In John 8:33 it is said like this:
“They answered him, We be Abraham's seed, and were never in bondage to any man: how sayest thou, Ye shall be made free?”
The Israelites said that they were the seed of Abraham and so they were never in bondage to anyone. They were in a state of thinking, “We are the children of Abraham and so the works of the devil will never overcome us”. Many Christians of today are confessing like this: “We are Christians; the works of the devil will never approach us. The Lord has overcome the devil. Jesus Christ is the one who overcame death and the one who overcame the devil. We are His Children. Hence, no works of the devil will approach us; because we are Christians”. Today, there are so many Christians who say like this. According to the flesh, there is no want in their needs of the flesh. They decide that their deeds will be righteous before the Lord; because they are perfect in their blessings they have got in their flesh.
The Lord Jesus Christ told the Israelites who said that they were the descendants of Abraham and that they were never in bondage to any man; that they should have done the deeds of Abraham, if they were the seeds of Abraham.
In John 8:39 it is said like this:
“They answered and said unto him, Abraham is our father. Jesus saith unto them, If ye were Abraham's children, ye would do the works of Abraham.”
On that day, the mind of the Israelites was like that. They thought that they were never in bondage to any one and that they were a crowd of people who could never be enslaved by devil. They had a mind that they were the chosen people to inherit all the blessings and promises, which the Lord had commanded to Abraham. Jesus Christ said to them, “Ye are of your father the devil” (John 8:42-44). But in their body of flesh, nothing was affected because of devil. There was a Legion, who was possessed by the devil and he was staying in the tombs and was cutting himself with stones. His body was tortured. It was the activities of the evil spirits that worked in him. We read in the Bible (Mark 9:25) that the Lord cured a man who could not speak as well as hear because of the dumb and deaf spirit.
When a devil possesses a man, it should cause any one damage in his body; if it is like that, they were seen with the opinion that it was a body possessed by the devil. Likewise, same like-mindedness is seen among Christians nowadays. A state of confession which is seen among the Christians of today, is that if some suffering or tribulation is seen in a body of a man, that body is under the control of the devil; and if there is no defect or damage outwardly seen in a body that body is not under the control of the devil.
The Priests, the Scribes, the Pharisees and Sadducees were all seen as an assembly of the devils in the presence of the Lord. But, there was no defect of any kind seen in their bodies of the flesh. With regard to blessings of the world too, they were all seen as exalted. Today also, a similar state is seen among the Christians. In the cloak of the ministers or the evangelists, there is an assembly of Satan. In the cloak of believers, there is an assembly of the enemy. There is a state which they do not know, what kind of spirit is working among them.
Today, this custom, namely, 'the baptism' is seen as an offensive thing among many people.
In Gen. 15:6 it is said like this:
“And he believed in the LORD; and he counted it to him for righteousness.”
Abraham became righteous, because of his works which the Lord reckoned as just. That work was faith. Abraham was a righteous person because of his faith. The Israelites are the descendants of Abraham by flesh. Today, Christians are also the descendants of Abraham by faith.
In Gen. 15:5 it is said like this:
“And he brought him forth abroad, and said, Look now toward heaven, and tell the stars, if thou be able to number them: and he said unto him, So shall thy seed be.”
The promise commanded to Abraham by the Lord was that his seed would be in abundance of people like the uncountable stars of the sky.
Children were born to Abraham. At first, Ishmael was born. Only after Ishmael was born, this sign was given. Abraham received circumcision as a sign of righteousness for the faith he had. He got the name 'righteous' by his faith only.
In Rom. 4:11 it is said like this:
“And he received the sign of circumcision, a seal of the righteousness of the faith which he had yet being uncircumcised: that he might be the father of all them that believe, though they be not circumcised; that righteousness might be imputed unto them also:”
The sign, namely, 'the circumcision' was given, after Abraham became the righteous person.
It was the Lord who sealed and confessed that Abraham was the righteous person. He thought that his cousin Eleazor who was in his house would be his heir. The Lord said, “No, he is not; only your seed will be your heir”. Later, Ishmael was born. “Ishmael is my son. Let my seed flourish through Ishmael,” when he was thinking in this state; the Lord proclaimed, “He is not your heir, only he who opens up the womb of your wife Sarah, is your heir”. He called him out and showed him the stars in the sky. “If you can count these, you can count your descendants”. This is the promise. This was a blessing given to him.
The Lord chose Abraham. Abraham believed every word of the Lord. He believed every word spoken by the Lord in every time (Gen. 26:4). That faith was reckoned as justice for him in the Lord's presence. By that, he was changed into a righteous person. Only after he was changed into a righteous person, the sign, namely, the circumcision was given to him. Both Abraham and his son Ishmael were circumcised on the same day. Starting from the next generation, this sign was given as the custom. Until before that, this sign was not given. The Lord, who changed Abraham into a righteous person, did not command any sign before Ishmael was born. Noah was a righteous person. The Lord saved Noah. No sign in the flesh was given to Noah. Was Noah a circumcised person? No. There was no sign for his faith. Salvation was the only sign to his faith. When we see about Abel, he remains still speaking. Still, he is living to rest in the land of the living. We read in the Bible that Abel was righteous.
In Heb. 11:4 it said like this:
“By faith Abel offered unto God a more excellent sacrifice than Cain, by which he obtained witness that he was righteous, God testifying of his gifts: and by it he being dead yet speaketh.”
Abel was a righteous person. His works were seen as just to the Lord. So he was a righteous person. He did not do any wicked deed. Cain did wicked deeds. Abel was the one who did righteous deeds. To that righteous person, no sign was given in the flesh. The sign given to him by the Lord was that he was meant for eternal life. When Abraham received the blessings, when he got the covenant and when the Lord witnessed about him that he was righteous, there was no sign given in his body of flesh.
In Rom. 4:11 it is said like this:
“And he received the sign of circumcision, a seal of the righteousness of the faith which he had yet being uncircumcised: that he might be the father of all them that believe, though they be not circumcised; that righteousness might be imputed unto them also:”
“And he received the righteousness of faith”. After Abraham received the righteousness of faith, the sign commanded to him was circumcision. If we say this sign changed Abraham into a righteous person, it is against the truth. Because he was made a righteous person, the sign given to him in his flesh was circumcision.
In Gen. 17: 10, 11 it is said like this:
“This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee; Every man child among you shall be circumcised.
And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you.”
Only after Abraham was approved as a righteous person, this sign in his flesh was given to him. After he received the promise, after the Lord made a covenant with Abraham, after he was changed into a person meant for eternal life and after the Lord proclaimed that Abraham was the righteous, this sign was given to him. The fleshy sign which Abraham did in the presence of the Lord was circumcision. Only after Abraham was approved as the righteous one, this sign in the flesh was given to him. Later, this circumcision was commanded as a part of the Law. All the male children born in the seed of Israel were circumcised on the eighth day. This was the Law of Moses. Circumcision was the sign which was given to mean that this male son was going to carry out all the commandments given in the Law.
Circumcision was the sign of promises given to Abraham. Later, in the days of the Israelites, according to the law, to all the male children who were born, this sign was given on the 8th day. This sign was not given before they got the promises. Only after Abraham got the promise, this sign was given to him.
Did all the people who received this sign of circumcision walk according to the Law and follow the works according to it? Were they seen as people meant for eternal life? Never; the sign was given only to those people who followed the given promises. But, there was a state that the descendants of Israel who came later took hold of this mere sign and did not follow all the previous things. At that time, Paul the apostle proclaimed that there was meaninglessness in having this sign or not having this sign. Only a new creature is a thing. Circumcision was seen as a sign given before believing. When this sign was given to Abraham, it was given as a sign for the righteousness which he attained by faith. According to the law, this sign was given as a sign for witnessing the deeds which faith is going to perform later. Circumcision was the sign for the covenant which makes one believe that he is meant for eternal life and that he does the deeds according to it, and accepts the fact that he will inherit the eternal life. But because of their disbelief, this sign did not take them into eternal life. When it does not take one into eternal life, such a sign in the flesh is nothing whether it is there or not in the flesh. Paul, the apostle, mentioned this very same thing.
In Rom. 2:29 it is said like this:
“But he is a Jew, which is one inwardly; and circumcision is that of the heart, in the spirit, and not in the letter; whose praise is not of men, but of God.”
True sign of circumcision is that of the heart. The circumcision that is done in the external body of flesh does not take one into eternal life; Because, the reason why this sign was given is to know the reward which you are going to get by believing. Circumcision is the sign which is given to you in advance, in order to carry out the deeds you will do later. Abraham believed, became righteous and got this sign. By that, they who have received the sign become righteous and they will become part takers in the heritage which the Lord had commanded to Abraham. This is the sign of the covenant which they have made for that sake. When Abraham received that covenant and became righteous, he did not have any sign with him.
The Israelites were seen as people who exalted themselves by this fleshy sign only. They were of the mind that they were the circumcised ones and that they were superior to other nations. But in their deeds, and their works of faith, they were far below to them.
As the circumcision was given as the sign to the Israelites, so as baptism is given to the Christians who are the descendants of Abraham by promise. Circumcision was given as a sign to the faith of Abraham. This sign, namely, the circumcision, is that which Abraham had received for the righteous by his faith.
In Mark 16:15, 16 it is said like this:
“And he said unto them, Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature.
He that believeth and is baptized shall be saved; but he that believeth not shall be damned.”
One who believes is righteous. In both testaments, there is nothing contrary to this. Baptism is the sign given by immersion in the water, to the one who believes and then by believing, he receives the righteousness and this shows that he has received the righteousness.
This covenant which is made by the water is the covenant made by the Word. When you do not have faith in the Word, it is nothing whether you have this baptism in water or have not. The promises given to Abraham and the blessings given to Abraham have come to us the gentiles through Jesus Christ.
Abraham was righteous. Abraham became righteous before he received the sign of circumcision. The Lord Himself has given that promise here too. You preach the gospel. You proclaim the Word. One who believes and accepts the Word will receive the sign of it. Baptism is the sign given in the times of the Churches to change one into a righteous person. We, the gentiles, can never become the seed of Abraham, by no other name except by the name of Jesus Christ. If there is no name, called Jesus Christ, we can never become the heirs of the God of Abraham. The Lord Jesus Christ is the name commanded to us to take part in the heritage given to Abraham. In that case, to take part in the heritage given to Abraham, we should become the children of Jesus Christ. Through Jesus Christ, we are the descendants of Abraham. All the Christians are the descendants of Abraham through our Father Lord Jesus Christ. We are the descendants who can receive the promises which the Lord has commanded to Abraham.
The sign commanded to our father Abraham was changed in the time of New Testament. But the righteousness is the same one. What were reckoned as righteousness for Abraham, the same was reckoned as righteousness for the Israelites who came in the seed of Abraham. What was seen as righteousness to Abraham in the presence of the Lord, the same is seen as righteousness to the Christians in the presence of the Lord.
The Lord commanded to preach the gospel. That matter of the gospel was preached by the one who was sent. Paul, the apostle, was sent as an angel to the first Church. Thus, those who believed the words that were sent in the respective times of the seven churches are the righteous persons. The sign that was given to those righteous persons was baptism. The Lord proclaimed through Paul that the circumcision was not needed. Only the Lord has commanded us to proclaim, that today it is nothing, whether we have this baptism or do not have this baptism. The Lord witnesses that in the Last Testament, this fleshy sign is not a statute there. The One, who changes us into the righteous person, proclaims these things. The one who is in flesh can never make a change. This body of flesh will be destroyed. This is like the soil. The Word is living.
Till today, there are people on this earth, who circumcise themselves. Circumcision is a statute which had already been fulfilled and over in the time of the Old Testament. Baptism is a statute which had already been fulfilled and over in the time of the New Testament. As the Israelites who were in a state of not accepting when it was proclaimed that day that the statute of circumcision, was fulfilled and over, so as will be the Christians of today. Baptism is a sign in the New Testament given for the righteous person. After the Lord has proclaimed one as the righteous it is nothing whether one has this sign or he has not this sign.
Faith is through the gospel. The gospel is the Word which is sent. The faith, which one puts on the Word, makes one a righteous person. The Lord witnesses that whoever believes the Word are the righteous persons. The one who makes them righteous is the Great Justifier. Do not have the wrong idea that one, who is acknowledged as the righteous person by man, will definitely be acknowledged as the righteous person by the Lord. The Lord is the Word. Only the Word of the Lord makes a man righteous. The Word of the Lord judges the one who transgresses it, as the wicked one. It is the Great Justifier who distinguishes between the way of the righteousness and the way of the wickedness. He has proclaimed Abel as the righteous. Abel needs neither circumcision nor baptism.
But it was Cain who wandered with signs on the body. Today, the people who wander seeking for this sign are - whether they are children of Cain or the children of Abel? Think over it in spirit. Abel does not need any sign. The sign which the Lord gives to Abel is the real sign. After the Lord has made a man righteous person, there is no need of witnesses of man. The witness given by the Lord is higher and superior than the witness of men. Circumcision was the sign given in the time of the Old Testament to the righteousness obtained by faith. After that, in the time of the New Testament, it was baptism. In the time of the Last Testament, this spiritual sign is a sign which we get by believing the truth. This is a sign given by the Holy Spirit. This sign is not that of the flesh. Paul the apostle said, “Circumcision is that of the heart, in the Spirit”. Circumcision is the sign of a spiritual phenomenon. In the time of the commandments of the Law, as there was no spiritual phenomenon, circumcision was given as a mere sign in the flesh. Those who proclaimed that, that fleshy sign had made them righteous were all condemned as wicked by the Lord. Even among the Christians too, if that mind is seen as “We have got baptism, and so we will inherit everlasting life, how will it be that mind? Think over it. What the Justifier commands as justice, only that does make a man justified and takes him into everlasting life.
A man may sentence a person as justified in the earthly things according to his law. To do the justice of the kingdom of heaven, one has to do the justice commanded by the Great Justifier. No other law makes a man justified or righteous. But for the faith on the Word, no other sign is needed for this body of flesh; because this flesh and blood will never enter into the kingdom of heaven. The body of flesh has been delivered to destruction on this earth.
Those who render justice which the Lord confesses as the justice are the Abels.
Let us fulfill the justice commanded by the Lord!
May the Lord do great things!
Amen! Amen!! Amen!!!
யோவான் எழுதின சுவிசேஷம் 8-ம் அதிகாரம் 33-ம் வசனம் இவ்விதமாகக் கூறுகிறது:
"அவர்கள் அவருக்குப் பிரதியுத்தரமாக: நாங்கள் ஆபிரகாமின் சந்ததியாயிருக்கிறோம், நாங்கள் ஒருக்காலும் ஒருவனுக்கும் அடிமைகளாயிருக்கவில்லை; விடுதலையாவீர்களென்று நீர் எப்படிச் சொல்லுகிறீர் என்றார்கள்."
இஸ்ரவேலர்கள்: தாங்கள் ஆபிரகாமின் சந்ததியார், எனவே ஒருக்காலும் ஒருவனுக்கும் அடிமைகளாயிருக்கவில்லை என்றார்கள். நாங்கள் ஆபிரகாமுடைய பிள்ளைகள், எனவே பிசாசின் கிரியைகள் எங்களை மேற்கொள்ளாது என்று சிந்திக்கக்கூடிய ஒரு நிலையில் இருந்தார்கள். இன்றைய கிறிஸ்தவர்களில் அநேகர் இப்படியாகத்தான் அறிக்கையிடுகின்றார்கள். நாங்கள் கிறிஸ்தவர்கள், பிசாசின் கிரியைகள் எங்களை அணுகாது. பிசாசினைக் கர்த்தர் ஜெயம் கொண்டுவிட்டார். மரணத்தை ஜெயித்தவர், பிசாசை ஜெயித்தவர் இயேசு கிறிஸ்து. நாங்கள் அவருடைய பிள்ளைகள். ஆகையால், எந்தப் பிசாசின் கிரியைகளும் எங்களை அணுகாது. ஏனென்றால், நாங்கள் கிறிஸ்தவர்கள். இப்படியாகக் கூறக்கூடிய அநேகக் கிறிஸ்தவர்கள் இன்று இருக்கின்றார்கள். மாமிசத்தின்படி அவர்களுடைய மாமிச சரீரத்திற்குரிய தேவைகளில் எந்தக் குறைவும் இல்லை. அவர்கள் தாங்கள் பெற்றிருக்கும் மாமிசத்திற்குரிய ஆசீர்வாதங்களினால் பூரணப்பட்டபடியினால் தங்களின் கிரியைகள் கர்த்தருக்கு முன்பாக நீதி உள்ளவைகளாகத்தான் இருக்கும் என்று தீர்மானிக்கின்றார்கள்
நாங்கள் ஆபிரகாமுடைய சந்ததி; நாங்கள் யாருக்கும் அடிமைகள் அல்ல என்று கூறிய இஸ்ரவேலர்களிடம், நீங்கள் ஆபிரகாமுடைய சந்ததியாராயிருந்தால், அவனுடைய கிரியைகளைச் செய்திருப்பீர்களே என்று கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து கூறினார்.
யோவா. 8: 39-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அதற்கு அவர்கள்: ஆபிரகாமே எங்கள் பிதா என்றார்கள். இயேசு அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகளாயிருந்தால் ஆபிரகாமின் கிரியைகளைச் செய்வீர்களே."
இஸ்ரவேலர்களின் சிந்தை அன்று அப்படித்தான் இருந்தது. தாங்கள் ஒருவருக்கும் அடிமைகள் அல்ல எனவும், தாங்கள் பிசாசினால் அடிமைப்படுத்தப்படமுடியாத ஒரு கூட்டம் எனவும் சிந்தித்தார்கள். ஆபிரகாமிற்குக் கர்த்தர் கட்டளையிட்டிருக்கின்ற எல்லா வாக்குத்தத்தங்களையும் ஆசீர்வாதங்களையும் சுதந்தரிக்கத் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் என்ற ஒரு சிந்தை. இயேசு கிறிஸ்து அவர்களைப் பார்த்து: நீங்கள் உங்கள் பிதாவாகிய பிசாசினால் உண்டானவர்கள் என்றார் (யோவா. 8: 42-44). ஆனால், அவர்களின் மாமிச சரீரத்தில் பிசாசினால் எந்த ஒரு பாதிப்பும் இல்லாதிருந்தது. லேகியோன் என்ற பிசாசு பிடித்தவன் இருந்தான். அவன் கல்லறைகளில் இருந்து, தன் சரீரம் முழுவதையும் கீறிக்கொண்டவனாகக் காணப்பட்டான். அவன் சரீரம் உபத்திரவப்படுத்தப்பட்டது; அது அவனுக்குள் கிரியை செய்த அசுத்த ஆவிகளின் செயல்பாடுகளாய் இருந்தது. ஊமையும் செவிடுமான ஆவி பிடித்துப் பேசவும் கேட்கவும் முடியாமலிருந்த மனிதனைக் கர்த்தர் குணமாக்கியதை நாம் வேதத்தில் பார்க்கின்றோம் (மாற். 9: 25).
பிசாசு ஒரு மனிதனைப் பிடித்திருந்தால், அந்த சரீரத்தில் ஏதாவது ஒரு பாதிப்பினை உருவாக்க வேண்டும்; இப்படி இருந்தால்தான் அது பிசாசு பிடித்திருக்கும் சரீரம் என்ற எண்ணம் கொண்டவர்களாகக் காணப்பட்டார்கள். அதுபோல ஒரு சிந்தைதான் கிறிஸ்தவர்களுக்கு மத்தியிலும் இன்று காணப்படுகின்றது. ஒருவரின் சரீரத்தினில் ஏதோ ஒரு உபத்திரவம் காணப்பட்டால் அந்தச் சரீரம் பிசாசினுடைய ஆளுகைக்குள் இருக்கின்றது என்றும், ஒரு சரீரத்தில் வெளியரங்கமாகக் காணப்படுகின்ற எந்தக் குறைபாடும் இல்லாதிருந்தால், அது பிசாசின் ஆளுகைக்கு உட்படாத சரீரம் என்றும் அறிக்கையிடக்கூடிய ஒரு நிலை இன்று கிறிஸ்தவர்களின் மத்தியில் காணப்படுகின்றது.
ஆசாரியர்களும், வேதபாரகர்களும், பரிசேயரும், சதுசேயரும் கர்த்தரின் முன்பாக பிசாசின் கூட்டமாகக் காணப்பட்டார்கள். ஆனால், அவர்களின் மாமிச சரீரங்களில் எந்தக் குறைபாடும் காணப்படவில்லை. உலகப்பூர்வமான ஆசீர்வாதத்திலும் அவர்கள் உயர்ந்தவர்களாகத்தான் காணப்பட்டார்கள். இன்றும் அதுபோலொத்த ஒரு நிலைதான் கிறிஸ்தவர்களின் மத்தியிலும் காணப்படுகின்றது. ஊழியக்காரர் என்ற போர்வைக்குள் சாத்தானின் கூட்டத்தாரும், விசுவாசிகள் என்ற போர்வைக்குள் சத்துருவினுடைய கூட்டத்தாரும் இருக்கின்றார்கள். அவர்களுக்குள்ளே கிரியை செய்கின்ற ஆவி இன்னதென்று அவர்கள் அறியாதிருக்கக்கூடிய ஒரு நிலை.
ஞானஸ்நானம் என்ற இந்த முறைமை இன்று அநேகர் மத்தியில் இடறலுக்குள்ளான ஒரு காரியமாகக் காணப்படுகின்றது.
ஆதி. 15: 6-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவன் கர்த்தரை விசுவாசித்தான், அதை அவர் அவனுக்கு நீதியாக எண்ணினார்."
கர்த்தர் நீதியாக எண்ணிய கிரியைகளினால் ஆபிரகாம் நீதிமானாக மாறினான். அது விசுவாசம் என்ற கிரியை. ஆபிரகாம் விசுவாசத்தினால் நீதிமான் எனப்பட்டான். ஆபிரகாமின் மாமிச வம்சத்தார் இஸ்ரவேலர்கள். விசுவாசத்தினால் இன்று கிறிஸ்தவர்களும் ஆபிரகாமின் சந்ததிகள்
ஆதி. 15: 5-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவர் அவனை வெளியே அழைத்து: நீ வானத்தை அண்ணாந்துபார், நட்சத்திரங்களை எண்ண உன்னாலே கூடுமானால், அவைகளை எண்ணு என்று சொல்லி; பின்பு அவனை நோக்கி: உன் சந்ததி இவ்வண்ணமாய் இருக்கும் என்றார்."
உன் சந்ததி வானத்து நட்சத்திரங்களைப்போல அளவிடப்படமுடியாத ஒரு திரள் ஜனமாக இருக்கும் என்பது ஆபிரகாமிற்குக் கர்த்தர் கட்டளையிட்ட வாக்குத்தத்தம்.
1. இந்த வாக்குத்தத்தம் கொடுக்கப்பட்டபோதும், ஆபிரகாம் நீதிமான் என்று கர்த்தர் அறிக்கையிட்டபோதும் ஆபிரகாம் விருத்தசேதனம் பண்ணப்பட்டவனாகக் காணப்படவில்லை.
2. ஆபிரகாமைக் கர்த்தர் தெரிந்தெடுக்கும்போதும், அவன் விருத்தசேதனம் பண்ணப்பட்டவன் அல்ல.
3. கல்தேயருடைய தேசத்தினில் அவன் இருந்தபோதும், கல்தேயர் தேசத்தை விட்டுப் புறப்பட்டு வா என்று கர்த்தர் கட்டளையிட்டமைக்கு கீழ்ப்படிந்து, வெளியேறி வந்தபோதும் ஆபிரகாம் விருத்தசேதனம் பண்ணப்பட்டவன் அல்ல.
ஆபிரகாமிற்குப் பிள்ளைகள் பிறக்கின்றார்கள். முதலாவதாக இஸ்மவேல் பிறந்தான். இஸ்மவேல் பிறந்த பின்னர்தான், இந்த அடையாளம் கொடுக்கப்பட்டது. ஆபிரகாம் தான் விசுவாசித்த நீதிக்கு அடையாளமாக விருத்தசேதனம் பெற்றான். அவனுடைய விசுவாசத்தினால் அவனுக்கு நீதிமான் என்ற பெயர் கிடைத்தது.
ரோம. 4: 11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மேலும், விருத்தசேதனமில்லாத காலத்தில் அவன் விசுவாசத்தினாலே அடைந்த நீதிக்கு முத்திரையாக விருத்தசேதனமாகிய அடையாளத்தைப் பெற்றான். விருத்தசேதனமில்லாதவர்களாய் விசுவாசிக்கிற யாவருக்கும் நீதி எண்ணப்படும்பொருட்டாக அவர்களுக்கு அவன் தகப்பனாயிருக்கும்படிக்கும்,"
விருத்தசேதனம் என்ற அடையாளம், ஆபிரகாம் நீதிமானாக மாறிய பின்னர் கொடுக்கப்பட்டது.
ஆபிரகாமினை நீதிமான் என்று முத்திரித்து அறிக்கையிட்டவர் கர்த்தர். தன் வீட்டில் இருக்கக்கூடிய தன் இனத்தானாகிய எலியேசர் தனக்குச் சுதந்தரவாளியாக இருப்பான் என்று அவன் எண்ணினான். கர்த்தர்: அவனல்ல, உன் வித்தே உனக்கு சுதந்தரம் என்றார். பின்னர் இஸ்மவேல் பிறக்கின்றான். இஸ்மவேல் எனக்கு மகன். இஸ்மவேல் மூலமாக என் சந்ததி விளங்கட்டும் என்ற ஒரு நிலையில், இவனுமல்ல, உன் மனைவியாகிய சாராளிடத்தில் கர்ப்பந்திறந்து பிறப்பவன்தான் உனக்குச் சுதந்தரவாளி என்று கர்த்தர் அறிவிக்கின்றார். அவனை அழைத்து வானத்து நட்சத்திரங்களைக் காட்டுகின்றார். இவைகளை உன்னால் எண்ணக்கூடுமானால், உன் சந்ததியையும் உன்னால் எண்ணக்கூடும். இது வாக்குத்தத்தம். இது அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதம்.
கர்த்தர் ஆபிரகாமைத் தெரிந்துகொண்டார். ஆபிரகாம் கர்த்தருடைய வார்த்தை ஒவ்வொன்றையும் விசுவாசித்தான். ஒவ்வொரு காலத்திலும் கர்த்தரால் உரைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அவன் விசுவாசித்தான் (ஆதி. 26: 4). அந்த விசுவாசம் அவனுக்குத் தேவ சமுகத்தில் நீதியாக எண்ணப்பட்டது. அதனால் அவன் நீதிமானாக மாற்றப்பட்டான். அவன் நீதிமானாக மாறியபின்னர் விருத்தசேதனம் என்ற இந்த அடையாளம் கொடுக்கப்பட்டது. ஆபிரகாமுடைய குமாரனாகிய இஸ்மவேலுக்கும், ஆபிரகாமிற்கும் ஒரே நாளினில் விருத்தசேதனம் பண்ணப்பட்டது. அடுத்த தலைமுறை முதல் இந்த அடையாளம் முறைமையாகக் கொடுக்கப்பட்டது. அதற்கு முன்னர் வரையிலும் இந்த அடையாளம் கொடுக்கப்படவில்லை. ஆபிரகாமினை நீதிமானாக மாற்றிய தேவன், இஸ்மவேல் பிறப்பதற்கு முன்பாக ஒரு அடையாளத்தையும் கட்டளையிடவில்லை. நோவா நீதிமான். நோவாவைக் கர்த்தர் காப்பாற்றினார். நோவாவிற்கு எந்த அடையாளமும் மாமிசத்தில் கொடுக்கப்படவில்லை. நோவா விருத்தசேதனம் பண்ணப்பட்டவனா? இல்லையே. அவனுடைய விசுவாசத்திற்கு அடையாளம் இல்லை. அவனுடைய விசுவாசத்திற்கு இரட்சிப்புத்தான் அடையாளம்.
ஆபேலைக்குறித்துப் பார்த்தோமேயானால், அவன் இன்னமும் பேசுகின்றவனாக இருக்கின்றான்; இன்னமும் ஜீவனுள்ளோருடைய தேசத்தில் இளைப்பாற ஜீவிக்கின்றவனாக இருக்கின்றான். நீதிமானாகிய ஆபேல் என்று வேதத்தில் வாசிக்கின்றோம்.
எபி. 11: 4-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"விசுவாசத்தினாலே ஆபேல் காயீனுடைய பலியிலும் மேன்மையான பலியை தேவனுக்குச் செலுத்தினான்; அதினாலே அவன் நீதிமானென்று சாட்சி பெற்றான்; அவனுடைய காணிக்கைகளைக் குறித்துத் தேவனே சாட்சி கொடுத்தார்; அவன் மரித்தும் இன்னும் பேசுகிறான்."
ஆபேல் நீதிமான். அவனுடைய கிரியைகள் கர்த்தருக்கு நீதியாகக் காணப்பட்டது. எனவே அவன் நீதிமான். அவன் பொல்லாங்கான கிரியையைச் செய்யவில்லை. காயீன் பொல்லாங்கான கிரியைகளைச் செய்தான். ஆபேல் நீதியான கிரியைகளைச் செய்தவன். அந்த நீதிமானாகிய ஆபேலுக்கு எந்த அடையாளமும் மாமிசத்தில் கட்டளையிடப்படவில்லை. கர்த்தரால் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம் அவன் ஜீவனுக்குரியவன் என்பதே.
ஆபிரகாம் ஆசீர்வாதத்தை பெற்றபோதும், உடன்படிக்கையினைப் பெற்றுக்கொண்டபோதும், நீதிமான் என்று கர்த்தர் அவனைக் குறித்துச் சாட்சியிட்டபோதும், அவனுடைய மாமிச சரீரத்தில் எந்த அடையாளமும் கொடுக்கப்படவில்லை.
ரோம. 4: 11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மேலும், விருத்தசேதனமில்லாத காலத்தில் அவன் விசுவாசத்தினாலே அடைந்த நீதிக்கு முத்திரையாக விருத்தசேதனமாகிய அடையாளத்தைப் பெற்றான். விருத்தசேதனமில்லாதவர்களாய் விசுவாசிக்கிற யாவருக்கும் நீதி எண்ணப்படும்பொருட்டாக அவர்களுக்கு அவன் தகப்பனாயிருக்கும்படிக்கும்,"
"அவன் விசுவாசத்தினால் அடைந்த நீதி". ஆபிரகாம் விசுவாசத்தினால் கிடைத்த நீதியைப் பெற்றபின்னர் அவனுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட அடையாளம் விருத்தசேதனம். இந்த அடையாளம் ஆபிரகாமினை நீதிமானாக மாற்றியது என்றால் அது சத்தியத்திற்கு மாறான ஒன்று ஆகும். அவன் நீதிமானாக்கப்பட்டிருக்கின்றான் என்பதற்காக அவனுடைய மாமிச சரீரத்தில் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம்தான் விருத்தசேதனம்.
ஆதி. 17: 10, 11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"எனக்கும் உங்களுக்கும், உனக்குப் பின்வரும் உன் சந்ததிக்கும் நடுவே உண்டாகிறதும், நீங்கள் கைக்கொள்ள வேண்டியதுமான என் உடன்படிக்கை என்னவென்றால், உங்களுக்குள் பிறக்கும் சகல ஆண்பிள்ளைகளும் விருத்தசேதனம்பண்ணப்பட வேண்டும்;
உங்கள் நுனித்தோலின் மாம்சத்தை விருத்தசேதனம்பண்ணக்கடவீர்கள்; அது எனக்கும் உங்களுக்குமுள்ள உடன்படிக்கைக்கு அடையாளமாயிருக்கும்."
ஆபிரகாம் நீதிமான் என்று அங்கிகரிக்கப்பட்ட பின்னரே, இந்த அடையாளம் அவனது மாமிச சரீரத்தில் கொடுக்கப்பட்டது. வாக்குத்தத்தம் பெற்றபின்னர், ஆபிரகாமோடு உடன்படிக்கை செய்தபின்னர், ஜீவனுக்குரியவனாக மாற்றப்பட்டபின்னர், ஆபிரகாம் நீதிமான் என்று அறிக்கையிடப்பட்ட பின்னர், இந்த அடையாளம் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆபிரகாம் கர்த்தருக்கு முன்பாகச் செய்துகொண்ட மாமிச அடையாளம்தான் விருத்தசேதனம். பின்னர் நியாயப்பிரமாணத்தின் அங்கமாக இந்த விருத்தசேதனம் கட்டளையிடப்பட்டது. இஸ்ரவேல் சந்ததியில் பிறந்த எல்லா ஆண்குழந்தைகளுக்கும் எட்டாம் நாளில் இந்த விருத்தசேதனம் செய்யப்பட வேண்டும். இது மோசேயின் பிரமாணம். நியாயப்பிரமாணத்தில் கட்டளையிடப்பட்டவைகளை இந்த ஆண்மகன் நிறைவேற்றப்போகின்றான் என்பதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம்தான் விருத்தசேதனம்.
ஆபிரகாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தங்களின் அடையாளம் விருத்தசேதனம். பின்னர் இஸ்ரவேலருடைய நாட்களில் பிரமாணத்தின்படியாக, பிறந்த எட்டாம் நாளில் எல்லா ஆண் குழந்தைகளுக்கும் இந்த அடையாளம் கொடுக்கப்பட்டது. வாக்குத்தத்தங்களைப் பெறுவதற்கு முன்னதாக இந்த அடையாளம் கொடுக்கப்படவில்லை. ஆபிரகாம், வாக்குத்தத்தங்களைப் பெற்றபின்னர்தான் இந்த அடையாளம் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது.
இந்த விருத்தசேதன அடையாளம் பெற்றவர்கள் யாவரும் நியாயப்பிரமாணத்தின்படி நடந்து, அதன்படியான கிரியைகளை மேற்கொண்டு, ஜீவனுக்குரியவர்களாகக் காணப்பட்டார்களா? இல்லையே. அடையாளமானது அறிவிக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தங்களைப் பின்பற்றி நடப்பவர்களுக்காகக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆனால், பின்னர் வந்த இஸ்ரவேல் சந்ததியார், வெறும் இந்த அடையாளத்தினை மாத்திரம் பெற்றுக்கொண்டு முந்தின காரியங்களைப் பின்பற்றாதிருந்த ஒரு நிலை. அப்பொழுதுதான் இந்த அடையாளம் இருந்தாலும் ஒன்றுமில்லை, இல்லாவிட்டாலும் ஒன்றுமில்லை, புதிய சிருஷ்டியே காரியம் என்று பவுல் அறிக்கையிட்டான். விருத்தசேதனம், விசுவாசிப்பதற்கு முன்னதாகக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளமாகக் காணப்பட்டது. ஆபிரகாமிற்கு இந்த அடையாளம் கொடுக்கப்பட்டபோது அவன் விசுவாசத்தினால் அடைந்த நீதிக்கு அது அடையாளமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. நியாயப்பிரமாணத்தின்படி இந்த அடையாளமானது விசுவாசத்தின்படியாகப் பின்னர் நடப்பிக்கப்போகின்ற கிரியைகளைச் சாட்சியிடும்படியான அடையாளமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. ஒருவன் தான் நித்திய ஜீவனுக்குரியவன் என்பதனை விசுவாசித்து, அதன்படியான கிரியைகளைச் செய்து ஜீவனைச் சுதந்தரித்துக் கொள்வேன் என்பதனையும் ஏற்றுக்கொண்டு செய்துகொள்ளும் உடன்படிக்கையின் அடையாளமாக விருத்தசேதனம் இருந்தது. ஆனால், அவர்களின் அவிசுவாசத்தினால் இந்த அடையாளம் ஜீவனுக்குள்ளாக அவர்களை அழைத்துச் செல்லவில்லை. அப்படி ஜீவனுக்குள் அழைத்துச் செல்லாதிருக்கும்போது, இப்படியான ஒரு அடையாளம் சரீரத்தில் இருந்தாலும் ஒன்றுமில்லை, இல்லாவிட்டாலும் ஒன்றுமில்லை. இதைத்தான் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் கூறினார்.
ரோம. 2: 29-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"உள்ளத்திலே யூதனானவனே யூதன்; எழுத்தின்படி உண்டாகாமல், ஆவியின்படி இருதயத்தில் உண்டாகும் விருத்தசேதனமே விருத்தசேதனம்; இப்படிப்பட்டவனுக்குரிய புகழ்ச்சி மனுஷராலே அல்ல, தேவனாலே உண்டாயிருக்கிறது."
இருதயத்தில் கொடுக்கப்படும் அடையாளம்தான் உண்மையான அடையாளம். வெளிமாமிச சரீரத்தினில் செய்யப்படும் விருத்தசேதனம் மாத்திரம் நித்திய ஜீவனுக்குள் அழைத்துச் செல்லாது. ஏனென்றால், இந்த அடையாளம் கொடுக்கப்பட்ட காரணம், விசுவாசத்தினால் கிடைக்கப் போகும் பலனை அறிவதாகும். பின்னர் நடப்பிக்கவேண்டிய கிரியைகளுக்கு, முன்னர் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம்தான் விருத்தசேதனம்.
ஆபிரகாம் விசுவாசித்து, நீதிமானாகி, இந்த அடையாளத்தைப் பெற்றான். அதனால் அடையாளத்தைப் பெற்றிருக்கின்ற தாங்களும் நீதிமானாகி, ஆபிரகாமிற்குக் கர்த்தர் கட்டளையிட்டுள்ள சுதந்தரத்தில் பங்குள்ளவர்களாக மாறுவோம் என்பதற்காகச் செய்துகொண்ட உடன்படிக்கையின் அடையாளம் இதுவாகும். ஆபிரகாம் அந்த உடன்படிக்கையினைப் பெற்று, நீதிமானாக மாறியபோது அடையாளம் எதுவும் அவனிடம் இல்லை.
இஸ்ரவேலர்கள் இந்த மாமிச அடையாளத்தினால் மாத்திரம் தங்களை உயர்த்தினவர்களாகக் காணப்பட்டார்கள். தாங்கள் விருத்தசேதனம் பண்ணப்பட்டவர்கள் என்றும், மற்ற ஜனங்களினின்று தாங்கள் மேன்மையுள்ளவர்கள் என்ற சிந்தையுள்ளவர்களாயும் இருந்தார்கள். ஆனால் அவர்களின் செயல்பாடுகளில், விசுவாசத்தின் கிரியைகளில் அவர்களிலும் கீழானவர்களாகவே இருந்தார்கள்.
விருத்தசேதனம் இஸ்ரவேலர்களுக்கு அடையாளமாகக் கொடுக்கப்பட்டதுபோல வாக்குத்தத்தத்தின்படியாக ஆபிரகாமின் சந்ததியாரான கிறிஸ்தவர்களுக்கு ஞானஸ்நானம் அடையாளமாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆபிரகாமின் விசுவாசத்திற்கு அடையாளமாய்க் கொடுக்கப்பட்டது விருத்தசேதனம். விசுவாசத்தினால் அடைந்த நீதிக்காக அவன் பெற்றுக்கொண்டதுதான் விருத்தசேதனம் என்ற இந்த அடையாளம்.
மாற். 16: 15, 16-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பின்பு, அவர் அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் உலகமெங்கும் போய், சர்வ சிருஷ்டிக்கும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கியுங்கள்.
விசுவாசமுள்ளவனாகி ஞானஸ்நானம் பெற்றவன் இரட்சிக்கப்படுவான்; விசுவாசியாதவனோ ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்படுவான்."
விசுவாசிப்பவன் நீதிமான். இரண்டு ஏற்பாடுகளிலும் இவைகளில் மாறுத்தரம் ஒன்றும் இல்லை. "விசுவாசமுள்ளவனாகி, அந்த விசுவாசத்தினால் கிடைக்கக்கூடிய நீதியைப் பெற்றவனான பின்னர், அந்த நீதியைத் தான் பெற்றவன் என்பதற்கு, தண்ணீர் முழுக்கினால் கொடுக்கப்படுகின்ற அடையாளம்தான் ஞானஸ்நானம்".
ஜலத்தினால் செய்துகொண்ட இந்த உடன்படிக்கை வார்த்தையின்படியாகச் செய்துகொள்ளும் உடன்படிக்கை ஆகும். வார்த்தையினிடத்தில் விசுவாசம் இல்லாதிருக்கும்போது, ஜலத்தினால் பெறக்கூடிய இந்த ஸ்நானம் இருந்தாலும் ஒன்றுமில்லை, இல்லாவிட்டாலும் ஒன்றுமில்லை. ஆபிரகாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தங்கள், ஆபிரகாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்கள், இயேசு கிறிஸ்து மூலமாய் புறஜாதிகளாகிய நமக்குக் கிடைத்திருக்கின்றது.
ஆபிரகாம் நீதிமான். ஆபிரகாம் விருத்தசேதன அடையாளம் பெறுவதற்கு முன்பாக நீதிமான் ஆனான். அதைத்தான் கர்த்தரும் வாக்குத்தத்தமாக இங்கே கொடுத்திருக்கின்றார். நீங்கள் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கியுங்கள்; வார்த்தையை அறிவியுங்கள். விசுவாசமுள்ளவனாகி, வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்பவன் அதற்குரிய அடையாளத்தைப் பெற்றுக்கொள்வான். நீதிமானாக ஒருவன் மாறுவதற்காக சபைக்காலங்களில் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம் ஞானஸ்நானம்.
இயேசு கிறிஸ்து என்ற நாமம் அன்றி வேறு எந்த நாமத்திலும் புறஜாதிகளான நாம் ஆபிரகாமின் சந்ததிகளாக மாறமுடியாது. இயேசு கிறிஸ்து என்ற நாமம் இல்லாவிட்டால் நாம் ஆபிரகாமின் தேவனுடைய சுதந்தரவாளியாக மாறமுடியாது. ஆபிரகாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்ற சுதந்தரத்தில் நாம் பங்கடையக் கட்டளையிடப்பட்ட நாமம் கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து. அப்படியானால் ஆபிரகாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்ற சுதந்தரத்தில் பங்கடைய நாம் இயேசு கிறிஸ்துவின் பிள்ளைகளாக மாற வேண்டும். இயேசு கிறிஸ்து மூலமாக நாம் ஆபிரகாமின் சந்ததிகள். கிறிஸ்தவர்கள் யாவரும் இயேசு கிறிஸ்து என்ற தகப்பன் மூலமாக ஆபிரகாமின் சந்ததிகள், ஆபிரகாமிற்குக் கர்த்தர் கட்டளையிட்டிருக்கின்ற வாக்குத்தத்தங்களைப் பெறக்கூடிய சந்ததிகள்.
நம்முடைய தகப்பனாகிய ஆபிரகாமிற்குக் கட்டளையிடப்பட்ட அடையாளம் புதிய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் மாற்றியமைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் நீதி ஒன்றுதான். ஆபிரகாமிற்கு எவைகள் நீதியாக எண்ணப்பட்டதோ, அதுதான் ஆபிரகாமின் சந்ததியில் வந்த இஸ்ரவேலர்களுக்கும் நீதியாக எண்ணப்பட்டது. ஆபிரகாமிற்கு எது நீதியாகக் கர்த்தர் முன்பாகக் காணப்பட்டதோ, அதுதான் கிறிஸ்தவர்களுக்கும் கர்த்தர் முன்பாக நீதியாகக் காணப்படுகின்றது.
சுவிசேஷத்தினை அறிவிக்கக் கர்த்தர் கட்டளையிட்டார். அந்த சுவிசேஷ விசேஷம் அனுப்பட்டவன்மூலமாக அறிவிக்கப்பட்டது. முதலாம் சபைக்குத் தூதனாக அனுப்பப்பட்டவர் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல். இப்படியாக ஏழு சபைக்காலங்களிலும் அந்தந்த சபைக் காலங்களுக்கென்று அனுப்பப்பட்ட வார்த்தைகளை விசுவாசித்தவர்கள் நீதிமான்கள். அந்த நீதிமான்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம் ஞானஸ்நானம். கர்த்தர் பவுல்மூலமாக விருத்தசேதனம் தேவையில்லை என்று அறிவித்தார். கர்த்தர்தான் இன்று இந்த ஞானஸ்நானம் இருந்தாலும் ஒன்றுமில்லை, இல்லாவிட்டாலும் ஒன்றுமில்லை என்று அறிவிக்கக் கட்டளையிட்டிருக்கின்றார். இந்த மாமிச அடையாளம் ஒரு பிரமாணமாக கடைசி ஏற்பாட்டினில் இல்லை என்று சாட்சியிடுகின்றார். யார் நீதிமானாக மாற்றுகின்றாரோ அவர்தான் இந்தக் காரியங்களை அறிவிக்கின்றார். மாமிசத்தில் இருக்கக்கூடிய மனிதன் எந்த ஒரு மாறுபாட்டையும் உருவாக்கமுடியாது. இந்த மாமிச சரீரம் அழிந்துபோகும். இது மண்ணுக்கு ஒப்பானது. வார்த்தை ஜீவனுள்ளது
இன்று வரையிலும் விருத்தசேதனம் செய்துகொள்பவர்கள் பூமியில் இருக்கின்றார்கள். விருத்தசேதனம், பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தோடு நிறைவேறித் தீர்ந்த ஒரு பிரமாணம். ஞானஸ்நானம், புதிய ஏற்பாட்டின் காலத்தோடு நிறைவேறித் தீர்ந்த ஒரு பிரமாணம். அன்றைக்கு விருத்தசேதனம் நிறைவேறித் தீர்ந்தது என்று அறிவித்தபோது அன்றைய இஸ்ரவேலர்கள் அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாத நிலையில் இருந்ததுபோல, கிறிஸ்தவர்களும் இருப்பார்கள். ஞானஸ்நானம் நீதிமானுக்காகப் புதிய ஏற்பாட்டினில் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு அடையாளம். நீதிமான் என்று ஒருவனைக் கர்த்தர் அறிக்கையிட்டபின்னர், அந்த அடையாளம் அவனுக்கு இருந்தாலும் ஒன்றுமில்லை, இல்லாவிட்டாலும் ஒன்றுமில்லை.
சுவிசேஷத்தினால் விசுவாசம். சுவிசேஷம் - அனுப்பப்படுகின்ற வார்த்தை. அந்த வார்த்தையில் வைக்கும் விசுவாசம்தான் ஒருவனை நீதிமானாக மாற்றும். வார்த்தையை யார் விசுவாசிக்கின்றார்களோ, அவர்கள் நீதிமான்கள் என்று கர்த்தர் சாட்சியிடுகின்றார். அவர்களை நீதிமான்கள் ஆக்குபவர் மகா நீதிபரர். மனிதனால் நீதிமான் என்று அறிக்கையிடப்படுபவன் கர்த்தரால் நிச்சயமாக நீதிமான் என்றே அறிக்கையிடப்படுவான் என்று தவறான எண்ணம் கொள்ளாதிருங்கள். கர்த்தர் வார்த்தையாய் இருக்கின்றார். கர்த்தருடைய வார்த்தையே ஒருவனை நீதிமானாக்குகின்றது. கர்த்தருடைய வார்த்தையை மீறுபவனை அது துன்மார்க்கனாகத் தீர்க்கின்றது. நீதியின் மார்க்கம், துன்மார்க்கம் என்று வேறுபிரிப்பவர் மகா நீதிபரர். அவர் ஆபேலினை நீதிமான் என்று அறிக்கையிட்டிருக்கின்றார். ஆபேலிற்கு விருத்தசேதனமும் தேவையில்லை, ஞானஸ்நானமும் தேவையில்லை.
ஆனால், அடையாளங்களோடு அலைந்தவன் காயீன். இன்று தங்களுக்கு இந்த அடையாளம் தேவை என்று ஓடி அலைந்துகொண்டிருப்பவர்கள் காயீனுடைய புத்திரர்களா? ஆபேலின் புத்திரர்களா? ஆவிக்குள்ளாகச் சிந்தியுங்கள். ஆபேலிற்கு அடையாளம் தேவையில்லை. ஆபேலிற்கு கர்த்தர் கொடுக்கின்ற அடையாளமே அடையாளம். கர்த்தர் நீதிமானாக்கிய பின்னர் மனிதனின் சாட்சிகள் தேவையில்லை. மனிதர்களுடைய சாட்சியிலும் மேன்மையான சாட்சி கர்த்தர் கொடுக்கும் சாட்சி. விசுவாசத்தினால் அடைந்த நீதிக்கு பழைய ஏற்பாட்டின் காலத்தில் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம் விருத்தசேதனம். அதன்பின்னர், புதிய ஏற்பாட்டின் காலத்தில் ஞானஸ்நானம். கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்தில், இந்த அடையாளம் சத்தியத்தை விசுவாசிப்பதின் மூலம் கிடைக்கும் ஆவியின் அடையாளம். அது பரிசுத்த ஆவியானவர் கொடுக்கும் அடையாளம். இந்த அடையாளம் மாமிச சரீரத்திற்குரியது அல்ல. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல்: ஆவியின்படி இருதயத்தில் உண்டாகும் விருத்தசேதனமே விருத்தசேதனம் என்றார். ஆவிக்குரிய ஒரு நிகழ்விற்கு அடையாளம் விருத்தசேதனம். நியாயப்பிரமாண காலத்தில் ஆவிக்குரிய நிகழ்வு இல்லாமல் வெறும் மாமிச அடையாளமாக விருத்தசேதனம் கொடுக்கப்பட்டதால், அந்த மாமிச அடையாளம் தங்களை நீதிமான்களாக்கியிருக்கின்றது என்று அறிக்கையிட்டவர்கள் கர்த்தரால் துன்மார்க்கர் என்று தீர்க்கப்பட்டார்கள். கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியிலும் ஞானஸ்நானம் பெற்றுவிட்டோம், எனவே நித்திய ஜீவனைச் சுதந்தரிப்போம் என்ற சிந்தை காணப்படுமேயானால், அந்த சிந்தை எத்தகையது என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். நீதிமானாக்குகின்றவர் எது நீதி என்று கட்டளையிட்டிருக்கின்றாரோ, அதுதான் ஒரு மனிதனை நீதிமானாக்கி, ஜீவனுக்குள் அழைத்துச்செல்லும்.
மனிதன் தன்னுடைய பிரமாணத்தின்படி ஒருவனை இந்த பூமிக்குரிய காரியத்தில் வேண்டுமானால் நீதிமானாகத் தீர்க்கலாம். பரலோக ராஜ்யத்திற்குரிய நீதியைச் செய்ய, மகா நீதிபரர் கட்டளையிட்டிருக்கின்ற நீதியைச் செய்தல் வேண்டும். வேறு எந்தப் பிரமாணமும் ஒரு மனிதனை நீதிமானாக்குகிறதில்லை. வார்த்தையின்மீதான விசுவாசம் இல்லாமல் வேறு எந்த அடையாளமும் இந்த மாமிச சரீரத்திற்குத் தேவையில்லை. ஏனென்றால், இந்த மாமிசமும் இரத்தமும் தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குள் பிரவேசிப்பதில்லை. மாமிச சரீரம் இந்தப் பூமியில் அழிவிற்கென்று ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
கர்த்தர் நீதிமான் என்று அறிக்கையிடக்கூடிய நீதியைச் செய்கின்றவர்கள் ஆபேல்கள்.
கர்த்தர் கட்டளையிட்டிருக்கின்ற நீதியை நிறைவேற்றுவோம்!
கர்த்தர் பெரிய காரியங்களைச் செய்வாராக!
ஆமென்! ஆமென்!! ஆமென்!!!