah would come like a mighty King. Kingdom would be with Him. The reign of this earth will be with Him. Just as how Moses led the enslaved forefathers, so as this Messiah would lead and prepare a land for us. He would settle us with freedom in that land. We would not any more be under the rule of another king. In this way, they were thinking. Reason, when Messiah came, there was no separate kingdom for the Israelites. Just as King David was seated on the throne, this Son of David also would come to rule them. The Jews of those days were with such a mind; because, they thought about the prophecies with a carnal mind. The one who has a carnal mind will never become a man of God.
There was a widowed mother in the temple. She had lived with her husband for a very very short period. After that, she was seen waiting in the temple for a long time. She too saw the child in the hands of Mary. She too was amazed at the child and preached all these as a gospel, among many people there. She was not a relative to the one who was in the forefront of the altar of the priest in the temple of God. She was not an honourable woman in the temple of God. But the carnal minded believers of the temple of Jerusalem were thinking of these things as pertaining to the earth. We are now in this time when the matters pertaining to the time of seven Churches have been fulfilled perfectly. But, most of the Christians till today are ignorant of the things of the seven stars sent from the right hand of the Lord in the times of all the seven Churches.
Martin Luther was seen only as a PROTESTANT to the believers of the Roman Catholic Church. Till today, the Roman Catholic Church has been teaching to its believers that Martin Luther was the one who stood against the doctrines of the Church and took away its believers from there. In this way, at every time of the Church, things have happened. Martin Luther was the angel sent from the Lord's right hand. It was the schedule of God to start a ministry as a candlestick through that angel. Those who were lightened through the lamps seen in that candlestick had entered into the eternal life. That candlestick was the ministry of the Word given on that day. It was Martin Luther whose flesh received the spirit of the angel sent for that day. But there was not any glory for the body of the flesh of Martin Luther. That body of flesh died and became dust of the ground. But the crowd of contrary people who were carnal minded were only thinking of the fleshy things. The same situation exists till today.
Men look at the body of flesh. A body of flesh will change and decay without any form. Its state is a zero or nothing. Similarly, the mind of the carnal people is seen totally pertaining to the fleshy things. The man of God is one who is coming in a chariot; the angels will carry him; the angels will serve him. Thus they are all dreaming. How many angels wandered about Elijah to feed him? Only when the eyes were opened, the chariots of fire and horses, that were standing there, were seen to the servant of Elisha too.
In II Tim. 3: 16, 17 it is said like this:
“All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness:
That the man of God may be perfect, throughly furnished unto all good works.”
The Word witnesses that they are the gods to whom the Word of God come (John 10: 35). Here, it is said about one man. That man is a man of God. The Word witnesses that a man must need two qualifications to change into a man of God.
For example, we shall see this thing as given below:
There are two things as “passing” and “qualifying”. For employment, if a person passes or succeeds in the written examination determined by the Examination Board, he has passed. If he has not passed, he has not succeeded. The man of God must be one who is perfect in the Word of God. Another thing that is said about here is qualification. That is called an interview.
At first, he must have passed in written test. Secondly, he must have qualified in the interview too. If he has both of these, he is a succeeded (perfect) man.
He has got doctorate degrees in the Bible. He has also got doctorate degrees in all the institutions of education. He has also passed in all the Biblical courses conducted in America and other countries. These are the examinations conducted in flesh. But the test that is mentioned in the Bible is not conducted for the thing of the flesh. All the tests pertaining to the flesh have a doctrine in them. They are the examinations conducted by the educational institutions of the Bible College of the Churches which hold the doctrines of their own.
But the examination and the qualification mentioned here are the qualification and the examination conducted by the Holy Spirit. It is only the Holy Spirit who has to determine whether one is equipped or one is qualified. If he has to be succeeded, he must be succeeded according to the Word. Only the Lord gives the apt reward to the one who is perfect for his perfection.
Where is this examination conducted? Where is the man of God who is going to be selected? He is there on the earth. He is in flesh on this earth. The earth is the field of examination. This examination is conducted on this earth. This examination is conducted for a man to change into the man of God, and to change into the son of God. One who becomes a man of God is the man ordained for eternal life.
In II Tim. 3: 16, 17 it is said like this:
“All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness:
That the man of God may be perfect, throughly furnished unto all good works.”
There are four lessons in this examination. If a man passes in all these four lessons and gets perfection, he can change into a man of God. He becomes entitled to take part in the communion of God.
Those four things are:
As He had marked in the domain of the Holy Spirit, one who has succeeded and qualified in four things is considered as the man of God. These things are not of the flesh.
First thing, he must pass in teaching.
Second thing, he must pass in rebuking.
Third thing, he must obey in correction.
Fourth thing, he must pass in training in righteousness.
These lessons are beyond the languages and beyond the times. The man of God passes in these four lessons and is qualified.
We will see these things one by one.
Teaching (Doctrine):
Teaching of Carnality (Teaching related to flesh)
We send our children to schools. Reason, there, the teachings are given in order to get the benefits or good things necessary for the body; because, we live in this world in this flesh. This body can not live by feeding on air and sand. In that case, this body needs food to live. We should feed those who depend on us. For that, some of the things pertaining to the earth must be fulfilled. That is needed.
By Paul the apostle, many miracles took place on those days. Seeing that, they brought a bull to be sacrificed to him. At that time, Paul the apostle said, “I am also only a man of like passions with you”. Paul was a man of God. He was making tents to feed his flesh. By comparing carnal matters to the Word of the Holy Spirit, it will not certainly make a man succeed in the spiritual examination. Carnal things will make a man succeed in the carnal examination. This will help a man to attain higher promotions on this earth. But spiritual examination is different from the carnal examinations.
The question was asked to Jesus Christ, “Is it right to pay taxes to Caesar or not? This question was asked with a mind of snatching Jesus Christ in His words in any way. Then, when He asked them to show Him the tribute money (coin used for paying tax), Jesus asked them, “Whose is this image and superscription?” They replied, “Caesar's”. Then He said to them, “Give it to flesh what is carnal's and to the Spirit what is spirit's.” (Matt. 22: 17-22). To save flesh one kind of teaching is needed. To perfect soul another teaching is needed. In each and every time, teaching is given for flesh and teaching is given to feed our soul.
Engineering education teaches what is pertaining to engineering. Medical education teaches what is pertaining to medicine. Arts colleges teach their matters pertaining to arts. The teachings, which they give are the teachings given in order that they might be fully equipped in their department concerned. This is against spirituality. We cannot compare them with this.
This body of flesh is a robe which we will disrobe. This will not enter into the kingdom of God. The first teaching is the teaching pertaining to the flesh. This teaching is given so that a man might save his body and a man might get benefits in the things pertaining to the body. Without this thing, a man, not only today, but forever, cannot live.
The teaching of the Lord Almighty:
The teaching of the Almighty is the teaching according to the Word. It is the teaching of the Holy Spirit. The Holy Spirit is in the form of Spirit. The instructions given by Him are the instructions which give spiritual benefits.
We pray for many things such as Lord, whether I should study engineering? Or medical? Or arts? Your things might be revealed by a seer. But the Lord has not determined that you must study medical education; or you must study engineering education; or you must study arts education. It is not the thing of His dominion. Because when we enter into the kingdom of heaven, there is no separate place for doctors; there is neither a separate place for engineers not for those who studied arts, and there is no separate place for the uneducated too. There is reward only for our works. We can never succeed into any heavenly things with whatever teaching we are learning in flesh.
But, you just think of the situation of present day, which is thinking of flesh alone. The teaching of the Holy Spirit is that you should succeed in spirit. The teaching is given in order to pass.
The Bible is not given for the benefits of flesh. The prophecies are not spoken for the fleshy things.
The teachings given by the Holy Spirit are higher. That teaching is about the life of imperishable. That is the word given to get the eternal life which is imperishable.
Teaching of the Devil:
The dragon does not do works to prevent a child from going to school to learn or does not make him or her join the bad friends and become destroyed. These are the works of the lower level fallen spirits, and it is not the work of dragon. Only the fallen spirits may change the situation unfavourable. The serpent called the devil is not a mad man to fight against a man for the fleshy things only. These are the works of the cast out spirits that are in lower level. The devil is wise. In that case, what kind of deeds he will do?
The dragon will turn the teaching given the Holy Spirit towards the flesh and will work to induce one to transgress them. This is his teaching. The devil's cunning work is to turn the Word, which the Holy Spirit gives, towards the matters of flesh. From the very beginning, he has been doing only this thing. Think of the matters of Adam. A word was given to Adam. The word of instruction given to Adam was that he should not eat the fruit of the tree of knowledge of good and evil. This is a word commanded by the Holy Spirit for examination. If you eat that fruit, you have no life; you will die on the day you eat. This is the word which was given. This is the teaching of the Holy Spirit. The devil changes the word by joining it with the flesh as it is. When he said, “you do not die on the day you eat, behold the people of naturalness eat it; Have they died? No! Eve, you eat”. Eve ate the fruit. Only when she ate, it was known to her that it was very sweet. Only when she ate it, she knew how good it was seen. The Bible says that it was pleasing to the eye (Gen. 3: 6).
The teaching of the devil is attractive. 'Lust' means 'attraction'. The teaching of the devil is an attractive teaching. It will easily bewitch a man. The devil asked Eve, “Has the Lord said that you should not eat any fruit of the garden?” Eve replied, “He did not say so. He has said that you should not eat only the fruit of the tree of knowledge of good and evil”. Further He said, “On the day you eat, you will die.” The devil tells a contrary thing. You will never die on the day you eat. The devil's strategy is to bring the thing pertaining to life into a relationship of flesh. He did that. He is doing that; and he will do that.
The Word given to Noah was, “Build an ark and enter into the ark”. Noah preached this justice. To believe only is righteousness. On that day, on what the faith must have been there? When Noah had started to build the ark; the people must have believed what Noah said that the rain was going to come; the springs of the great deep were going to burst forth, the flood gates of the heaven were going to open and the floodwaters were going to come. But in that place, where those people lived, there had been no rain at all. It was like a rain shadow place. Mists went up from the earth and watered the whole face of the ground. Springs did not rise up. No rains came from the heaven. There was no feasibility of such thing to happen. Hence, Noah's preaching was not seen as a preaching in a believable situation on that day.
The devil's teaching is the teaching related to the flesh. That is a thing pertaining to the flesh. The teaching which the devil gives is contrary to the Word commanded by the Holy Spirit and it is mixed with the teaching of naturalness. Flesh is the naturalness. When the Word is united with the naturalness, the seed becomes a mixed one. The devil's teaching is against the Lord's Word sent for that day and is mingled with the flesh.
In Rom. 8: 14 it is said like this:
“For as many as are led by the Spirit of God, they are the sons of God.”
He who is led by the Spirit of God is the man of God. On seeing one, one cannot find out whether he is led by the Spirit of God or not led by the Spirit of God. It is differentiated that a body is male when it has parts of a male and a body is female when it has parts of a female. It is the form of the body and its parts which differentiate a man as male or as female. How is the Spiritual body differentiated? How can we find out a devil? The devil is in the form of a spirit. We can differentiate the devil with the help of spiritual thing. By going only through the spiritual thing, we can differentiate him. We can differentiate the spirit only with the spiritual thing. The sons of God are led by the Spirit of God. Those who are not led by the spirit of God, but are led by some other spirit, are not the sons of God. The teaching given by the sons of God is the teaching appropriate to God. Those who are led by other spirit of god hear the teaching which is given by other spirits.
How can we find out this teaching? To find out this, the Lord has sent us a tool namely 'the Word'. Only by 'the Word' we can identify the nature of the spirit. To differentiate the spirit, what the Lord has commanded is 'the Word'. Except by the Holy Spirit, we can not confess Jesus Christ as the Lord. Those who had got Holy Spirit proclaimed that word revealed in flesh. Those who are led by the Spirit of God are the men of God. Those who are led by the Spirit of the devil are the men of the devil. The man of God will stand firm in saying that he is the man of God. The man of the devil will not stand firm in saying that he is the man of devil. In that case, how will he confess? He will confess that he is also the man of God. Because, the Bible says that the devil will witness that he is the lord (1 Cor. 8: 5, 6). But that lord is the lord who has not made heaven and earth. They are the ministering spirits who are cast out from heaven. The one who is led by the spirit of God is the man of God.
In Rom. 8: 23 it is said like this:
“And not only they, but ourselves also, which have the firstfruits of the Spirit, even we ourselves groan within ourselves, waiting for the adoption, to wit, the redemption of our body.”
“Adoption as sons, the redemption of our bodies.”
'Adoption as sons, the redemption of our bodies' means the exit of the soul from the fleshy body. There is an event for taking an adoption. That is outside of our body. Therefore, when we will be taken up, we will be transformed and then taken up. This body will not go into the land of the living. Any teaching pertaining to the flesh will not take any soul into life. In that case, there is a thing higher than that. That is, we should be redeemed from our body. Then, what is this body for?
A child is formed in the womb of a mother. The life in the seed forms a body. This seed forms into a child. A body is formed in the womb of the mother. It takes ten months to form thus and become perfect. This mother has a life; another body which is inside the womb of the mother also has life. That is divided into two as the male and the female. This child must become perfect in its body, while being in the womb of the mother. Till it becomes perfect, it will be in the mother's womb. Before it becomes perfect, if that child is born as pre-matured, it will die. It has life created in mother's womb; it has body; but it has not become perfect. As it is an imperfect body, when it is separated from the mother, it is subjected to death. That new creation that is inside the mother must be delivered only after it becomes perfect in the mother.
The soul called the inner man is also like a child which is formed and separated from its mother. After that child grows perfect, it becomes a man. Within that man, “an inner man” is growing, like a spiritual body after perfection in growth, and comes out from the fleshy body. A spiritual body is formed and is growing inside the body of flesh. The name of that spiritual body is the soul.
This soul must wait in the physical body until it grows and becomes perfect. Just as how a child is in the womb of the mother till it becomes perfect in its growth, so also the soul called the inner man must remain in the physical body till it grows and becomes perfect.
Do all the women conceive at their puberty? Before they conceive, in the body in its own time, an event must take place. That event is an event pertaining to the flesh. That event causes to form a child within the womb of a mother. Likewise, after the body of flesh becomes fit, within that body of flesh, a spiritual event takes place to form a soul called the inner man. That spiritual happening changes a man to be a man with a soul. If that spiritual event does not happen, there will not be formed within the man, a soul called the inner man. That man will live like a mere flesh and do the works of the flesh and will decay.
Till the soul attains perfection, it will be in the body of flesh where it is formed. The soul must be perfected. All the babies grow in the same way. It forms into the shape whether male or female in the womb of the mother only after a certain interval of time given to it. Until then, it remains in the mother's womb only as a mere flesh still born. Just as another body is formed in a mother's womb, a soul is formed in the body of flesh through a spiritual occurrence. The soul is divided into two sections:
Whether this soul, called the inner man, is pertaining to life? Or to condemnation? Whether that soul is pertaining to life or that soul is pertaining to death is differentiated only after that soul is perfected. Just as the body grows with all its parts as hands, legs, head, face, body etc., so also the soul grows and becomes perfect in its nature. The soul must grow in the body of flesh until it becomes perfect in the nature it is given.
Who are you, man, who has a soul which is being perfected? What is your status? Are you the one who is for life? Or the one who is for condemnation? Are you Cain or Abel? Only to know this, the Word is sent.
Of course, we need the things of flesh. What all the things we need for our body, until we live on this earth only, we need these things. But the Word says: “Seek ye first the kingdom of God, and His righteousness; and all these things shall be added unto you” (Matt. 6: 33). The Bible witnesses that these things will be given more than you desire. The earth is the Lord's, and the fullness thereof. It is He who created all. All things are His. The ones who are His have the rights to take His. But this is not the Word which is given only to take these.
In Matt. 5: 48 it is said like this:
“Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect.”
The growth of the soul, called inner man, must be perfected in this body of flesh. Why this growth? The Father is perfect. Hence, the soul also must be perfect. Whether the living soul or the soul for death, it must be perfected in its status. It is the Word which makes them perfect. The Word, that is sent, makes perfected within the life. The instruction of the devil makes perfected within death.
Life and death had already been determined. Whether a soul is for condemnation? or for life? It had already been determined.
For the souls which are differentiated in two kinds, there are two kinds of fathers.
It was the Lord, who commanded the circumcision, gave the law through Moses. When Jesus Christ was manifested in flesh, the Jews of those days had their hold on the law. But they had forgotten the one who had commanded the law. They were thinking that they could reach God through the custom of circumcision. They had forgotten that the circumcision was a sign which had been given for accepting Him.
Even today, the Christians are in the same status. Baptism is a covenant which we make with the Lord. How is this covenant today? Is baptism, the fleshy sign, a faith that takes us to the Father? No, it is not! They have a mind that they can attain eternal life by mere water immersion baptism, instead of confessing the Father and getting the baptism which can be received by His name. This was fulfilled law. But now a situation is seen which they do not know who is allowing them to give this baptism and who is giving this baptism; it should be realized.
The living soul is a soul which has got knowledge to know the Father through the Word of the Day. The soul must be perfected in its status. The dead soul is a soul which pays heed to the tricks of the devil who will work as a deceiver through the word which had already been fulfilled.
The soul ordained for death must be perfected for death. The soul ordained for life must be perfected for life.
In Jam. 1: 15 it is said like this:
“Then when lust hath conceived, it bringeth forth sin: and sin, when it is finished, bringeth forth death.”
Either the sin must become perfect or the holiness must become perfect. Thus the soul must be inside the body of flesh until it attains a perfect growth. If the Father is the God, who is the God of Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob, it will listen to the word sent for that day. If it does not believe the word sent for that day, that is sin of death. The devil, who was in Eden in the beginning, must sit like a god in the Church. That day he was driven out from the Garden of Eden. But today, the Lord is not going to drive him out from the Church; because, He is going to separate the souls ordained for life, who are there, in His secret coming and take them out. The remaining weeds will be left in the fields. They will be burnt after the time of harvest.
Dear beloved in Christ, the soul must be either perfected in sin or perfected in holiness. Until the soul, which is formed in the body, becomes perfect, this body of flesh also must be living on this earth. After the body of flesh, which has the perfection of the soul, dies, the spirit which operates the body will go to the Father. The soul, pertaining to Life, will be put in to rest and the soul pertaining to hell will be cast into hell. If the condemned soul dies before perfection, the spirit in that body will wander about in the earth till the fulfillment of its time. That soul will be subjected into hell.
In James 2: 22 it is said like this:
“Seest thou how faith wrought with his works, and by works was faith made perfect?”
Whether it is the soul for life or it is the soul for death that soul should become perfect in its state. The soul should be in fleshy body till it becomes perfect in deeds. After perfection, that will reach in its position. The word is sent for perfection. That word will be proclaimed as gospel.
In Heb. 6: 1, 2 it is said like this:
“Therefore leaving the principles of the doctrine of Christ, let us go on unto perfection; not laying again the foundation of repentance from dead works, and of faith toward God,
Of the doctrine of baptisms, and of laying on of hands, and of resurrection of the dead, and of eternal judgment.”
The gospel should be preached as teachings. There are two kinds of teachings:
The soul, which saves itself by the Word of the Lord, is the living soul. That is meant for judgement.
The soul which is deceived by the word of the devil is the soul for death. That will be cast out into the hell for punishment or condemnation.
A contrary doctrine about Cain is given. They imagine and are teaching that there occurred Satan's intercourse with Eve in flesh. That sinful thing is not related to the flesh. By flesh, Eve's body of flesh was also a holy body; because, she did not conceive Cain by some other husband; neither by any other deed. The Bible says that Eve gave birth to Cain only by Adam. The Bible says, “Adam knew Eve his wife” (Gen. 4: 1).
Seed - Word. The soul is that which is formed only by the Word. All these things have already been determined. The one who is pertaining to life also has been determined. The one who is pertaining to condemnation also has been pre-determined. The one who is for life has also been chosen. The one who is for condemnation has also been chosen. These have been pre-determined before the beginning of the World. To the one who is for condemnation, punishment must be given. According to what he should be condemned? The deeds of condemnation must be completed in him. The same status is for the man for Life. The soul ordained for life must be perfected for Life. The soul called the inner man has been sent into the body of flesh for doing only the deeds pertaining to judgement. The seed which forms the living soul is sent from the kingdom of heaven that is, Fourth heaven. The seed which forms the soul for death is sent from the second heaven. Seed differentiates soul. Seed is word. Word ordained for life is the teaching ordained for life. That differentiates soul as a living soul. The word for death is that the teaching of devil. That takes the soul into death. Both types of words are being taught in all times.
In Heb. 6: 1, 2 it is said like this:
“Therefore leaving the principles of the doctrine of Christ, let us go on unto perfection; not laying again the foundation of repentance from dead works, and of faith toward God,
Of the doctrine of baptisms, and of laying on of hands, and of resurrection of the dead, and of eternal judgment.”
The Lord has commanded the teaching of respective times in its own time. The teaching which the Lord had commanded in the days of Adam was that he should not eat of the fruit of the knowledge of good and evil. This Word was commanded for life. There the devil also gave a teaching. That seed (Word) was, “you eat it.” What Adam obtained by eating it was the death of the soul. It was not the death of the body. Only when the body of flesh dies, the soul is delivered. When the physical body of Adam died, on that day, his soul was delivered. After the soul became perfect in sin, it came out from the body of flesh where it has been formed and is waiting for condemnation in the fire of hell.
As a child is formed in the womb of a mother, a soul was also formed and grew in the body of flesh called Adam. The body of flesh called Adam incurred sin by transgressing the Word, the soul that was formed in that body of flesh as a sinful soul grew and was perfect. Just as a child is differentiated as a male or female when it is in the womb of a mother, the soul formed in the body of flesh of Adam was separated as a soul for death.
The soul should be perfected in the body of flesh. Until it is perfected, the soul must be in the body of flesh only. After that, the soul which is a creature will leave the body of flesh and go to the place where it has been determined to go. Here, the fleshy body of Adam, after his soul was perfected, got into death and then that soul went into hell for punishment.
The soul called the inner man was formed within the bodies of the flesh of (1) Cain and (2) Abel, the sons of Adam in its own time. One soul was formed in Cain's body. In Abel's body, also one soul was formed. The body of flesh is like the womb of a mother. The body of flesh which is called Cain is a womb which bore the soul called the inner man. Likewise, another soul was formed in the body of flesh of Abel. The fleshy body is like a womb of a mother. These souls were growing in two fleshy bodies namely Cain and Abel.
Did Cain eat the fruit which was forbidden for Adam to eat? Or he did not eat? You just think of it. Only the gate going to the Tree of Life was closed and prohibited. All the other trees of Eden are still on this earth even today. All the trees of the Garden of Eden were taken only from the earth. Only the Tree of Life which yields the fruit of life was forbidden for man to eat. Its way had already been closed. That tree is in paradise today (Rev. 2: 7).
The Tree of knowledge of Good and Evil which had been forbidden by the Lord was still on the earth during the time of Cain. Cain did not eat the fruit of that tree. Because, the Lord had commanded Adam not to eat that fruit; Cain was zealous. He did not eat it. Because Cain knew that the Lord had already commanded to his father that he would surely die on the day he ate that fruit. So he did not eat the fruit of that tree. The Word commanded after the time of Adam was not “Eat or do not eat”. It was another thing which was forbidden during the time of Cain. The command was, “Do not labour hard on the land which had become a curse”; because it was uncleanness. The Word given to Cain was, “Do not have any relation with that uncleanness”. That was the law commanded to him. Abel did not labour hard on that unclean land. He had known that the earth was a place where his father was thrown out because of curse. Abel believed the Word that was commanded for that day. Cain cultivated on the cursed land. But he did not eat the fruit of the tree of Good and Evil which was forbidden before. He worshipped the Lord, he prayed to the Lord; he offered sacrifice to the Lord; he gave offerings to the Lord. The other deeds, which he had done, did not make him righteous. A righteous person is one who is doing the deeds which the Lord has commanded to do in their respective times. The people of Cain will listen to the words which had already been fulfilled. They will not accept the Word which is sent for that day. Therefore, they will not enter into the land of the living.
If you see from the days of Cain and Abel, the people were doing such kinds of works every time. In the days of Noah, did all others eat the fruit of the tree of Good and Evil except Noah's family? Never! They were careful in doing all things correctly without failing in which they were forbidden to do in the earlier times. But, they did not accept the Word which the Lord commanded for that day. The law given to Noah was, “Build the ark”. The People of Cain did not listen to that word.
The Word or a Law is sent to separate whether a soul is a living soul or a soul for death. When the word namely the seed is sown, that is, when the Word is spoken; the souls which do not listen to that word are the souls of death. They which listen to that Word are living souls. Death will not occur in that body of flesh immediately, if any one does not believe the Word of that day; because, the soul should grow and must be perfected. If it is to be sentenced to death, the sin must become perfect. If it is to be sentenced to eternal life, it must become perfect in justice. After all these things were fulfilled, the soul called the inner man will come out from the body of flesh.
In Eph. 4: 13 it is said like this:
“Till we all come in the unity of the faith, and of the knowledge of the Son of God, unto a perfect man, unto the measure of the stature of the fulness of Christ:”
Till it becomes perfect, the soul must be within the body of flesh. When did the sin become perfect in the New Testament times?
In Heb. 6: 1, 2 it is said like this:
“Therefore leaving the principles of the doctrine of Christ, let us go on unto perfection; not laying again the foundation of repentance from dead works, and of faith toward God,
Of the doctrine of baptisms, and of laying on of hands, and of resurrection of the dead, and of eternal judgment.”
What are the principles of the original teaching of Christ? The angels came. They went to the shepherds in the field and told the good news. Wisemen saw the star and said that the king of the Jews was born. The angels shouted for joy. How is it? Did you see? This is a good thing. These are the principles of the teaching of Christ.
The deeds that can be done in childhood, when the child grows, will change accordingly. That child has grown up now and has become a bride. The Christ's birth has already been proclaimed in the time of the first Church. These are the good news given in the time of the first Church. Messiah was born in Bethlehem of Judea. This food was given when it was child. But these are preached even today as good news. But today, the bride is fully grown and has become perfect.
“Let us not lay again the foundation of repentance from acts that lead to death… but go on to perfection”. This foundation was laid in the time of the first Church. The first Church is the foundation. Perhaps, the gospel may be preached late to the one who does not know about the first Church. Suppose, if he had lived in the time of 5th Church, that man must have reached the growth of the 5th Church. Otherwise he cannot enter into the kingdom of heaven. A man in the time of the 7th Church accepts the Word of the first Church that “Jesus Christ is the Lord” and believes, but if he dies in the body of flesh without fulfilling the justice commanded for the 7th Church, that soul will not enter into the land of the living; because, that is the Word. That is the Law. Reconciling in spirit is beyond these. Let us see this reconciliation afterwards.
The things upto the 7th Church had already been judged. If a man says, “I was in another religion; now I have accepted Jesus Christ. I will go to heaven,” it is not according to the Word. In what time of the Church, a man lives, and only when he accepts the Word preached through the angel of that Church, that soul will change into that of eternal life. If a Church stops, not allowing to change thus, it makes a man, who does not have a soul, to receive a soul and subjects him into condemnation. It is such a state.
In what all ways, a soul must be perfected?
1. It should be perfected in sin; otherwise,
2. It should be perfected in holiness.
The devil makes people believe the commandments which were already fulfilled. If the commandment, “do not eat the fruit of the knowledge of Good and Evil” still exists today, all Christians will not eat that fruit.
The devil will not obstruct the people to accept all the elementary doctrines; but he will only obstruct the people to accept the Word of that day for judgement. The devil's teaching will be a teaching that cannot give health to the soul.
In 2 Tim. 4: 3 it is said like this:
“For the time will come when they will not endure sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears;”
In teaching, there is 'a sound teaching' and there is 'an unsound teaching'. The unsound teaching is the doctrine which cannot remove and heal by washing out the dust of sin fully.
Gathering the teachers after their own desires (lusts) is not a sound doctrine. Only the teaching of the Holy Spirit is a sound teaching (doctrine).
“The doctrine after their own lusts” is not a sound doctrine. The doctrine after their own lusts means a teaching which is suiting their own desires. Some believers say, “If that brother speaks, I like it; because, he will speak what I think. If you ask them, “Why do you go to that place of worship?” They will say, “I like his sermon very much”. I prefer to eat well-cooked beef. But according to doctor's counsel, I should not eat it; because I am a patient. In that case, when the food which I prefer much spoils my health, if I seek it, it is not good for health.
What is meant by “after their own lusts?”
There is an attraction for us in a special way.
The Word which is sent for judgement for that time is only one. If that Word suits his own desires, and if it is according to the likes and dislikes of every man, will it not be like a man shaping God to suit his own desires? This lusty worship of the natural man is not in The Word. The Word is only one. If the Word is adulterated or changed according to the lust, it is fornication.
The believers who are for life are those who believe and accept His word as “Yes” and as “Amen” which the Lord commands and sends. The eternal life, namely, the soul without death has been commanded only to those believers. They are the people whom the Lord has chosen to enter into the palace of the great king who is in the 4th heaven. The people who are unaware of their self-status should turn to their self-status.
What kind of teaching is the teaching which is taught? Is it teaching of sound doctrine? Or is it teaching of unsound doctrine? The Lord gives the teaching of sound doctrine to soul. When we were little children, as soon as the holidays came, our mother used to grind the neem leaves and give us a small bolus. She used to give it in the early morning in empty stomach. At first, they used to give us a piece of jaggery. We should eat it and drink water. After a little time, she used to give us the bolus of ground neem leaves. It would be very bitter in taste. We should eat it and drink water. By doing that, worms and germs which produce harm in the stomach will be destroyed. When sweet comes in first, that worms open their mouths, and after a little while when the neem juice goes in, with same joy the worms open their mouths. Suddenly, the neem juice enters its mouth destroys the worms so that it is good for the health. That, which was given at first, was very sweet. It was tasty to eat. But it did not give me health. One thing that was inside was expecting it. Bitterness that was given later gave me good health indeed. It is very unpleasant when we hear a sound doctrine. But that will take the soul into the eternal life.
Jesus Christ said, “Whosoever eats my flesh and drinks my blood will have portion in me.” Just think what it means “to bite and eat His flesh and to drink His blood”. When He was in flesh and blood, won't it be like eating human flesh and drinking blood as cannibals eat raw meat and blood? When He said, “Eat my flesh and drink my blood”, they replied, “This is a hard teaching” (John 6: 54-60). When He broke the bread, He said this as a sign to His disciples that day. We are doing them even today in the Lord's table. But, today, without knowing what these are, this communion is going on. But today, these are being done as a tradition.
Will the sound doctrine cure the disease of the body? In that case, if we hear this teaching, fever/ flu will be cured; cough will be cured; head-ache will be cured; cancer will be cured; all diseases found in the body will be cured. Is it so? Getting healed is one of the signs of the believers.
Healthy teaching (sound doctrine) is a teaching given by the Holy Spirit. Unhealthy doctrine is a teaching given by the devil. That which grows in this body of flesh, that is, the inner man - needs a teaching which is healthy. There is also a teaching which cannot give health to the inner man. These are the two kinds in the teaching.
A mother likes jack fruit very much; she likes papaya fruit also very much. But when she knows that a child is conceived in her womb, she sets aside what all she liked. Though she does not like certain things, she eats them for the sake of that child; because, that child has to grow within her womb and be delivered safely. She beats her body for ten months and saves it for the sake of the child. I bring my body into subjection, because, the inner man, which grows inside it, is the one for life, thus Paul the apostle witnesses (1 Cor. 9: 27)
The soul called the inner man, which is within us, may become defiled, by whatever things we do in our body; or he may be destroyed in the fleshy womb, by whatever things we do, such kinds of things, this body of flesh should not do those things to inherit life. The souls of those who seek the Lord only for the fleshy things but say that the teaching is healthy will never become healthy. Those who seek the Lord for the fleshy things alone are those after their own lusts.
By the unhealthy teaching (unsound doctrine) sin is perfected. By the healthy teaching (sound doctrine) holiness is perfected. What do you eat? Accordingly, we will get benefit in the heaven. When you eat the food which is for condemnation, the soul is fixed for condemnation. Or when we eat the healthy food for the inner man growing within you, in order that he will grow healthy and enter into the land of the living, as one for life. Which kind of food we are eating now? The food which Babylon and Babylon's daughters give today is a food which can not give a healthy food to your inner man. That is dragging the soul into death.
In Tit. 2: 1 it is said like this:
“But speak thou the things which become sound doctrine:”
Paul the apostle has given these instructions to Titus. Paul the apostle was sent only for the Word. Except by the Holy Spirit, no one can give healthy teaching. This healthy food gives strength to the inner man who is growing within you. The soul which is formed within you must be perfected in the deeds pertaining to life. The witnesses of the Holy Spirit of the word for the day of manna only give health to the soul. That health gives you eternal life.
In John 7: 16 it is said like this:
“Jesus answered them, and said, My doctrine is not mine, but his that sent me.”
Jesus Christ said that His teaching was not His own and that it came from the Father who had sent Him. Jesus Christ said that He had said all these things because the one, who had sent Him and had commanded Him to preach these, and that he did not say these in his carnal mind. Many did not accept that Jesus Christ was the Messiah. But only one person was shouting aloud in the river bank of Jordan “behold, the Lamb of God which takes away the sin of the world”. In the sight of others, he looked like a mad man. He was eating locusts and wild honey. If you had been in the throng of those Jews in those days, how many of you would have followed that John the Baptist? He had worn the raiment of camel's hair. His raiment (dress) was quite contrary to the traditional dress. How many would accept a thing which is quite contrary to the tradition?
John the Baptist did not have any excellency by flesh. The raiment which Jesus Christ had worn was woven without any stitching from top to bottom. Therefore, the soldiers vied with each other for that raiment. Without tearing the raiment, they cast lots in order to take it as a whole. John the Baptist confessed Him as the Lamb. He will show Him with an identity to the bride of the Lamb in the time of the Last Testament just as how he showed Him earlier with an identity. They asked John the Baptist, “You give baptism. Are you Elias? Are you a prophet?” John the Baptist replied, “I am not they”. They in turn asked him, “Then why do you give baptism?” He said that one who sent, commanded me to do this custom. I am doing so.
In John 1: 31 - 33 it is said like this:
“And I knew him not: but that he should be made manifest to Israel, therefore am I come baptizing with water.
And John bare record, saying, I saw the Spirit descending from heaven like a dove, and it abode upon him.
And I knew him not: but he that sent me to baptize with water, the same said unto me, Upon whom thou shalt see the Spirit descending, and remaining on him, the same is he which baptizeth with the Holy Ghost.”
The duty commanded to John the Baptist was that he should show the identity that He was the Messiah. With that his work was finished. The Bible witnesses that this happened in order that what all prophets had prophesied might be fulfilled. What all were spoken as prophecy were all written in the parchment (scrolls) in those days. They were read in the synagogue. All the Jews heard them. All the Jews believed them on that day. If they had not believed it, they would not have entered into the temple. If they had not believed, they would not have circumcised. If they had not believed, they would not have given tithes. If they had not believed, they would not have done anything that is commanded in the Law. They believed all the words spoken through the prophets. But they did not believe only Jesus Christ who was the Word namely 'the manna of that day' (THE WORD FOR THE DAY).
Today, all Churches believe all the prophetic words. It believes that there is one God; it believes that there is Jehovah; it believes that Jesus Christ is His name; it believes that there is sin; it believes in baptism; it believes that there is Holy Spirit; it believes in the secret coming; it believes in the eternal life which has no death; It believes in all things which are commanded in the new covenant as it was commanded in the Law. The Churches that believe and confess these things do not allow its believers only to accept the Word of the Day. They do not allow their believers to know that the place where they are sitting is the way that leads them to death.
There is no difference between the Christians who are here today and the Jews and the Israelites who were in the days of Jesus Christ. Both of these are in the same attitude of mind. Why did the grace turn from the Israelites to the gentiles? The same situation is found among the today's Christians. Christians are in a state that they do not know that they are losing their grace. These things should be witnessed.
Reproof or Rebuking:
In Heb. 12: 5 - 11 it is said like this:
“And ye have forgotten the exhortation which speaketh unto you as unto children, my son, despise not thou the chastening of the Lord, nor faint when thou art rebuked of him:
For whom the Lord loveth he chasteneth , and scourgeth every son whom he receiveth.
If ye endure chastening, God dealeth with you as with sons; for what son is he whom the father chasteneth not?
But if ye be without chastisement, whereof all are partakers, then are ye bastards, and not sons.
Furthermore we have had fathers of our flesh which corrected us, and we gave them reverence: shall we not much rather be in subjection unto the Father of spirits, and live?
For they verily for a few days chastened us after their own pleasure; but he for our profit, that we might be partakers of his holiness.
Now no chastening for the present seemeth to be joyous, but grievous: nevertheless afterward it yieldeth the peaceable fruit of righteousness unto them which are exercised thereby.”
The first lesson is teaching. After passing in that lesson comes a second lesson. That is known as reproof or rebuking.
The Lord is chastening us for our benefits. That chastening is a chastening which is given so that the inner man growing within us becomes perfect in order to go into everlasting land.
The Lord has fixed a limit for chastening. In that chastening, we must pass. If we pass, the inner man will become perfect. This body is like a flesh, which bears a pearl. The soul is like a pearl growing within a shell. The soul has no death. But this body of flesh will decay by going into death.
Adam, namely the body of flesh, got into death and decayed. But the soul called the inner man which was formed in him is still living today. The death which he is going to get is second death. Those who are ordained for life are not going to meet Adam. They will be with Jesus Christ. We who are ordained for life are going to see Abraham, Isaac, and Jacob. We who are ordained for life are going to see Abel who died as a first martyr. We are going to see the king David. We are going to reign in the rule of thousand years on this earth with Lord Jesus Christ, the Son of David.
The Lord's chastening is done only when we are in the body of flesh. When the Lord commands us a temptation, that temptation will come only in the flesh. Why does that temptation come in the flesh? We are all in the flesh. That is why, the temptation comes in the flesh.
Only after the death of the fleshy body, the soul which is inside will come out. This body of flesh will never inherit the kingdom of heaven. The soul which is within us will inherit life. For that, the chastening is only for the body of flesh. We who are chastened are refined. Gold is tested and refined. Likewise, our faith also must be refined (1 Pet. 1: 7).
Jesus Christ was also allowed to be tempted by the devil in the desert. The temptation which the tempter did was:
As He overcame all these temptations and got victory, His name was exalted above all the names of the Father.
Correction or Reformation:
When we study first standard, science subject is taught. When we study second standard also, science lesson is taught. When we study fifth standard also, science lesson is taught. When we study tenth standard also, science is taught. How is science lesson taught in first standard? It is taught as mango, guava, and jack fruit and the parts of the human body as hand, leg, eye, tooth, mouth etc. But when we study M.Phil, there is a development in science education.
Maths lesson is taught in the first standard. Maths is also taught in the lesson of M.Phil degree. In the first standard it is taught, one plus one is two (1+1=2). Two plus one is three (2+1=3). Later, according to the growth, the educational standard increases. Thus a growth is needed till it is perfected. Spiritual growth is a growth which is a measurement determined by the Holy Spirit. That growth is known as 'reformation'.
In the first Church, if you confess that Jesus is the Lord, you can get eternal life. When you are a child, you wear a dress of one kind, when you become a grown up man, you wear a dress of different measurement. There is a growth in the dress too according to the age also. The dress is worn suitable to the body. Likewise, in Church which is the body of Christ that is the bride, there is also a growth. The bride who is born as a child grows up. In this time of the Last Testament, the bride has come to a perfect state. When she comes to a perfect state something is to be seen in her further.
Eliezer was sent by Abraham to take Rebecca as a bride for Isaac. Eliezer saw Rebecca that she was very fair to look upon, a virgin. He decided that she would be a suitable bride to the son of his master. Because, the things he prayed to the God of Abraham his master were fulfilled there. Therefore, he said that the Lord of his master has prospered his journey. Here, Rebecca is perfected. She was a virgin there. Eliezer was one who was sent by Abraham, the father of Isaac to bring the perfected bride Rebecca to Isaac. The Bride was grown up in a matured state of mind so that she might be separated from her family for her bridegroom. Therefore, her willingness in her mouth was inquired there. That bride also agrees and gets ready. Reason; she had attained to that stage. If this incident had happened, when she was five years old, how her attitude might have been? Just think of it. Now, the bride has attained puberty and is a perfect virgin. She has a thirst that she must be united with her bridegroom.
When Rebecca was called, she got ready to see her bridegroom. “I have been staying so long a time here. How can I leave these and go? Where are the trees which I played catching and running? Where is the water pond or lake where I bathed? Where are the sheep which I looked after? Where is my father who had showered his love upon me? Where is my mother? Where is my brother? Where is my sister? Where are my maids? Where are my relatives who were so close to me?” She did not have a state of mind that how could she leave them all and go. Reason, she is perfected. After that, how her thoughts would have been when she was going? She did not think about her father and mother. Her thinking was only about her bridegroom; “How would he be?” She had only thirst with her of seeing her bridegroom. “Behold, there is a person coming afar. Is he that person?” she asks. “He is your bridegroom” witnesses the servant. Immediately, she got down from the camel. This state is a perfect state.
The bride is perfected in the times of seven Churches. Now the bride is ready. A voice comes like that of Eliezer. He asks, Rebecca, are you coming? The bridegroom is ready. If she is Rebecca, she will come. If she is not Rebecca, she will say, “How can I come? Is it not the Church, where I was? Is it not the Church where I received my baptism? My marriage took place only here. My children's marriage should take place only here. After I die, I must be buried only in this Church graveyard. I have reserved a seat in the Church graveyard of only this Church. If Rebecca had such a state of mind, how her condition might have been? Just think of it. The nature of Rebecca is a nature which surrenders herself, that is reformation.
The bride - a small flock of sheep which is going to be taken in the secret coming of Jesus Christ.
After the secret coming, all the Christians who will not be taken up in His coming are meant for condemnation. Among the Israelites, there was a bride for the name of Jehovah. She has already attained glory. She has been waiting for the Judgement. When Jesus Christ was revealed in flesh, whosoever had accepted Him followed Him. They were for life. Only after Jesus Christ had attained glory, the soul called grace was given to the gentiles. The reformation of the Old Testament is the New Testament. Reformation or correction means bringing about a discipline.
In Heb. 7: 18 it is said like this:
“For there is verily a disannulling of the commandment going before for the weakness and unprofitableness thereof.”
Because of the weakness and unprofitableness of the former commandment, the Lord has brought about a correction or reformation. In the time of reformation we must bring these things. That is the season. These must be brought about according to that season. The Word given to Noah was, “Build an ark”. After that, there has been reformation since then.
The first Word given to Abraham was that he should come out of the land of Chaldeans.
The second thing was that he should cast out that bond woman and her son.
The third thing was the command to sacrifice Isaac. A state in which Abraham had not withheld his son, his only son from God. Abraham passed in that test also.
The fourth thing; except his heir, to his other children, he gave gifts and separated them and sent them away.
In Jam. 1: 14 it is said like this:
“But every man is tempted, when he is drawn away of his own lust, and enticed.”
In reformation or correction two things are mentioned:
A reformation is commanded to them in flesh and also a reformation in spirit is commanded to those who are for covenant. A reformation to them in flesh, who are drawn away by their own desires. A reformation to them who are for covenant, which is got by the Word. To them in flesh, a reformation is got by their own desires. That chastening is a chastening given to their bodies of flesh because of their evil deeds of flesh. The Lord commands a chastening according to the Word in order to separate them who are for covenant.
If any one does a thing drawn by his own desires, and is affected by it in fleshy things and if he confesses that he has come into reformation that is a chastening related to flesh. The chastening of flesh will be stopped after benefits are received in flesh. But the one who is meant for the covenant is the one who comes into amendment within the Word. The chastening of flesh will amend the things of the flesh. Those who are of flesh will be satisfied by the freedom which they have received in their flesh. But those who are for the covenant will not stop with the freedom they have received in flesh but will seek also the freedom of their soul which is beyond that.
The chastening given to them who are for covenant will make an amendment in their spiritual life which is a phenomenon. If we are reformed in spiritual things, we have passed the test. If the chastening stops within the flesh, there is no use of it for the soul.
Reformation means that there is an amendment given in the former thing. The chastening given to them who are for covenant is a chastening given in order that the soul might be perfected. In order to attain eternal life, a qualification has been fixed by the Lord for it. A soul must grow within that qualification. At the time of secret coming of the Lord Jesus Christ, the bride must be matured in the knowledge of the Lord's governance. Just as how much Adam was perfectly aware of the Lord, and just as how much Abraham, Isaac, and Jacob were perfectly aware of the Lord, so also the bride, who will be taken up in the secret coming of Jesus Christ, should be perfectly aware of the Lord. Just as how Moses had known about the Lord perfectly, so also the bride of the Lamb who is taken up in the secret coming of Jesus Christ must know about the Lord perfectly. Just as how Elijah had known about the Lord perfectly, so also the chosen ones among the Christians who will be taken up in the secret coming of Jesus Christ must know about the Lord perfectly.
The Lord is bringing about a reformation in the time of the fulfillment of grace, to perfect the bride. In the time of perfection, all the mysteries must be revealed. As foretold by the prophets already, all the mysteries of God must be revealed before the secret coming. All the mysteries which are sealed, must be revealed and proclaimed. There will be nothing hidden as mysteries after the secret coming of the Lord Jesus Christ. Because, this is the Last Amendment. After this, there is no reformation or correction.
All the customs brought about in flesh are changed during reformation. In all the times of seven Churches, one person must get baptism. In the times of all seven Churches, if there is no identity as baptism, not even a soul goes into the kingdom of heaven. If we do not follow this custom, it is an imperfect state. It must be perfected by water baptism. After the times of 7 Churches, the bride has to know herself, leaving all the doctrines of the Church, like Rebecca who had left the tent of Laban. This is the schedule of the Lord.
Training in righteousness:
According to the Word, righteousness called faith is divided into three kinds:
1. The Righteousness of man:
If a man tortures another man mentally or physically, the righteousness of man does not accept it. If a man rises against the liberty of another man, the righteousness of man does not accept it. Killing or murdering, according to man's righteousness, is wrong. In the battle, if you let an enemy escape, without killing him, it is wrong. If you say that he is a very good soldier; he will not even fight against those enemies who come against our nation in battle, he will be punished in the military court. Righteousness of man changes according to the situation. In one situation, a deed is seen as righteousness and in another situation, the same deed is seen as unrighteousness. Likewise, righteousness of man will change place to place, time to time and in situation accordingly. Righteousness of man was prepared as law and followed. It differs from countries to countries. It changes also from nations to nations.
2. The Righteousness of the devil:
The devil also has got a righteousness. The righteousness of the devil is higher than that of the man. What all the man says is wrong in his righteousness, if they are really wrong, the devil will also witness that they are wrong. The power of the ruling of the earth is given to him. Isn't it? Yes (Luke 4: 6, 7). He is a godly servant fulfilling God's justice. According to the Word, he is the ruler and he is the lord of the world. The righteousness which is seen in the man is much higher in devil. Both these justices of man and devil belong to the earth. Moreover, as the devil is working against what the Lord has proclaimed as justice. From Eden till to the Last Testament, the righteousness of devil has been acting against the governance of the Lord.
3. The Righteousness of the Lord:
The righteousness of the Lord is higher than the two justices mentioned above. Even when these two justices say that something is wrong, but if the righteousness of the Lord says that it is just, the one who clings to that justice is the one ordained for life. The righteousness of the Lord is apart from the righteousness of flesh. Now, we will see this.
Christianity began to develop in other countries during the British rule only. In that rule, people from other religions were converted into Christians. They were converted as individuals and as families by families. Many Christian organisations and many evangelists preached the gospel. Those who accepted were converted into Christians. They were baptized. After that, they did not offer sacrifices which they had formerly offered to their gods, knowing all these were sin.
In such a situation, there was a young man in a family. It was the custom in Tamil Nadu that marriage was conducted by marrying a girl close by custom relations. So the parents of these two families talked and finalized the marriage of this young man and the young girl. That young man became a Christian. In their families, all the others were belonging to different religion. But that girl did not like to come out of her religion. The marriage was finalized in talking and the wedding cards were printed. In such a situation, that young man was very obstinate that the one who was to become his wife must be a Christian. He came to a conclusion that he did not want that girl as she was going after other gods. Because he was very zealous for the Lord. He was very zealous that the girl who carried the Holy Bible should be his wife. He told his parents at once, that he would marry her only if she became a Christian; otherwise he would not marry her.
That girl was very zealous in her religion. She refused to leave her religion. But yet she was stubborn to marry only that young man. It was confirmed that the marriage was to be held in the next day morning. That young man absconded in the night before the marriage. No one knew where he had gone and what happened to him. Just imagine what a situation might have been there, if the wedding had been stopped in rural villages. Then all people began to talk about the girl in different and different ways. The bride became broken-hearted and committed suicide. She was the only daughter to her parents. Her father and mother too committed suicide saying that there was no use of living after the death of their only daughter. There were three deaths in one family. All kith and kin boiled in wrath and rose up. They said, “Who converted that young man into a Christian? Catch that pastor.” They chased and ran after that pastor and beat him. While beating him, he too died.
Here, in whom is the wrong? If that young man had married that woman, she would not have died. If that woman had not died, her mother and father would not have died. If that mother and father had not died, they, who were in that family, would not have murdered that pastor. All these things happened. Here, in whom is the mistake? Whom are you going to sentence to death? If you are in the throne of judgement, whom will you sentence as convict?
The principal message given to the first Church was the message given to convert the people of other religion into Christianity by accepting Jesus Christ. Are those events mentioned above correct according to the justice of God? Here, you have to understand one thing. It was the Lord Jesus Christ who commanded to preach the gospel. He breathed upon His disciples and commanded that they might receive the Holy Spirit and go into all the world and preach the gospel to all nations. That pastor believed these words commanded by the Lord as Law and did His ministry. Now was it right or wrong what the pastor did? Just think of it. For what reason did that pastor die? Was not he murdered because of the Word of the Bible and because of Christ? According to the Word, the pastor will go to the kingdom of heaven.
After his death, where would the young man, who disappointed and ran away, have gone? Because of the deed which he did, three persons died. Hence, where might have he gone after his death? Whether he will be in heaven? Or thrown into hell? In this, every one had his own opinion. I say according to the Word. The time when that pastor preached the gospel, the soul called the innerman was in both the young man who accepted the gospel and the pastor who preached the gospel. Among the three people who died, according to the Word, no intervention of generation of soul took place there. According to the Word, they are natural men. The natural men will receive according to their work in their life. After the soul, called 'the inner man', was formed in that young man, if his works were for the life, he will be taken to paradise for rest and if his works were for condemnation, he will be thrown into hell for the second death.
Do you see now what righteousness of God is? And what is righteousness of man? If a man, who has got a soul, does his works according to the righteousness of God, he will enter into the kingdom of heaven. Otherwise he will be surrendered for condemnation. It is the devil who is against the righteousness of God.
In the time of Old Testament, how did the Israelites go into Egypt? Joseph went into Egypt as a slave. The one who came to Egypt as a slave was elevated to the position next to the king. Because of famine, Israel, the father of Joseph and Joseph's brothers went into Egypt. Later, another king who did not know Joseph ascended to the throne. The Israelites increased abundantly and multiplied in great numbers. Thus, they, who multiplied in great numbers, were enslaved.
Among the Egyptians who fed the Israelites, the Lord sent plagues through Moses. There was no house without death among the Egyptians. On that day, how might have been the attitude of the Egyptians? Whether the works (deeds) which the Lord did to the Egyptians were righteous or unrighteous? According to the righteousness of man, the deeds operated against the Egyptians by the Lord may appear to be wrong. But according to the righteousness of God, His people, the Israelites must be fed by the Egyptians for a certain period. Such a happening will happen in the times of Churches.
As per the Last Testament, when the righteousness of the Lord is proclaimed, will the congregation of all churches assemble together and leave closing their churches immediately? If we say that the devil as God is sitting in the temple of God, proclaiming himself to be God (2 The. 2: 4), will the believers of all Churches accept it? The Holy Spirit knows that they will not do like that. Only a small group of people as meant for life will come out leaving her. In the Last Testament, the Churches will be rebuilt so many times bigger than they are now. More number of people than now will seek going to the Church. But He will not be there, who they seek going there. The works of governance of the Lord will be fulfilled in the gentiles. That again will turn into the fleshy born of the Israelites. The devil will rise against the righteousness of God and work in collaboration with the righteousness of man. In order to establish his righteousness, the devil will collaborate with the righteousness of man and oppose the righteousness of God.
The one who witnesses the righteousness of the Lord is the man of God. May the Lord give you grace do the works according to the righteousness of God.
Amen! Amen!! Amen!!!
தேவ மனிதன் யார்? தேவ மனிதன் எப்படி இருப்பார்? இப்படி ஒரு கேள்வி எழும்பும்போது, உடனே ஒரு கனவு உலகிற்குள்சென்றுவிடுகின்றோம். தேவ மனிதன் என்றால் அவர் தேவனைப்போல் இருப்பார்; அவரைச் சுற்றிலும் எப்போதும் அக்கினி எரிந்துகொண்டேயிருக்கும்; அக்கினிமயமான இரதங்களிலும், அக்கினிமயமான குதிரைகளின்மீதும் சேனைகளின் திரள் அவரைச் சூழ்ந்திருக்கும் என்பதான ஒரு கற்பனை உலகிற்குள்ளாகக் கடந்துசென்று விடுகின்றோம். ஆனால், அது அப்படியாக அல்ல. இப்படியாகத்தான் ஒவ்வொரு காலமும், மாமிச சிந்தையினால், கர்த்தரோடு உள்ள ஐக்கியத்தினை விட்டு விலகிச் சென்றுகொண்டிருக்கின்றார்கள்.
மேசியா வருவார் என்ற தீர்க்கதரிசன வார்த்தையினை விசுவாசித்த யூதர்கள் அவர் வருவார் என எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். மேசியா ஒரு பலத்த ராஜாவாக வருவார். ராஜ்யபாரம் அவரிடத்தினில் இருக்கும்; இந்தப் பூமியின் ஆளுகை அவரிடத்தில் இருக்கும். அடிமைப்பட்ட பிதாக்களை எப்படி மோசே வழிநடத்திச் சென்றாரோ, அதைப்போல நம்மை வழிநடத்தி நமக்கென்று ஒரு தேசத்தினை ஆயத்தப்படுத்திக் கொடுப்பார்; அந்தத் தேசத்தில் நம்மை சுதந்திரமாய்க் குடியமர்த்துவார்; நாம் வேறொரு ராஜாவின் ஆளுகைக்குள் இனி இருக்கப்போவதில்லை; இப்படித்தான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். காரணம், மேசியா வந்த காலம் இஸ்ரவேலருக்கென தனி ராஜ்யம் இல்லாதிருந்தது. தாவீது அரசனாக அமர்ந்த சிம்மாசனம்போல இந்தத் தாவீதின் குமாரனும் அரசாள வருவார் என்பதான ஒரு சிந்தையுடன் அன்றைய யூதர்கள் இருந்தார்கள். ஏனென்றால், தீர்க்கதரிசனங்களை அவர்கள் மாமிசபூர்வமாய் சிந்தித்தார்கள். மாமிச சிந்தனை உள்ளவன் ஒருக்காலமும் தேவமனுஷனாக மாறமுடியாது.
தேவாலயத்தில் ஒரு விதவைத் தாய் இருந்தாள். அவள் தன் புருஷனோடு வாழ்ந்திருந்த காலம் மிகமிகக் குறுகிய காலம், அதற்குப்பின்னர், அநேக நாட்கள் தேவாலயத்தில் இருந்தாள். மரியாளின் கரத்திலிருந்த குழந்தையை அவள் பார்த்தாள்; அந்தக் குழந்தையினைக் குறித்து ஆச்சரியப்பட்டு அநேகர் மத்தியில் இவைகளைச் சுவிசேஷமாக அறிவித்தாள். அவள் தேவாலயத்தில் முதன்மையான ஆசாரிய பீடத்தில் இருந்தவனுக்கு உறவினள் அல்ல. அவள் தேவாலயத்தில் கனம்பொருந்திய ஸ்திரீயாக இல்லை. ஆனால், மாமிசத்திற்குரிய அந்த எருசலேம் தேவாலய விசுவாசிகள் பூமிக்குரிய காரியமாகவே இந்த நிகழ்வுகளைச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஏழு சபைக்காலங்களுக்குரிய காரியம் பூரணமாய் நிறைவு பெற்றிருக்கும் வேளையில் நாம் இருக்கின்றோம். ஆனால், ஏழு சபைக்காலங்களிலும் கர்த்தருடைய வலது கரத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்ட நட்சத்திரங்களைக் குறித்த காரியங்களை இதுவரையிலும் அறியாத அநேகக் கிறிஸ்தவர்கள் இருக்கின்றார்கள்.
ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபையினுடைய விசுவாசிகளுக்கு, மார்ட்டின் லூதர் ஒரு பிரிவினையாளராகவே காணப்பட்டார். இன்று வரையிலும் ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் விசுவாசிகளுக்கு அவர் அந்தத் திருச்சபையின் கொள்கைகளுக்கு எதிர்த்து நின்று அதின் விசுவாசிகளை பிரித்துச் சென்றவர் என்றுதான் போதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது. இப்படியாகத்தான் ஒவ்வொரு சபைக்காலத்திலும் நிகழ்ந்துவந்துள்ளது. மார்ட்டின் லூதர் கர்த்தருடைய வலது கரத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்ட ஒரு தூதன். அந்தத் தூதன் மூலம் குத்துவிளக்கான ஒரு ஊழியத்தினை எழுப்பவேண்டும் என்பது தேவதிட்டம். அந்த குத்துவிளக்கில் காணப்பட்ட அகல்கள் மூலமாக பிரகாசிக்கப்பட்டவர்கள் நித்திய ஜீவனுக்குள்ளாகக் கடந்து சென்றார்கள். அந்தக் குத்துவிளக்கு அன்றைக்கென்று அனுப்பப்பட்ட வார்த்தையின் ஊழியம். அன்றைக்கென்று அனுப்பப்பட்ட தூதனின் ஆவியினைப் பெற்ற மாமிச சரீரம் மார்ட்டின் லூதரின் மாமிச சரீரம். ஆனால், மார்ட்டின் லூதர் என்ற மாமிச சரீரத்திற்கு எந்தவிதமான மகிமையும் இல்லை. அந்த மாமிச சரீரம் மரணத்திற்குள்ளாகி, மண்ணோடு மண்ணானது. ஆனால், மாமிசத்திற்குரிய மாறுபாடான ஜனங்கள் மாமிசத்திற்குரியதைத்தான் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அதைப்போலொத்த நிலைதான் இன்றும் உள்ளது.
மனிதர்கள் மாமிச சரீரத்தினைப் பார்க்கின்றார்கள். மாமிச சரீரம் உருமாறி அழிந்துபோகும். அதனுடைய நிலை சூனியம். அதுபோல, மாமிசத்திற்குரியவர்களின் சிந்தனையும் முழுவதுமாக மாமிசத்திற்குரிய காரியமாகவே காணப்படும். தேவமனிதன் ரதத்தில் ஏறி வருவார், தேவதூதர்கள் அவரைத் தங்கள் கரங்களால் தூக்கிச் செல்வார்கள். தேவதூதர்கள் அவருக்குப் பணிவிடை செய்வார்கள். இப்படியாகத்தான் கற்பனை செய்துகொண்டிருக்கின்றார்கள். எலியாவைப் போஷிக்க எத்தனை தேவதூதர்கள் அவன் பின்னால் சுற்றித்திரிந்தார்கள்? கண்கள் திறக்கப்பட்டபோதுதான் எலிசாவின் வேலைக்காரனுக்குக்கூட அக்கினிமயமான இரதங்களும் குதிரைகளும் அங்கே நின்றது தெரிந்தது.
2 தீமோ. 3: 16, 17-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"வேதவாக்கியங்களெல்லாம் தேவ ஆவியினால் அருளப்பட்டிருக்கிறது; தேவனுடைய மனுஷன் தேறினவனாகவும், எந்த நற்கிரியையுஞ் செய்யத் தகுதியுள்ளவனாகவும் இருக்கும்படியாக,
அவைகள் உபதேசத்துக்கும், கடிந்துகொள்ளுதலுக்கும், சீர்திருத்தலுக்கும், நீதியைப் படிப்பிக்குதலுக்கும் பிரயோஜனமுள்ளவைகளாயிருக்கிறது."
தேவ வார்த்தையினைக் கொண்டிருப்பவர்கள் தேவபுத்திரர்கள் என்று வார்த்தை சாட்சியிடுகின்றது (யோவா. 10: 35). இங்கே ஒரு மனுஷனைக் குறித்துக் கூறப்பட்டுள்ளது. அந்த மனுஷன் தேவ மனுஷன். ஒரு மனுஷன் தேவனுடைய மனுஷனாக மாறுவதற்கு இரண்டுவிதமான தகுதிகள் வேண்டும் என்று வார்த்தை சாட்சியிடுகின்றது.
1.அந்த மனுஷன் தேறினவனாயிருக்கவேண்டும். அதாவது தேர்ச்சி பெற்றவனாக இருக்க வேண்டும்
2.அந்த மனுஷன் தகுதியுள்ளவனாக இருக்கவேண்டும்.
உதாரணமாக, இந்தக் காரியத்தினைக் கீழ்க்காணுமாறு பார்ப்போம்:
தேர்ச்சி, தகுதி என்று இரண்டு காரியங்கள் இங்கே கூறப்பட்டுள்ளது. முதலாவது தகுதி: வேலைவாய்ப்பிற்காக நடத்தப்படும் எழுத்துத் தேர்வினில் (Written Examination) தேர்ச்சி பெற்றால் அவனைத் தேறினவன் என்று தேர்வாணையம் தீர்மானிக்கின்றது; தேர்ச்சி பெறாவிட்டால் அவன் தேறினவன் அல்ல.
தேவமனுஷன் தேவ வார்த்தையில் தேர்ச்சி பெற்றவனாக இருக்கவேண்டும்.
மற்றொரு தகுதி: தேர்வாணையம் தீர்மானிக்கும் நேர்முகத்தேர்வாகும் (Interview).
முதலாவதாக, எழுத்துத்தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்க வேண்டும். இரண்டாவதாக, நேர்முகத்தேர்விலும் தகுதியானவனாக இருக்கவேண்டும். இந்த இரண்டு தன்மையிலும் இருந்தால்தான் ஒரு மனிதன் தேறினவன் என்று தீர்மானிக்கப்படுகின்றான்.
அவர் வேதாகமத்தில் டாக்டர் பட்டம் பெற்றவர்; எல்லா ஸ்தாபனங்களைச் சார்ந்த கல்வி நிலையங்களிலும் டாக்டர் பட்டம் பெற்றிருக்கின்றார். மேலும், மேலை நாடுகளான அமெரிக்காவிலும் மற்றும் அநேக நாடுகளிலும் நடத்தப்படும் வேதாகமக் கல்வியிலும் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கின்றார் என்றால், அது மாமிசத்தில் நடத்தப்படும் தேர்வாகும். வேதத்தில் கூறப்பட்டுள்ள இந்தத் தேர்வானது மாமிசத்திற்குரிய காரியத்திற்காக நடத்தப்படுவது அல்ல. மாமிசத்திற்குரிய தேர்வுகள் அனைத்தும் ஒவ்வொரு கோட்பாட்டினைத் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கும் சபைகளின் வேதாகமக் கல்வி நிறுவனங்களால் நடத்தப்படும் தேர்வுகள் ஆகும்.
ஆனால், இங்கே கூறப்படும் தேர்வும், இங்கே கூறப்படும் தகுதியும் பரிசுத்த ஆவியானவரால் நடத்தப்படும் தேர்வும், தகுதியுமாகும். ஒருவன் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கின்றானா, தகுதியுள்ளவனாக இருக்கின்றானா என்பதைப் பரிசுத்த ஆவியானவர்தான் தீர்மானிக்கவேண்டும். தேர்ச்சி பெற்றவனாக இருக்கவேண்டுமானால், வார்த்தையின்படி தேர்ச்சி பெற்றவனாக இருக்கவேண்டும். கர்த்தர்தான் தேர்ச்சி அடைந்தவனுக்கு, தேர்ச்சிக்குத் தகுந்த பலனைக் கொடுப்பவர்.
முதல் காரியம் தேர்வு; இரண்டாவது காரியம் தகுதி.
இந்தத் தேர்வு எங்கே நடக்கின்றது? தேர்ந்தெடுக்கப்படப்போகின்ற தேவமனுஷன் எங்கே இருக்கின்றான்? இந்தப் பூமியில்தான் இருக்கின்றான். பூமியில் அவன் மாமிசத்தில் இருக்கின்றான். "பூமி ஒரு தேர்வுக்களம்". பூமியில் இந்தத் தேர்வு நடந்துகொண்டிருக்கின்றது. இந்தத் தேர்வு தேவ மனுஷனாக மாற, தேவ புத்திரனாக மாற நடத்தப்படுகின்றது. தேவ மனுஷனாக மாறுபவன் ஜீவனுக்குரியவன்.
2 தீமோ. 3: 17-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவைகள் உபதேசத்துக்கும், கடிந்துகொள்ளுதலுக்கும், சீர்திருத்தலுக்கும், நீதியைப் படிப்பிக்குதலுக்கும் பிரயோஜனமுள்ளவைகளாயிருக்கிறது."
இந்தத் தேர்வினில் நான்கு பாடங்கள் இருக்கின்றது. இந்த நான்கு பாடங்களிலும் தேர்ச்சிப் பெற்று, தகுதி பெற்றால் ஒரு மனுஷன் தேவனுடைய மனுஷனாக மாறலாம், அவன் தேவனுடைய பந்தியில் பங்கடையத் தகுதியுள்ளவன்.
அந்த நான்கு காரியங்களாவன:
1.உபதேசம்
2. கடிந்துகொள்ளுதல்
3. சீர்த்திருத்தல்
பரிசுத்த ஆவியானவருடைய ஆதீனத்தில் அவர் குறித்தபடியான, இந்த நான்கு பாடங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்றவன் தேவ மனிதனாக எண்ணப்படுவான். இவைகள் மாமிசத்திற்குரிய காரியங்கள் அல்ல.
முதலாவது, உபதேசித்தலில் தேர்ச்சி பெற வேண்டும்.
இரண்டாவது, கடிந்துகொள்ளுதலில் தேர்ச்சி பெறவேண்டும்.
மூன்றாவது, சீர்த்திருத்தத்தில் கீழ்ப்படிய வேண்டும்.
நான்காவது, நீதியை நடப்பித்தலில் தேர்ச்சி பெறவேண்டும்.
இவைகள் மொழிகளுக்கு அப்பாற்பட்டவைகள்; காலங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவைகள். இந்த நான்கு பாடங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்று, தகுதியுள்ளவன் தேவ மனுஷன்.
இவைகளை ஒவ்வொன்றாகப் பார்ப்போம்.
I . உபதேசம்:
1.மாமிசத்திற்குரிய உபதேசம்
2. சர்வ வல்லவருடைய போதனை (பரிசுத்த ஆவியானவருடைய போதனை)
3. பிசாசினுடைய உபதேசம்
1.மாமிசத்திற்குரிய உபதேசம்:
நம்முடைய குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புகின்றோம். காரணம், சரீர நன்மைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளத் தேவையான உபதேசங்கள் அங்கே போதிக்கப்படுகின்றது. இந்த உலகத்தில் நாம் மாமிசத்தில் ஜீவிக்கின்றோம். இந்தச் சரீரம் காற்றை உட்கொண்டும், மணலை உட்கொண்டும் வாழ முடியாது. ஜீவிப்பதற்கு உணவு வேண்டும்; தன்னைச் சார்ந்திருக்கின்றவர்களையும் போஷிக்க வேண்டும். மேலும் உலகப்பூர்வமான சில காரியங்களை நிறைவேற்ற வேண்டும். அது தேவைதான்.
பவுல் மூலமாக அன்று அற்புதங்கள் நடந்தது. அதைக் கண்ட ஜனங்கள் அவருக்கு பலியிடும் பொருட்டு காளையினைக் கொண்டுவந்தார்கள். ஆனால் பவுலோ: நானும் உங்களைப்போல பாடுள்ள ஒரு மனுஷன்தான் என்றார். பவுல் தேவ மனிதன். ஆனால் மாமிசத்தினைப் போஷிக்க அவன் கூடாரம் பண்ணுகின்றவனாய் இருந்தான். மாமிசத்திற்குரிய காரியங்களை பரிசுத்த ஆவியானவரின் வார்த்தையோடு ஒப்பிடுவோமேயானால், அது நிச்சயமாக ஆவிக்குரிய தேர்வில் வெற்றி பெறச் செய்யாது. மாமிசத்திற்குள்ளான காரியம் ஒரு மனிதனை மாமிசத்திற்குரியவைகளில் தேர்ச்சி பெறச் செய்யும். ஒரு மனிதன் பூமியில் உயர்நிலையினைப் பெறுவதற்கு அது வழி வகுக்கும். ஆவிக்குரிய தேர்வு மாமிசத்திற்குரிய இந்தத் தேர்வுகளினின்று வேறுபட்டது.
இராயனுக்கு வரிகொடுக்கலாமா? வரி கொடுக்கக்கூடாதா என்று இயேசு கிறிஸ்துவிடம் கேட்கப்பட்டது. அவரை வார்த்தையில் பிடிக்கவேண்டும் என்ற சிந்தையுடன் இந்தக் கேள்வி கேட்கப்பட்டது. அப்போது அவர்: பணத்தை எனக்குக் காண்பியுங்கள்; இதின் மேலெழுத்தும் சுரூபமும் யாருடையது என்று கேட்டபோது, அவர்கள் இராயனுடையது என்றார்கள். அப்படியானால், மாமிசத்திற்குரியதை மாமிசத்திற்கும், ஆவிக்குரியதை ஆவிக்கும் கொடுங்கள் என்றார் (மத். 22: 17- 22). மாமிசத்தினைப் பேணுவதற்கும் ஒரு உபதேசம் தேவைப்படுகின்றது. ஆத்துமா பூரணப்படவும் ஒரு உபதேசம் தேவைப்படுகின்றது. ஒவ்வொரு காலத்திலும் மாமிசத்தினைப் பேணுவதற்குரிய உபதேசங்களும், நம் ஆத்துமாவைப் போஷிக்கக்கூடிய உபதேசங்களும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
பொறியியல் கல்வி, பொறியியலுக்குரிய காரியங்களை உபதேசிக்கின்றது. மருத்துவக்கல்வி, மருத்துவத்திற்குரிய காரியங்களை உபதேசிக்கின்றது. கலைக்கல்லூரிகள், கலைகளுக்குரிய காரியங்களை உபதேசித்துக்கொண்டிருக்கின்றது. அவைகள் கொடுக்கக்கூடிய அந்த உபதேசங்கள், அவர்கள் சார்ந்திருக்கக்கூடிய துறையில், அவர்கள் தேர்ச்சி பெறவேண்டும் என்பதற்காகக் கொடுக்கப்படுகின்ற உபதேசங்கள் ஆகும். இது ஆவிக்குரிய காரியத்திற்கு மாறானது. இவைகளை அதனோடு ஒப்பிட முடியாது.
நாம் களைந்துபோடக்கூடிய வஸ்திரம் இந்த மாமிச சரீரம். இது தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குள் பிரவேசிக்காது. முதலாவது உபதேசம் மாமிசத்திற்குரிய உபதேசம். அது மாமிசத்தினை ஒரு மனிதன் பேணுவதற்கும், மாமிசத்திற்குரிய காரியங்களில் பயன்பெறவும் கொடுக்கப்படும் உபதேசமாகும். மாமிசத்திற்குரிய இந்தக் காரியம் இல்லாமல், ஒரு மனிதனால் இன்றைக்கு மாத்திரம் அல்ல, என்றைக்கும் வாழ முடியாது.
2.சர்வ வல்லவருடைய போதனை:
சர்வவல்லவருடைய போதனை என்பது வார்த்தையின்படியான போதனையாகும்; அது பரிசுத்த ஆவியானவருடைய போதனையாகும். பரிசுத்த ஆவியானவர் ஆவியாக இருக்கின்றார். அவரால் கொடுக்கப்படும் போதனைகளும், ஆவிக்குரிய நன்மையைக் கொடுப்பதற்காகக் கொடுக்கப்படும் போதனைகளாகும்.
கர்த்தாவே, நான் பொறியியல் கல்வி படிக்க வேண்டுமா? மருத்துவக் கல்வி படிக்கவேண்டுமா? இல்லையென்றால், கலைக்கல்வி படிக்க வேண்டுமா? என்பதாக அநேகக் காரியங்களுக்காக விண்ணப்பிக்கின்றோம். நம்முடைய காரியங்கள் ஞானதிருஷ்டியில் வேண்டுமானால் வெளிப்படுத்தப்படலாமே அன்றி, கர்த்தர், நீ மருத்துவக் கல்வி படிக்கவேண்டும்; நீ பொறியியல் கல்வி படிக்கவேண்டும்; நீ கலைக்கல்வி படிக்க வேண்டும் என்பதைத் திட்டம்பண்ணி வைத்திருக்கவில்லை. அது கர்த்தத்துவத்தின் காரியமல்ல. பரலோக ராஜ்யத்திற்குள், மருத்துவர்களுக்கு என்று ஒரு இடமும், பொறியாளர்களுக்கு என்று ஒரு இடமும், கலைக் கல்லூரியில் படித்தவர்களுக்கு என்று ஒரு இடமும், படிக்காதவர்களுக்கென்று ஒரு இடமும் இல்லை. கிரியைகளுக்குத்தான் அங்கே பலன். இங்கே மாமிசத்தில் கற்றுக்கொண்டிருக்கும் எந்த உபதேசத்தினைக் கொண்டும் பரம காரியத்தில் தேர்ச்சி பெற முடியாது.
ஆனால், இன்றைய நிலையினை சிந்தித்துப் பார்த்தால், மாமிச சிந்தையே ஓங்கி நிற்கின்றது. பரிசுத்த ஆவியானவருடைய உபதேசம் ஆவியில் ஈடேற வேண்டும்; தேர்ச்சி பெறவேண்டும் என்பதற்காகக் கொடுக்கப்படும் உபதேசமாகும்.
மாமிச நன்மைகளுக்கான புத்தகமாய் வேதாகமம் கொடுக்கப்படவில்லை. மாமிசத்திற்குரிய காரியத்திற்காகவும் தீர்க்கதரிசனங்கள் அறிவிக்கப்படவில்லை.
பரிசுத்த ஆவியானவர் அருளுவது மேலான ஒரு உபதேசமாகும். அது அழியாத ஜீவனைக் குறித்த உபதேசமாகும். அது அழிந்துபோகாத நித்திய ஜீவனைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகக் கொடுக்கப்படும் வார்த்தையாகும்.
3.பிசாசின் உபதேசம்:
ஒரு குழந்தையைப் பள்ளியில் பயிலவிடாமலும், கெட்ட நண்பர்களோடு சேர்ந்து கெடுதியானவைகளைச் செய்யும்படியானதுமான கிரியைகளை வலுசர்ப்பம் செய்யாது. இவைகள் தள்ளப்பட்ட கீழ்நிலையில் உள்ள தள்ளுண்ட ஆவிகளின் மூலமாகச் செய்யப்படலாமே ஒழிய, அவைகள் வலுசர்ப்பத்தின் காரியமல்ல. சூழலை பாதகமாக மாற்றுவது தள்ளுண்ட ஆவிகளாகும். மாமிசத்திற்குரிய காரியத்திற்காக மாத்திரம் மனிதனிடம் போராட பிசாசு என்று கூறப்படும் வலுசர்ப்பமானது பைத்தியக்காரனல்ல. இவைகள் தள்ளுண்ட, அடித்தளத்திலுள்ள (Lower Level) ஆவிகளின் கிரியைகள். பிசாசு ஞானமுள்ளவன். அப்படியானால் அவன் எத்தகைய கிரியைகளைச் செய்வான்?
பரிசுத்த ஆவியானவர் மூலம் கொடுக்கப்படும் உபதேசத்தினை மாமிசத்திற்கு நேராகத் திருப்பி அவைகளை மீறும்படியான கிரியைகளைச் செய்யத் தூண்டுபவன் வலுசர்ப்பம். அவனது உபதேசமானது பரிசுத்த ஆவியானவர் கொடுக்கும் வார்த்தையினை, மாமிசத்திற்குரிய காரியத்திற்கு நேராகத் திருப்புவதாகும். அவன் இதைத்தான் ஆதிமுதற்கொண்டு செய்து வருகின்றான். ஆதாமுடைய காரியத்தினை யோசித்துப் பாருங்கள். ஆதாமிற்கு ஒரு வார்த்தை கொடுக்கப்பட்டது. ஆதாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட உபதேச வார்த்தை, நீ நன்மை தீமை அறியத்தக்க கனியினைப் புசிக்காதே என்பதுதான். இது ஆவியானவர் தேர்விற்கென்று கட்டளையிட்ட வார்த்தை. இதைப் புசித்தால் உனக்கு ஜீவன் இல்லை. புசிக்கின்ற நாளில் நீ சாவாய்; இதுதான் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தை. இது பரிசுத்த ஆவியானவருடைய உபதேசம். பிசாசு அந்த வார்த்தையினை அப்படியே மாமிசத்தோடு இணைத்து மாற்றினான். இதைப் புசிக்கின்ற நாளில் நீ சாகப்போவதில்லை; இதோ, ஜென்ம சுபாவத்தார் அதைப் புசிக்கின்றார்கள். அவர்கள் மரித்துவிட்டார்களா? இல்லையே! ஏவாளே, புசி என்றபோது, ஏவாள் புசித்தாள். புசிக்கும்போதுதான் தெரிந்தது, எத்தனை இன்பமானது அந்தக் கனி என்று. அதைப் புசிக்கும்போதுதான் அவளுக்குத் தெரிந்தது, அது இச்சிக்கப்படத்தக்கதாய் இருந்தது என்று (ஆதி. 3: 6).
பிசாசின் உபதேசம் கவர்ச்சியாக இருக்கும். இச்சை என்றால் கவர்ச்சி. பிசாசினுடைய உபதேசம் கவர்ச்சியான உபதேசம். அது எளிதாக ஒரு மனிதனைக் கவர்ந்துகொள்ளும். பிசாசு ஏவாளிடம் கேட்டான்: தோட்டத்தின் விருட்சங்களின் கனிகள் ஒன்றையும் புசிக்கவேண்டாம் என்று கர்த்தர் கூறினாரா என்று. அதற்கு ஏவாள்: அப்படிக் கூறவில்லை, நன்மை தீமை அறியத்தக்க இந்த விருட்சத்தின் கனியினைத்தான் புசிக்கவேண்டாம் என்று கூறினார் என்றாள்; மேலும் அதைப் புசிக்கின்ற நாளில் சாகவே சாவாய் என்று கூறினார் என்றாள். அங்கே மாறுபாடான ஒரு உபதேசத்தினைப் பிசாசு அறிவித்தான்: நீ இதைப் புசிக்கின்ற நாளில் சாவதில்லை என்று. ஜீவனுக்குரியதை மாமிசத்தோடு தொடர்புபடுத்தி உபதேசிப்பதுதான் பிசாசினுடைய தந்திரமாகும். அவன் அதைத்தான் செய்தான், அதைத்தான் செய்துகொண்டிருக்கின்றான்; அதைத்தான் செய்வான்.
நோவாவின் நாட்களில் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தை: பேழையினைக் கட்டு, பேழைக்குள் பிரவேசி என்பது. நோவா இந்த நீதியினைப் பிரசங்கித்தான். விசுவாசிப்பதுதான் நீதி. அன்று எதில் விசுவாசம் இருந்திருக்கவேண்டும்? நோவா பேழையினைக் கட்ட முற்பட்டபோது, மழை வரப்போகின்றது; பூமியின் மதகுகளும், வானத்தின் மதகுகளும் திறக்கப்படப் போகின்றது; ஜலப்பிரளயம் பூமியில் வரப்போகின்றது என்ற உபதேசத்தினை விசுவாசிக்க வேண்டும். அந்த ஜனங்கள் ஜீவித்த பகுதியினில், மழையே பெய்ததில்லை, அது மழைமறைவுப் பிரதேசம்போன்றது. பூமியின் கீழிருந்து பனி எழும்பி, மூடிப்போகும். ஊற்றுக்கள் எழும்பியதில்லை. வானத்திலிருந்து மழை பொழிந்ததும் இல்லை. அப்படியான ஒரு காரியம் நிகழ்வதற்கு அங்கு சாத்தியம் இருந்ததில்லை. எனவே, நோவாவின் உபதேசம் அன்று விசுவாசிக்கத்தக்கதான சூழலில் உள்ள உபதேசமாகக் காணப்படவில்லை.
பிசாசின் உபதேசமானது மாமிசத்தோடு தொடர்புடைய உபதேசமாகும். அது மாமிசத்தோடு இசைந்த உபதேசமாகும். பிசாசு கொடுக்கக்கூடிய உபதேசமானது, பரிசுத்த ஆவியானவர் கட்டளையிடும் வார்த்தைக்கு மாறாக, ஜென்ம சுபாவத்திற்குரிய காரியங்களைக் கலந்து கொடுக்கும் உபதேசமாகும். மாமிசம் என்பது ஜென்ம சுபாவமாகும். ஜென்மசுபாவத்தோடு வார்த்தை இணைக்கப்படும்போது அங்கே வித்து கலப்பாகின்றது. பிசாசின் உபதேசம் கலப்புள்ள உபதேசமாகும். அது கர்த்தரிடமிருந்து அனுப்பப்படும் வார்த்தைக்கு மாறான உபதேசம் ஆகும்
ரோம. 8: 14-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மேலும் எவர்கள் தேவனுடைய ஆவியினாலே நடத்தப்படுகிறார்களோ, அவர்கள் தேவனுடைய புத்திரராயிருக்கிறார்கள்."
தேவனுடைய ஆவியினால் நடத்தப்படுகின்றவன் தேவமனுஷன். ஒருவரைப் பார்த்தமாத்திரத்தில் அவர் தேவனுடைய ஆவியினால் நடத்தப்படுகின்றாரா, அல்லது தேவனுடைய ஆவியினால் நடத்தப்படுபவர் இல்லையா என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது? ஒரு சரீரத்தினில் ஆண்மைக்குரிய உடலுறுப்புக்கள் இருக்கும்போது அது ஆணென்றும், பெண்மைக்குரிய உடலுறுப்புகள் இருக்கும்போது அது பெண்ணென்றும் அடையாளப்படுத்தமுடியும். ஒரு மனிதனை ஆணென்றும், பெண்ணென்றும் வேறுபிரிப்பது சரீர அமைப்பு மற்றும் உறுப்புகள். ஆவியின் சரீரத்தினை எப்படி வேறுபிரிப்பது? பிசாசினை எவ்வாறு கண்டறிவது? பிசாசு ஆவியில் இருக்கின்றான். எனவே ஆவிக்குரிய காரியத்தினைக் கொண்டுதான் அவனை அடையாளம் காணமுடியும். ஆவிக்குரிய காரியத்தின் ஊடாகச் சென்றுதான் வேறுபிரிக்க முடியும். ஆவிக்குரியவற்றினை ஆவிக்குரியதை வைத்துத்தான் வேறுபிரிக்க முடியும். தேவனுடைய புத்திரர்கள் தேவனுடைய ஆவியினால் வழிநடத்தப்படுபவர்கள். தேவனுடைய ஆவியினால் வழிநடத்தப்படாமல், வேறே ஆவியினால் வழிநடத்தப்படுபவர்கள் தேவனுடைய புத்திரர்கள் அல்ல. பரிசுத்த ஆவியினால் கொடுக்கப்படும் உபதேசம் தேவனுக்கேற்ற உபதேசம். வேறே தேவனுடைய ஆவியினைக் கொண்டு வழிநடத்தப்படுபவர்கள் வேறே ஆவிகள் கொடுக்கும் உபதேசத்திற்கு செவிகொடுப்பவர்கள்.
பிசாசின் இந்த உபதேசத்தினை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது? இதனைக் கண்டுபிடிப்பதற்காகவே கர்த்தர் வார்த்தை என்ற கருவியை அனுப்புகின்றார். வார்த்தையினைக் கொண்டுதான் ஆவியின் தன்மையினை அறியமுடியும். ஆவியினை வேறுபிரிப்பதற்குக் கர்த்தர் கட்டளையிடுவது "வார்த்தை". பரிசுத்த ஆவியினாலேயன்றி இயேசுவைக் கர்த்தரென்று அறிக்கையிடமுடியாது. பரிசுத்த ஆவியினைக் கொண்டவர்கள் மாமிசத்தில் வெளிப்பட்ட அந்த வார்த்தையினை அறிக்கையிட்டார்கள். தேவனுடைய ஆவியினால் வழிநடத்தப்படுபவர்கள் தேவ மனுஷர்கள். பிசாசின் ஆவியினால் வழிநடத்தப்படுபவர்கள் பிசாசின் மனுஷர்கள். தேவ மனுஷன், தன்னைத் தேவமனுஷன் என்று கூறுவதில் உறுதியாய் இருப்பதுபோல, பிசாசின் மனுஷன், தான் பிசாசின் மனுஷன் என்று கூறுவதில் உறுதியாக இருக்கமாட்டான். அப்படியானால், அவன் எப்படியாக அறிக்கையிடுவான்? தானும் தேவ மனுஷன் என்றே அவன் அறிக்கையிடுவான். ஏனென்றால், பிசாசும் தன்னைக் கர்த்தா என்றுதான் சாட்சியிடுவான் என்றே வேதம் கூறுகின்றது (1 கொரி. 8: 5, 6). ஆனால், அந்தக் கர்த்தர் வானத்தினையும் பூமியினையும் உண்டாக்காத கர்த்தர். அவைகள் தள்ளுண்ட பணிவிடை ஆவிகள். தேவனுடைய ஆவியினால் நடத்தப்படுகின்றவன் தேவ மனுஷன்.
ரோம. 8: 23-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அதுவுமல்லாமல், ஆவியின் முதற்பலன்களைப் பெற்ற நாமுங்கூட நம்முடைய சரீர மீட்பாகிய புத்திரசுவிகாரம் வருகிறதற்குக் காத்திருந்து, நமக்குள்ளே தவிக்கிறோம்."
"சரீர மீட்பாகிய புத்திரசுவிகாரம்"
என்பது மாமிச சரீரத்திலிருந்து ஆத்துமா வெளியே வருவதாகும். சுவிகாரம் எடுப்பதற்கென்று ஒரு நிகழ்வு இருக்கின்றது. அது சரீரத்திற்கு வெளியே இருக்கின்றது. எனவேதான், நாம் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்போது, மறுரூபமாக்கப்பட்டு எடுத்துக்கொள்ளப்படப் போகின்றோம். இந்தச் சரீரம் ஜீவனுள்ளோரின் தேசத்தினுக்குள் செல்லாது. மாமிசத்திற்குரிய எந்த உபதேசமும் ஜீவனுக்குள்ளாக ஒரு ஆத்துமாவைக் கொண்டுசெல்லாது. அப்படியானால், அதற்கு மேலான ஒரு காரியம் இருக்கின்றது; அது, சரீரத்திலிருந்து மீட்டெடுக்கப்படுவதாகும். பின்னர் எதற்காக இந்த மாமிச சரீரம்?
ஒரு குழந்தை தாயின் கருவறையில் உருவாகின்றது. வித்தில் உள்ள உயிர் சரீரத்தினை உருவாக்குகின்றது. வித்து குழந்தையாக உருமாறுகின்றது. தாயின் கருவறைக்குள் ஒரு சரீரம் உருவாகின்றது. அவ்வாறு உருவாகி, அது பூரணப்படப் பத்து மாதங்கள் ஆகின்றது. அந்த தாய்க்கும் ஜீவன் இருக்கின்றது. அந்தத் தாயின் கருவறைக்குள் உருவாகியுள்ள இன்னொரு சரீரத்திற்கும் ஜீவன் இருக்கின்றது. அது ஆண் என்றும், பெண் என்றும் இரண்டு பிரிவாக இருக்கின்றது. அந்தக் குழந்தை, தாயின் வயிற்றினில் இருந்தவாறு தனது சரீரத்தில் பூரணப்பட வேண்டும். பூரணப்படும்வரையிலும் அது தாயின் கருவறையில் இருக்கும். பூரணப்படுவதற்கு முன்பாக, குறை மாதத்தில் அந்தக் குழந்தை பிறந்தால் அது மரித்துப்போகும். தாயின் கருவறையில் உருவாகும் அந்தக் குழந்தைக்கு உயிர் இருக்கின்றது; சரீரம் இருக்கின்றது. அது பூரண வளர்ச்சியடையாத சரீரமாக இருந்தால், தாயிடமிருந்து பிரிந்து வரும்போது மரணத்திற்குள்ளாகும். தாய்க்கு உள்ளாக இருக்கும் அந்த புதிய சிருஷ்டி தாயிடம் பூரணப்பட்டபின்னர் பிரசவிக்க வேண்டும்
ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதனும், தாயின் வயிற்றிலிருந்து உருவாகி வெளிவரும் குழந்தையினைப் போன்றது. தாயின் வயிற்றினில் குழந்தை வளர்ச்சியடைந்ததும் பிரசவமாகி தனித்து இயங்கும் ஒரு சரீரமாகின்றது. அந்தக் குழந்தை வளர்ச்சியில் பூரணப்பட்டபின்னர் மனுஷனாகின்றான். அந்த மனிதனுக்குள்ளாக "உள்ளான ஒரு மனிதன்" ஆவியின் சரீரமாக உண்டாகி, வளர்ந்து வளர்ச்சியில் பூரணப்பட்டபின்னர், மாமிச சரீரத்திலிருந்து வெளியேறுகின்றான். ஆவிக்குரிய சரீரம் மாமிச சரீரத்திற்குள்ளாக உருவாகி வளருகின்றது. அந்த ஆவிக்குரிய சரீரத்தின் பெயர்தான் ஆத்துமா.
இந்த ஆத்துமா மாமிச சரீரத்தில் வளர்ந்து பூரணப்படும்வரையிலும் சரீரத்தினுள் காத்திருக்க வேண்டும். எப்படி ஒரு குழந்தை தன் தாயின் கருவறையில் அதன் வளர்ச்சியில் பூரணப்படும்வரையிலும் இருக்கின்றதோ, அதைப்போல ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதனும் இந்த மாமிச சரீரத்தினுள் வளர்ந்து பூரணப்படும்வரையிலும் அந்த மாமிச சரீரத்தில் இருக்க வேண்டும்.
எல்லா ஸ்திரீகளும் பூப்பெய்தியவுடன் கர்ப்பம் தரிக்கின்றார்களா? கர்ப்பம் தரிப்பதற்கு முன்பாக, அதற்குரிய காலத்தில் அந்த சரீரத்தினுள் ஒரு நிகழ்வு நிகழ வேண்டும். அந்த நிகழ்வு மாமிசத்திற்குரிய ஒரு நிகழ்வு. அந்த நிகழ்வு தாயின் கருவறையில் இன்னொரு சிசுவை உருவாக்குகின்றது. அதுபோலவே மாமிச சரீரமும் ஆத்தும ஜனனத்திற்கு தகுதியடைந்தபின்னர், உள்ளான மனுஷனான ஆத்துமா உருவாகின்றது. மாமிச சரீரத்திற்குள்ளாக ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனுஷன் உருவாக ஆவிக்குரிய ஒரு நிகழ்வு நிகழ்கின்றது. அந்த ஆவிக்குரிய நிகழ்வு மனிதனுக்குள் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதனை உருவாக்குகின்றது. ஆவிக்குரிய அந்த நிகழ்வு நிகழாவிட்டால் மனுஷனுக்குள் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனுஷன் உருவாகமாட்டான். அந்த மனிதன் வெறும் மாமிச பிண்டமாக ஜீவித்து, மாமிசத்திற்குரிய கிரியைகளைச் செய்து மரித்துப் பின்னர் அழிந்துபோவான்.
ஆத்துமா பூரணப்படும்வரையிலும், அது உருவாகும் மாமிச சரீரத்தினுள் இருக்கும். ஆத்துமா பூரணப்படவேண்டும். எல்லா சிசுவும் ஒன்றுபோலவே வளரும். கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் கால இடைவேளைக்குப் பின்னர்தான் அது தாயின் கருவறையில் ஆண் அல்லது பெண் என்று உருமாற்றம் அடைகின்றது. அதுவரையிலும் அது ஒரு மாமிசப் பிண்டமாக மாத்திரம் தாயின் கருவறையில் இருக்கும். ஒரு தாயின் வயிற்றினில் இன்னொரு சரீரம் உருவாவதுபோல மாமிச சரீரத்திற்குள்ளாக ஆவிக்குரிய நிகழ்வின்மூலம் ஆவியின் சரீரமாகிய ஆத்துமா உருவாகின்றது. ஆத்துமா இரண்டு தன்மையிலாகப் பிரிக்கப்படுகின்றது.
1.ஜீவ ஆத்துமா
2. மரண ஆத்துமா
ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனுஷன் ஜீவனுக்குரியவனா, அல்லது ஆக்கினைக்குரியவனா? என்று வேறுபிரிக்கப்படவேண்டும். ஜீவனுக்குரிய ஆத்துமாவா அல்லது மரணத்திற்குள்ளான ஆத்துமாவா? என்பது அது பூரணப்பட்ட பின்னர்தான் வேறுபிரிக்கப்படும். ஆத்துமா மாமிச சரீரத்திற்குள்ளாகப் பூரணப்பட்ட பின்னரே அதன் தன்மையைக் கொண்டு பிரிக்கப்படுகின்றது. மாமிச சரீரமானது கை, கால், தலை, முகம், உடம்பு, போன்ற உறுப்புகளைக்கொண்டு வளருகின்றதைப்போல் ஆவிக்குரிய சரீரமும் வளர்ச்சியடைந்து தனது தன்மையில் பூரணப்பட வேண்டும். ஆத்துமா தனக்கென்று கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் தன்மையில் நிறைவடையும்வரையிலும் மாமிச சரீரத்தினுள் வளரவேண்டும்.
பூரணப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்ற ஆத்துமாவைக் கொண்டிருக்கின்ற மனிதனே நீ யார்? உன் நிலை என்ன? நீ ஆக்கினைக்குரியவனா, ஜீவனுக்குரியவனா? காயீனா, அல்லது ஆபேலா? என்று வேறுபிரிப்பதற்காக அனுப்பப்படுவதுதான் வார்த்தை.
மாமிசத்திற்குரிய காரியங்கள் நமக்குத் தேவைதான். இந்தப் பூமியில் ஜீவிக்கின்ற காலம் வரையிலும் இந்த சரீரத்திற்கு தேவையானது எவைகளோ அவைகள் ஒவ்வொருவருக்கும் வேண்டும். ஆனால், வார்த்தை கூறுகின்றது: முதலாவது நீ தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் நீதியையும் தேடு, அப்பொழுது இவைகள் உனக்குக் கூடக் கொடுக்கப்படும் என்று (மத். 6: 33). விரும்புகின்றதைக் காட்டிலும் இவைகள் அதிகமாகவே கொடுக்கப்படும் என்றே வேதம் சாட்சியிடுகின்றது. பூமியும் அதின் நிறைவும் கர்த்தருடையது. எல்லாவற்றையும் உருவாக்கியவர் அவர்தான். எல்லாம் அவருடையவைகள். அவருடையவைகளை எடுக்க அவருடையவர்களுக்கு அதிகாரம் உண்டு. ஆனால், அவைகளை எடுப்பதற்காக மாத்திரம் கொடுக்கப்படுகின்ற வார்த்தை ஜீவ வார்த்தை அல்ல.
மத். 5: 48-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஆகையால், பரலோகத்திலிருக்கிற உங்கள் பிதா பூரண சற்குணராயிருக்கிறதுபோல, நீங்களும் பூரண சற்குணராயிருக்கக்கடவீர்கள்."
ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனுஷனுடைய வளர்ச்சி இந்த மாமிச சரீரத்தில் பூரணப்பட வேண்டும். ஏன் இந்த வளர்ச்சி? தகப்பன் பூரணமுள்ளவராக இருக்கின்றார். எனவே ஆத்துமாவும் பூரணமுள்ளதாக வேண்டும். ஜீவ ஆத்துமாவானாலும், மரண ஆத்துமாவானாலும் அது தன் நிலையில் பூரணப்பட வேண்டும். பூரணப்படச் செய்வது வார்த்தை. அனுப்பப்படும் வார்த்தை ஜீவனுக்குள்ளாகப் பூரணப்படுத்துகின்றது. பிசாசின் போதனை மரணத்திற்குள்ளாகப் பூரணப்படுத்துகின்றது.
ஜீவனும் மரணமும் ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்டவைகள். ஒரு ஆத்துமா ஆக்கினைக்குரியதா அல்லது ஜீவனுக்குரியதா? என்பது ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது.
இரண்டுவிதமான தன்மையில் வேறுபிரிக்கப்படுகின்ற ஆத்துமாக்களுக்கு இரண்டு விதமான தன்மையிலான பிதாக்கள் இருக்கின்றார்கள்.
1.ஜீவனுக்குரிய ஆத்துமாவினுக்குப் பிதா வேதாகமத்தில் கூறப்பட்டிருக்கும் ஆபிரகாமின் தேவனும், ஈசாக்கின் தேவனும், யாக்கோபின் தேவனுமாகிய தேவன். அவர் ஜீவனுள்ளோருக்கெல்லாம் தேவன். அவர் அன்றைக்கென்று அனுப்பப்படும் வார்த்தையின் பிதா.
2.இன்னொன்று, விருத்தசேதனமுள்ளவர்களுக்கெல்லாம் பவுலின் நாட்களில் பிதாவாக இருந்தவன்; இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோது, அவரை ஏற்றுக்கொள்ளாத யூதர்களின் பிதா (யோவா. 8: 41-44). அது நிறைவேறித் தீர்ந்த வார்த்தை. அந்த நிறைவேறித் தீர்ந்த வார்த்தையினைப் பற்றிக்கொண்டு வருபவன் பிசாசு.
விருத்தசேதனத்தினைக் கட்டளையிட்ட பிதா மோசேயின் மூலம் பிரமாணத்தினைக் கொடுத்த கர்த்தர். ஆனால் இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோது, யூதர்கள் நியாயப்பிரமாணத்தின்மீது பற்றுதல் உள்ளவர்களாகவே இருந்தார்கள்; ஆனால், அவர்கள் நியாயப்பிரமாணத்தினைக் கட்டளையிட்டவரை மறந்துவிட்டார்கள். விருத்தசேதனம் என்ற அந்த முறைமை வழியாய் அவரை அடையலாம் என்றிருந்தார்கள். அவரை அடைந்ததனால் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம் விருத்தசேதனம் என்பதை மறந்துவிட்டார்கள்.
இன்றும் அதே நிலையில்தான் கிறிஸ்தவர்களும் இருக்கின்றார்கள். ஞானஸ்நானம் என்பது கர்த்தரோடு செய்துகொள்ளும் உடன்படிக்கை. இந்த உடன்படிக்கை இன்று எப்படியாக இருக்கின்றது? ஞானஸ்நானம் என்ற மாமிச அடையாளம் பிதாவினிடத்தில் அழைத்துச் செல்லும் விசுவாசமாகவா இருக்கின்றது? இல்லையே! பிதாவை அறிக்கையிட்டு, அவர் நாமத்தின் மூலம் கிடைக்கக்கூடிய ஸ்நானத்தினை விட்டு விட்டு, வெறும் தண்ணீர் முழுக்கான ஸ்நானத்தின்மூலமாக ஜீவனை அடையலாம் என்ற சிந்தையே இருக்கின்றது. இது நிறைவேறிய பிரமாணம். ஆனால், தற்போது இந்த ஸ்நானத்தினைக் கொடுக்க அனுமதித்துக் கொண்டிருப்பவனும், இந்த ஸ்நானத்தினை கொடுத்துக்கொண்டிருப்பவனும் யார் என்பதை அறியாத ஒரு நிலையே காணப்படுகின்றது; அது உணர்த்தப்பட வேண்டும்
அன்றைக்குரிய வார்த்தையின் மூலம் பிதாவினை அறிந்துகொள்ளும் அறிவைப் பெற்ற ஆத்துமா ஜீவ ஆத்துமா. நிறைவேறிய வார்த்தையின் மூலம் வஞ்சிக்கின்றவனாகச் செயல்படும் பிசாசின் தந்திரங்களுக்கு செவிகொடுக்கும் ஆத்துமா மரண ஆத்துமா. ஆத்துமா அதன் நிலையில் பூரணப்பட வேண்டும்.
மரணத்திற்குரிய ஆத்துமா மரணத்திற்காகப் பூரணப்பட வேண்டும்;
ஜீவனுக்குரிய ஆத்துமா ஜீவனுக்காகப் பூரணப்பட வேண்டும்
யாக். 1: 15-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பின்பு இச்சையானது கர்ப்பந்தரித்து, பாவத்தைப் பிறப்பிக்கும், பாவம் பூரணமாகும்போது, மரணத்தைப் பிறப்பிக்கும்."
பாவம் பூரணப்பட வேண்டும் அல்லது பரிசுத்தம் பூரணப்பட வேண்டும். இப்படியாக தனது வளர்ச்சியில் பூரணப்படும் வரையிலும் ஆத்துமாவும் மாமிச சரீரத்தினுள் இருக்க வேண்டும். ஆபிரகாமின் தேவனும், ஈசாக்கின் தேவனும், யாக்கோபின் தேவனுமாகிய தேவன் பிதாவாக இருந்தால், அது அன்றைக்கென்று அனுப்பப்படும் வார்த்தைக்குச் செவிகொடுக்கும். அன்றைக்கென்று அனுப்பப்படும் வார்த்தையினை விசுவாசிக்காவிட்டால், அதுவே மரணத்திற்கு ஏதுவான பாவம். ஆதியில் ஏதேன் தோட்டத்தில் இருந்தவன் தேவாலயத்திற்குள் தேவன் போல் வந்து அமரவேண்டும். அன்று அவன் ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து துரத்தப்பட்டான்; ஆனால் இன்று அவனைத் தேவாலயத்திலிருந்து கர்த்தர் துரத்திவிடப் போவதில்லை. அங்கே இருக்கும் ஜீவனுக்குரிய ஆத்துமாக்களை வேறுபிரித்து இரகசிய வருகையில் எடுத்துக்கொள்ளப்போகின்றார். மீதம் இருக்கக்கூடிய களைகள் அந்த வயல் நிலத்திலேயே விட்டுவிடப்படும்; அறுப்புக் காலத்திற்குப் பின்னர் அவைகள் சுட்டெரிக்கப்படும்.
கிறிஸ்துவுக்குள் அருமையானவர்களே, ஆத்துமா பாவத்தில் பூரணப்படவேண்டும் அல்லது பரிசுத்தத்தில் பூரணப்படவேண்டும். மாமிச சரீரத்தில் ஆத்துமா பூரணப்படும் வரையிலும், அந்த மாமிச சரீரம் இந்தப் பூமியில் ஜீவனோடு இருக்க வேண்டும். பூரணப்பட்ட ஆத்துமா கொண்ட மாமிச சரீரம் மரித்தபின்னர் அந்த சரீரத்தினை இயக்கும் ஆவி பிதாவினிடத்திற்குச் சென்றடையும். ஜீவனுக்குரிய ஆத்துமா இளைப்பாறுதலுக்கும், ஆக்கினைக்குரிய ஆத்துமா பாதாளத்திற்குள்ளும் தள்ளப்படும். ஆக்கினைக்குரிய ஆத்துமா கொண்ட சரீரம், ஆத்துமா பூரணப்படுவதற்கு முன்னர் மரித்தால், அந்த சரீரத்திலுள்ள ஆவியானது அதற்குரிய காலம் நிறைவேறும் வரையிலும் பூமியில் சுற்றித்திரியும். அந்த ஆத்துமாவோ நரகாக்கினைக்குள்ளாக்கப்படும்.
யாக். 2: 22-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"விசுவாசம் அவனுடைய கிரியைகளோடேகூட முயற்சிசெய்து, கிரியைகளினாலே விசுவாசம் பூரணப்பட்டதென்று காண்கிறாயே."
ஜீவனுக்குரிய ஆத்துமாவோ, அல்லது மரணத்திற்குரிய ஆத்துமாவோ அது அதன் நிலையில் பூரணப்பட வேண்டும். கிரியைகளில் பூரணப்படும் வரையிலும் ஆத்துமா மாமிச சரீரத்தினுள் இருக்கவேண்டும். பூரணப்பட்ட பின் அது தன் நிலையினை அடையும். பூரணப்பட அனுப்பப்படுவது வார்த்தை. அந்த வார்த்தை சுவிசேஷமாய் அறிவிக்கப்பட வேண்டும்.
எபி. 6: 1, 2-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஆகையால், கிறிஸ்துவைப்பற்றிச் சொல்லிய மூல உபதேச வசனங்களை நாம்விட்டு, செத்த கிரியைகளுக்கு நீங்கலாகும் மனந்திரும்புதல், தேவன்பேரில் வைக்கும் விசுவாசம்,
ஸ்நானங்களுக்கடுத்த உபதேசம், கைகளை வைக்குதல், மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதல், நித்திய நியாயத்தீர்ப்பு என்பவைகளாகிய அஸ்திபாரத்தை மறுபடியும் போடாமல், பூரணராகும்படி கடந்துபோவோமாக."
சுவிசேஷமானது உபதேசங்களாய் அறிவிக்கப்பட வேண்டும். இரண்டுவிதமான உபதேசங்கள் இருக்கின்றது.
1.கர்த்தர் கொடுக்கின்ற உபதேசம்
2. பிசாசு கொடுக்கின்ற உபதேசம்
கர்த்தருடைய வார்த்தையினால் தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் ஆத்துமா ஜீவ ஆத்துமா. அது நியாயத்தீர்ப்பிற்குரியது.
பிசாசினுடைய வார்த்தையினால் வஞ்சிக்கப்படும் ஆத்துமா மரண ஆத்துமா. அது ஆக்கினைத்தீர்ப்பிற்கென்று எரிநரகத்தினில் தள்ளப்படும்.
காயீனைக் குறித்து வேறுபட்ட ஒரு போதகம் கொடுக்கப்படுகின்றது. அங்கே மாமிசத்திற்குள்ளாக, சாத்தானுடைய சேர்க்கை ஏவாளோடு நிகழ்ந்ததாக கற்பனை செய்து போதித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். பாவமான அந்தக் காரியம் மாமிசத்திற்குரியதல்ல. மாமிசத்தின்படி, ஏவாளுடைய மாமிச சரீரம் பரிசுத்தமுள்ள சரீரம்தான். ஏனென்றால், அவள் காயீனைக் கர்ப்பம் தரித்தது வேறொரு புருஷனால் அல்ல. ஆதாமினால் காயீனைப் பெற்றெடுத்தாள் என்றுதான் வேதம் கூறுகின்றது. ஆதாம் அவளை அறிந்தான் என்றுதான் கூறுகின்றது (ஆதி. 4: 1).
வித்து - வார்த்தை. வார்த்தையினால் உருவாவதுதான் ஆத்துமா. இவைகளெல்லாம் ஏற்கனவே திட்டம் பண்ணப்பட்டிருந்தது. ஜீவனுக்குரியவனும் திட்டம்பண்ணப்பட்டிருக்கின்றான்; ஆக்கினைக்குரியவனும் திட்டம்பண்ணப்பட்டிருக்கின்றான். ஜீவனுக்குரியவனும் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கின்றான். ஆக்கினைக்குரியவனும் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கின்றான். இவைகள் உலகத் தோற்றத்திற்கு முன்பாகத் திட்டம் பண்ணப்பட்டவைகள். ஆக்கினைக்குரியவனுக்கு ஆக்கினைத்தீர்ப்பு கொடுக்க வேண்டும். எதன்படி அவனுக்கு ஆக்கினைத்தீர்ப்பு கொடுப்பது? அவனிடத்தில் ஆக்கினைத்தீர்ப்பிற்குரிய கிரியைகள் பூரணப்படவேண்டும். ஜீவனுக்குரியவனின் நிலையும் அதுதான். ஜீவனுக்குரிய ஆத்துமா ஜீவனுக்கேதுவாய் பூரணப்பட வேண்டும். நியாயத்தீர்ப்பிற்குரிய கிரியைகளில் பூரணப்படுவதற்காகத்தான் மாமிச சரீரத்திற்குள்ளாக ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதன் அனுப்பப்பட்டிருக்கின்றான். ஜீவ ஆத்துமாவிற்குரிய வித்து பரலோகராஜ்யத்திலிருந்தும் அதாவது 4-ம் வானத்திலிருந்தும், மரண ஆத்துமாவிற்குரிய வித்து 2-ம் வானத்திலிருந்தும் அனுப்பப்படுகின்றது. வித்து ஆத்துமாவை வேறுபிரிக்கின்றது. வித்து வார்த்தை; ஜீவனுக்கேதுவான வார்த்தை ஜீவனுக்கேதுவான உபதேசம். அது ஆத்துமாவை ஜீவ ஆத்துமாவாக வேறுபிரிக்கின்றது. மரணத்திற்கேதுவான வார்த்தை அது பிசாசின் உபதேசம். அது ஆத்துமாவை மரணத்திற்குள்ளாக்குகின்றது. இருபிரிவு வார்த்தைகளும் எல்லா காலங்களிலும் உபதேசிக்கப்பட்டு வருகின்றது.
எபி. 6: 1, 2-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஆகையால், கிறிஸ்துவைப்பற்றிச் சொல்லிய மூல உபதேச வசனங்களை நாம்விட்டு, செத்த கிரியைகளுக்கு நீங்கலாகும் மனந்திரும்புதல், தேவன்பேரில் வைக்கும் விசுவாசம்,
ஸ்நானங்களுக்கடுத்த உபதேசம், கைகளை வைக்குதல், மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதல், நித்திய நியாயத்தீர்ப்பு என்பவைகளாகிய அஸ்திபாரத்தை மறுபடியும் போடாமல், பூரணராகும்படி கடந்துபோவோமாக."
அதினதின் காலத்தில் அதினதின் காலத்திற்குரிய உபதேசத்தினைக் கர்த்தர் கட்டளையிடுகின்றார். ஆதாமின் நாட்களில் கட்டளையிடப்பட்ட உபதேசம் நன்மை தீமை அறியத்தக்க இந்தக் கனியைப் புசிக்கக்கூடாது என்பதே. இது ஜீவனுக்கென்று கட்டளையிடப்பட்ட வார்த்தை. அங்கே பிசாசும் ஒரு உபதேசத்தினைக் கொடுத்தான். "நீ அதைப் புசி" என்பதே அந்த வித்து. புசித்ததினால் ஆதாம் அடைந்தது ஆத்தும மரணம். அது மாமிச மரணம் அல்ல. மாமிச சரீரம் மரிக்கும்போதுதான் ஆத்துமா பிரசவம் ஆகின்றது. ஆதாமுடைய மாமிச சரீரம் மரித்தபோதுதான் அவனின் ஆத்துமா பிறந்தது. அந்த ஆத்துமா பாவத்தில் பூரணப்பட்ட பின்னரே, மாமிச சரீரத்தினை விட்டு வெளியேறி, ஆக்கினைக்கென்று எரிநரகத்தில் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றது.
தாயின் வயிற்றில் குழந்தை உருவாவதுபோல ஆதாம் என்ற மாமிச சரீரத்தில் அந்த ஆத்துமா உருவாகி வளர்ந்தது. ஆதாம் என்ற மாமிச சரீரம் வார்த்தையை மீறிய பாவத்திற்கு உள்ளானதால், அந்த மாமிசத்தில் உருவான ஆத்துமா பாவ ஆத்துமாவாக பூரணப்பட்டது. தாயின் வயிற்றினுள் இருக்கும்போதே குழந்தை ஆண், பெண் என்று வளர்ச்சியடைவதுபோல, ஆதாமின் மாமிச சரீரத்தினுள் உருவான ஆத்துமா மரண ஆத்துமாவாக வேறுபிரிக்கப்பட்டது.
மாமிச சரீரத்தில் ஆத்துமா பூரணமடைய வேண்டும். பூரணப்படும் வரையிலும் ஆத்துமா அந்த மாமிச சரீரத்தில் இருக்கும். அதன்பின்னர், சிருஷ்டியான ஆத்துமா மாமிச சரீரத்தினைவிட்டு வெளியேறி, எங்கே செல்ல வேண்டும் என்று திட்டம்பண்ணப்பட்டுள்ளதோ அங்கே செல்லும். ஆதாமுடைய ஆத்துமா பூரணப்பட்ட பின்னர், அவனது சரீரம் மரணமடைந்து மண்ணோடு மண்ணானது. அவனின் ஆத்துமாவோ ஆக்கினைத்தீர்ப்பிற்கென்று பாதாளத்திற்குள் தள்ளப்பட்டது.
ஆதாமுடைய குமாரர்களான 1. காயீன், 2. ஆபேல் என்ற இருவரின் மாமிச சரீரங்களுக்குள்ளும் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதன் அதற்குரிய காலத்தில் உருவாயிற்று. காயீனுடைய சரீரத்திலும் ஒரு ஆத்துமா உருவாகியது; ஆபேலுடைய சரீரத்திலும் ஒரு ஆத்துமா உருவாகியது. மாமிச சரீரமானது, தாயின் கர்ப்பப்பையினைப் போன்றது. காயீன் என்று பெயர் கொண்டிருந்த மாமிச சரீரம் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனுஷனைச் சுமந்த ஒரு கர்ப்பப்பை. அதுபோல, ஆபேல் என்ற மாமிச சரீரம் இன்னொரு ஆத்துமாவை சுமந்த கர்ப்பப்பை. இந்த ஆத்துமாக்கள் காயீன், ஆபேல் என்னும் இரு மாமிச சரீரங்களில் வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.
ஆதாம் புசிக்கக்கூடாது என்று கட்டளையிடப்பட்ட கனியினை காயீன் புசித்தானா? புசிக்கவில்லையா? சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஜீவ விருட்சத்திற்குச் செல்லும் வாசல் மட்டும்தான் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. ஏதேனின் மற்ற விருட்சங்கள் அனைத்தும் பூமியில்தான் இருக்கின்றது. ஏதேன் தோட்டத்தின் விருட்சங்கள் அனைத்தும் பூமியிலிருந்துதான் கொண்டுசெல்லப்பட்டது. ஜீவனைக் கொடுக்கக்கூடிய கனியினைத் தரும் ஜீவ விருட்சம் மாத்திரம் மனிதன் புசிக்கக்கூடாதபடிக்குத் தடை செய்யப்பட்டது. அதன் வழி அடைக்கப்பட்டது. அந்த விருட்சம் இன்று பரதீசியில் வைக்கப்பட்டுள்ளது (வெளி. 2: 7).
காயீனின் நாட்களில் தடை செய்யப்பட்ட நன்மை தீமை அறியத்தக்க விருட்சம் பூமியில்தான் இருந்தது. காயீன் அந்த விருட்சத்தின் கனியினைப் புசிக்கவில்லை. ஏனென்றால், கர்த்தர் அந்தக் கனியினைப் புசிக்காதே என்று ஆதாமிற்குக் கட்டளையிட்டிருந்தார். காயீன் அதில் வைராக்கியமுள்ளவனாய் இருந்தான். அவன் அதைப் புசிக்கவில்லை. ஏனென்றால், அந்தக் கனியினைப் புசிக்கின்ற நாளில் நீ சாகவே சாவாய் என்று கர்த்தர் தனது தகப்பனுக்குக் கட்டளையிட்டார் என்பதை காயீன் அறிவான். அவன் அந்த விருட்சத்தின் கனியினைப் புசிக்கவில்லை. ஆதாமின் காலத்திற்குப் பின்னர் கட்டளையிடப்பட்ட வார்த்தை, புசி அல்லது புசியாதே என்பது அல்ல. காயீனின் காலத்தில் தடைசெய்யப்பட்டதோ வேறொரு காரியம், சாபத்திற்குள்ளான அந்த நிலத்தில் பாடுபடாதே என்பதுதான் அந்த கட்டளை. ஏனென்றால், அது தீட்டு. அந்தத் தீட்டானதோடே நீ உறவு கொள்ளாதே என்பதுதான் காயீனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தை, அது அவனுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட பிரமாணம். ஆபேல், தீட்டான நிலத்தில் பாடுபடவில்லை. சாபத்தினால் தன் தகப்பன் தள்ளப்பட்ட பூமி அது என்று அறிந்திருந்தான். அன்றைக்கென்று கட்டளையிடப்பட்ட வார்த்தையினை ஆபேல் விசுவாசித்தான்; காயீன் சபிக்கப்பட்ட நிலத்தில் பயிர் செய்தான்; ஆனால், முன்னர் தடை செய்யப்பட்ட நன்மை தீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தின் கனியினை அவன் புசிக்கவில்லை; கர்த்தரை வணங்கினான்; கர்த்தரை வேண்டினான்; கர்த்தருக்குப் பலி செலுத்தினான்; கர்த்தருக்குக் காணிக்கைகளைச் செலுத்தினான்; அவன் செய்த எந்தவொரு கிரியையும் அவனை நீதிமானாக்கவில்லை. கர்த்தர் அந்தக் காலத்திற்கென்று எந்தக் கிரியையினைச் செய்யக் கட்டளையிட்டுள்ளாரோ, அந்தக் கிரியைகளைச் செய்பவன்தான் நீதிமான். காயீனின் ஜனம் நிறைவேறித்தீர்ந்த வார்த்தைக்குச் செவிகொடுப்பார்கள். அன்றைக்கென அனுப்பப்படும் வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். எனவே, அவர்கள் ஜீவனுள்ளோர் தேசத்திற்குள் பிரவேசிக்கமாட்டார்கள்.
காயீன், ஆபேல் கால முதல் பார்த்துக்கொண்டே வந்தீர்களானால், இது போலொத்த கிரியைகளினைத்தான் ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஜனங்கள் செய்து வந்துள்ளார்கள். நோவாவின் காலத்தில் நோவாவின் குடும்பத்தார் தவிர மற்றவர்கள் அனைவரும் நன்மை தீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தின் கனியினைப் புசித்தார்களா? இல்லையே! முந்தின காலங்களில், தடை செய்யப்பட்ட எல்லாக் காரியங்களையும் மீறாதபடிக்கு சரியாகப் பார்த்துக் கொண்டார்கள். ஆனால், அன்றைக்கெனக் கர்த்தர் கட்டளையிட்ட வார்த்தையினை மாத்திரம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. நோவாவிற்குக் கட்டளையிடப்பட்ட பிரமாணம், பேழையினை கட்டு என்பது. காயீனுடைய ஜனம் அந்த வார்த்தைக்குச் செவிகொடுக்கவில்லை
ஆத்துமாவை ஜீவ ஆத்துமா என்றோ அல்லது மரண ஆத்துமா என்றோ வேறுபிரிக்க அனுப்பப்படுவது வார்த்தை, பிரமாணம். அந்த வார்த்தை என்ற வித்து விதைக்கப்படும்போது, அதாவது அந்த வார்த்தை அறிவிக்கப்படும்போது, அந்த வார்த்தைக்குச் செவிகொடாத ஆத்துமாக்கள் மரண ஆத்துமாக்கள்; அந்த வார்த்தைக்குச் செவிகொடுப்பது ஜீவ ஆத்துமாக்கள். அன்றைக்குரிய வார்த்தையினை விசுவாசிக்காவிட்டால் மாமிச சரீரம் உடனடியாக மரித்துவிடாது. ஆத்துமா வளர்ச்சியடைந்து பூரணப்பட வேண்டும். ஆத்துமா மரணத்திற்குள்ளாகத் தீர்க்கப்படவேண்டுமானால், அது பாவத்தில் பூரணப்படவேண்டும்; ஜீவனுக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்படவேண்டுமானால் அது நீதியில் பூரணப்படவேண்டும். இவைகள் நிறைவேறியபின்னர்தான், ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனுஷன் மாமிச சரீரத்தினைவிட்டு வெளியேறும்
எபே. 4: 11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மேலும் நாம் அனைவரும் தேவனுடைய குமாரனைப் பற்றும் விசுவாசத்திலும் அறிவிலும் ஒருமைப்பட்டவர்களாகி, கிறிஸ்துவினுடைய நிறைவான வளர்ச்சியின் அளவுக்குத்தக்க பூரண புருஷராகும்வரைக்கும்,"
பூரணப்படும்வரையிலும் மாமிச சரீரத்தினில் ஆத்துமா இருக்கவேண்டும். புதிய ஏற்பாட்டின் காலத்தில் பாவம் எப்போது பூரணமானது?
எபி. 6: 1, 2-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஆகையால், கிறிஸ்துவைப்பற்றிச் சொல்லிய மூல உபதேச வசனங்களை நாம்விட்டு, செத்த கிரியைகளுக்கு நீங்கலாகும் மனந்திரும்புதல், தேவன்பேரில் வைக்கும் விசுவாசம்,
ஸ்நானங்களுக்கடுத்த உபதேசம், கைகளை வைக்குதல், மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதல், நித்திய நியாயத்தீர்ப்பு என்பவைகளாகிய அஸ்திபாரத்தை மறுபடியும் போடாமல், பூரணராகும்படி கடந்துபோவோமாக."
கிறிஸ்துவைப் பற்றி அறிவிக்கப்பட்ட மூல உபதேசம் எது? தேவதூதர்கள் வந்தார்கள்; மந்தை காக்கின்றவர்களிடம் சென்று நற்செய்தியினை அறிவித்தார்கள். சாஸ்திரிகள் நட்சத்திரத்தினைப் பார்த்தார்கள். யூதருக்கு ராஜா பிறந்திருக்கின்றார் என்றார்கள். தூதர்கள் ஆர்ப்பரித்தார்கள். எப்படி இருக்கின்றது பார்த்தீர்களா? அருமையான ஒன்றுதானே. இதுதான் மூல உபதேசம்.
குழந்தைப்பருவத்தில் அதற்குச் செய்யக்கூடிய காரியங்களில் அது வளர்ச்சியடையும்போது, அதற்கேற்ப மாற்றப்படும். அந்தக் குழந்தை வளர்ச்சி அடைந்து, மணவாட்டியாகி விட்டது. கிறிஸ்துவின் பிறப்பு பறைசாற்றப்பட்டது முதலாவது சபைக்காலத்தில். இவைகள் முதலாவது சபைக்காலத்திற்கென்று கொடுக்கப்பட்ட நற்செய்தி. யூதேயாவிலுள்ள பெத்லகேமில் மேசியா பிறந்திருக்கின்றார். இது குழந்தைப் பருவத்தில் கொடுக்கப்பட்ட ஆகாரம். இவைகளை இன்றைக்கு நற்செய்தியாகப் பிரசங்கித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். ஆனால், மணவாட்டியானவள் இன்று பூரணப்பட்டிருக்கின்றாள்.
"…செத்த கிரியைகளுக்கு நீங்கலாகும் மனந்திரும்புதல்,…என்பவைகளாகிய அஸ்திபாரத்தை மறுபடியும் போடாமல், பூரணராகும்படி கடந்துபோவோமாக." இந்த அஸ்திபாரம் முதலாவது சபைக்காலத்தில் போடப்பட்டது. முதலாவது சபை அஸ்திபாரம். ஒருவேளை முதலாவது சபையினைப் பற்றிய செய்தி ஒருவருக்குத் தாமதமாக அறிவிக்கப்படலாம். அவர் 5-ம் சபைக்காலத்தில் ஜீவித்திருந்தவர் என்று வைத்துக்கொண்டால், அந்த மனிதர் 5-ம் சபைக்குரிய வளர்ச்சியினை அடைந்திருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் செல்லமுடியாது. 7-வது சபைக்காலத்தில் ஒரு மனிதன், முதலாவது சபையில் கூறப்பட்ட "இயேசுகிறிஸ்துவே கர்த்தர்" என்ற வார்த்தையினை ஏற்று விசுவாசித்து, 7-வது சபைக்கெனக் கட்டளையிடப்பட்ட நீதியினை நிறைவேற்றாமல் மாமிச சரீரத்தில் மரித்திருந்தால், அந்த ஆத்துமா ஜீவனுள்ளோருடைய தேசத்தினைச் சென்றடையாது. ஏனென்றால் அதுதான் வார்த்தை. அதுதான் பிரமாணம். ஆவியின் ஒப்புரவாகுதல் இவைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது. இந்த ஒப்புரவாகுதலைப் பின்னர் நாம் பார்ப்போம்.
7-வது சபை வரையிலுமான காரியங்கள் நியாயந்தீர்க்கப்பட்டு விட்டது. நான் வேறு மதத்தில் இருந்தேன், இப்போது இயேசு கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டேன், நான் பரலோகத்திற்குச் சென்று விடுவேன் என்று ஒருவர் கூறினால், அது வார்த்தையின்படியானதல்ல. ஒரு மனிதன் எந்த சபைக்காலத்தில் ஜீவிக்கின்றானோ, அந்த சபைத்தூதன் மூலம் அறிவிக்கப்படும் வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்ளும்போதுதான் அந்த ஆத்துமா நித்திய ஜீவனுக்குரியதாய் மாறும். அப்படியாக மாறவிடாதபடிக்கு ஒரு சபை தடை செய்யுமேயானால், ஆத்துமா பெறாத ஒரு மனிதனை ஆத்துமாவைப் பெறவைத்து ஆக்கினைக்கு உட்படுத்துவதுபோன்ற நிலையாகும்.
ஆத்துமா எவை எவைகளில் பூரணப்படவேண்டும்?
1. பாவத்தில் பூரணப்பட வேண்டும்; அல்லது,
2. பரிசுத்தத்தில் பூரணப்பட வேண்டும்.
பிசாசு நிறைவேறிய கற்பனைகளை விசுவாசிக்கச் செய்வான். நன்மை தீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தின் கனியினைப் புசிக்கக் கூடாது என்ற கட்டளை இப்போதும் தொடர்ந்து இருக்குமேயானால், கிறிஸ்தவர்கள் அனைவரும் அந்தக் கனியினைப் புசிக்கமாட்டார்கள்.
பிசாசு மூல உபதேசங்களை எல்லாம் ஏற்றுக்கொள்வதில் தடை செய்யமாட்டான்; தீர்ப்பிற்குரியதான அன்றைக்குரிய வார்த்தையினை மாத்திரம் ஏற்றுக்கொள்வதில் தடை செய்வான். பிசாசின் உபதேசமாவது ஆத்துமாவிற்கு ஆரோக்கியத்தினைக் கொடுக்க இயலாத ஒரு உபதேசமாகவே இருக்கும்.
2 தீமோ. 4: 3-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஏனென்றால், அவர்கள் ஆரோக்கியமான உபதேசத்தைப் பொறுக்க மனதில்லாமல், செவித்தினவுள்ளவர்களாகி, தங்கள் சுய இச்சைகளுக்கேற்ற போதகர்களைத் தங்களுக்குத் திரளாகச் சேர்த்துக்கொண்டு."
உபதேசத்தில் ஆரோக்கியமான உபதேசம் என்று ஒன்றிருக்கின்றது; ஆரோக்கியம் இல்லாத உபதேசம் என்று ஒன்றிருக்கின்றது. ஆரோக்கியமற்ற உபதேசம் பாவம் என்ற அழுக்கினை முற்றிலுமாக நீக்கி, சுகப்படுத்த முடியாத உபதேசமாகும்.
சுய இச்சைகளுக்கேற்ற போதகர்களைச் சேர்த்துக்கொள்வது ஆரோக்கியமற்றது. பரிசுத்த ஆவியானவரின் போதனை மட்டுமே ஆரோக்கியமானது.
சுய இச்சைக்கேற்ற போதகம் ஆரோக்கியமான உபதேசம் அல்ல. சுய இச்சைக்கேற்ற போதகம் என்றால், தங்கள் இருதயத்திற்கேற்ற ஒரு போதகமாகும். அந்த சகோதரர் பிரசங்கம் எனக்குப் பிடிக்கும், ஏன் என்றால், அவர் நான் நினைப்பதுபோலவே பேசுவார் என்பார்கள் சிலர்; ஏன் அந்த ஆராதனைக் கூடாரத்திற்குச் செல்கின்றீர்கள் என்று கேட்டால், என் மனவிருப்பத்தின்படியாக அவர் போதிப்பார் என்று கூறுவார்கள். எனக்கு நன்றாக சமைத்த மாட்டு இறைச்சி மிகவும் பிடிக்கும். ஆனால், மருத்துவரின் ஆலோசனையின்படி, நான் அதைச் சாப்பிடக்கூடாது. காரணம், நான் ஒரு நோயாளி. எனக்கு பிடித்த ஒரு போஜனம் அது எனது சரீரத்தின் ஆரோக்கியத்தினைக் கெடுக்கும்போது, அதை நாடுவது சரீர ஆரோக்கியத்திற்கு ஏற்றதாக இருக்காது அல்லவா?
சுய இச்சை என்றால் என்ன? நமக்கென்று தனிப்பட்ட விதத்தில் ஒரு ஈர்ப்பு.
அந்தக் காலத்திற்கென்று தீர்ப்பிற்காய் அனுப்பப்படும் வார்த்தை ஒன்றுதான். அது சுய இச்சைக்கேற்ற பிரகாரமாய், ஒவ்வொரு மனிதனின் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்பிற்கேற்றபடி இருக்குமேயானால், மனிதன் தேவனைத் தனது இச்சைக்கேற்றவாறு வடிவமைப்பதுபோலாகும் அல்லவா? ஜென்மசுபாவத்தானுடைய இந்த இச்சைக்குரிய வழிபாடு வார்த்தையானவரிடத்தில் இல்லை. வார்த்தை ஒன்றே. அது கலப்புத்தன்மையாகவோ அல்லது இச்சைக்கேற்றபடியாகவோ மாற்றப்படுமேயானால், அதுவே வேசித்தனம்.
கர்த்தரால் அனுப்பப்படும் வார்த்தையினை ஆம் என்றும், ஆமென் என்றும் ஏற்று விசுவாசிக்கக்கூடிய விசுவாசிகளே ஜீவனுக்குரிய விசுவாசிகள். அந்த விசுவாசிகளுக்குத்தான் நித்திய ஜீவன் என்ற மரணமில்லாத ஆத்துமா கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. அவர்களே 4-ம் வானத்திலுள்ள மகாராஜாவின் அரண்மனையினுள் பிரவேசிக்கக் கர்த்தர் தெரிந்தெடுத்துள்ள ஜனம். தன்னிலையினை அறியாதிருக்கின்ற ஜனம், தன்னிலைக்குத் திரும்ப வேண்டும்.
உபதேசிக்கப்படும் உபதேசம் எந்தத் தன்மையில் இருக்கின்றது? அது ஆரோக்கியத்தினைக் கொடுக்கக்கூடிய உபதேசமா? அல்லது ஆரோக்கியத்தினைக் கொடுக்க இயலாத உபதேசமா? ஆத்துமாவிற்கு ஆரோக்கியத்தினைக் கொடுக்கக்கூடிய உபதேசத்தினைக் கொடுப்பவர் கர்த்தர். நாங்கள் சிறுபிள்ளைகளாக இருக்கும்போது, விடுமுறை நாட்களில், எங்களுடைய தாயார் வேப்பிலை இலையினை அரைத்து உருண்டையாக்கிக் கொடுப்பார்கள். அதிகாலையில் வெறும் வயிற்றில் அதைக் கொடுப்பார்கள். அதற்கு முன்னர் ஒரு கருப்புக்கட்டித் (இனிப்பு) துண்டை சாப்பிடக் கொடுப்பார்கள். அதை நாங்கள் வாயில் போட்டு தண்ணீரைக் குடித்துக்கொள்ள வேண்டும். சிறிது நேரம் சென்றபின்னர், வேப்பிலையினால் அரைத்த உருண்டையினைக் கொடுப்பார்கள். அது மிகவும் கசப்பாக இருக்கும். அதனை வாயில் போட்டுத் தண்ணீரைக் குடித்துவிட வேண்டும். அப்படிச் செய்வதனால், வயிற்றில் இருக்கக்கூடிய புழு, மற்றும் கேடுகளை விளைவிக்கக்கூடிய பூச்சிகள் எல்லாம் அழிந்துபோகும். இனிப்பு முதலில் உள்ளே வரும்போது, வயிற்றிலிருக்கும் புழுக்கள் வாயைத் திறக்குமாம்; சிறிது நேரம் சென்று வேப்பிலை உள்ளே போகும்போதும், அது அதே சந்தோஷத்தில் வாயைத் திறக்குமாம், உடனே வேப்பிலைச் சாறு அவைகளுக்குள் சென்று அவைகள் அழிந்து போவதின்மூலம் சரீரத்திற்கு ஆரோக்கியமானதாக இருக்கும் என்று கூறுவார்கள். முதலில் கொடுக்கப்பட்டது இனிப்பு. அது சாப்பிடச் சுவையாக இருந்தது. ஆனால், அது எனக்கு ஆரோக்கியத்தினைக் கொடுக்கவில்லை. உள்ளே இருந்த ஒன்று அதை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. பின்னதாகக் கொடுக்கப்பட்ட கசப்புதான் உண்மையில் எனக்கு ஆரோக்கியத்தினைக் கொடுத்தது. ஆரோக்கியமான உபதேசம், கடினமாகக் காணப்படலாம்; ஆனால் அதுவே ஆத்துமாவை நித்திய ஜீவனுக்குள் கொண்டு செல்லும்.
இயேசு கிறிஸ்து: என் மாமிசத்தைப் புசித்து, என் இரத்தத்தினைப் பானம்பண்ணுகின்றவன் என்னிடத்தில் பங்குள்ளவன் என்றார். அவர் மாமிசத்தில் இருந்தபோது, அவருடைய மாமிசத்தினைக் கடித்துச் சாப்பிட்டு, அவருடைய இரத்தத்தினைக் குடிக்கவேண்டும் என்றால் யோசித்துப்பாருங்கள். நரமாமிசம் சாப்பிடுகின்றதுபோல் அல்லவா இருக்கும். என் மாம்சத்தைப் புசித்து, என் இரத்தத்தைப் பானம்பண்ணுங்கள் என்று அவர் கூறியதை, இது கடினமான உபதேசம் என்றார்கள் (யோவா. 6: 54-60). இதைத்தான் சீஷர்களிடம் அப்பத்தினைப் பிட்கும்போது அடையாளமாகக் கூறினார். அவைகளைத்தான் இன்றும் கர்த்தரது பந்தியாகச் செய்துகொண்டிருக்கின்றோம். ஆனால் இவைகள் இன்று ஒரு சடங்காச்சாரமாகவே செய்யப்பட்டு வருகின்றது.
ஆரோக்கியமான உபதேசம் சரீரத்தில் காணப்படும் சரீர நோய்களைச் சுகப்படுத்தி விடுமா? அந்த உபதேசத்தினைக் கேட்டால் காய்ச்சல் சரியாகிவிடும், இருமல் சரியாகி விடும், தலைவலி சரியாகிவிடும், புற்றுநோய் சரியாகிவிடும், சரீரத்தில் காணப்படுகின்ற எல்லா வியாதியும் சுகமாகிவிடும்; அப்படியா? சுகம் பெறுதல் விசுவாசிகளால் நடக்கும் அடையாளங்களாகும்.
ஆரோக்கியமான உபதேசம் பரிசுத்த ஆவியானவரால் கொடுக்கப்படும் உபதேசமாகும். ஆரோக்கியம் அல்லாத உபதேசம் பிசாசு கொடுக்கும் உபதேசமாகும். உள்ளான மனுஷனான ஆத்துமாவிற்கு ஆரோக்கியத்தினைக் கொடுக்கக்கூடியதான உபதேசமும் உண்டு. உள்ளான மனுஷனுக்கு ஆரோக்கியத்தினைக் கொடுக்கமுடியாத உபதேசமும் உண்டு. இவைகள் இரண்டு தன்மையிலான உபதேசங்கள்.
ஒரு பெண்ணிற்கு பலாப்பழமும், பப்பாளி பழமும் மிகவும் பிடிக்கும். ஆனால், அவள் கருவுற்று தன்னுடைய வயிற்றினில் குழந்தை உருவாயிற்று என்று தெரிந்தவுடன், தனக்குப் பிடித்த உணவு வகைகளையெல்லாம் ஒதுக்கிவிடுகின்றாள்; பிடிக்காதவைகளானாலும் அவைகளை தனது குழந்தையின் நலனுக்காக சாப்பிடுகின்றாள். ஏனென்றால், அந்தக் குழந்தை சுகமாய் தனது கர்ப்பத்தில் வளர்ந்து பூரணப்பட்டு பிறக்கவேண்டும் என்பதற்காக. தனது குழந்தைக்காக அந்தத் தாய் தன் சரீரத்தினை ஒடுக்கி, குழந்தையின் நலனைக் காக்கின்றாள். என் சரீரத்தை நான் கீழ்ப்படுத்தியிருக்கின்றேன் என்றார் பவுல். சரீரத்திற்குள்ளாக வளரும் உள்ளான மனுஷன், ஜீவனுக்குரியவன் என்பதால் இப்படி கூறினார் (1 கொரி. 9: 27).
நமக்குள்ளாக இருக்கக்கூடிய இந்த ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனுஷன் நம் சரீரத்தில் எவைகளைச் செய்தால் தீட்டுள்ளதாக மாறிவிடுமோ, அல்லது எவைகளைச் செய்தால் அது மாமிச கருவறையினில் அழிந்து போய்விடுமோ, அப்படியான காரியங்களைச் செய்யாதிருக்கும்போது, ஆத்துமா ஜீவனுக்குரியதாகும். ஆரோக்கியமான உபதேசம் என்று கூறி, மாமிசத்திற்குரிய காரியங்களுக்காக மாத்திரம் கர்த்தரைத் தேடும்போது அது ஆத்தும ஆரோக்கியத்தினை கொடுக்காது. மாமிசத்திற்குரியவைகளுக்காக மாத்திரம் கர்த்தரைத் தேடுபவர்கள் சுய இச்சைக்குரியவர்கள்.
ஆரோக்கியமல்லாத உபதேசத்தினால் பாவம் பூரணப்படுகின்றது. ஆரோக்கியமான உபதேசத்தினால் பரிசுத்தம் பூரணப்படுகின்றது. எவைகளைப் புசிக்கின்றோமோ அதற்கேற்றபடி பலனை மறுமையில் பெற்றுக்கொள்ளலாம். ஆக்கினைத்தீர்ப்பிற்குரிய ஆகாரத்தினைப் புசிக்கின்றபோது, ஆத்துமா ஜீவனை இழந்துபோகின்றது. ஜீவனுக்குரிய ஆகாரத்தினைப் புசிக்கும்போது உள்ளான மனுஷன் ஆரோக்கியமாய் வளர்ந்து, ஜீவனுள்ளோருடைய தேசத்தில் ஜீவனுக்குரியதாய் பிரவேசிக்கும். நாம் எந்தத் தன்மையிலான ஆகாரம் புசிக்கின்றோம்? பாபிலோனும், பாபிலோனுடைய குமாரத்திகளும் கொடுக்கும் ஆகாரம் உள்ளான மனுஷனுக்கு ஆரோக்கியத்தினைக் கொடுக்க இயலாத ஒரு ஆகாரமாகும். அது ஆத்துமாவினை மரணத்திற்குள்ளாகக் கொண்டு செல்லும்.
தீத்து 2: 1-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"நீயோ ஆரோக்கியமான உபதேசத்துக்கேற்றவைகளைப் பேசு."
அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் தீத்துவிடம் இந்த அறிவுரைகளைக் கூறியுள்ளார். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் வார்த்தைக்காக அனுப்பப்பட்டவன். பரிசுத்த ஆவியானவராலன்றி ஆரோக்கியமான உபதேசத்தினை வேறு ஒருவராலும் கொடுக்க இயலாது. ஆரோக்கியமான உபதேசத்திற்குரிய போஜனம் நமக்குள் வளருகின்ற உள்ளான மனுஷனுக்குப் பெலத்தினைக் கொடுக்கும். அது ஜீவனுக்குரிய கிரியைகளில் பூரணப்படும். பரிசுத்த ஆவியானவர் சாட்சியிடும் அன்றைக்குரிய மன்னாவாகிய வார்த்தை மட்டுமே ஆத்துமாவிற்கு ஆரோக்கியத்தினைக் கொடுக்கும். அந்த ஆரோக்கியமே நித்திய ஜீவனைக் கொடுக்கும்.
யோவா. 7: 16-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இயேசு அவர்களுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: என் உபதேசம் என்னுடையதாயிராமல், என்னை அனுப்பினவருடையதாயிருக்கிறது."
இயேசு கிறிஸ்து: தமது உபதேசம் தன்னுடையதல்ல என்றும், தன்னை அனுப்பின பிதாவினுடையது என்றும் கூறினார். இவைகளைத் தன்னுடைய மாமிச சிந்தையில் தான் கூறவில்லை எனவும்; தன்னை அனுப்பியவர் இவைகளை அறிவிக்கக் கட்டளையிடுவதால், இவைகளைத் தாம் அறிவிப்பதாகவும் கூறினார். ஆனால் அவரை மேசியா என்று அநேகர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அங்கே யோர்தான் நதிக்கரையில் ஒருவன் உரத்த சத்தமிட்டுக் கொண்டேயிருந்தான்: இதோ, உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து தீர்க்கின்ற தேவ ஆட்டுக்குட்டி என்று. அவன் மற்றவர்களுடைய பார்வையில் ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல் இருந்தான். வெட்டுக்கிளியையும், காட்டுத்தேனையும் உண்டுவந்தான். நாமும் அன்றைய யூதர்களின் கூட்டத்தில் இருந்திருந்தால், நம்மில் எத்தனைபேர் யோவான்ஸ்நானனைப் பின்பற்றிச் சென்றிருப்போம்? ஒட்டக மயிர் உடையினை அவன் அணிந்திருந்தான். அவனின் அந்த வஸ்திரம் பாரம்பரிய உடைக்கு மாறாக இருந்தது. பாரம்பரியத்திற்கு மாறான ஒரு காரியத்தினை எத்தனை பேர் ஏற்றுக்கொள்வார்கள்?
மாமிசத்தின்படியாக எந்த ஒரு மேன்மையும் யோவான்ஸ்நானனிடம் இல்லை. இயேசுகிறிஸ்து உடுத்தியிருந்த வஸ்திரம் தையலில்லாமல், மேலிருந்து கீழ்வரை முழுவதுமாக நெய்யப்பட்ட ஒரு வஸ்திரம். அதற்காகத்தான், சேவகர்கள் அந்த வஸ்திரத்திற்குப் போட்டிபோட்டார்கள். அதைக் கிழியாமல், முழுவதுமாக எடுத்துக்கொள்ளும்பொருட்டு சீட்டுப்போட்டார்கள். யோவான்ஸ்நானன் அவரை ஆட்டுக்குட்டி என்று அறிக்கையிட்டான். அந்த ஆட்டுக்குட்டியினை அடையாளம் காட்டினான். அதுபோல கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்திலும், அவரை அடையாளம் காட்ட வேண்டும். யோவான்ஸ்நானனிடம் கேட்கின்றார்கள்: ஞானஸ்நானம் கொடுக்கின்றீரே, நீர் எலியாவா, நீர் தீர்க்கதரிசியானவரா? அதற்கு யோவான்ஸ்நானன்: நான் அவர்கள் அல்ல என்றான். அதற்கு அவர்கள்: பின்னே ஏன் ஞானஸ்நானம் கொடுக்கின்றீர் என்று கேட்கின்றார்கள். அதற்கு அவன்: என்னை அனுப்பினவர் இந்த முறைமையினைச் செய்யும்படி கட்டளையிட்டார், நான் அதன்படி செய்கின்றேன் என்றான்.
யோவா. 1: 31-33-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"நானும் இவரை அறியாதிருந்தேன்; இவர் இஸ்ரவேலுக்கு வெளிப்படும் பொருட்டாக, நான் ஜலத்தினாலே ஞானஸ்நானங் கொடுக்கவந்தேன் என்றான்.
பின்னும் யோவான் சாட்சியாகச் சொன்னது: ஆவியானவர் புறாவைப்போல வானத்திலிருந்திறங்கி, இவர்மேல் தங்கினதைக் கண்டேன்.
நானும் இவரை அறியாதிருந்தேன்; ஆனாலும் ஜலத்தினால் ஞானஸ்நானங் கொடுக்கும்படி என்னை அனுப்பினவர்: ஆவியானவர் இறங்கி யார்மேல் தங்குவதை நீ காண்பாயோ, அவரே பரிசுத்த ஆவியினால் ஞானஸ்நானங்கொடுக்கிறவர் என்று எனக்குச் சொல்லியிருந்தார்."
யோவான்ஸ்நானனுக்கு கட்டளையிடப்பட்ட பணி, இவர்தான் மேசியா என்று அடையாளம் காட்டவேண்டும். அத்தோடு அவனுடைய வேலை முடிந்துவிட்டது. தீர்க்கதரிசிகள்மூலமாக உரைக்கப்பட்டவைகள் நிறைவேறும்படி இது நடந்தது என்று வேதம் சாட்சியிடுகின்றது. தீர்க்கதரிசிகள் மூலமாக தீர்க்கதரிசனமாக அறிவிக்கப்பட்டிருந்தவைகள் அன்று தோல் சுருளில் எழுதப்பட்டிருந்தது; அவைகள் தேவாலயத்தில் வாசிக்கப்பட்டது; அவைகளை எல்லா யூதர்களும் கேட்டார்கள்; அவைகளை யூதர்கள் அனைவரும் விசுவாசித்தார்கள்; விசுவாசியாதிருந்தால், அவர்கள் தேவாலயத்தினுள் சென்றிருக்கமாட்டார்கள்; விசுவாசியாதிருந்தால், விருத்தசேதனம் செய்திருக்கமாட்டார்கள்; விசுவாசியாதிருந்தால், தசமபாகம் கொடுத்திருக்கமாட்டார்கள்; விசுவாசியாதிருந்தால், நியாயப்பிரமாணத்தில் அறிவிக்கப்பட்டிருந்த எந்தக் காரியத்தையும் செய்திருக்கமாட்டார்கள். தீர்க்கதரிசிகள் மூலம் உரைக்கப்பட்ட எல்லாவற்றையும் அவர்கள் விசுவாசித்தார்கள். ஆனால், அன்றைக்கென்று கொடுக்கப்பட்ட மன்னாவாகிய இயேசுகிறிஸ்துவை மாத்திரம் விசுவாசிக்கவில்லை.
இன்று எல்லா தேவாலயங்களும், சபைகளும் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளை விசுவாசிக்கின்றது. தேவன் ஒருவர் உண்டென்று விசுவாசிக்கின்றது; யேகோவா உண்டென்று விசுவாசிக்கின்றது; இயேசுகிறிஸ்து என்பது அவருடைய நாமம் என்று விசுவாசிக்கின்றது; பாவம் உண்டென்று விசுவாசிக்கின்றது; ஞானஸ்நானத்தை விசுவாசிக்கின்றது; பரிசுத்த ஆவி உண்டென்று விசுவாசிக்கின்றது; வருகை உண்டென்று விசுவாசிக்கின்றது; மரணமில்லா நித்திய ஜீவன் உண்டென்று விசுவாசிக்கின்றது; பிரமாணத்தில் கட்டளையிடப்பட்டிருந்ததுபோன்று, புதிய உடன்படிக்கையில் கட்டளையிடப்பட்டிருக்கின்ற எல்லாக் காரியங்களையும் விசுவாசிக்கின்றது. இவைகளை விசுவாசித்து அறிக்கையிடும் சபைகள் தனது விசுவாசிகளை அன்றைக்கெனக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ள வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்ள அனுமதிக்கின்றதா? தாங்கள் அமர்ந்திருக்கும் இடம் தங்களை மரணத்திற்கு கொண்டுசெல்லக்கூடிய வழி என்பதை தனது விசுவாசிகள் அறிந்துகொள்ள அவைகள் அனுமதிப்பதில்லை
இயேசுகிறிஸ்துவின் நாட்களில் இருந்த யூதர்களுக்கும், கடைசி ஏற்பாட்டினில் இருக்கும் கிறிஸ்தவர்களுக்கும் எந்தவொரு வித்தியாசமும் இராது. இவர்களும் அதே மனோபக்குவத்தில்தான் இருப்பார்கள். எதனால் அன்றைக்குக் கிருபை இஸ்ரவேலர் மத்தியிலிருந்து புறஜாதியாரிடத்தில் திரும்பியதோ, அதேநிலைதான் கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியிலும் காணப்பட வேண்டும். தாங்கள் கிருபையை இழந்துகொண்டிருக்கின்றோம் என்பதை அறியாதிருக்கக்கூடிய ஒரு நிலையில்தான் கிறிஸ்தவர்களும் இருப்பார்கள். இவைகள் சாட்சியிடப்பட வேண்டும்.
II. கடிந்து கொள்ளுதல்
எபி. 12: 5-11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அன்றியும்: என் மகனே, கர்த்தருடைய சிட்சையை அற்பமாக எண்ணாதே, அவரால் கடிந்துகொள்ளப்படும்போது சோர்ந்துபோகாதே.
கர்த்தர் எவனிடத்தில் அன்புகூருகிறாரோ அவனை அவர் சிட்சித்து, தாம் சேர்த்துக்கொள்ளுகிற எந்த மகனையும் தண்டிக்கிறார் என்று பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லுகிறதுபோல உங்களுக்குச் சொல்லியிருக்கிற புத்திமதியை மறந்தீர்கள்.
நீங்கள் சிட்சையைச் சகிக்கிறவர்களாயிருந்தால் தேவன் உங்களைப் புத்திரராக எண்ணி நடத்துகிறார்; தகப்பன் சிட்சியாத புத்திரனுண்டோ?
எல்லாருக்கும் கிடைக்கும் சிட்சை உங்களுக்குக் கிடையாதிருந்தால் நீங்கள் புத்திரராயிராமல் வேசிப்பிள்ளைகளாயிருப்பீர்களே.
அன்றியும், நம்முடைய சரீரத்தின் தகப்பன்மார்கள் நம்மைச் சிட்சிக்கும்போது, அவர்களுக்கு நாம் அஞ்சி நடந்திருக்க, நாம் பிழைக்கத்தக்கதாக ஆவிகளின் பிதாவுக்கு வெகு அதிகமாய் அடங்கி நடக்க வேண்டுமல்லவா?
அவர்கள் தங்களுக்கு நலமென்று தோன்றினபடி கொஞ்சக்காலம் சிட்சித்தார்கள்; இவரோ தம்முடைய பரிசுத்தத்துக்கு நாம் பங்குள்ளவர்களாகும்பொருட்டு நம்முடைய பிரயோஜனத்துக்காகவே நம்மைச் சிட்சிக்கிறார்.
எந்தச் சிட்சையும் தற்காலத்தில் சந்தோஷமாய்க் காணாமல் துக்கமாய்க் காணும்; ஆகிலும் பிற்காலத்தில் அதில் பழகினவர்களுக்கு அது நீதியாகிய சமாதான பலனைத் தரும்."
முதலாவது பாடமானது உபதேசம். அதில் தேர்ச்சி பெற்ற பின்னர், இரண்டாவதாக ஒரு பாடம். அதுதான் கடிந்துகொள்ளுதல். கர்த்தர் நம்முடைய பிரயோஜனத்திற்காக நம்மைச் சிட்சிக்கின்றார். அந்த சிட்சையானது, நமக்குள் வளரும் உள்ளான மனுஷன் பூரணப்பட்டு, அழியாத தேசத்திற்குள் செல்லவேண்டும் என்பதற்காகக் கொடுக்கப்படும் சிட்சையாகும்.
சிட்சைக்கென ஒரு அளவினைக் கர்த்தர் நியமித்திருக்கின்றார். அந்த அளவிலான சிட்சையில் நாம் தேர்ச்சி பெறவேண்டும். தேர்ச்சி பெறும்போது உள்ளான மனுஷன் பூரணமடைவான். இந்த சரீரம் முத்தைச் சுமந்திருக்கும் மாமிசம் போன்றது. சிப்பிக்குள்ளாக வளருகின்ற முத்தினைப் போன்றது ஆத்துமா. ஆத்துமாவிற்கு மரணம் இல்லை. ஆனால், இந்த மாமிச சரீரம் மரணத்திற்குள்ளாகி அழிந்துபோகும்.
ஆதாம் என்ற மாமிச சரீரம் மரணத்திற்குள்ளாகி அழிந்துபோனது. ஆனால், அவனில் உருவான உள்ளான மனிதனான ஆத்துமா இன்றுவரையிலும் உயிரோடுதான் இருக்கின்றது. அவனுக்குக் கிடைக்கப்போகின்ற மரணம், இரண்டாம் மரணம். ஜீவனுக்குரியவர்கள் ஆதாமைச் சந்திக்கப் போவதில்லை. அவர்கள் இயேசுகிறிஸ்துவோடு இருப்பார்கள்; ஜீவனுக்குரியவர்களாகிய நாம் ஆபிரகாமினைக் காணப்போகின்றோம், ஈசாக்கினைக் காணப்போகின்றோம், யாக்கோபினைக் காணப்போகின்றோம், முதன்முதலில் இரத்தசாட்சியாக மரித்த ஆபேலைக் காணப்போகின்றோம், ராஜாவாகிய தாவீதைக் காணப்போகின்றோம், தாவீதின் குமாரனாகிய இயேசுகிறிஸ்துவோடு சேர்ந்து இந்தப் பூமியில் ஆயிரம் வருடம் அரசாட்சி செய்யப்போகின்றோம்.
கர்த்தருடைய சிட்சை நாம் மாமிச சரீரத்தில் இருக்கும்போதுதான் செய்யப்படும். கர்த்தர் நமக்குக் கட்டளையிடும் சோதனை மாமிசத்தில்தான் வரும். அந்தச் சோதனை ஏன் மாமிசத்தில் வருகின்றது? நாம் அனைவரும் மாமிசத்தில் இருக்கின்றோம். அதனால்தான், சோதனை மாமிசத்தில் வருகின்றது.
மாமிச சரீரம் மரித்தபின்னரே அதற்குள் இருக்கக்கூடிய ஆத்துமா வெளிவரும். மாமிச சரீரம் பரலோக ராஜ்யத்தினைச் சுதந்தரிக்காது. நமக்குள் இருக்கக்கூடிய ஆத்துமா ஜீவனைச் சுதந்தரிக்கும். ஆத்துமா ஈடேற சிட்சை மாமிச சரீரத்திற்குத்தான் கொடுக்கப்படுகின்றது. சிட்சிக்கப்படுகின்ற நாம் புடமிடப்படுகின்றோம். பொன் சோதித்துப் புடமிடப்படுகின்றது; அதைப்போல, நம்முடைய விசுவாசமும் புடமிடப்பட வேண்டும் (1 பேது. 1: 7).
கிறிஸ்து வனாந்திரத்தில் பிசாசினால் சோதிக்கப்பட்டார். அந்த சோதனைக்காரன் செய்த சோதனை: -
1.கல்லுகளை அப்பங்களாகும்படிச் செய்து புசியும் என்றான்.
-அது மாமிச தேவைக்காக வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவதாகும்.
2.நீர் தாழக்குதியும்; உம்முடைய தூதர்கள் தாங்குவார்கள் என்றான்.
- இது பூமிக்குரிய காரியத்திற்காக வார்த்தையைச் சோதிப்பது.
3.தாழப் பணிந்துகொள்ளும்; பூமிக்குரிய மகிமையைத் தருவேன் என்றான்.
- பூமிக்குரிய மகிமைக்காக வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவது.
இந்த சோதனைகள் யாவற்றிலும் அவர் ஜெயம் பெற்றபடியால், அவரின் நாமம் பிதாவின் எல்லா நாமங்களுக்கும் மேலான நாமமாக உயர்த்தப்பட்டது.
III. சீர்திருத்தல்
முதலாம் வகுப்பு படிக்கும்போது, அறிவியல் பாடம் கற்றுக் கொடுக்கப்படுகின்றது. இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும்போதும் அறிவியல் பாடம் கற்றுக் கொடுக்கப்படுகின்றது. ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போதும் அறிவியல் பாடம் கற்றுக் கொடுக்கப்படுகின்றது. பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போதும் அறிவியல் பாடம் கற்றுக் கொடுக்கப்படுகின்றது. முதலாம் வகுப்பில் அறிவியல் பாடம் எப்படியாகக் கற்றுக்கொடுக்கப்படும்? மரம், செடி, கொடி, கனி என்றும், மனிதனின் உடல் உறுப்புகளான கை, கால், கண், பல், வாய் என்பதைப் பற்றியும் கற்றுக்கொடுக்கப்படுகின்றது. ஆனால் M. Phil படிக்கும்போது, அந்த அறிவியல் கல்வியில் ஒரு வளர்ச்சி.
முதலாவது வகுப்பிலும் கணிதப் பாடம் கற்றுக்கொடுக்கப்படும்; M. Phil பட்ட பாடத்திலும் கணிதம் கற்றுக்கொடுக்கப்படும். முதலாம் வகுப்பில், ஒன்றும் ஒன்றும் இரண்டு (1+1=2), இரண்டும் ஒன்றும் மூன்று (2+1=3) என்று கற்றுக்கொடுக்கப்படுகின்றது. வளர்ச்சிக்குத்தக்கதாக கல்வியின் தன்மையும் மாறுகின்றது. இப்படியாகப் பூரணப்படும்வரையிலும் ஒரு வளர்ச்சி தேவைப்படுகின்றது. ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியானது பரிசுத்த ஆவியானவர் தீர்மானம்பண்ணிய அளவிலான ஒரு வளர்ச்சி ஆகும். அந்த வளர்ச்சிதான் சீர்த்திருத்தல் ஆகும்.
முதலாம் சபையில் இயேசுவே கர்த்தர் என்று அறிக்கையிட்டால் நித்திய ஜீவனைப் பெற்றுவிடலாம். சிறு குழந்தையாக இருக்கின்றபோது ஒரு அளவிலான வஸ்திரம்; பெரியவராக வளரும்போது வேறு ஒரு அளவிலான வஸ்திரம் உடுத்துகின்றோம். வயதிற்குத் தகுந்தாற்போல் வஸ்திரத்திலும் வளர்ச்சி. சரீரத்திற்குத் தகுந்தாற்போல வஸ்திரம் அணியப்படுகின்றது. அதுபோல, கிறிஸ்துவின் சரீரமாகிய சபை, அதாவது மணவாட்டியிடமும் வளர்ச்சி இருக்கின்றது. சிறு குழந்தையாய் பிறந்த மணவாட்டி வளருகின்றாள். கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்தில் மணவாட்டி பூரணவடிவிற்கு வந்துவிடுவாள். பூரண வடிவிற்குள் வரும்போது, அவளிடத்தில் மேலும் ஒரு காரியம் காணப்படவேண்டும்
ஈசாக்கினுக்குப் பெண் கொள்வதற்காக எலியேசரை ஆபிரகாம் அனுப்புகின்றார். எலியேசர் ரூபவதியான ரெபேக்காளினைக் கண்டான். அவள் தன்னுடைய எஜமானனுடைய குமாரனுக்கு ஏற்றவளாக இருப்பாள் என்று தீர்மானிக்கின்றான். ஏனென்றால் அவன், தன் எஜமானனாகிய ஆபிரகாமின் தேவனை வேண்டிக்கொண்ட காரியங்கள் அங்கே நிறைவேறுகின்றது. எனவே என் பிரயாணத்தினை என் எஜமானனுடைய தேவன் வாய்க்கச் செய்தார் என்றான். இங்கே ரெபேக்காள் பூரணப்பட்டிருக்கின்றாள். அவள் கன்னிப் பருவத்தில் இருக்கின்றாள். ரெபேக்காள் என்ற பூரணமடைந்த மணவாட்டியினை ஈசாக்கினிடத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல ஈசாக்கின் தகப்பனாகிய ஆபிரகாமினால் அனுப்பப்பட்டவன் எலியேசர். மணவாட்டி, மணவாளனுக்காகத் தன்னைத் தனது குடும்பத்தாரிடமிருந்து வேறுபிரிக்கத்தக்க மனவளர்ச்சி அடைந்த பருவத்தில் இருக்கின்றாள். எனவே, அவளின் வாய்மொழி அங்கே கேட்கப்படுகின்றது. அந்த மணவாட்டியும் சம்மதிக்கின்றாள், தயாராகின்றாள். காரணம், அவள் அந்த நிலையினை அடைந்துவிட்டாள். இந்த சம்பவம் அவள் ஐந்து வயது குழந்தையாயிருந்தபோது நிகழ்ந்திருந்தால், அவளின் நிலைப்பாடு எப்படியிருக்கும்? சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இப்போது மணவாட்டி பூப்பெய்தி பூரணமுள்ள கன்னிகையாய் இருக்கின்றாள். அவளுக்கு தனது மணவாளனோடு இணையவேண்டும் என்ற ஒரு தாகம்.
ரெபேக்காள் அழைக்கப்பட்டவுடன், மணவாளனைக் காணப் புறப்பட்டாள். இவ்வளவு காலமும் இங்கே தங்கி இருந்தேனே. இவைகளைவிட்டு எப்படிச் செல்வது? நான் ஓடிப்பிடித்து விளையாடிய மரங்கள் எங்கே? நான் குளித்து நீராடிய நீர்தேக்கம் எங்கே? நான் மேய்த்த என் ஆடுகள் எங்கே? என்மீது அன்பு செலுத்திய என் தகப்பன் எங்கே? என் தாய் எங்கே? என் சகோதரன் எங்கே? என் சகோதரி எங்கே? என் தோழிகள் எங்கே? என்னோடு உறவாடிய என் உறவினர்கள் எங்கே? இவர்களையெல்லாம் விட்டு எப்படிச் செல்வது என்ற மனோநிலை அவளிடம் இல்லை. காரணம், அவள் பூரணப்பட்டுவிட்டாள். அதன்பின்னர் அவள் புறப்பட்டுச் சென்று கொண்டிருக்கும்போது, அவளுடைய எண்ணம் எப்படியாக இருந்தது? தனது தாய், தகப்பனைப் பற்றிய நினைவில்லை. மணவாளனைப் பற்றியே இருந்தது. அவர் எப்படி இருப்பாரோ என்பதாய் இருந்தது. அவரைத் தான் காண வேண்டும் என்ற ஒரு தாகம் அவளிடம் இருந்தது. அதோ தூரத்தில் ஒருவர் வருகின்றாரே அவரா? என்று அவள் கேட்கின்றாள். ஆம், அவர்தான் உன் மணவாளன் என்று ஊழியக்காரன் சாட்சியிடுகின்றான். உடனே அவள் ஒட்டகத்திலிருந்து கீழே இறங்கிவிட்டாள். இந்த நிலைதான் முழுமை.
ஏழு சபைக்காலங்களிலும் மணவாட்டி பூரணப்பட்டுவிட்டாள். இப்போது மணவாட்டி ஆயத்தமாயிருக்கின்றாள். எலியேசர் போன்று ஒரு சத்தம் வருகின்றது, ரெபேக்காளே, நீ வருகின்றாயா, மணவாளன் ஆயத்தமாயிருக்கின்றார் என்று. ரெபேக்காளாக இருந்தால் அவள் வருவாள். ரெபேக்காளாக இல்லாவிட்டால், நான் எப்படி வரமுடியும், இது நான் இருந்த சபை அல்லவா? நான் ஞானஸ்நானம் பெற்ற சபை அல்லவா? எனக்குத் திருமணம் இங்கே வைத்துத்தானே நடைபெற்றது; என் பிள்ளைகளுக்கும் இங்குதானே திருமணம் நடக்க வேண்டும்; நான் மரித்தபின்னர், இந்தக் கல்லறைத் தோட்டத்தில்தானே அடக்கம் செய்யப்பட வேண்டும். இந்த சபையின் கல்லறைத் தோட்டத்தில்தானே நான் இடம்பிடித்து வைத்திருக்கின்றேன். இந்த மனோநிலை கொண்டவள் ரெபேக்காளாக இருந்தால் எப்படியான நிலை காணப்பட்டிருக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள். ரெபேக்காளுடைய தன்மை தன்னை வேறுபிரிக்க ஒப்புக்கொடுக்கக்கூடிய தன்மை, அதுதான் சீர்திருத்தல்.
மணவாட்டி - இயேசுகிறிஸ்துவின் இரகசிய வருகையில் எடுத்துக்கொள்ளப்படப்போகும் ஒரு சிறு மந்தை.
இரகசிய வருகைக்குப் பின்னர், அவரின் வருகையின்போது எடுத்துக்கொள்ளப்படாத கிறிஸ்தவர்கள் அனைவரும் ஆக்கினைக்குரியவர்கள். இஸ்ரவேலர்களுக்குள் யேகோவா என்ற நாமத்திற்கு ஒரு மணவாட்டி. அவள் மகிமை அடைந்துவிட்டாள். அவள் நியாயத்தீர்ப்பிற்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றாள். இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோது, அவரை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் அவரைப் பின்பற்றிச் சென்றார்கள்; ஜீவனுக்குரியவரானார்கள். இயேசுகிறிஸ்து மகிமையடைந்த பின்னர், புறஜாதிகளுக்கு ஆத்துமா என்ற கிருபை வழங்கப்பட்டது. பழைய ஏற்பாட்டின் சீர்திருத்தம் புதிய ஏற்பாடு. சீர்திருத்தம் என்றால் ஒரு ஒழுங்கைக் கொண்டுவருவதாகும்.
எபி. 7: 18-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"முந்தின கட்டளை பெலவீனமுள்ளதும் பயனற்றதுமாயிருந்ததினிமித்தம் மாற்றப்பட்டது."
முந்தின கட்டளை பெலனற்றதும் பயனற்றதுமாய் போனதினால், சீர்திருத்தத்தினைக் கொண்டுவந்திருக்கின்றார். சீர்திருத்தல் உண்டாகும் காலத்தில் இவைகளைக் கொண்டுவர வேண்டும். அதுதான் அந்தப் பருவம். அந்தப் பருவத்திற்கு ஏற்றவாறு இவைகள் கொண்டுவரப்பட வேண்டும். நோவாவிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தை பேழையினைக் கட்டு என்பது. அதன்பின்னர், அதிலிருந்து ஒரு சீர்திருத்தம்.
ஆபிரகாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தை:
முதலாவது கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தை - கல்தேயர் தேசத்தினைவிட்டு வெளியேறி வா என்பது.
இரண்டாவது காரியம், அந்த அடிமைப் பெண்ணையும் அவளுடைய குமாரனையும் புறம்பே தள்ளு என்பது.
மூன்றாவது காரியம், ஈசாக்கினைப் பலியிடக் கட்டளை கொடுக்கப்பட்டது. ஆபிரகாம் தனது ஏகசுதன் என்றும் பாராதிருந்த ஒரு நிலை. ஆபிரகாம் அதிலும் தேர்ச்சி பெற்றான்.
நான்காவது காரியம், தன்னுடைய சுதந்தரவாளியினைத் தவிர, மற்ற பிள்ளைகளுக்கு வெகுமானங்களைக் கொடுத்து, பிரித்து அனுப்பி விட்டான்.
யாக். 1: 14-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவனவன் தன்தன் சுய இச்சையினாலே இழுக்கப்பட்டு, சிக்குண்டு, சோதிக்கப்படுகிறான்."
சீர்திருத்தத்தில் இரண்டு காரியங்கள் கூறப்பட்டுள்ளது.
1. மாமிசத்திற்குரிய சீர்திருத்தம்
2. உடன்படிக்கைக்குரிய சீர்திருத்தம்
மாமிசத்திற்குரியவர்களுக்கு மாமிசத்தில் ஒரு சீர்திருத்தமும், உடன்படிக்கைக்கு உரியவர்களிடத்தில் ஆவியில் ஒரு சீர்திருத்தமும் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. மாமிசத்திற்குரியவர்களிடம் சுய இச்சையினால் எழும்பக்கூடிய ஒரு சீர்திருத்தல். உடன்படிக்கைக்குரியவர்களிடம் வார்த்தையினால் கிடைக்கக்கூடிய சீர்திருத்தல். மாமிசத்திற்குரியவர்களுக்கு அவர்களின் சுய இச்சையினாலே சீர்திருத்தம். அந்த சிட்சையானது மாமிசத்திற்குரிய துர்க்கிரியைகளின் பொருட்டு, அவர்களின் மாமிச சரீரத்திற்குக் கொடுக்கப்படும் ஒரு சிட்சையாகும். உடன்படிக்கைக்குரியவர்களை வேறுபிரிப்பதற்காக வார்த்தையின்படியான சிட்சையினைக் கர்த்தர் கட்டளையிடுகின்றார்.
சுய இச்சையின்படியாக செயல்பட்டதினால் மாமிசத்திற்குரிய நன்மைகளைப் பெறுவதில் பாதிப்பு ஏற்பட்டு, பின்னர் சீர்திருத்தலின்படியாக தங்களின் மாமிசத்திற்குரிய துர்க்கிரியைகளிலிருந்து மாறி சாட்சியாய் அதனை அறிக்கையிடுவாரேயானால், அதுவே மாமிசத்திற்குரிய சிட்சையாகும். மாமிசத்திற்குரிய சிட்சை மாமிசத்தில் தடைபட்ட நன்மை கிடைத்தபின்னர் சீர்திருத்தலில் பூரணப்படும். வார்த்தைக்குள்ளான சீர்திருத்தலுக்கு பாத்திரவான்களே உடன்படிக்கைக்குரியவர்களாவார்கள். மாமிசத்திற்குரிய சிட்சை சரீர நன்மை பெறும்படியாய் சீர்படுத்தப்படும். மாமிசத்திற்குரியவர்கள் மாமிச சரீரத்தில் தாங்கள் பெற்றுள்ள விடுதலையினால் திருப்தியடைவார்கள். ஆனால் உடன்படிக்கைக்குரியவர்கள் மாமிசத்தில் தாங்கள் பெற்ற விடுதலையோடு நின்றுவிடாமல் ஆத்தும நன்மையினையும் நாடுவார்கள்.
உடன்படிக்கைக்குரியவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் சிட்சை, ஆவிக்குரிய நன்மையினைப் பெறும்படியாய் சீர்திருத்தத்திற்குள்ளாக்கப்படும் சிட்சையாகும். ஆவிக்குரிய சிட்சையினால் சீர்திருத்தப்படுபவர்கள் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள். வெறும் மாமிச சிட்சை ஆத்துமாவிற்குப் பிரயோஜனப்படாது.
சீர்திருத்தம் என்றால் முந்தியதில் செய்யப்படும் ஒரு திருத்தம் (Amendment). உடன்படிக்கைக்குரியவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் சிட்சை - ஆத்துமாவில் பரிபூரணப்படுவதற்காகக் கொடுக்கப்படும் சிட்சை ஆகும். நித்திய ஜீவனைப் பெறுவதற்கென்று ஒரு தகுதியினைக் கர்த்தர் நிர்ணயித்துள்ளார். அந்தத் தகுதிக்குள்ளாக ஆத்துமா வளரவேண்டும். கிறிஸ்துவின் இரகசிய வருகையின்போது மணவாட்டி கர்த்தத்துவத்தின் அறிவில் முதிர்ச்சியடைந்திருக்க வேண்டும். ஆதாம் கர்த்தரைப் பற்றி எந்த அளவில் அறிந்திருந்தானோ, ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு ஆகியோர் எப்படியாகக் கர்த்தரைப்பற்றி அறிந்தார்களோ, அந்த அளவில் மணவாட்டியும், கர்த்தரைப்பற்றி பூரண அறிவுள்ளவளாக இருக்கவேண்டும். மோசே எப்படியாகக் கர்த்தரைப் பற்றி அறிந்திருந்தாரோ, அதைப்போல இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய இரகசிய வருகையில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் ஆட்டுக்குட்டியானவரின் மணவாட்டியும் கர்த்தரைப்பற்றி பூரணமாக அறியவேண்டும். எலியா எப்படி கர்த்தரைப் பற்றி அறிந்தாரோ, அதைப்போல இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய இரகசிய வருகையில் எடுத்துக்கொள்ளப்படப்போகும் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களும் கர்த்தரைப்பற்றி பூரணமாய் அறியவேண்டும்.
புறஜாதிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள கிருபையின் நிறைவின் காலத்தில் மணவாட்டியினை பூரணப்படுத்துவதற்காக ஒரு சீர்திருத்தலைக் கொண்டுவருகின்றார். பூரணப்பட வேண்டிய இந்தக் காலத்தில் மறைக்கப்பட்டுள்ள தேவரகசியங்கள் யாவும் வெளிப்படுத்தப்படவேண்டும். தீர்க்கதரிசிகள் மூலம் முன்அறிவிக்கப்பட்டவைகள் யாவும், இரகசிய வருகைக்கு முன்பாக வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும். முத்திரிக்கப்பட்டிருக்கின்ற எல்லா இரகசியங்களும் வெளியரங்கமாகி அறிவிக்கப்பட வேண்டும். இரகசிய வருகைக்குப்பின்னர், மறைக்கப்பட்டுள்ள இரகசியங்கள் எதுவும் இருக்காது. ஏனென்றால் இதுதான் கடைசித் திருத்தம். இதன்பின்னர் சீர்திருத்தல் இல்லை.
மாமிசத்தில் செய்யப்பட்டு வரும் முறைமைகள் யாவும் சீர்திருத்தலின்போது மாற்றியமைக்கப்படும். ஏழு சபைக்காலங்களிலும் கண்டிப்பாக ஞானஸ்நானம் என்ற முறைமைக்குள் கடந்து வரவேண்டும். ஏழு சபைக்காலங்களிலும் ஞானஸ்நானம் என்ற முறைமைக்குள்ளாகக் கடந்துவராவிட்டால், ஒரு ஆத்துமா பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் செல்லமுடியாது. இந்த முறைமைக்குள் கடந்துவராமல் பூரணப்பட முடியாது. தண்ணீர் முழுக்கினால் ஆத்துமா பூரணப்பட வேண்டும். சபைக்காலங்களுக்குப் பின்னர், மணவாட்டியானவள் தன்னிலை அறிந்து, லாபானின் கூடாரத்தினைவிட்டு வெளியேறிய ரெபேக்காளைப் போல சபைக்கோட்பாடுகளை விட்டு வெளியேறி வரவேண்டும். இதுவே தேவதிட்டம்.
IV. நீதியைப் படிப்பித்தல்
வார்த்தையின்படியாக விசுவாசம் என்ற இந்த நீதி மூன்றுவிதமாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
1.மனுஷ நீதி
2. பிசாசின் நீதி
3. பரிசுத்த ஆவியானவரின் நீதி(கர்த்தரின் நீதி)
1.மனுஷ நீதி:
ஒரு மனிதனை இன்னொரு மனிதன் சரீரத்திற்குள்ளாகத் துன்பப்படுத்தினாலோ அல்லது மனதளவில் பாதிக்கப்படும்படியாய் துன்பப்படுத்தினாலோ, மனித நீதி அதனை ஏற்றுக்கொள்ளாது. ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனுடைய சுதந்தரத்திற்கு எதிராகச் செயல்பட்டால், மனித நீதி அதை ஏற்றுக்கொள்ளாது. கொலை செய்வது மனித நீதியின்படி தவறு. ஆனால், யுத்தத்தில் எதிரியைக் கொலை செய்யாமல் தப்பவிட்டால் அதுதான் தவறு. அவர் மிகவும் நல்ல போர்வீரர், தனது நாட்டின் மீது வேறு நாட்டவர் யுத்தத்திற்கு வரும்போது அவர்களுக்கு எதிராக இவர் யுத்தம்செய்ய மாட்டார் என்றால் ராணுவ சட்டப்படி அது தவறு. மனிதனுடைய நீதி சூழ்நிலைக்குத் தக்கவாறு மாறும். ஒரு சூழலில் நீதியாகக் காணப்படுவது வேறொரு சூழலில் அநீதியாகக் காணப்படும். அதுபோல மனிதனுடைய நீதி இடத்திற்கு இடமும், காலத்திற்கு காலமும், சூழ்நிலைக்குத் தக்கவாறும் மாறும். மனிதனுடைய நீதி சட்டங்களாய் இயற்றப்பட்டு கடைபிடிக்கப்படுகின்றது. அது நாடுகளுக்கு நாடுகள் வேறுபட்டும், இனத்திற்கு இனம் மாறுபட்டும் காணப்படும்.
2.பிசாசின் நீதி:
பிசாசுக்கும் ஒரு நீதி இருக்கின்றது. பிசாசினுடைய நீதி மனிதனுடைய நீதியைவிடவும் மேலானது. மனிதன் தனது நீதியில் எவைகளையெல்லாம் தவறு என்று கூறுகின்றானோ, அவைகள் தவறாக இருக்கும் நிலையில், பிசாசும் அவைகளைத் தவறு என்றுதான் சாட்சியிடுவான். பூமியின் ஆளுகையும் அதிகாரமும் அவனிடம் அல்லவா கொடுக்கப்பட்டுள்ளது! அவன் தேவநீதியை நிறைவேற்றுகின்ற தேவத்துவ ஊழியன். வார்த்தையின்படி அவன் லோகாதிபதி, இப்பிரபஞ்சத்தின் தேவன். மனிதனுடைய நீதியினைவிட பிசாசின் நீதி அதிக நீதியுள்ளதாகவே காணப்படும். மனுஷ நீதியும், பிசாசின் நீதியும் பூமிக்குரியது. கர்த்தர் நீதி என்று அறிவிக்கும் காரியங்களுக்கு எதிராகவே பிசாசின் நீதி இருந்துவந்துள்ளது. ஏதேனில் தொடங்கி, கடைசி ஏற்பாடு வரையிலும் அவனின் நீதி கர்த்தத்துவத்திற்கு எதிரானதாகவே செயல்பட்டு வருகின்றது.
3.கர்த்தருடைய நீதி:
கர்த்தருடைய நீதி மேலே குறிப்பிடப்பட்ட இரண்டு நீதிகளுக்கும் மேலான ஒரு காரியமாகும். இந்த இரண்டு நீதிகளுமே தவறு என்று அறிக்கையிட்டாலும், தேவ நீதி ஒரு காரியத்தினை நீதி என்று அறிக்கையிட்டால், அந்த நீதியைப் பற்றிக்கொள்வதுதான் ஜீவனுக்குரியதாகும். கர்த்தருடைய நீதி மாமிச நீதிக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றாகும். இதைக் குறித்துப் பார்ப்போம்.
கிறிஸ்தவம் பிறநாடுகளில் வளர ஆரம்பித்தது ஆங்கிலேயருடைய ஆட்சிக்காலத்தில்தான். அப்போது வேறுமதத்தாராய் இருந்தவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக மாறினார்கள்; குடும்பம் குடும்பமாகவும், தனித்தனியாகவும் மாறினார்கள். கிறிஸ்தவ அமைப்புகள், சுவிசேஷகர்கள் மூலம் சுவிசேஷத்தினை அறிவித்தார்கள். ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக மாறினார்கள், ஞானஸ்நானம் பெற்றார்கள். தங்கள் தேவர்களுக்கு, தாங்கள் இட்ட பலிகள் எல்லாம் பாவம் என்று அறிந்து அவைகளைப் பின்னர் செலுத்தவில்லை.
இப்படியான ஒரு சூழ்நிலையில் ஒரு குடும்பத்தில் ஒரு வாலிபன் இருந்தான். சில சமூகக் கட்டமைப்பின்படி, முறைப்பெண் திருமணம் என்பது வழக்கமாக இருந்தது. அப்போது அந்த வாலிபனுக்கும் அவனுடைய முறைப்பெண்ணுக்கும் திருமணம் செய்ய இருவரது பெற்றோர்களும் பேசிமுடிக்கின்றார்கள். அந்த வாலிபன் கிறிஸ்தவனாக மாறிவிட்டான். அவர்களுடைய வீட்டில் மற்ற அனைவரும் வேறே மதத்தினைச் சார்ந்தவர்களாகவே இருந்தார்கள். ஆனால், அந்தப் பெண் தன்னுடைய மதத்தைவிட்டு வெளியேறி வர விரும்பவில்லை. திருமணம் பேசி முடிக்கப்பட்ட ஒரு நிலையில், பத்திரிக்கையும் அச்சிடப்பட்டுவிட்டது. இந்நிலையில் அந்த வாலிபன் தனக்கு மனைவியாக வருபவள் ஒரு கிறிஸ்தவளாக இருக்கவேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமாக இருந்தான். வேறே தேவர்களை நாடுகின்றபடியினால் அந்தப் பெண் தனக்கு வேண்டாம் என்ற முடிவிற்கு அவன் வந்துவிட்டான். ஏனென்றால், அவன் கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியமாயிருந்தான். வேதாகமத்தை கரத்தில் எடுக்கும் ஒரு கிறிஸ்தவ பெண்தான் தனக்கு மனைவியாக வேண்டும் என்பதில் மிகவும் வைராக்கியமாயிருந்தான். எனவே அவன் தன் பெற்றோரிடம்: அந்தப் பெண் கிறிஸ்தவளாக மாறினால்தான், நான் அவளை மணமுடிப்பேன்; இல்லையென்றால், அவளை மணமுடிக்கமாட்டேன் என்பதாகக் கூறினான்.
அந்த வாலிபனைப்போலவே அந்தப் பெண்ணும் அவளுடைய மதத்தின்மீது அதிக வைராக்கியமாக இருந்தாள். அவள் தனது மதத்தினைவிட்டு மாற மறுக்கின்றாள். ஆனாலும், அந்த வாலிபனைத்தான் மணமுடிக்க வேண்டும் என்பதிலும் வைராக்கியமாயிருந்தாள். அடுத்த நாள் காலையில் திருமணம் என்று உறுதி செய்துவிட்டார்கள். அந்த வாலிபன் இரவோடு இரவாகத் தலைமறைவாகி விட்டான். எங்கே சென்றான், என்ன ஏது என்று ஒருவருக்குமே தெரியவில்லை. திருமணம் நின்று போனால் அந்த சமூகக் கட்டமைப்பில் அந்தக் குடும்பத்தார் மீது களங்கம் உண்டாகும் ஒரு சூழல் அன்று இருந்தது. அந்த சமூகத்தினைச் சார்ந்தவர்கள் அந்தப் பெண் மீது அவதூறான பழியினை போட்டு பேச ஆரம்பித்தார்கள். மணப்பெண்ணோ மனமுடைந்து, தற்கொலை செய்துகொண்டாள். அவள் தன் பெற்றோருக்கு ஒரே பெண். அவளுடைய தாயும் தகப்பனும், தன் மகள் மரித்துவிட்டாள், இனி தாங்கள் இருந்து என்ன பயன் என்ற நிலையில் அவர்களும் தற்கொலை செய்துகொண்டார்கள். ஒரே குடும்பத்தில் மூன்று மரணம். இனஜன பந்துக்கள் அனைவரும் கொதித்து எழும்புகின்றார்கள். யார் அந்த வாலிபனைக் கிறிஸ்தவனாக மாற்றியது, அந்த போதகரைப் பிடியுங்கள் என்று ஓட ஓட விரட்டி அவரை அடித்தார்கள். அப்படி அடித்ததில் அவரும் மரித்துவிட்டார்.
இதில் யாரிடத்தில் தவறு இருக்கின்றது? அந்த வாலிபன் அந்தப் பெண்ணை மணமுடித்திருந்தால், அந்தப் பெண் மரித்திருக்கமாட்டாள். அந்தப் பெண் சாகாதிருந்தால், அவளின் தாயும் தகப்பனும் சாகாமல் இருந்திருப்பார்கள். தாயும் தகப்பனும் சாகாமல் இருந்திருந்தால், அந்தக் குடும்பத்தினைச் சார்ந்தவர்கள் அந்தப் போதகரைக் கொலை செய்திருக்கமாட்டார்கள். ஆனால் இங்கே இவ்வளவு காரியங்கள் நடந்துவிட்டது. இதில் யாரிடம் தவறு இருக்கின்றது? யாரை மரணத்திற்குள்ளாகத் தீர்ப்பது? நீங்கள் நியாயாசனத்தில் இருந்தால், நீங்கள் யாரைக் குற்றவாளியெனத் தீர்ப்பீர்கள்?
முதலாம் சபைக்குரிய பிரதான செய்தி, வேறே மதத்தாரை இயேசுகிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்து கிறிஸ்தவர்களாக மாற்ற வேண்டும் என்பதாகும். மேற்குறிப்பிடப்பட்ட அந்த சம்பவங்கள் தேவநீதியின்படி சரியா? இங்கே ஒரு காரியத்தினை நீங்கள் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். சுவிசேஷத்தினை அறிவிக்கக் கட்டளையிட்டவர் கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து. அவர் தம்முடைய சீஷர்கள்மீது ஊதி: பரிசுத்த ஆவியினைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்றும், உலகமெங்கும் சென்று சர்வசிருஷ்டிக்கும் சுவிசேஷத்தினைப் பிரசங்கியுங்கள் என்றும் கட்டளையிட்டார். அந்தப் போதகர், கர்த்தர் பிரமாணமாய்க் கட்டளையிட்ட இந்த வார்த்தைகளை விசுவாசித்து ஊழியம் செய்தார். இப்போது அந்தப் போதகர் செய்தது சரியா அல்லது தவறா? சிந்தித்துப் பாருங்கள். அந்தப் போதகர் எதினிமித்தமாக மரித்தார்? வேதவசனத்தினிமித்தமும், கிறிஸ்துவினிமித்தமும் அல்லவா கொலை செய்யப்பட்டார். வார்த்தையின்படி அந்தப் போதகர் பரலோக ராஜ்யத்தினைச் சுதந்தரிப்பார்.
ஏமாற்றிவிட்டு ஓடிப்போன அந்த வாலிபன், மரித்தபின்னர் எங்கே சென்றிருப்பான்? அவன் செய்த அந்தக் காரியத்தினால் மூன்று பேர் மரித்தார்களே; எனவே, அவன் மரணத்திற்குப் பின்னர் பாதாளத்தில் தள்ளப்பட்டிருப்பானா அல்லது பரலோகத்தில் இருப்பானா? இதில் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஒவ்வொருவிதமான கருத்து இருக்கும். நான் வார்த்தையின்படியாகக் கூறுகின்றேன். அந்த போதகர் அறிவித்த சுவிசேஷத்தின் மூலம் அதனை விசுவாசித்து அந்த வாலிபன் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதனைப் பெற்றுக்கொண்டான். அந்த வாலிபனிடமும், சுவிசேஷத்தினை அறிவித்த போதகரிடமும் உள்ளான மனிதனான ஆத்துமா இருந்தது. மரணமடைந்த மற்ற மூவரிடமும் வார்த்தையின்படியாக ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதன் ஜெனிப்பிக்கப்பட வேண்டிய இடைபாடு நடைபெறவில்லை. அவர்கள் வார்த்தையின்படியாக ஜென்மசுபாவத்தார்கள். ஜென்ம சுபாவத்தார்கள் தங்களின் ஜீவியத்தில் தங்கள் தங்கள் உழைப்பிற்கேற்ப பலனைப் பெற்றுக்கொள்வார்கள். அந்த வாலிபனிடம் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதன் உருவாகியபின்னர், அவனது கிரியைகள் ஜீவனுக்குரியதாக இருந்தால், பரதீசியில் இளைப்பாறுதலுக்குள்ளும், ஆக்கினைக்குரியதாக இருந்தால் எரிநரகத்தில் இரண்டாம் மரணத்திற்கென்றும் ஒப்புக்கொடுக்கப்படுவான்.
இப்போது தேவநீதி இன்னது என்றும், மனிதனின் நீதி இன்னது என்றும் தெரிகின்றதல்லவா? ஆத்துமா பெற்ற ஒரு மனிதன் தேவநீதியின்படியாகத் தனது கிரியைகளைச் செய்தால், பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் பிரவேசிப்பான்; இல்லையென்றால், ஆக்கினைக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படுவான். தேவநீதியினை எதிர்த்து நிற்பவன் பிசாசு.
அன்று இஸ்ரவேலர்கள் எப்படி எகிப்து தேசத்தினுக்குள் சென்றார்கள்? யோசேப்பு ஒரு அடிமையாக எகிப்து தேசத்திற்குள் கொண்டுசெல்லப்படுகின்றான். அடிமையாக வந்தவன் ராஜாவிற்கு அடுத்த ஸ்தானத்தில் உயர்த்தப்பட்டான். பஞ்சத்தின் காரணமாக இஸ்ரவேலும், அவனது மற்ற குமாரர்களும் எகிப்து தேசத்திற்குச் சென்றார்கள். பின்னர் யோசேப்பினை அறியாத வேறொரு ராஜா எழும்பினான். இஸ்ரவேலர்கள் எகிப்து தேசத்தில் திரளாய் பலுகிப் பெருகியிருந்தார்கள். அப்படி பலுகிப் பெருகிய இஸ்ரவேலர்கள் எகிப்தில் அடிமைப்படுத்தப்பட்டார்கள்.
இஸ்ரவேலரைப் போஷித்த அந்த எகிப்தியர்களுக்குள் மோசேயின் மூலமாகக் கர்த்தர் வாதைகளை அனுப்பினார். அதனால் மரணம் இல்லாத வீடே எகிப்தில் இல்லாதிருந்தது. அன்று எகிப்தியரின் மனநிலை எப்படியாக இருந்திருக்கும்? எகிப்தியருக்குக் கர்த்தர் செய்த கிரியைகள் நீதியானவைகளா, இல்லையா? மனித நீதியின்படி எகிப்தியரின் மீது கர்த்தர் செயல்படுத்திய காரியங்கள் தவறாகக் காணப்படலாம். ஆனால், தேவநீதியின்படி தனது ஜனமாகிய இஸ்ரவேலர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரையிலும் எகிப்தியரால் போஷிக்கப்பட வேண்டும். அதுபோன்ற ஒரு நிகழ்வுதான் சபைக்காலங்களிலும் நிகழவேண்டும்.
கடைசி ஏற்பாட்டின்படி தேவநீதி அறிவிக்கப்பட்டவுடன், எல்லா சபையாரும் ஒன்றுகூடி தங்கள் ஜெபஆலயங்களை விட்டு வெளியேறி விடுவார்களா? தேவாலயத்தில் தேவன்போல் பிசாசு அமர்ந்திருக்கின்றது என்று கூறினால், அதனை எல்லா சபைவிசுவாசிகளும் ஏற்றுக்கொள்வார்களா? அவர்கள் அப்படியாகச் செய்யமாட்டார்கள் என்பதை கர்த்தர் அறிவார். ஜீவனுக்குரியவர்களான ஒரு சிறு மந்தை அவளைவிட்டு வெளியேறி வரும். கடைசி ஏற்பாட்டினில் தேவாலயங்கள் இப்போது இருப்பதைவிட இன்னமும் பல மடங்கு பெரியதாகக் கட்டப்படும். இப்போது இருப்பதைவிட திரளான ஜனங்கள் அதை நாடிச் செல்வார்கள். ஆனால், யாரைத் தேடிச் செல்கின்றார்களோ, அவர் அங்கே இருக்கமாட்டார். கர்த்தத்துவத்தின் கிரியைகள் புறஜாதிகளுக்குள் நிறைவேறிவிடும். அது மீண்டும் மாமிசப் பிறப்பாகிய இஸ்ரவேலர்களுக்குள் திரும்பும். பிசாசு மனுஷ நீதியினைக் கொண்டு, தேவ நீதிக்கு எதிர்த்து கிரியைகளைச் செய்வான். பிசாசு தனது நீதியை நிலைநிறுத்த மனுஷ நீதியோடு சேர்ந்து தேவநீதியினை எதிர்ப்பான்.
தேவநீதியினைச் சாட்சியிடுபவன் தேவமனிதன். தேவநீதிக்கேற்ற கிரியைகளைச் செய்ய கர்த்தர் அனுக்கிரகம் செய்வாராக.
ஆமென்! ஆமென்!! ஆமென்!!!