In Mark 9:4 it is said like this:
"And there appeared unto them Elias with Moses: and they were talking with Jesus."
In Mark 9:2 it is said like this:
"And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them."
When the three disciples of Jesus Christ, Peter, James and John were with Christ, there appeared unto them that Elias and Moses were talking with Jesus. At this incident, Jesus Christ gave an order to His three disciples.
In Mark 9: 8, 9 it is said like this:
"And suddenly, when they had looked round about, they saw no man any more, save Jesus only with themselves.
And as they came down from the mountain, he charged them that they should tell no man what things they had seen, till the Son of man were risen from the dead."
Jesus Christ looked at those three disciples and ordered that they should not tell any man what things they had seen till the Son of Man will be risen from the dead. They saw Moses and Elias with the Lord. They were ordered that they should not tell anyone until the completion of His works. That Word, which came as flesh, was sent to be broken. That Word sent to be broken was ordered, not to be told to anyone, till it was glorified, that is, till it was risen from the dead. Those three did not tell this matter to anyone till the Lord was glorified. After that, they preached them as gospel. They witnessed in later days, that Moses and Elias were with the Lord. When they told that they had seen Moses and Elias did all the Jews accept it? No, they did not accept.
Till the first six church times were fulfilled, nothing was made known about seven church times. Although, it was told as a prophecy about the church times, they were hidden not to be known till the six church times were fulfilled.
Witness about the hidden church times was declared only in the time of seventh church. In 1906 A.D., the seventh church time started. But it was Brother William Branham revealed and showed about the former churches only after nearly 50 years when the 7th church time started. Only a small group people, who were with him, believed it. They inherited the eternal life according to the Word. Other Christians did not accept it. Even after the fulfilment of 7 church times, there are so many Christians today who have not known it; they who have known it are still in a state of not accepting it.
When Jesus Christ was revealed in flesh, the apostles witnessed Him as Messiah. Even devils said seeing Him, "You are the Son of Living God". After He was glorified, He breathed on His disciples and said to them, "Receive the Holy Spirit". He commanded that they should go into the entire world and preach the gospel. Till He was glorified, it was not ordered to preach the gospel. Until some justice is fulfilled, those things were hidden.
Jesus Christ saw His disciples and commanded them to tell that the Kingdom of God was nigh. He rebuked the devils that confessed Him. As some justice has to be fulfilled in flesh and in spirit, some things were prohibited till the time of the churches.
John the Baptist did not say about himself as, "One who had the spirit of Elias and its power". But when the disciples asked Jesus Christ why say the scribes that Elias must come first, He said, "Indeed Elias must come first and restore all things. "But Elias has also come" He said. Then the disciples understood that He was talking about John the Baptist.
We, all the Christians know about John the Baptist. We also see that the churches are named as St. John's church. That day, the Jews had known that John the Baptist was a prophet. But they never accepted Jesus Christ who was witnessed by John. They believed that John the Baptist was a prophet. The disciples had known him as Elias. But it was hidden to the eyes of other Jews that he was Elias. John the Baptist sent his disciples to Jesus Christ and asked Him whether He was the coming one or they had to look for another. When the Lord said that He was Him, forthwithly, John realized that his run of service was over.
In the Last Testament also, a word will be sent from the Father. It will be witnessed as the truth of that day. There will be light in that truth. That light will be the true Light which lights everyman. That Light will be preached as a witness. It is a true Light that will quicken everyman and lighten everyman. That light will traverse each church time one by one and after the completion of the church time, about it will be witnessed in the wilderness. When Jesus Christ was manifested in flesh the wise men witnessed about that light. They witnessed," where is he that is born of the king of Jews? We saw his star in the sky. But it was John the Baptist who witnessed that light was going to brighten the only begotten Son of the Father. The wise men looked at that Light with a carnal mind. That light witnessed before their eyes that a King was born. They could not witness about Jesus Christ who was that Light. Likewise, at the fullness of grace, Christians will know and believe the spoken things prophesied before by the prophets. But when they occur no faith will be seen among all the people to accept it.
The wise men gave gold, frankincense and myrrh as offerings. They were not Israelites. But they came to bow before Jesus Christ. They were not witnessed as fittest people to receive the heirship of heaven. Since they offered myrrh to the Lord, frankincense to the Lord, and gifts to the Lord, they saw the blessings. They were wise men, learned men and so they witnessed what they had seen and realized.
In Luke 1:1-4 it is said like this:
"Forasmuch as many have taken in hand to set forth in order a declaration of those things which are most surely believed among us,
Even as they delivered them unto us, which from the beginning were eyewitnesses, and ministers of the word;
It seemed good to me also, having had perfect understanding of all things from the very first, to write unto thee in order, most excellent Theophilus,
That thou mightest know the certainty of those things, wherein thou hast been instructed."
Whatever happened, what all they had seen, they wrote them to Theophilus. Among them, they wrote the events the wise men had seen when they saw Jesus the babe.
In Luke 2:15, 16 it is said like this:
"And it came to pass, as the angels were gone away from them into heaven, the shepherds said one to another, Let us now go even unto Bethlehem, and see this thing which is come to pass, which the Lord hath made known unto us.
And they came with haste, and found Mary, and Joseph, and the babe lying in a manger."
Here, there was a scene that appeared among the shepherds. An angel told them, "Behold I bring you good tidings of great joy, which shall be to all people". It was announced to them as good tidings. These are mentioned in the book which Luke wrote. These were written after Christ was glorified. All the four gospels were written after He was glorified. Apostle Paul stood up and witnessed about these among the Gentiles. They who believed became Christians. After that, time of churches began to rise up. Till the completion of six church times, nothing was revealed about these times of the churches. Only when the seventh church time started, about the six times of churches were witnessed. Likewise, after the completion of seven church times, about whatever that should happen to be witnessed, they will be accomplished. Then they will be preached as gospel. That light which quickens every man will be witnessed as the true light that brightens. That light is a witness about His name in the time of the Last Testament.
Peter, James and John witnessed with their eyes that Moses and Elias were with Jesus Christ. All the Christians knew this incident. The Bible says that they will come to witness to the Word in the time of the Last Testament. They who were with the sent Word will see them.
In the fleshy body, we may be red or black in complexion; we may be lean or stout, we may be angry or kind, we may be timid or brave - thus, we may be of any kind. But this fleshy body will never come with us continuously. But the Bible witnesses that the works we do in this fleshy body will come with us. The covenant, which Jesus Christ has made with us the Gentiles, is that, He will give us the eternal life.
After the completion of the grace for the Gentiles, the Gentiles cannot get the spiritual body known as the inner man, namely the soul. We are not chosen to receive only the blessings of this earth. All these terrestrial things will be destroyed one day. The Lord has not chosen us to receive these perishable earthly or terrestrial benefits. There is one thing higher than this. He has chosen us only for that.
Beloved in Christ, He wants that we the Christians must have faith in the Word He sends to us. The fruit of that faith is the Holy Spirit. He calls us to receive only this. The Bible witnesses that the Holy Spirit is the seal given to us to enter into the kingdom of heaven. Only they who have received the Holy Spirit are witnessed that they are zealous.
What is zeal? Zeal means we should be strong in the decision we have taken.
If we see the meaning by word, "ZEAL" means "to be strongly determined in what we have caught or grabbed". If so, we must grab one thing. We must be steadfast in that.
We, the Christians, must be strongly resolute in our determination of getting that for which we are made Christians. We must have zeal in that for which we are made Christians. Most of us do not know for what we are made Christians. I myself was like that. My mummy and daddy were Christians and so I was a Christian. That is a state of holding a religion. Christianity is not a religion. That is a path or way. It is the path that takes the Christian who has a soul to inherit heirship of heaven.
We are made Christians in order to receive the eternal life. We are made Christians only to go to Kingdom of heaven. Gospel was preached only for that. Christ commanded, "You go into all the world and preach the gospel to all creatures". They preached gospel only for that. They who believed saw the salvation. That salvation is not in the flesh. It is the salvation received in the spiritual body. To receive the salvation in spirit, we have to practice (obey) the law of that day. He has commanded. That is the way belonging to eternal life.
Zeal is to be resolute in the planned scheme. When we see about zeal, immediately what strikes us is the zeal of Phinehas.
In Numbers 25:11 it is said like this:
"Phinehas, the son of Eleazar, the son of Aaron the priest, hath turned my wrath away from the children of Israel, while he was zealous for my sake among them, that I consumed not the children of Israel in my jealousy."
The Lord has witnessed, "Phinehas was zealous, for my sake among them". He showed his pious zeal against profanity among the Israelites. His zeal in this matter showed his piety for the Lord. As he had zeal for the Lord, he rose against the harlotry that rose in the midst of the Israelites. According to the Law, an Israelite who commits fornication must be cut off from his people. As Phinehas had zeal for the Lord, he had also zeal for the Lord's Law. But after that, the Israelites kept their zeal rather on the Law than on the Lord. The Israelites brought a woman, who was caught red handed in adultery to be killed by being stoned. They had zeal in the Law. But that zeal was not seen to be with the Lord. Had they their zeal for the Lord, they would have known the person who was sitting on the sand and writing with his finger. They did not have zeal for the Lord. But Phinehas had zeal for the Lord. That is witnessed as pious zeal.
Phinehas was at first piously zealous for the Lord. And therefore, he was also zealous for the Law. They, who are zealous for the Lord, will also be zealous in the Law of that day. When the Law is changed, they will be the people who have got grace to know that. Is the Law now, as the law to be followed? Is the deed of circumcision, commanded as sign today? When the grace changes, both the law and the sign change. But the Lord never changes.
Laws will be set with changes. The Lord never changes. The Lord's name is changed and witnessed according to His works. But the Lord is unchanging. The Law commanded to Adam was, "Do not eat the fruit of the Tree of knowledge of Good and Evil". But that is not the Law belonging today. The Lord's Law is set with changes from people to people, from caste to caste and from time to time. The Lord never changes. The Law of Moses was fulfilled by Jesus Christ. Therefore, Apostle Paul has witnessed that the husband, namely, the Law was already dead. Old Testament Law was witnessed as the Law that was fulfilled that day. After that in the times of church, the Law of the church has been witnessed.
In Numbers 25:13 it is said like this:
"And he shall have it, and his seed after him, even the covenant of an everlasting priesthood; because he was zealous for his God, and made an atonement for the children of Israel
We see that Phinehas showed his zeal of piety for the Lord. They who are piously zealous for the Lord will also be seen as zealous for the Law of that day which the Lord commands. When Christ was revealed in flesh, there was zeal among the Israelites. It was the zeal they had for the law. Jesus said that he who was without sin among them, let him throw a stone at her first. Was it said in the Law that only they who were without sin must throw a stone at the woman caught in adultery? If anyone is caught in the very act of adultery, she must be stoned to death. This was the Law. When the Law was fulfilled by Jesus Christ, forgiveness was commanded to the woman who was caught in adultery.
Eye for an eye, tooth for a tooth is the Law. One of the criminals was hanged on the cross for a certain rebellion and for murder by the side of the Lord. By Law, he was a criminal. The punishment given to him was according to the Law. But to him, He said, "Today, you will be with me in paradise" (Luke 23: 43). Reason - Then, the law was a fulfilled law. The creed of faith was witnessed them.
We all the Christians have zeal within us. Let us think what type of zeal we have. Do we have it in the baptism we had? Or do we have it in the church we gather? Think about it. At the completion of the law of the church, the Bible witnesses that the zeal that we put on the church is ‘beast'. It is witnessed that it is not the act of knowledge. At the time of the Last Testament the zeal of the Christians will be only the zeal that leaves from the Lord. Therefore, grace is taken from the Gentiles. In the Last Testament, the churches that are following the fulfilled laws are witnessed as tents of harlot.
In Numbers 25:13 it is said like this:
"And he shall have it, and his seed after him, even the covenant of an everlasting priesthood; because he was zealous for his God, and made an atonement for the children of Israel."
Because he was zealous for his God, he made an atonement for the children of Israel. His zeal was for the Lord.
Since Phinehas was zealous for the Lord, sin of the children of Israel was atoned. Only after knowing what a sin is, one can know what the forgiveness of sin is. As he was zealous for the Lord, he knew what the work of atonement of sin is. Likewise, only they, who are zealous for the Lord, can know the name of the Son who was sent to make atonement for sin.
During the days of Phinehas, fornication that was seen in the flesh of the Israelites was sin. There, fornication was a work which makes the seed of the Israelites, a mixed seed.
That day, promise and blessings were commanded only to the Israelites. Only the Israelites were built within the Dominion of the Lord. Therefore, harlotry was utterly prohibited by the Lord. When the Israelites indulged in fornication with the women of the Midianites, there was seen a pious zeal in Phinehas. Now, you may think whether fornication was not prevalent in any other place of this earth. Harlotry seen in other people and other caste should not be brought within the Dominion of the Israelites. Reason, they were not within the rule of the Dominion. The Bible does not witness about their works. We look at only the pious zeal of the people of the Lord. Phinehas showed his pious zeal among the Israelites. There, the sin of the Israelites was atoned.
Are our, Christians' sins forgiven only by going to church and worshipping? Only by knowing the truth, our sins are forgiven and we see the salvation. To transgress the Law is a sin. The law has been witnessed among the Christians by the seven angels of the churches. They are witnessed as stars sent from the right hand of Christ.
Seven angels were sent in the times of the seven churches. They who have accepted the law of the angel of the church times were changed into they who belong to eternal life. Apostle Paul was the angel sent to the first church. Paul was the first angel sent to the churches of the Gentiles. By flesh, he belongs to the tribe of Benjamin. The angels who will be sent in the Last Testament will come rising from the Gentiles. They must go into the city of Sodom. That Sodom is the Christian city that has changed into a Babylon.
In Numbers 25:13 it is said like this:
"And he shall have it, and his seed after him, even the covenant of an everlasting priesthood; because he was zealous for his God, and made an atonement for the children of Israel."
Zeal of Phinehas gave him the priesthood. Peter says, "You are a royal priesthood".
In 1Peter 2:9 it is said like this:
"But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should shew forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light:"
They who are zealous for the Lord are "His special (peculiar) people". If we don't have zeal, we cannot be His special people. He has commanded His possession only to His special people.
The priesthood was given to the dynasty of Phinehas. Phinehas was the son of Aaron. Aaron was from the tribe of Levi. What happened to them in later days?
In 1Kings 12:31 it is said like this:
"And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi."
Jeroboam made priests which were not of the sons of Levi. The Lord had commanded that only the sons of Levi be made priests. That priesthood was commanded not only to Phinehas but also to all his descendants. But this was changed in the days of Jeroboam. As Jeroboam did not have zeal for the Lord, he made priests of the lowest of the people.
The Lord is willing that we, the Christians must have zeal for the Lord.
The following works are accomplished only by the people who have zeal for the Lord.
The Bible says that the Lord has the zeal for His name.
In Ezekiel 39: 25, 26 it is said like this:
"Therefore thus saith the Lord GOD; Now will I bring again the captivity of Jacob, and have mercy upon the whole house of Israel, and will be jealous for my holy name;
After that they have borne their shame, and all their trespasses whereby they have trespassed against me, when they dwelt safely in their land, and none made them afraid."
The Lord is zealous for His holy name. Therefore, He is willing that we too must be zealous for His name. What name sanctifies the souls today, for that name He is zealous. He is willing that we also must be zealous for that name. Only His name has the authority to cleanse our sins. Only that name sanctifies a soul. Only they who are consecrated have got the grace to enter into the Kingdom of heaven. The name, Lord Jesus Christ is the name commanded to cleanse the sins of us, the Gentiles. The name is commanded to blot out the sin, namely naturalness or sensuality. The name Lord Jesus Christ is the name commanded to cleanse us from the sin namely sensuality or naturalness. The only name Jesus Christ is the name commanded to cleanse the Gentiles. Paul has also witnessed that he was not a sinner born of the Gentiles (Galatians 2: 15).
The natural fleshy body, namely the Gentiles, was seen as a body that could not conceive the soul because it could not get grace. We, the Gentiles, were unworthy of receiving the grace to conceive the soul. The Bible witnesses that we must accept the Lord Jesus Christ to be freed from that sin and become His children.
After we are changed into the children of Christ, we must change into His heirs. But one sin stops us from changing into the heirs. That sin makes a soul lose the qualification of entering into the heaven and take it into the hell.
The Lord's zeal is in His name. Only that name brings the Law to change as His heir. Only in that name, there is zeal. We are changed as His children, only by keeping our faith on the name of the Lord Jesus Christ. We, the Gentiles, should be zealous for the new name, which will be commanded after the completion of our church times. Only they who are zealous for that name will become His heirs. Only that name has the power to forgive the sin which is an obstruction to go into the Kingdom of heaven. Reason, the Lord is zealous for that name.
In the time of the New Testament, grace was granted to the Christians to receive the inner man, namely the soul. The name ‘Lord Jesus Christ' is the only name commanded to the Gentiles to receive the inner man, namely the soul. The Bible says that no other name except the name Lord Jesus Christ has been commanded among the Gentiles. The spiritual body, namely the soul is formed within us by the Dominion. We, the Gentiles, have become Christians by receiving the spiritual body, namely the soul and have come into the reign of the Dominion.
In Ezekiel 39:25, 26 it is said like this:
"Therefore thus saith the Lord GOD; Now will I bring again the captivity of Jacob, and have mercy upon the whole house of Israel, and will be jealous for my holy name;
After that they have borne their shame, and all their trespasses whereby they have trespassed against me, when they dwelt safely in their land, and none made them afraid."
Jehovah was the only name commanded to lead the Israel people in the Dominion. The Israelites were the people who had the soul. If that people should get the fitness to be cleansed of sin and to go to the Kingdom of heaven, they should follow the law, namely the commandments and walk in it. Jehovah, the name of the Lord has commanded this law. The law is that the Israelites who were zealous for the name of Jehovah should follow the commandments. This zeal of Phinehas was for the Lord, it was also in the law. The law commanded the Israelites not to commit adultery. The Lord said, "Oh, Israel listen" and commanded the law among them. The law was not commanded to all the people of the earth. "Oh, Israel listen". "You, who have the soul, listen". "If you do these, you are my holy people". He has witnessed, "If you do not obey and do these, you are not my holy people". He owns the Holy one for Himself. The Lord is zealous for the name commanded to be sanctified. And so He has witnessed, "I am zealous for my holy name". He is zealous for His name which He has commanded to sanctify the souls.
The zeal of Phinehas rose against the fornication of the Israelites. The zeal of Phinehas was for the Lord. As it was for the Lord it was in the law. As it was with the law, he rose against the fornication. As he stood against that sin, the sin of the Israelites was forgiven by the Lord there.
That day as the fornication was in the flesh, the zeal of Phinehas was against the fleshy body that committed that work. But in the New Testament, the zeal of the Lord is not in the flesh but in the spirit.
In Acts 18:5 it is said like this:
"And when Silas and Timotheus were come from Macedonia, Paul was pressed in the spirit, and testified to the Jews that Jesus was Christ."
It is said, "Paul was pressed in the spirit". The zeal of Phinehas was in the flesh that day. Reason- There, fornication was in the flesh. Phinehas was born in the seed of Abraham. He was an Israelite. He belonged to the covenant within the flesh. After the grace completed among the Israelites of the fleshy seed of Abraham, here work has come into the spirit. Therefore, it is said here "Zeal in the spirit". Here, the work has come in the Spirit. So the covenant is made within the spirit. That covenant has given the inner man, namely the soul, into the Gentiles. The covenant done within the soul has given us the Gentiles, the inner man which is a spiritual body, namely the soul. All the Christians are the children of one Father namely Christ Jesus. We are not the descendants of Abraham by the fleshy body; we are not the children of Jesus Christ by the fleshy body. We have become children of Jesus Christ by faith.
Paul was pressed in spirit. He is the spiritually gospel father of the Gentiles. We are all within the spiritual covenant. We had faith in His name to make this covenant within the spirit. Since we had faith on His name, we are the children of His spiritual body. We have become His children within the spirit and we have received the spiritual body, namely the soul. A spiritual body is formed within us. Now, we are all the children of Christ by spirit and not by flesh.
"Paul was pressed in the spirit and testified to the Jews that Jesus was Christ". When Paul testified to the Jews that Jesus was Christ, did all the Jews accept it? No, they didn't. All the Israelites were zealous for the law. But that zeal was not for the Lord. Paul was zealous for the Lord. So, he believed the law commanded by Him. He worked according to it.
In Acts 18:6 it is said like this:
"And when they opposed themselves, and blasphemed, he shook his raiment, and said unto them, Your blood be upon your own heads; I am clean: from henceforth I will go unto the Gentilies."
Here, Paul was pressed in the spirit and went unto the Gentiles. Paul was witnessed as spiritually gospel father of the Gentiles. By them, who have accepted the gospel which he has witnessed, this relationship was started in spirit.
Zeal has been divided into two categories.
1) By Flesh - Phinehas was zealous by flesh. That was the law. That name was Jehovah. That law was given by Moses. It was completed. The law by flesh was completed and the law by spirit arose as the New Testament.
2) By Spirit
Circumcision is the sign given for the zeal of the flesh. The law commanded for the spirit is the Law of Grace. The Bible says that grace and truth came through Jesus Christ. The name, Lord Jesus Christ has commanded to us the Gentiles, this grace. That grace is the spiritual body created within us. It was Jehovah who commanded the Law. Its sign is Circumcision. It was Jesus Christ who commanded the Law of Grace. That grace is the soul commanded to us. If the grace is not commanded, there is no birth of soul among the Gentiles. If the soul, called grace, is needed, the Law is that the Gentiles must keep their faith on the name, Lord Jesus Christ. Fruit of faith is soul. A law is commanded for the eternal living of this soul. This Law of grace is commanded to the Gentiles is divided into 7 sections. The Law of grace has given the spiritual body within us. The Law of commandments is the Law given to the fleshy body. That was the Old Testament. Testament given to the spiritual body is the New Testament. In the Last Testament these two are merged together. The Lord unites both the body and the spirit. He unites the two people together. Union of these two is the Last Testament. In the first two laws - one law for the people belonging to flesh and another for the people belonging to spirit, were commanded. But in the Last Testament only one Law will be commanded to the two people. In that Law, the Lord is willing that both the two people must be zealous.
In the New Testament, they who were zealous in spirit became they who belong to eternal life.
In Acts 21:20 it is said like this:
"And when they heard it, they glorified the Lord, and said unto him, Thou seest, brother, how many thousands of Jews there are which believe; and they are all zealous of the law:"
As the Jews forgot the Lord and were zealous of the Law, the Law, namely the Law of the Old Testament was fulfilled. The Law - it is a fulfilled word. It was a completion for the Israelites. The Jews were zealous in the word of that law which was fulfilled already. They were zealous of that word which the Lord had made it completed.
This zeal to be kept on the Word is categorised into two.
They, who were zealous in the fulfilled word, became carnal. The spiritual people were zealous for the word of that day. They, who keep their faith on the already fulfilled word, will be seen as carnal minded people. They, who believe the Word of that day which the Lord commands, are spiritual minded people. Paul has also witnessed that it is not sensible zeal to keep the zeal in the already completed or fulfilled word.
In Romans 10: 2 & 3 it is said like this:
"For I bear them record that they have a zeal of God, but not according to knowledge.
For they being ignorant of God’s righteousness, and going about to establish their own righteousness, have not submitted themselves unto the righteousness of God."
The Israelites had the zeal in the law. That zeal was not for the Lord and so they did not accept the Son sent by Him. Therefore, Paul has said that their zeal was not the zeal according to knowledge. Why was their zeal, not the zeal according to knowledge? Reason - they did not know the righteousness of God. They did not walk according to the righteousness of God. God's righteousness commanded them to believe the Word sent from the Father. They who are zealous for the Lord will also have the zeal in the Word that was sent. Paul had faith on that Word that was sent. The faith that he had kept on that word that was sent, differentiated him as one who had faith according to knowledge. Only God's righteousness makes a man righteous. Apostle Paul had the zeal in spirit. Therefore, he was made righteous.
In Acts 18: 5 - 8 it is said like this:
"And when Silas and Timotheus were come from Macedonia, Paul was pressed in the spirit, and testified to the Jews that Jesus was Christ.
And when they opposed themselves, and blasphemed, he shook his raiment, and said unto them, Your blood be upon your own heads; I am clean: from henceforth I will go unto the Gentiles.
And he departed thence, and entered into a certain man’s house, named Justus, one that worshipped God, whose house joined hard to the synagogue.
And Crispus, the chief ruler of the synagogue, believed on the Lord with all his house; and many of the Corinthians hearing believed, and were baptized."
Many heard Paul's gospel and became zealous for the Lord. Paul was zealous in the Word that was sent. But the Jews were holding the law which was a completed word or a fulfilled word.
In Romans 8:9 it is said like this:
"But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the Spirit of God dwell in you. Now if any man have not the Spirit of Christ, he is none of his."
They who have the spirit of God are in the spirit. They who do not have the spirit of God are in the flesh. Therefore, it is witnessed that they are not able to have the zeal in spirit. They who are for the eternal life are zealous in spirit. Grace of the Gentiles began in spirit. That which is begun in the spirit must end within the flesh (Galatians 3:3). The Bible witnesses that grace will be taken away from the Gentiles, because they, who were the Gentiles, became Christians and have lost the mind of the spirit and became carnal minded.
In 1Corinthians 4:1 it is said like this:
"Let a man so account of us, as of the ministers of Christ, and stewards of the mysteries of God."
It is witnessed, "Paul was a steward of the mysteries of God". That zeal was in the spirit which Paul had within himself. They, who are zealous in spirit, are stewards of the mysteries.
They, who are zealous in spirit, have faith in the mysteries that are proclaimed. They who are not zealous in spirit cannot know the mysteries. Their hearts are in a state of not opening to know the mysteries. It is witnessed that they, whose hearts are opened and have known the mysteries are God's servants. Servant of Christ is a steward of His mysteries. The Lord's servant will announce that word as a witness, what word the Lord has commanded to witness. By announcing thus, he will be witnessed as the Lord's servant. Paul was caught to proclaim the grace commanded to the Gentiles as a witness. They, who were linked with Paul, also announced these as witness. They were all stewards of mysteries. They proclaimed that grace was given to the Gentiles. They witnessed that the Israelites had lost their grace, since their heart was hardened.
The Bible says that they must be of two kinds in order to believe the commanded mysteries.
In order to know the mysteries ordered, one should be zealous for the Lord. They, who know what the Lord is, believe Him, and accept Him, will know the mysteries. They who have accepted the mystery will accept the Lord. They are in the spirit. They have zeal in their spirit.
In 1 Corinthians 12:3 it is said like this:
"Wherefore I give you to understand, that no man speaking by the Spirit of God calleth Jesus accursed: and that no man can say that Jesus is the Lord, but by the Holy Ghost."
They who accept the word of that day, which the Lord commands, will know the Lord. They, who are zealous for the Lord, will know His Law of that day. They will also have zeal for it. The Holy Spirit will witness the name of the Lord. The name will witness the law of that day.
Even today, we can see the Christians who have faith on the name Jehovah. They too have zeal in the name of the Lord. The Jews have zeal in this name, Jehovah. But still they are unable to confess that Jesus is the Lord. Reason - Their zeal is in the flesh. The law of Jehovah was the law given to the Israelites. Jesus Christ fulfilled that law in His fleshy body. Today, the name commanded to Father for the Gentiles is the name the Lord Jesus Christ. Here, no other name has been commanded among the Christians. But yet Jehovah witnesses are in a state of not knowing this.
In 1 Corinthians 6:11 it is said like this:
"And such were some of you: but ye are washed, but ye are sanctified, but ye are justified in the name of the Lord Jesus, and by the Spirit of our God."
Here it is said, that we should be washed by two kinds of cleansing.
Had the name Lord Jesus Christ been not commanded, we cannot receive the inner man, namely the soul. If the name the Lord Jesus Christ has not been commanded as the name of the Father, we, the Gentiles, cannot inherit the heirship of heaven. Since we are washed in the name of the Lord Jesus Christ, we have become as they who have souls. By the name of the Lord Jesus Christ, we have been washed from the nature of sensuality, namely, the Gentiles, and have come into the covenant of the spirit namely the Christians. By this spiritual covenant the inner man namely the soul is formed within us. No other name has been commanded except this name which has been elevated as the Father's name, to receive the spiritual body within us.
By keeping our faith on the name Jesus Christ, to us, the Christians who have souls, this spiritual washing has been commanded for our cleansing. The name Lord Jesus Christ has been ordered for us to receive the spiritual body, namely the soul. This gospel is a common gospel. They, who put their faith on this gospel and are cleansed in the name "Lord Jesus Christ", receive the spiritual body, namely the soul. They who have this inner man, namely the soul must pass through a cleansing. That is a cleansing of the spiritual washing. That angel sent from the right hand of Jesus Christ, has been receiving a law in the time of every church. Thus the law was commanded in all the times of seven churches. It has been witnessed, that after the completion of church times, the seven spirits sent from the Lord should revolve as eyes and work. These seven spirits have received order to preach the gospel all over the world. They will gather together the sheep of the Lord's flock. Those 7 spirits are the spirits that operate 7 bodies. The mind of these 7 spirits will operate as the same mind. That will operate as the mind of the Holy Spirit. That will operate as a mind witnessing the zeal on the Word sent on that day to witness.
It is witnessed that spirits also work with two kinds of nature.
Evil spirits are spirits that work with the fallen angels. The Holy Spirit is a spirit that witnesses to the truth. At the time of first church, they, who accepted the name Lord Jesus Christ and became believers, are the Christians. That was the church founded by Paul. After that, a spiritual cleansing was ordered within that church. Only about this cleansing Paul asked, "What then you were baptized into?" Then they replied "Into John's baptism". John had known the Lord Jesus Christ. He witnessed "Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world". But at that time, the name Jesus was not elevated as the Father's name. John the Baptist witnessed that Jesus was sent from the Father; He was the Lamb and He was the Lamb sent to be sacrificed. John the Baptist was sacrificed before the Lamb of witness was sacrificed. After that Lamb was sacrificed, His name was elevated as the name of the Father. Before that, the race of John was over and so he did not witness about the Name. Therefore, we see Paul asking the question," In to what then you were baptized? For that, they replied, "Into John's baptism". John the Baptist gave baptism saying that the baptism that he gave was the baptism to believe Him who would come after him. So Paul gave the baptism in the name Lord Jesus Christ. Here, it was witnessed that the name Jesus Christ was elevated as the Father's name. Now, they who have accepted the gospel witnessed by Paul were cleansed by the spirit. So they received the Holy Spirit.
This cleansing, witnessed as washed by the spirit, is a cleansing by being washed in the Word that is sent for that day.
Seven angels were sent in 7 church times. Through those angels Living Word was sent as the law. They who believed that word were washed by the spirit. They who witnessed that law were the angels of their respective churches. They who believed the Word given by those angels were washed by the spirit. They, who were not washed, received the spirit that worked in the church to which they were joined. The Priests poured the spirit they had, into the Jews, that day. So they never accepted, Jesus Christ who was formed by the Holy Spirit. They did not accept Him who came as Word in the flesh. Reason - The priests were cleansing their believers by the spirit, they had received. It was a cleansing that did not wash the sin. The cleansing by the spirit is witnessed as the zeal we keep on the Word sent for that day.
The name Lord Jesus Christ is the Father's name sent to form Spiritual body in all seven church times. They, who were washed of their sin, namely naturalness or sensuality, by that name, received the spiritual body, namely the soul. After receiving the spiritual body, they accepted the Word given by the angel who was sent for the churches, inherited the eternal life by the cleansing of their spiritual body. Unwashed Christians were judged for condemnation. After the completion of the church times, a name will be witnessed in order to receive the cleansing of the spirit. That name has been witnessed as the Word of God. The Bible witnesses that they who wait for cleansing must endure chastening.
In Hebrews 12: 7 - 11 it is said like this:
"If ye endure chastening, God dealeth with you as with sons; for what son is he whom the father chasteneth not?
But if ye be without chastisement, whereof all are partakers, then are ye bastards, and not sons.
Furthermore we have had fathers of our flesh which corrected us, and we gave them reverence: shall we not much rather be in subjection unto the Father of spirits, and live?
For they verily for a few days chastened us after their own pleasure; but he for our profit, that we might be partakers of his holiness.
Now no chastening for the present seemeth to be joyous, but grievous: nevertheless afterward it yieldeth the peaceable fruit of righteousness unto them which are exercised thereby."
Here, it is witnessed that He chastens us that we might be partakers of His holiness. He has made a qualification as a benchmark to be partakers of His holiness. He chastens us till we come into that qualification.
In Deuteronomy 8:15 it is said like this:
"Who led thee through that great and terrible wilderness, wherein were fiery serpents, and scorpions, and drought, where there was no water; who brought thee forth water out of the rock of flint;"
He chastens us that we may not be punished and He may do some good to us.
After "the Word" was witnessed as His name, He chastens His predestined people and reveals His love and joins them to Him. That chastening has been admitted in order to receive goodness to His people.
Now, we have come into the beginning of the Last Testament. The birth of the soul, namely grace, which we have got, will leave the Gentiles, and turns to the Israelites by flesh. It is witnessed that this time of turning is the time of this Last Testament. Paul witnessed that the grace has turned to the Gentiles. But the Jews did not accept it then. Gospel was preached among the Gentiles, the people. The Jews did not recognize it. Circumcision, the sign of the Law was among the Jews. Paul witnessed that they need not abide by the law as the law was already fulfilled or completed. Another law was then commanded to change the Law of Moses. That is the Law of Grace. The Law of Grace began and it was witnessed as the law of church in the church times.
There was a great revival in the fifth church time. Similar to that revival, no revival took place before that or after that. Even today, the Roman Catholic Church that stood against Martin Luther calls Marin Luther, who left Catholic Church, a traitor. He was called a transgressor of the creed of the church. They tortured him and his allies that day. When he fell ill, they said, "This suffering came to him, because he scorned the mother church".
Similar occurrence will happen in the Last Testament also. That will be a war of words caused between the believers of the church and the believers of the Lord. Already fulfilled or completed law is witnessed as a harlot. The church holding on to that law will speak the words of carnal mind and will reveal itself as blameless or perfect. But the Lord will witness about the bride who has held to the Word through the witnesses commanded as "My dove, my undefiled is but one". That bride will reveal her honesty or blamelessness by her works.
In Deuteronomy 9:27 it is said like this:
"Remember thy servants, Abraham, Isaac, and Jacob; look not unto the stubbornness of this people, nor to their wickedness, nor to their sin:"
The Lord remembered His servants Abraham, Isaac and Jacob and blessed the Israelites.
That people are still the blessed people on this earth. The time of later harvest of the Israelites will be witnessed with the name "The Word" and after it is glorified, it will again begin among the Israelites with life.
Before the grace commanded to us comes to an end, let us submit ourselves in the presence of God to lead us into the cleansing of the spirit.
The Lord will do mighty things.
Amen! Amen!! Amen!!!
(அறிவிக்கப்பட்ட நாள்: 28.09.2014)
மாற். 9: 4-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அப்பொழுது மோசேயும் எலியாவும் இயேசுவுடனே பேசுகிறவர்களாக அவர்களுக்குக் காணப்பட்டார்கள்."
மாற். 9: 2-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஆறு நாளைக்குப் பின்பு, இயேசு பேதுருவையும் யாக்கோபையும் யோவானையும் அழைத்து, உயர்ந்த மலையின்மேல் அவர்களைத் தனியே கூட்டிக்கொண்டுபோய், அவர்களுக்கு முன்பாக மறுரூபமானார்."
இயேசுகிறிஸ்துவின் சீஷர்களான பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் என்ற இந்த மூவரும் கிறிஸ்துவோடுகூட இருந்தபோது, மோசேயும் எலியாவும் இயேசுகிறிஸ்துவிடம் பேசுகின்றவர்களாகக் காணப்பட்டார்கள். இந்த சம்பவத்தின்போது இயேசுகிறிஸ்து அந்த தமது மூன்று சீஷர்களிடமும் ஒரு கட்டளை இட்டார்.
மாற். 9: 8, 9-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"உடனே அவர்கள் சுற்றிலும் பார்த்தபோது, இயேசு ஒருவரைத்தவிர வேறொருவரையும் காணவில்லை.
அவர்கள் மலையிலிருந்து இறங்குகிறபோது, அவர் அவர்களை நோக்கி: மனுஷகுமாரன் மரித்தோரிலிருந்து எழுந்திருக்கும்வரைக்கும், நீங்கள் கண்டவைகளை ஒருவருக்கும் சொல்லவேண்டாம் என்று கட்டளையிட்டார்."
இயேசுகிறிஸ்து அந்த மூன்று சீஷர்களையும் பார்த்து: மனுஷகுமாரன் மரித்தோரிலிருந்து எழுந்திருக்கும்வரைக்கும், நீங்கள் கண்டவைகளை ஒருவருக்கும் சொல்லவேண்டாம் என்று கட்டளையிட்டார். அவர்கள் கர்த்தரோடு மோசேயும் எலியாவும் இருப்பதைக் கண்டார்கள். இந்த சம்பவத்தினை அவரது கிரியைகள் நிறைவேறித் தீரும்வரையிலும் ஒருவருக்கும் கூறவேண்டாம் என்று கட்டளையிடப்பட்டது. மாமிசமாக வந்த அந்த வார்த்தை பிட்கப்பட அனுப்பப்பட்டது. பிட்கப்பட அனுப்பப்பட்ட அந்த வார்த்தை மகிமைப்படும் வரையிலும், அதாவது மரித்தோரிலிருந்து எழுந்திருக்கும்வரையிலும், ஒருவருக்கும் அதனை அறிவிக்க வேண்டாம் என்று கட்டளையிடப்பட்டது. அவர்கள் மூவரும் கர்த்தர் மகிமையடையும் வரையிலும் இந்தக் காரியத்தினைக் குறித்து அறிவிக்கவில்லை. அதற்குப்பின்னர் அவைகளை சுவிசேஷமாக அறிவித்தார்கள். மோசேயும், எலியாவும் இயேசுகிறிஸ்துவோடு இருந்ததை அவர்கள் பின் நாட்களில் சாட்சியிட்டார்கள். மோசேயினையும் எலியாவையும் தாங்கள் கண்டதை அவர்கள் கூறியபோது, யூதர்கள் யாவரும் அதனை ஏற்றுக்கொண்டார்களா? இல்லையே!
ஏழு சபைக்காலங்களைக் குறித்து, முதல் ஆறு சபைக்காலங்கள் நிறைவேறும் வரையிலும் அறிவிக்கப்படவில்லை. சபைக்காலங்களைக் குறித்து தீர்க்கதரிசனமாய் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தாலும், ஆறு சபைக்காலங்கள் நிறைவுபெறும் வரையிலும் அறிய முடியாதபடிக்கு மறைக்கப்பட்டிருந்தது.
மறைக்கப்பட்டிருந்த சபைக்காலங்களைக் குறித்த சாட்சி 7-வது சபைக்காலத்தில்தான் அறிவிக்கப்பட்டது. கி.பி. 1906-ம் ஆண்டு 7-ம் சபைகாலம் ஆரம்பமானது. ஆனால், 7-வது சபைக்காலம் ஆரம்பமாகி, கிட்டத்தட்ட 50 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்தான், முந்தின சபைகள் குறித்தவற்றை சகோ. வில்லியம் பிரன்காம் வெளிப்படுத்தி காண்பித்தார். அவற்றை அவரோடு இருந்த ஒரு சிறு கூட்ட ஜனம் மாத்திரமே விசுவாசித்தார்கள். அவர்கள் வார்த்தையின்படி நித்திய ஜீவனை சுதந்தரித்தார்கள். மற்ற கிறிஸ்தவர்கள் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. சபைக்காலங்கள் நிறைவேறிய பின்னரும் 7 சபைக்காலங்களைப் பற்றி அறியாத கிறிஸ்தவர்கள் இன்றும் அநேகம் பேர் இருக்கின்றார்கள்; அறிந்தவர்களும் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளாத நிலையிலும் இருக்கின்றார்கள்.
இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோது, அவரை மேசியா என்று அப்போஸ்தலர்கள் சாட்சியிட்டார்கள். பிசாசுகளும் அவரைப் பார்த்து: நீர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன் என்றது. அவர் மகிமையடைந்த பின்னர், தமது சீஷர்கள் மீது ஊதி, பரிசுத்த ஆவியினைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்றார். நீங்கள் உலகமெங்கும் போய் சுவிசேஷத்தினை அறிவியுங்கள் என்று கட்டளையிட்டார். அவர் மகிமைப்படும் வரையிலும் சுவிசேஷத்தை அறிவிக்கக் கட்டளையிடப்படவில்லை. சில நீதி நிறைவேறும் வரையிலும், அந்தக் காரியங்கள் மறைக்கப்பட்டிருந்தது.
இயேசுகிறிஸ்து தன்னுடைய சீஷர்களைப் பார்த்து, தேவனுடைய ராஜ்யம் சமீபமாயிருக்கின்றது என்று கூறும்படி கட்டளையிட்டார். தம்மைக் குறித்து அறிக்கையிட்ட பிசாசுகளைக் கடிந்துகொண்டார். மாமிசத்திலும், ஆவியிலும் சில நீதிகள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்பதால் சில காரியங்கள் சபைக்காலமட்டும் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது.
யோவான் ஸ்நானன், "தான் எலியாவின் ஆவியையும் அதன் பெலத்தையும் பெற்றவன்" என்று தன்னைக்குறித்துக் கூறவில்லை. ஆனால் இயேசுகிறிஸ்துவிடம் சீஷர்கள், எலியா முந்தி வரவேண்டுமே என்று கேட்டபோது, எலியா வந்து எல்லாவற்றையும் சீர்ப்படுத்துவது மெய்தான், ஆயினும் எலியா வந்தாயிற்று என்றார். அப்போது, அவர் யோவான்ஸ்நானனைக் குறித்துக் கூறுகின்றார் என்று சீஷர்கள் அறிந்து கொண்டார்கள்.
யோவான்ஸ்நானனைக் குறித்து கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் அனைவரும் அறிவோம். தேவாலயங்களுக்கு பரி. யோவான்ஸ்நானன் ஆலயம் என்று பெயர் வைக்கப்பட்டுள்ளதையும் காண்கின்றோம். அன்று யூதர்கள் யோவான்ஸ்நானனை தீர்க்கதரிசி என்று அறிந்தவர்களாகவே இருந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் யோவான் சாட்சியிட்ட இயேசுகிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. யோவான்ஸ்நானனை ஒரு தீர்க்கதரிசி என்று விசுவாசித்தார்கள். சீஷர்கள் அவரை எலியா என்று அறிந்திருந்தார்கள். ஆனால் மற்ற யூதர்களின் கண்களுக்கு அவர் எலியா என்பது மறைக்கப்பட்டிருந்தது. யோவான்ஸ்நானன் இயேசுகிறிஸ்துவிடம், வருகின்றவர் நீர்தானா, அல்லது வேறோருவர் வரக் காத்திருக்க வேண்டுமா என்று கேட்கும்படியாகத் தம்முடைய சீஷர்களை அனுப்பினார். நான்தான் அவர் என்று கர்த்தர் கூறியவுடன், அவன் தன்னுடைய பணிவிடை ஓட்டம் முடிந்தது என்பதை உணர்ந்துகொண்டான்.
கடைசி ஏற்பாட்டிலும் பிதாவிடம் இருந்து ஒரு வார்த்தை அனுப்பி வைக்கப்படும். அது அன்றைக்குரிய சத்தியமாய் சாட்சியிடப்படும். அந்த சத்தியத்தில் ஒளி இருக்கும். அந்த ஒளி எந்த மனுஷனையும் பிரகாசிப்பிக்கின்ற மெய்யான ஒளியாக இருக்கும். அந்த ஒளி சாட்சியாக அறிவிக்கப்படும். அது எந்த மனுஷனையும் உயிர்ப்பிக்கின்றதும், எந்த மனுஷனையும் பிரகாசிப்பிக்கின்றதுமான மெய்யான ஒளியாகும். அந்த ஒளியானது ஒவ்வொரு சபைக்காலமாய்க் கடந்து வந்து, சபைக்காலம் நிறைவுபெற்றதும் வனாந்திரத்தில் அதைக் குறித்து சாட்சியிடப்படும். இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோது, அந்த ஒளியினைக் குறித்து சாஸ்திரிகள் சாட்சியிட்டார்கள். வானத்தில் நட்சத்திரத்தினைக் கண்டோம்; எனவே யூதருக்கு ராஜாவானவர் பிறந்திருக்கின்றார் என்று சாட்சியிட்டார்கள். ஆனால் அந்த ஒளியானது பிதாவிற்கு ஒரேபேறானவராய் பிரகாசிக்கப்போவதை சாட்சியிட்டவன் யோவான்ஸ்நானன். சாஸ்திரிகள் அந்த ஒளியினை மாமிசத்திற்குரிய சிந்தையோடு பார்த்தார்கள். அவர்கள் கண்களுக்கு முன்பாக அந்த ஒளி ஒரு ராஜா பிறந்ததை சாட்சியிட்டது. அவர்களால் அந்த ஒளியான கிறிஸ்துவினைப் பற்றி சாட்சியிட இயலவில்லை. அதுபோலவே கிருபையின் நிறைவிலும், தீர்க்கதரிசிகள் மூலமாக முன் உரைக்கப்பட்டவைகளை கிறிஸ்தவர்கள் அறிவார்கள். தீர்க்கதரிசனமாக அறிவிக்கப்பட்டவைகளை விசுவாசிப்பார்கள். ஆனால், அவைகள் சம்பவிக்கும்போது அதனை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய விசுவாசம் எல்லோரிடமும் காணப்படுவதில்லை.
சாஸ்திரிகள் பொன், வெள்ளைப்போளம், தூபவர்க்கம் ஆகியவற்றைக் காணிக்கையாகக் கொடுத்தார்கள். அவர்கள் இஸ்ரவேலர்கள் அல்ல. ஆனால், அவர்கள் இயேசுகிறிஸ்துவைப் பணிந்துகொள்ள வந்தார்கள். அவர்கள் பரலோக சுதந்திரத்தினைப் பெற்றுக்கொள்ள தகுதியான ஜனங்களாக சாட்சியிடப்படவில்லை. அவர்கள் கர்த்தருக்கென்று தூபவர்க்கத்தினைக் கொடுத்ததினால், கர்த்தருக்கென்று வெள்ளைப்போளத்தினைக் கொடுத்ததினால், கர்த்தருக்கென்று காணிக்கைகளைக் கொடுத்ததினால், ஆசீர்வாதத்தினைக் கண்டார்கள். அவர்கள் அறிஞர்கள், கற்றுணர்ந்தவர்கள்; அவர்கள் கற்றுணர்ந்ததை நாங்கள் கண்டோம் என்று சாட்சிகொடுத்தார்கள்.
லூக். 1: 1-4-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மகா கனம்பொருந்திய தேயோப்பிலுவே, நாங்கள் முழுநிச்சயமாய் நம்புகிற சங்கதிகளை,
ஆரம்பமுதல் கண்ணாரக்கண்டு வசனத்தைப் போதித்தவர்கள் எங்களுக்கு ஒப்புவித்தபடியே அவைகளைக் குறித்துச் சரித்திரம் எழுத அநேகம்பேர் ஏற்பட்டபடியினால்,
ஆதிமுதல் எல்லாவற்றையும் திட்டமாய் விசாரித்தறிந்த நானும் உமக்கு உபதேசிக்கப்பட்ட விசேஷங்களின் நிச்சயத்தை நீர் அறியவேண்டுமென்று,
அவைகளை ஒழுங்காய் உமக்கு எழுதுவது எனக்கு நலமாய்த் தோன்றிற்று."
எவைகள் சம்பவித்ததோ, எவைகளையெல்லாம் அவர்கள் கண்டார்களோ அவைகளை தேயோப்பிலுவிற்கு எழுதிக் கொடுத்தார்கள். அவற்றிற்குள் சாஸ்திரிகள் இயேசு என்ற குழந்தையினைப் பார்த்தபோது நிகழ்ந்தவைகளையும் எழுதி கொடுத்துள்ளார்கள்.
லூக். 2: 15, 16-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"தேவதூதர்கள் அவர்களை விட்டுப் பரலோகத்துக்குப் போனபின்பு, மேய்ப்பர்கள் ஒருவரையொருவர் நோக்கி: நாம் பெத்லகேம் ஊருக்குப் போய், நடந்ததாகக் கர்த்தரால் நமக்கு அறிவிக்கப்பட்ட இந்தக் காரியத்தைப் பார்ப்போம் வாருங்கள் என்று சொல்லி,
தீவிரமாய் வந்து, மரியாளையும், யோசேப்பையும், முன்னணையிலே கிடத்தியிருக்கிற பிள்ளையையும் கண்டார்கள்."
இங்கே மேய்ப்பர்களுக்கு மத்தியில் ஒரு காட்சி காணப்பட்டது. "இதோ, எல்லா ஜனத்துக்கும் மிகுந்த சந்தோஷத்தை உண்டாக்கும் நற்செய்தியை உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன்" என்று ஒரு தூதன் அவர்களிடம் கூறினான். அது நற்செய்தியாய் அவர்களிடம் அறிவிக்கப்பட்டது. இவை லூக்கா எழுதிய புத்தகத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. கிறிஸ்து மகிமையடைந்த பின்னர், இவைகள் எழுதப்பட்டுள்ளது; அவர் மகிமையடைந்தபின்னரே நான்கு சுவிசேஷங்களும் எழுதப்பட்டது; அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எழும்பி புறஜாதிகளுக்குள் இவைகளைக் குறித்துச் சாட்சியிட்டான். விசுவாசித்தவர்கள் கிறிஸ்தவர்கள் ஆனார்கள். அதன்பின்னர் சபைக்காலங்கள் எழும்ப ஆரம்பித்தது. இந்த சபைக்காலங்களைக் குறித்து, ஆறு சபைக்காலங்கள் நிறைவுபெறும் வரையிலும் அறிவிக்கப்படவில்லை. ஏழாம் சபைக்காலம் ஆரம்பமானபோதுதான், சபைக்காலங்களைக் குறித்து சாட்சியிடப்பட்டது. அதுபோல ஏழு சபைக்காலங்களும் நிறைவேறிய பின்னர், எவைகள் சம்பவிக்க வேண்டும் என்பதைக் குறித்து சாட்சியிடப்பட்டுள்ளதோ, அவைகள் நிறைவேறும். அப்போது அவைகளும் சுவிசேஷமாய் அறிவிக்கப்படும். எந்த மனுஷனையும் உயிர்ப்பிக்கின்ற அந்த ஒளியானது, பிரகாசிப்பிக்கின்ற மெய்யான ஒளி என்று சாட்சியிடப்படும். அந்த ஒளி கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்தில் அவரது நாமத்தினைக் குறித்த சாட்சியாகும்.
மோசேயும் எலியாவும் இயேசுகிறிஸ்துவுடன் இருந்ததை பேதுருவும், யாக்கோபும் யோவானும் கண்டார்கள். இந்த நிகழ்வினைக் கிறிஸ்தவர்கள் யாவரும் அறிவோம். கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்திலும் அவர்கள் வார்த்தைக்குச் சாட்சியிட வருவார்கள் என்று வேதம் கூறுகின்றது. அனுப்பப்பட்டுள்ள வார்த்தையோடு இருப்பவர்கள் அவர்களைக் காண்பார்கள்.
மாமிச சரீரத்தில் நாம் சிவப்பு நிறமாக இருக்கலாம், கறுப்பாக இருக்கலாம், ஒல்லியாக இருக்கலாம், பருமனாக இருக்கலாம், கோபக்காரர்களாக இருக்கலாம், அன்புள்ளவர்களாக இருக்கலாம், பயமுள்ளவர்களாக இருக்கலாம், பெலசாலிகளாக இருக்கலாம், இப்படியாக எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஆனால், இந்த மாமிச சரீரம் நம்மைத் தொடர்ந்து வருவதில்லை; ஆனால் இந்த மாமிசத்தில் நாம் செய்யக்கூடிய கிரியைகள் மட்டுமே நம்முடனே கூட வரும் என்று வேதம் சாட்சியிடுகின்றது. இயேசுகிறிஸ்து புறஜாதிகளாகிய நம்மோடு செய்திருக்கின்ற உடன்படிக்கையானது நமக்கு நித்திய ஜீவனைத் தருவேன் என்பதாகும்.
புறஜாதிகளின் கிருபையின் காலம் நிறைவுபெற்றபின், ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனுஷனான ஆவியின் சரீரத்தைப் புறஜாதிகள் பெற இயலாது. நாம் பூமிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களை மாத்திரம் பெற்றுக்கொள்வதற்காக தெரிந்தெடுக்கப்படவில்லை. இந்தப் பூமிக்குரியவைகள் யாவும் ஒருநாள் அழிந்துபோகும். பூமிக்குரிய இந்த அழிந்துபோகும் நன்மைகளைப் பெற்றுக்கொள்ள கர்த்தர் நம்மைத் தெரிந்துகொள்ளவில்லை. அதற்கு மேலான ஒன்று இருக்கின்றது. அதற்காகத்தான் அவர் நம்மைத் தெரிந்தெடுத்திருக்கின்றார்.
கிறிஸ்துவுக்குள் அருமையானவர்களே, கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் அவர் அனுப்பி வைக்கும் வார்த்தை மீது விசுவாசம் கொண்டவர்களாய் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகின்றார். அந்த விசுவாசத்தின் பலனே பரிசுத்த ஆவி. அதனைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காகவே அவர் நம்மை அழைக்கின்றார். பரிசுத்த ஆவி பரலோக ராஜ்யத்திற்குள்ளாக பிரவேசிக்க நமக்குக் கொடுக்கப்படும் முத்திரை என்று வேதம் சாட்சியிடுகின்றது. பரிசுத்த ஆவியினைப் பெற்றுக்கொள்பவர்களே வைராக்கியம் கொண்டவர்களாக சாட்சியிடப்படுகின்றார்கள்.
வைராக்கியம் என்றால் என்ன? வைராக்கியம் என்றால் நாம் எடுத்துக்கொண்ட முடிவில் திட்டமாய் இருப்பதாகும்.
வார்த்தையின்படியாகப் பார்த்தோம் என்றால், "வைராக்கியம்" என்றால், "நாம் பற்றிக்கொண்டதில் உறுதி" என்பதாகும். பற்றிக்கொண்டதில் உறுதிதான் வைராக்கியம். அப்படியானால், நாம் ஒரு காரியத்தினைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும். அதில் நாம் உறுதியாக இருக்கவேண்டும். கிறிஸ்தவர்களாகிய நம்முடைய உறுதியானது நாம் எதற்காகக் கிறிஸ்தவர்களாக்கப்பட்டோமோ, அதைப் பெற்றுக்கொள்வதில் உறுதியாக இருக்கவேண்டும். எதற்காக நாம் கிறிஸ்தவர்களாக்கப்பட்டோமோ, அதில் நமக்கு வைராக்கியம் வேண்டும். நாம் எதற்காக கிறிஸ்தவர்களாக்கப்படுகின்றோம் என்பதை அநேகர் அறிவதில்லை. நானும் அப்படியாகத்தான் இருந்தேன். எனது அம்மாவும், அப்பாவும் கிறிஸ்தவர்கள்; அதனால் நானும் ஒரு கிறிஸ்தவனாக இருந்தேன். அது மதத்தைப் பற்றிகொண்டிருக்கக்கூடிய ஒரு நிலை. கிறிஸ்தவம் ஒரு மதம் அல்ல. அது ஒரு மார்க்கம். ஆத்துமா கொண்ட கிறிஸ்தவனை பரலோக சுதந்திரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள அழைத்துச் செல்லும் மார்க்கம்.
நித்திய ஜீவனைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காகவே நாம் கிறிஸ்தவர்களாக்கப்பட்டிருக்கின்றோம். பரலோகராஜ்யம் செல்லவேண்டும் என்பதற்காகத்தான் நாம் கிறிஸ்தவர்களாக்கப்பட்டிருக்கின்றோம். அதற்காகத்தான் சுவிசேஷம் அறிவித்தார்கள். நீங்கள் உலகமெங்கும் போய், சகல சிருஷ்டிகளுக்கும் சுவிசேஷத்தினைப் பிரசங்கியுங்கள் என்று கிறிஸ்து கட்டளையிட்டார். அதற்காக சுவிசேஷத்தினைப் பிரசங்கித்தார்கள். விசுவாசித்தவர்கள் இரட்சிப்பைக் கண்டார்கள். அந்த இரட்சிப்பு என்பது மாமிசத்தில் அல்ல; அது ஆவியின் சரீரத்தில் கிடைக்கும் இரட்சிப்பு. ஆவியில் இரட்சிப்பினைப் பெற்றுக்கொள்ள அவர் கட்டளையிட்டுள்ள அந்த நாளின் பிரமாணத்தினைக் கைக்கொள்ள வேண்டும். இதுவே ஜீவனுக்குரிய மார்க்கமாகும்.
வைராக்கியம் என்பது திட்டம்பண்ணப்பட்டதில் உறுதியாய் இருப்பதாகும். வைராக்கியத்தினைப் பற்றி நாம் பார்க்கும்போது உடனடியாக நம் நினைவிற்கு வருவது "பினெகாசின் வைராக்கியம்".
எண். 25: 11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"நான் என் எரிச்சலில் இஸ்ரவேல் புத்திரரை நிர்மூலமாக்காதபடிக்கு, ஆசாரியனாகிய ஆரோனின் குமாரனான எலெயாசாரின் மகன் பினெகாஸ், என் நிமித்தம் அவர்கள் நடுவில் பக்திவைராக்கியம் காண்பித்ததினால், இஸ்ரவேல் புத்திரர்மேல் உண்டான என் உக்கிரத்தை திருப்பினான்."
"பினெகாஸ், என் நிமித்தம் அவர்கள் நடுவில் பக்திவைராக்கியம் காண்பித்தான்" என்று கர்த்தர் சாட்சியிட்டுள்ளார். இஸ்ரவேலர்களுக்குள்ளாக அசுசியான காரியத்தினை எதிர்த்து அவன் பக்திவைராக்கியம் காண்பித்தான். அவனின் இந்த வைராக்கியம் கர்த்தரிடத்தில் அவன் வைத்திருந்த பக்தியில் இருந்தது. கர்த்தரிடத்தில் பக்திவைராக்கியம் இருந்ததினால், இஸ்ரவேலர்கள் நடுவில் எழுந்த வேசித்தனத்தினை எதிர்த்து நின்றான். நியாயப்பிரமாணத்தின்படி, வேசித்தனம் செய்யும் இஸ்ரவேலன் தன் ஜனத்தில் இராதபடிக்கு அறுப்புண்டு போகவேண்டும். பினெகாசுக்கு கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியம் இருந்ததினால், கர்த்தருடைய பிரமாணத்தின்மீதும் வைராக்கியம் இருந்தது. ஆனால், அதன்பின்னர் இஸ்ரவேலர்கள் கர்த்தரிடத்தில் வைக்கக்கூடிய வைராக்கியத்தினை விட்டு, பிரமாணத்தின் மீது மாத்திரம் வைராக்கியம் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள். விபச்சாரத்தில் கையும் மெய்யுமாக பிடிக்கப்பட்ட ஒரு ஸ்திரீயினை கல்லெறிந்து கொலை செய்வதற்காகக் கொண்டுவந்தார்கள். அவர்களுக்கு பிரமாணத்தின்மீது வைராக்கியம் இருந்தது. ஆனால், அந்த வைராக்கியம் கர்த்தரிடத்தில் கொண்ட வைராக்கியமாய் காணப்படவில்லை. கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியம் கொண்டவர்களாக இருந்திருந்தால், அங்கே மணல் தரையின்மீது விரலால் எழுதிக்கொண்டு அமர்ந்திருப்பவர் இன்னாரென்று அறிந்திருப்பார்கள். அவர்களுக்குக் கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியம் இல்லை. ஆனால் பினெகாசிற்கு கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியம் இருந்தது. அது "பக்திவைராக்கியம்" என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது.
பினெகாஸ் முதலாவது கர்த்தரிடத்தில் பக்திவைராக்கியமாய் இருந்தான்; எனவேதான் அவன் பிரமாணத்தின்மீதும் வைராக்கியம் கொண்டவனாக இருந்தான். கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியமாய் இருப்பவர்கள், அந்த நாளின் பிரமாணத்தின்மீதும் வைராக்கியமாய் இருப்பார்கள். பிரமாணம் மாற்றி அமைக்கப்படும்போது, அதனை அறியக்கூடிய கிருபைபெற்ற ஜனமாகவும் இருப்பார்கள். நியாயப்பிரமாணமானது இப்போது பின்பற்றப்பட வேண்டிய பிரமாணமாய் இருக்கின்றதா? விருத்தசேதனக் கிரியை இன்று அடையாளமாய் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளதா? கிருபை மாறும்போது, பிரமாணமும் அடையாளமும் மாறும். ஆனால், கர்த்தர் மாறாதவர்.
பிரமாணங்கள் மாற்றி அமைக்கப்படும். கர்த்தர் மாறாதவர். கர்த்தரின் நாமம் அவரது கிரியைகளுக்கேற்ப மாற்றப்பட்டு சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. ஆனால் கர்த்தர் மாறாதவர். "நன்மை தீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தின் கனியினைப் புசிக்காதே" என்பது ஆதாமுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட பிரமாணமாகும். ஆனால் அது இன்றைக்குரிய பிரமாணம் அல்ல. கர்த்தருடைய பிரமாணம் ஜனத்திற்கு ஜனம், ஜாதிக்கு ஜாதி, காலத்திற்கு காலம் மாற்றியமைக்கப்பட்டு வருகின்றது. கர்த்தர் மாறாதவர். மோசேயின் பிரமாணம் இயேசுகிறிஸ்து மூலம் நிறைவேறிற்று. எனவேதான் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், நியாயப்பிரமாணம் என்ற அந்தப் புருஷன் மரித்து விட்டதாகச் சாட்சியிட்டுள்ளான். பழைய ஏற்பாட்டு நியாயப்பிரமாணம் அன்று நிறைவேறிய பிரமாணமாக சாட்சியிடப்பட்டது. அதன்பின்னர் சபைக்காலங்களில் சபைப்பிரமாணம் சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது.
எண். 25: 13-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவன் தன் தேவனுக்காக பக்திவைராக்கியம் காண்பித்து, இஸ்ரவேல் புத்திரருக்காகப் பாவநிவிர்த்தி செய்தபடியினால், அவனுக்கும் அவனுக்குப் பின்பு அவன் சந்ததிக்கும் நித்திய ஆசாரிய பட்டத்திற்குரிய உடன்படிக்கை உண்டாயிருக்கும் என்று சொல் என்றார்."
பினெகாஸ் கர்த்தருக்காகப் பக்திவைராக்கியம் காண்பித்தான் என்று பார்க்கின்றோம். கர்த்தர்மீது பக்திவைராக்கியமாய் இருப்பவர்கள், அவர் கட்டளையிடும் அந்த நாளின் பிரமாணத்தின்மீதும் வைராக்கியம் கொண்டவர்களாகக் காணப்படுவார்கள். கிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோது, இஸ்ரவேலர்களிடத்தில் வைராக்கியம் இருந்தது. அது நியாயப்பிரமாணத்தின்மீது அவர்கள் கொண்ட வைராக்கியமாய் இருந்தது. உங்களில் பாவம் செய்யாதவன் இவள்மீது முதலாவது கல்லெறியக்கடவன் என்றார். பாவம் செய்யாதவர்கள்தான் விபச்சாரத்தில் கண்டுபிடிக்கப்படும் ஸ்திரீயின்மீது கல்லெறிய வேண்டும் என்று நியாயப்பிரமாணத்தில் கூறப்பட்டிருந்ததா? விபச்சாரத்தில் கையும் மெய்யுமாய்ப் பிடிக்கப்பட்டால் கல்லெறிந்து கொல்லப்பட வேண்டும். இதுதான் பிரமாணம். நியாயப்பிரமாணம் இயேசுகிறிஸ்துவினால் நிறைவேறிய போது அங்கே விபச்சாரத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஸ்திரீக்கு அவரால் மன்னிப்பு கட்டளையிடப்பட்டது. கண்ணுக்குக் கண், பல்லுக்குப் பல் என்பது பிரமாணம். கலகத்தினிமித்தமாகவும், கொலை பாதகத்தினிமித்தமாகவும் சிலுவையில் அறையப்பட்டான் கர்த்தரின் வலது பக்கத்தில் சிலுவையில் அறையப்பட்ட கள்வன்; நியாயப்பிரமாணத்தின்படி அவன் குற்றம் செய்தவன்; அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தண்டனை பிரமாணத்தின்படியுமானதாகும். ஆனால் அவனிடம், "இன்றைக்கு நீ என்னுடனேகூடப் பரதீசிலிருப்பாய்" என்றார் (லூக். 23: 43). காரணம், அப்போது நியாயப்பிரமாணம் நிறைவேறிய பிரமாணமாய் இருந்தது. விசுவாசப்பிரமாணம் அப்போது சாட்சியிடப்பட்டது.
கிறிஸ்தவர்களாகிய நம்மெல்லோருக்குள்ளாகவும் வைராக்கியம் இருக்கின்றது. அது எந்தத் தன்மையில் உள்ளது என்பதைப் பற்றி சற்று சிந்தித்துப் பார்ப்போம். அது நாம் பெற்றுக்கொண்ட ஞானஸ்நானத்தில் இருக்கின்றதா? அல்லது நாம் கூடும் அந்த சபையினிடத்தில் இருக்கின்றதா? சிந்தித்துப் பாருங்கள். சபை பிரமாணத்தின் நிறைவில் சபைமீது வைக்கக்கூடிய வைராக்கியத்தினை "மிருகம்" என்று வேதம் சாட்சியிடுகின்றது. இது அறிவிற்குரிய ஒரு செயல் அல்ல என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்தில் கிறிஸ்தவர்களின் வைராக்கியம் கர்த்தரிடத்திலிருந்து விலகிச்செல்லும் வைராக்கியமாகவே இருக்கும். எனவேதான் கிருபை புறஜாதிகளை விட்டு எடுக்கப்படுகின்றது. கடைசி ஏற்பாட்டில் நிறைவேறிய பிரமாணங்களைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் சபைகள் வேசியின் கூடாரமாகவே சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது.
எண். 25: 13-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவன் தன் தேவனுக்காக பக்திவைராக்கியம் காண்பித்து, இஸ்ரவேல் புத்திரருக்காகப் பாவநிவிர்த்தி செய்தபடியினால், அவனுக்கும் அவனுக்குப் பின்பு அவன் சந்ததிக்கும் நித்திய ஆசாரிய பட்டத்திற்குரிய உடன்படிக்கை உண்டாயிருக்கும் என்று சொல் என்றார்."
"அவன் தன் தேவனுக்காக பக்திவைராக்கியம் காண்பித்து, இஸ்ரவேல் புத்திரருக்காகப் பாவநிவிர்த்தி செய்தபடியினால்…" அவனுடைய வைராக்கியம் கர்த்தரிடத்தில் இருந்தது.
பினெகாஸ் கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியமாய் இருந்தபடியால், அங்கே இஸ்ரவேல் புத்திரரின் பாவம் நிவிர்த்தியானது.
பாவம் இன்னதென்று அறிந்தபின்னரே, பாவத்திற்குரிய மன்னிப்பு எதுவென்று அறிய இயலும்.
கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியமாய் இருந்ததால், பாவநிவிர்த்திக்குரிய கிரியை எதுவென்று அவன் அறிந்துகொண்டான்.
அதுபோல, கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியம் கொண்டவர்களாலேயே, பாவநிவிர்த்திக்கென்று அனுப்பப்பட்ட குமாரனுடைய நாமம் என்னவென்று அறிய இயலும்.
பினெகாசுடைய நாட்களில், இஸ்ரவேலர்களின் மாமிசத்தில் காணப்பட்ட வேசித்தனம் பாவமாக இருந்தது. அங்கே வேசித்தனமானது இஸ்ரவேலர்களின் வித்தை கலப்புவித்தாக்கக்கூடிய கிரியையாகும். அன்று வாக்குத்தத்தமும் ஆசீர்வாதமும் இஸ்ரவேலருக்குள்ளாக மாத்திரமே கட்டளையிடப்பட்டிருந்தது. இஸ்ரவேலர்கள் மாத்திரமே கர்த்தத்துவத்திற்குள்ளாகக் கட்டப்பட்டிருந்தார்கள். எனவே அங்கே வேசித்தனம் முற்றிலுமாக கர்த்தரால் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. மீதியானிய ஸ்திரி1களுடன் வேசித்தனத்திற்குள்ளாவதைக் கண்டபோது, அங்கே பினெகாசினிடத்தில் பக்திவைராக்கியம் காணப்பட்டது. இப்போது நாம் சிந்திக்கலாம், அப்போது பூமியின் வேறு எந்தப் பகுதியிலும் வேசித்தனம் நடக்கவில்லையா என்று. இஸ்ரவேலர் அல்லாத மற்ற ஜாதி ஜனங்களிடத்தில் காணப்பட்ட வேசித்தனம் கர்த்தத்துவத்திற்குள்ளாகக் கொண்டுவரப்படுவதில்லை. காரணம், அவர்கள் கர்த்தத்துவத்தின் ஆளுமைக்குள் இல்லாதிருந்தார்கள். அவர்களது கிரியைகளைப் பற்றி வேதம் சாட்சியிடவில்லை. கர்த்தரது ஜனத்தின் பக்திவைராக்கியத்தைக் குறித்தே நாம் பார்க்கின்றோம். பினெகாஸ் இஸ்ரவேலருக்குள் பக்திவைராக்கியத்தினைக் காண்பித்தான். அங்கே இஸ்ரவேலர்களின் பாவம் நிவிர்த்தியானது.
கிறிஸ்தவர்களாகிய நம்முடைய பாவம் தேவாலயத்திற்குள் சென்று வழிபடுவதால் மாத்திரம் மன்னிக்கப்படுமா? சத்தியத்தினை அறிவதின் மூலமே பாவம் மன்னிக்கப்பட்டு இரட்சிப்பைக் காணமுடியும். பிரமாணத்தை மீறுவது பாவம். பிரமாணமானது கிறிஸ்தவர்கள் மத்தியில் 7 சபைத்தூதர்கள் மூலம் சாட்சியிடப்பட்டது. அவர்கள் கிறிஸ்துவின் வலதுகரத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்ட நட்சத்திரங்களாக சாட்சியிடப்பட்டுள்ளார்கள்.
7 சபைக்காலங்களிலும் 7 தூதர்கள் அனுப்பப்பட்டார்கள். அந்த சபைக்கால தூதனின் பிரமாணத்தை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் நித்திய ஜீவனுக்குரியவர்களாக மாறினார்கள். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் முதலாம் சபைக்கென்று அனுப்பப்பட்ட தூதன். பவுல் புறஜாதிகளுடைய சபைகளுக்கு முதல் தூதன். அவன் மாமிசத்தின்படி பென்யமீன் கோத்திரம். கடைசி ஏற்பாட்டினில் அனுப்பப்படப்போகின்ற தூதர்கள் புறஜாதியிலிருந்து எழுந்து வருவார்கள். அவர்கள் சோதோம் பட்டணத்திற்குள் செல்லவேண்டும். அந்த சோதோம் பாபிலோனாக மாறியுள்ள கிறிஸ்தவ நகரமாகும்.
எண். 25: 13-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவன் தன் தேவனுக்காக பக்திவைராக்கியம் காண்பித்து, இஸ்ரவேல் புத்திரருக்காகப் பாவநிவிர்த்தி செய்தபடியினால், அவனுக்கும் அவனுக்குப் பின்பு அவன் சந்ததிக்கும் நித்திய ஆசாரிய பட்டத்திற்குரிய உடன்படிக்கை உண்டாயிருக்கும் என்று சொல் என்றார்."
பினெகாசுடைய வைராக்கியம் அவனுக்கு ஆசாரியப்பட்டத்தினைக் கொடுத்தது. நீங்கள் ராஜரீகமான ஆசாரியக்கூட்டமாயிருக்கின்றீர்கள் என்று பேதுரு கூறுகின்றார்.
1 பேது. 2: 9-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"நீங்களோ, உங்களை அந்தகாரத்தினின்று தம்முடைய ஆச்சரியமான ஒளியினிடத்திற்கு வரவழைத்தவருடைய புண்ணியங்களை அறிவிக்கும்படிக்குத் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட சந்ததியாயும், ராஜரீகமான ஆசாரியக்கூட்டமாயும், பரிசுத்த ஜாதியாயும், அவருக்குச் சொந்தமான ஜனமாயும் இருக்கின்றீர்கள்."
கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியமாயிருப்பவர்கள், அவருடைய சொந்த ஜனமாயிருப்பார்கள். வைராக்கியம் இல்லாவிட்டால், அவருடைய சொந்த ஜனமாக இருக்க முடியாது. தனது சொந்த ஜனத்திற்குத்தான் அவர் காணியாட்சியினைக் கட்டளையிட்டுள்ளார்.
ஆசாரியப்பட்டம் பினெகாசுடைய வம்சத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்டது. பினெகாஸ் ஆரோனுடைய குமாரன். ஆரோன் லேவி கோத்திரம். இவைகள் பின் நாட்களில் என்ன ஆயிற்று?
1 இராஜா. 12: 31-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவன் மேடையாகிய ஒரு கோவிலையும் கட்டி, லேவியின் புத்திரராயிராத ஜனத்தில் ஈனமானவர்களை ஆசாரியராக்கினான்."
லேவியின் புத்திரராயிராதவர்களை ஆசாரியராக்கினான் யெரொபெயாம். லேவியின் புத்திரரே ஆசாரியர்களாக்கப்படும்படியாய் கர்த்தர் கட்டளையிட்டார். அந்த ஆசாரியப்பட்டம் பினெகாசுக்கு மட்டுமல்ல, பினெகாசுடைய சந்ததிகளுக்கும் கட்டளையிடப்பட்டதாகும். ஆனால் யெரொபெயாமினுடைய நாட்களில் இவைகள் மாற்றியமைக்கப்பட்டது. யெரொபெயாமிற்குக் கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியம் இல்லாததினால், அவன் ஜனத்தில் ஈனமானவர்களை ஆசாரியனாக்கினான். கிறிஸ்தவர்களாகிய நாமும் கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியம் கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்றே கர்த்தர் விரும்புகின்றார்.
கர்த்தர்மீது வைராக்கியம் கொண்டிருப்பவர்களிடத்தில் மட்டுமே, கீழ்க்காணும் கிரியைகள் நிறைவேற்றப்படுகின்றது.
1. உடன்படிக்கை செய்யப்படுகின்றது;
2. பிரமாணத்தினை அறியக் கிருபை கொடுக்கப்படுகின்றது;
3. அந்தப் பிரமாணத்தின்மீது வைராக்கியம் கொள்ளவும் கிருபை கொடுக்கப்படுகின்றது;
4. பாவம் இன்னதென்று அவர்கள் அறியச் செய்கின்றார்;
5. பாவத்திலிருந்து இரட்சிப்பினைக் கொடுக்கக்கூடிய வழியினையும் கற்றுக் கொடுக்கின்றார்.
கர்த்தர் அவருடைய நாமத்தின்மீது வைராக்கியம் கொண்டவராக இருக்கின்றார் என்று வேதம் கூறுகின்றது.
எசே. 39: 26-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவர்கள் தங்கள் அவமானத்தையும், பயப்படுத்துவார் இல்லாமல், தாங்கள் சுகமாய்த் தங்கள் தேசத்தில் குடியிருக்கும்போது எனக்கு விரோதமாய்த் தாங்கள் செய்த எல்லாத் துரோகத்தையும் சுமந்து தீர்த்தபின்பு, நான் யாக்கோபின் சிறையிருப்பைத் திருப்பி, இஸ்ரவேல் வம்சமனைத்துக்கும் இரங்கி, என் பரிசுத்த நாமத்துக்காக வைராக்கியமாயிருப்பேன்."
கர்த்தர் அவருடைய பரிசுத்த நாமத்திற்காக வைராக்கியமாயிருக்கின்றார். எனவேதான், அவருடைய நாமத்தின்மீது நாமும் வைராக்கியமாய் இருக்கவேண்டும் என்று விரும்புகின்றார். எந்த நாமம் இன்றைக்கு ஆத்துமாக்களைப் பரிசுத்தப்படுத்துமோ, அந்த நாமத்தின்மீது அவர் வைராக்கியமாயிருக்கின்றார். நாமும் அந்த நாமத்தின்மீது வைராக்கியமாய் இருக்கவேண்டும் என்று அவர் விரும்புகின்றார். அவரது நாமமே பாவத்தைக் கழுவுவதற்கு அதிகாரம் பெற்ற நாமமாகும். அந்த நாமமே ஒரு ஆத்துமாவைப் பரிசுத்தமாக்கும். பரிசுத்தமாக்கப்பட்டவர்களே பரலோகராஜ்யத்திற்குள் பிரவேசிக்க கிருபை பெற்றவர்களாவார்கள். கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமமே புறஜாதிகளாகிய நம்முடைய பாவங்களைக் கழுவுவதற்காகக் கட்டளையிடப்பட்ட நாமமாகும். அந்த நாமமே ஜென்மசுபாவம் என்ற பாவத்தினை நீக்குவதற்காகக் கட்டளையிடப்பட்ட நாமமாகும். கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமமே புறஜாதியாராய் இருந்த நம்மை ஜென்மசுபாவம் என்ற பாவத்திலிருந்து கழுவி சுத்திகரிக்கப்பட கட்டளையிடப்பட்டுள்ள நாமமாகும். பாவத்திலிருந்து புறஜாதிகள் கழுவப்பட கட்டளையிடப்பட்ட நாமமே கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமமாகும். புறஜாதியில் பிறந்த பாவி என்று பவுலும் சாட்சியிட்டுள்ளார்.
புறஜாதி என்ற ஜென்மசுபாவமான மாமிச சரிரம் ஆத்துமாவைக் கர்ப்பந்தரிக்கக் கிருபை கிடைக்காத சரீரமாக காணப்பட்டது. ஆத்துமாவைக் கர்ப்பந்தரிப்பதற்கு கிருபை கிடைக்காத பாத்திரமாகவே புறஜாதிகளாகிய நாம் இருந்தோம். அந்தப் பாவத்திலிருந்து நாம் விடுதலை பெற கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டு அவரின் பிள்ளைகளாக நாம் மாறவேண்டும் என்றே வேதம் சாட்சியிடுகின்றது.
கிறிஸ்துவின் பிள்ளைகளாக நாம் மாறியபின்னர், அவரின் சுதந்தரவாளிகளாக மாறவேண்டும். ஆனால் சுதந்தரவாளிகளாக மாறவிடாதபடிக்கு ஒரு பாவம் தடுக்கின்றது. அந்தப் பாவம் ஒரு ஆத்துமாவினைப் பரலோகத்திற்குச் செல்லக்கூடிய தகுதியினை இழக்கச்செய்து பாதாளத்திற்குள் கொண்டு செல்கின்றது.
கர்த்தரது வைராக்கியம் அவரது நாமத்தில் இருக்கின்றது. அந்த நாமமே அவரது சுதந்தரவாளியாக மாறிட பிரமாணத்தினைக் கொண்டுவருகின்றது. அந்த நாமத்திலேயே அவரது வைராக்கியம் இருக்கின்றது. நாம் கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்னும் நாமத்தின்மீது கொண்ட விசுவாசத்தினால், அவரது பிள்ளைகளாக மாறியுள்ளோம். புறஜாதிகளாகிய நாம் சபைக்காலங்கள் நிறைவுபெற்ற பின் அவரால் கட்டளையிடப்படும் புதிய நாமத்தில் வைராக்கியம் கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டும். அந்த நாமத்தில் வைராக்கியம் கொண்டவர்கள் மாத்திரமே சுதந்தரவாளிகளாக மாறுவார்கள். அந்த நாமமே பரலோகராஜ்யத்திற்குச் செல்லக்கூடாதபடிக்குத் தடையாய் இருக்கக்கூடிய பாவத்தினை மன்னிக்கக்கூடிய அதிகாரம் பெற்ற நாமமாகும். காரணம், கர்த்தர் அந்த நாமத்தின்மீது வைராக்கியமாய் இருக்கின்றார்.
புதிய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதனைப் பெற்றுக்கொள்ள கிருபை கட்டளையிடப்பட்டது. புறஜாதிகள் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதனைப் பெற்றுக்கொள்ள கட்டளையிடப்பட்ட நாமம் "கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து" என்ற நாமமாகும். கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்னும் நாமமேயல்லாமல், புறஜாதிகளுக்குள் வேறொரு நாமம் கட்டளையிடப்படவில்லை என்றே வேதம் சாட்சியிடுகின்றது. கர்த்தத்துவத்தினால் நமக்குள் ஆவியின் சரீரமான ஆத்துமா உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. புறஜாதிகளாகிய நாம் கிறிஸ்தவர்களாகி ஆவியின் சரீரமான ஆத்துமாவைப் பெற்று கர்த்தத்துவ ஆளுமைக்குள்ளாக கடந்து வந்துள்ளோம்.
எசே. 39: 26-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவர்கள் தங்கள் அவமானத்தையும், பயப்படுத்துவார் இல்லாமல், தாங்கள் சுகமாய்த் தங்கள் தேசத்தில் குடியிருக்கும்போது எனக்கு விரோதமாய்த் தாங்கள் செய்த எல்லாத் துரோகத்தையும் சுமந்து தீர்த்தபின்பு, நான் யாக்கோபின் சிறையிருப்பைத் திருப்பி, இஸ்ரவேல் வம்சமனைத்துக்கும் இரங்கி, என் பரிசுத்த நாமத்துக்காக வைராக்கியமாயிருப்பேன்."
இஸ்ரவேல் ஜனங்களை கர்த்தத்துவத்தில் வழிநடத்துவதற்காக கட்டளையிடப்பட்ட நாமம் யேகோவா என்ற நாமமாகும். இஸ்ரவேலர்கள் ஆத்துமா பெற்ற ஜனம். அந்த ஜனம் பாவம் நீங்கி பரலோகராஜ்யத்திற்குச் சென்றடையும் தகுதியினைப் பெற வேண்டுமானால், நியாயப்பிரமாணம் என்ற கற்பனையினைப் பின்பற்றி நடக்கவேண்டும். இந்த நியாயப்பிரமாணத்தினைக் கட்டளையிட்ட நாமம் யேகோவா என்ற கர்த்தரின் நாமமாகும். யேகோவா என்ற நாமத்தில் வைராக்கியம் கொண்ட இஸ்ரவேலர்கள் நியாயப்பிரமாணத்தினைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதே பிரமாணம். பினெகாசுடைய வைராக்கியம் கர்த்தரிடத்தில் இருந்தது; பினெகாசுடைய வைராக்கியம் கர்த்தரிடத்தில் இருந்ததினால், நியாயப்பிரமாணத்தின்மீதும் இருந்தது. நியாயப்பிரமாணம் இஸ்ரவேலரை வேசித்தனம் செய்யாதே என்று கட்டளையிட்டது. இஸ்ரவேலே, கேள், என்று கூறி நியாயப்பிரமாணத்தினை அவர்களுக்குள்ளாக கட்டளையிட்டார். பூமியின் குடிகள் யாவருக்கும் நியாயப்பிரமாணம் கட்டளையிடப்படவில்லை. இஸ்ரவேலே கேள், ஆத்துமா பெற்றிருக்கின்றவனே கேள், நீ இவைகளைச் செய்தால், நீ என்னுடைய பரிசுத்தமுள்ள ஜனம்; இவைகளைச் செய்யாவிட்டால், என்னுடைய பரிசுத்த ஜனம் அல்ல என்றே சாட்சிகொடுத்துள்ளார். பரிசுத்தமுள்ளதை அவர் தனக்கென்று எடுத்துக் கொள்கின்றார். பரிசுத்தமாக்கக் கட்டளையிடப்பட்ட நாமத்தின்மீது கர்த்தர் வைராக்கியமுள்ளவராயிருக்கின்றார். ஆகவேதான், "என் பரிசுத்த நாமத்தின்மீது நான் வைராக்கியமாயிருக்கின்றேன்" என்று சாட்சியிட்டுள்ளார். ஆத்துமாக்களைப் பரிசுத்தப்படுத்த கட்டளையிட்டுள்ள அவருடைய நாமத்தின்மீது அவர் வைராக்கியமுள்ளவராயிருக்கின்றார்.
பினெகாசுடைய வைராக்கியம் இஸ்ரவேலருடைய வேசித்தனத்தினை எதிர்த்து நின்றது. பினெகாசுடைய வைராக்கியம் கர்த்தரிடத்தில் இருந்தது. கர்த்தரிடத்தில் இருந்ததினால், நியாயப்பிரமாணத்தில் இருந்தது. நியாயப்பிரமாணத்தில் இருந்ததினால், வேசித்தனத்தினை எதிர்த்து நின்றான். அந்தப் பாவத்திற்கு எதிர்த்து நின்றபடியினால், இஸ்ரவேலர்களுடைய பாவம் கர்த்தரால் அங்கே மன்னிக்கப்பட்டது.
அன்று வேசித்தனம் மாமிசத்தில் இருந்தபடியால், பினெகாசுடைய வைராக்கியம் அந்தக் கிரியைகளைச் செய்த மாமிச சரீரத்திற்கு எதிராக இருந்தது. ஆனால் புதிய ஏற்பாட்டில் கர்த்தரது வைராக்கியம் மாமிசத்தில் அல்ல, அது ஆவியில் இருக்கின்றது.
அப். 18: 5-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மக்கெதோனியாவிலிருந்து சீலாவும், தீமோத்தேயும் வந்தபோது, பவுல் ஆவியில் வைராக்கியங்கொண்டு, இயேசுவே கிறிஸ்து என்று யூதருக்குத் திருஷ்டாந்தப்படுத்தினான்."
"பவுல் ஆவியில் வைராக்கியங்கொண்டு…" என்று கூறப்பட்டுள்ளது. பினெகாசுடைய வைராக்கியம் அன்று மாமிசத்தில் இருந்தது; காரணம், அங்கே வேசித்தனம் மாமிசத்தில் இருந்தது. பினெகாஸ் ஆபிரகாமுடைய சந்ததியில் பிறந்தவன்; அவன் இஸ்ரவேலன். அவன் மாமிசத்திற்குள்ளான உடன்படிக்கைக்கு உரியவன். கிருபை ஆபிரகாமின் மாமிச சந்ததியான இஸ்ரவேலர்களுக்குள் நிறைவுபெற்ற பின் இங்கே ஆவிக்குள்ளான ஒரு நிகழ்வு. எனவே, இங்கே ஆவியில் வைராக்கியம் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. இங்கே கிரியை ஆவிக்குள்ளாக வந்துவிட்டது. எனவே உடன்படிக்கை ஆவிக்குள்ளாக செய்யப்பட்டுள்ளது. அந்த உடன்படிக்கை ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனுஷனை புறஜாதிகளுக்குள் கொடுத்துள்ளது. ஆவிக்குள்ளாக செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கை, ஆத்துமா என்ற ஆவியின் சரீரமான உள்ளான மனிதனை புறஜாதிகளாகிய நமக்குக் கொடுத்திருக்கின்றது. கிறிஸ்தவர்கள் யாவரும் கிறிஸ்து இயேசு என்ற ஒரே தகப்பனுடைய பிள்ளைகள். நாம் மாமிச சரீரத்தின்படி ஆபிரகாமுடைய சந்ததிகள் அல்ல; மாமிச சரீரத்தின்படி இயேசுகிறிஸ்துவின் பிள்ளைகள் அல்ல; நாம் விசுவாசத்தினால் இயேசுகிறிஸ்துவின் பிள்ளைகளாக்கப்பட்டுள்ளோம்.
பவுல், ஆவியில் வைராக்கியம் கொண்டிருந்தார். அவர் புறஜாதிகளுக்கு ஆவிக்குரிய சுவிசேஷ தகப்பன். நாமெல்லோரும் ஆவிக்குள்ளான உடன்படிக்கைக்கு உட்பட்டவர்கள். ஆவிக்குள்ளாக இந்த உடன்படிக்கை செய்வதற்கு அவருடைய நாமத்தின்மேல் விசுவாசம் கொண்டவர்களாக இருந்தோம். நாம் அவருடைய நாமத்தின்மேல் விசுவாசம் வைத்ததினால், நாம் அவருடைய ஆவியின் சரீரத்தின் பிள்ளைகள். ஆவிக்குள்ளாக நாம் அவருடைய பிள்ளையாகி, நமக்குள் ஆத்துமா என்ற ஆவியின் சரீரம் பெற்றவர்களானோம். நமக்குள்ளாக ஒரு ஆவிக்குரிய சரீரம் உருவாயிற்று. இப்போது நாமெல்லோரும் ஆவியின்படி கிறிஸ்துவின் பிள்ளைகள், மாமிசத்தின்படி அல்ல.
"பவுல் ஆவியில் வைராக்கியங்கொண்டு, இயேசுவே கிறிஸ்து என்று யூதருக்குத் திருஷ்டாந்தப்படுத்தினான்." இயேசுவே கிறிஸ்து என்று பவுல் யூதருக்கு திருஷ்டாந்தப்படுத்தியவுடன், யூதர்கள் அனைவரும் அதனை ஏற்றுக்கொண்டார்களா? இல்லையே! இஸ்ரவேலர்கள் அனைவரும் நியாயப்பிரமாணத்தின்மீது வைராக்கியம் கொண்டவர்களாய் இருந்தார்கள். ஆனால் அந்த வைராக்கியம் கர்த்தரிடத்தில் கொண்டதாய் இல்லை. பவுல் கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியம் கொண்டவனாக இருந்தான். எனவே, அவர் கட்டளையிட்ட பிரமாணத்தினை விசுவாசித்தான், அதன்படி செயல்பட்டான்.
அப். 18: 6-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவர்கள் எதிர்த்துநின்று தூஷித்தபோது, அவன் தன் வஸ்திரங்களை உதறி: உங்கள் இரத்தப்பழி உங்கள் தலையின்மேல் இருக்கும்; நான் சுத்தமாயிருக்கிறேன்; இதுமுதல் புறஜாதியாரிடத்திற்குப் போகிறேனென்று அவர்களுடனே சொல்லி,"
இங்கே பவுல் ஆவியில் வைராக்கியம் கொண்டவனாய் புறஜாதிகளிடத்தில் திரும்பினான். பவுல் புறஜாதிகளுக்கு சுவிசேஷ தகப்பன் என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளான். அவன் சாட்சியிட்ட சுவிசேஷத்தினை ஏற்றுக்கொண்டவர்களின் மூலம் இந்த உறவு ஆவியில் ஆரம்பமானது. வைராக்கியம் இரண்டுபிரிவுகளாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
1. மாமிசத்தின்படி - மாமிசத்தின்படி வைராக்கியம் கொண்டவன் பினெகாஸ், அது நியாயப்பிரமாணம், அந்த நாமம் யேகோவா, அது மோசேயின் மூலம் அருளப்பட்ட பிரமாணம். அது நிறைவேறியது. மாமிசத்தின்படியான பிரமாணம் நிறைவேறி, ஆவியின்படியான பிரமாணம் புதிய ஏற்பாடாக எழுந்தது.
2. ஆவியின்படி.
மாமிசத்தின்படியான வைராக்கியத்திற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம் விருத்தசேதனம். ஆவியின்படியாக கட்டளையிடப்பட்ட பிரமாணம் கிருபைப் பிரமாணமாகும். கிருபையும் சத்தியமும் இயேசுகிறிஸ்துவினால் உண்டாயிற்று என்று வேதம் கூறுகின்றது. இந்தக் கிருபையினை புறஜாதிகளாகிய நமக்குக் கட்டளையிட்டது கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமமாகும். அந்தக் கிருபை நமக்குள்ளாக ஜெனிப்பிக்கப்பட்ட ஆவியின் சரீரமாகும். நியாயப்பிரமாணத்தினைக் கட்டளையிட்டது யேகோவா. அதன் அடையாளம் விருத்தசேதனம். கிருபைப்பிரமாணத்தினைக் கட்டளையிட்டது கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து. அந்தக் கிருபைதான் நமக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட ஆத்துமா. கிருபை கட்டளையிடப்படாவிட்டால், புறஜாதிகளுக்குள் ஆத்தும ஜனனம் கிடையாது. ஆத்துமா என்ற கிருபை வேண்டுமானால், கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்னும் நாமத்தில் புறஜாதிகள் விசுவாசம் வைக்க வேண்டும் என்பதே பிரமாணம். விசுவாசத்தின் பலனே ஆத்துமா. பெற்றுக்கொள்ளப்பட்ட இந்த ஆத்துமா நித்தியமாய் ஜீவிக்க ஒரு பிரமாணம் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. புறஜாதிகளுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட இந்தக் கிருபைப் பிரமாணம் 7 பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. கிருபைப்பிரமாணம் நமக்குள் ஆவியின் சரீரத்தினைக் கொடுத்துள்ளது. நியாயப்பிரமாணம் மாமிச சரீரத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்ட பிரமாணம். அது பழைய ஏற்பாடு; ஆவியின் சரீரத்திற்கு கொடுக்கப்பட்ட ஏற்பாடு புதிய ஏற்பாடு. கடைசி ஏற்பாட்டில் இவை இரண்டும் ஒன்று சேர்க்கப்படுகின்றது. மாமிசத்தினையும், ஆவியினையும் ஒன்று சேர்க்கின்றார்; இருதிறத்தாரையும் ஒன்று சேர்க்கின்றார். இந்த இருதிறத்தாரும் ஒன்று சேருவதே கடைசி ஏற்பாடு ஆகும். முதல் இரண்டு பிரமாணங்களிலும் மாமிசத்திற்குரியவர்களுக்கு ஒரு பிரமாணமும், ஆவிக்குரியவர்களுக்கு ஒரு பிரமாணமுமாய் கட்டளையிடப்பட்டது. ஆனால், கடைசி ஏற்பாட்டில் இருதிறத்தாருக்கும் ஒரே பிரமாணம் கட்டளையிடப்படும். அந்தப் பிரமாணத்தில் இருதிறத்தாரும் வைராக்கியம் கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்றே கர்த்தர் விரும்புகின்றார்.
புதிய ஏற்பாட்டினில் ஆவியில் வைராக்கியம் கொண்டவர்கள் ஜீவனுக்குரியவர்களாக மாறினார்கள்.
அப். 21: 20-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அதை அவர்கள் கேட்டுக் கர்த்தரை மகிமைப்படுத்தினார்கள். பின்பு அவர்கள் அவனை நோக்கி: சகோதரனே, யூதர்களுக்குள் அநேகமாயிரம்பேர் விசுவாசிகளாயிருக்கிறதைப் பார்க்கிறீரே, அவர்களெல்லாரும் நியாயப்பிரமாணத்துக்காக வைராக்கியமுள்ளவர்களாயிருக்கிறார்கள்."
யூதர்கள் கர்த்தரை மறந்து நியாயப்பிரமாணத்தின்மீது மாத்திரம் வைராக்கியம் கொண்டவர்களாயிருந்தபடியால், பழைய ஏற்பாட்டுப் பிரமாணமான நியாயப்பிரமாணம் நிறைவேற்றப்பட்டது. நியாயப்பிரமாணம், அது நிறைவேறிய வார்த்தை. அது இஸ்ரவேலர்களுக்கு நிறைவு. யூதர்கள் அன்று நிறைவேறிய அந்தப் பிரமாண வார்த்தைமீது வைராக்கியமாயிருந்தார்கள். கர்த்தர் நிறைவுக்குள்ளாக்கிய அந்த வார்த்தையின்மீது வைராக்கியமாயிருந்தார்கள்.
வார்த்தையில் வைக்கக்கூடிய இந்த வைராக்கியமும் இரண்டுபிரிவாக பிரிக்கப்படுகின்றது.
1. நிறைவேறிய வார்த்தையில் வைராக்கியம்
2. அன்றைக்குரிய வார்த்தையில் வைராக்கியம்
நிறைவேறிய வார்த்தையில் வைராக்கியமாய் இருந்தவர்கள் மாமிசத்திற்குரியவர்களானார்கள்.
ஆவிக்குரியவர்கள் அன்றைக்குரிய வார்த்தையில் வைராக்கியமாய் இருந்தார்கள்.
நிறைவேறிய வார்த்தையின்மீது விசுவாசம் வைப்பவர்கள் மாமிசத்திற்குரியவைகளை மாத்திரமே சிந்திக்கின்றவர்களாக காணப்படுவார்கள். அன்றைக்கென்று கர்த்தர் கட்டளையிடும் வார்த்தையினை விசுவாசிப்பவர்களே ஆவியின் சிந்தையுள்ளவர்கள். நிறைவேறிய வார்த்தையின்மீது வைராக்கியம் வைப்பது அறிவிற்கேற்ற வைராக்கியம் அல்ல என்று பவுலும் சாட்சியிட்டுள்ளார்.
ரோம. 10: 2, 3-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"தேவனைப்பற்றி அவர்களுக்கு வைராக்கியமுண்டென்று அவர்களைக்குறித்துச் சாட்சிசொல்லுகிறேன்; ஆகிலும் அது அறிவுக்கேற்ற வைராக்கியமல்ல.
எப்படியென்றால், அவர்கள் தேவநீதியை அறியாமல், தங்கள் சுயநீதியை நிலைநிறுத்தத் தேடுகிறபடியால் தேவநீதிக்குக் கீழ்ப்படியாதிருக்கிறார்கள்."
இஸ்ரவேலர்களுக்கு நியாயப்பிரமாணத்தின்மீது வைராக்கியம் இருந்தது. அந்த வைராக்கியம் கர்த்தரிடத்தில் இல்லாதிருந்ததால் அவரால் அனுப்பப்பட்ட குமாரனை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. எனவே அவர்கள் கொண்ட வைராக்கியம் அறிவிற்கேற்ற வைராக்கியமாக இல்லை என்று பவுல் கூறியுள்ளார். அவர்களின் வைராக்கியம் அறிவிற்கேற்ற வைராக்கியமாக ஏன் இல்லையென்றால், அவர்கள் தேவநீதியினை அறியவில்லை; தேவநீதியின்படி நடக்கவில்லை. தேவநீதி, பிதாவினிடமிருந்து அனுப்பப்பட்ட வார்த்தையை விசுவாசிக்கும்படி கட்டளையிட்டது. தேவனிடத்தில் வைராக்கியம் கொண்டவர்கள், அனுப்பப்பட்ட வார்த்தையின்மீதும் வைராக்கியம் கொண்டவர்களாய் இருப்பார்கள். அனுப்பப்பட்ட அந்த வார்த்தையின்மீது பவுல் விசுவாசம் கொண்டவனாய் இருந்தான். அப்படி அனுப்பப்பட்ட அந்த வார்த்தையின்மீது அவன் வைத்த விசுவாசமே அவனை அறிவிற்கேற்ற விசுவாசம் கொண்டவனாய் வேறுபிரித்தது. தேவநீதியே ஒரு மனிதனை நீதிமானாக்கும். அப்போஸ்தலனாகிய பவுலுக்கு ஆவியில் வைராக்கியம் இருந்தது. எனவே அவன் நீதிமானாக்கப்பட்டான்.
அப். 18: 5-8-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மக்கெதோனியாவிலிருந்து சீலாவும், தீமோத்தேயும் வந்தபோது, பவுல் ஆவியில் வைராக்கியங்கொண்டு, இயேசுவே கிறிஸ்து என்று யூதருக்குத் திருஷ்டாந்தப்படுத்தினான்.
அவர்கள் எதிர்த்துநின்று தூஷித்தபோது, அவன் தன் வஸ்திரங்களை உதறி: உங்கள் இரத்தப்பழி உங்கள் தலையின்மேல் இருக்கும்; நான் சுத்தமாயிருக்கிறேன்; இதுமுதல் புறஜாதியாரிடத்திற்குப் போகிறேனென்று அவர்களுடனே சொல்லி,
அவ்விடத்தைவிட்டு, தேவனை வணங்குகிறவனாகிய யுஸ்து என்னும் பேருள்ள ஒருவனுடைய வீட்டிற்கு வந்தான்; அவன் வீடு ஜெப ஆலயத்திற்கு அடுத்ததாயிருந்தது.
ஜெபஆலயத்தலைவனாகிய கிறிஸ்பு என்பவன் தன் வீட்டார் அனைவரோடும் கர்த்தரிடத்தில் விசுவாசமுள்ளவனானான். கொரிந்தியரில் அநேகரும் சுவிசேஷத்தைக் கேட்டு, விசுவாசித்து, ஞானஸ்நானம் பெற்றார்கள்."
அநேகர் பவுலின் சுவிசேஷத்தினைக் கேட்டுக் கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியமுள்ளவர்களாக மாறினார்கள். பவுல் அனுப்பப்பட்ட வார்த்தைமீது வைராக்கியமுள்ளவனாயிருந்தான். ஆனால், யூதர்கள் நிறைவேறிய வார்த்தையான நியாயப்பிரமாணத்தினைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
ரோம. 8: 9-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"தேவனுடைய ஆவி உங்களில் வாசமாயிருந்தால், நீங்கள் மாம்சத்துக்குட்பட்டவர்களாயிராமல் ஆவிக்குட்பட்டவர்களாயிருப்பீர்கள். கிறிஸ்துவின் ஆவியில்லாதவன் அவருடையவனல்ல."
தேவனுடைய ஆவி உடையவர்கள் ஆவிக்குரியவர்கள். தேவனுடைய ஆவியில்லாதவர்கள் மாமிசத்திற்குட்பட்டவர்கள்; எனவே அவர்கள் ஆவியில் வைராக்கியம் கொண்டவர்களாய் இருக்க இயலாத நிலை சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. நித்திய ஜீவனுக்குரியவர்கள் ஆவியில் வைராக்கியம் கொண்டவர்கள். புறஜாதிகளின் கிருபை ஆவியில் ஆரம்பமாயிற்று. ஆவியில் ஆரம்பமானது மாமிசத்திற்குள் முடிவடைய வேண்டும் (கலா. 3: 3). புறஜாதிகளாய் இருந்து கிறிஸ்தவர்களாய் மாறியவர்கள் ஆவியின் சரீரத்திற்கொத்த சிந்தையை இழந்து மாமிச சிந்தைக்குரியவர்களாவதால், கிருபை புறஜாதிகளைவிட்டு எடுக்கப்படும் என்று வேதம் சாட்சி கொடுக்கின்றது.
1 கொரி. 4: 1-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இப்படியாக, எந்த மனுஷனும் எங்களைக் கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரரென்றும், தேவனுடைய இரகசியங்களின் உக்கிராணக்காரனென்றும் எண்ணிக்கொள்ளக்கடவன்."
"பவுல் தேவனுடைய இரகசியங்களின் உக்கிராணக்காரன்" என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. பவுல் தன்னகத்தே கொண்ட ஆவியில் அத்தகைய வைராக்கியம் இருந்தது. ஆவியில் வைராக்கியமாய் இருப்பவர்கள், இரகசியங்களுக்கு உக்கிராணக்காரர்களாவார்கள். ஆவியில் வைராக்கியம் கொண்டவர்கள், அறிவிக்கப்படும் இரகசியங்கள்மீது விசுவாசம் கொண்டவர்களாய்க் காணப்படுவார்கள். ஆவியில் வைராக்கியம் இல்லாதவர்களால், இரகசியங்களை அறிய இயலாது; இரகசியங்களை அறிந்துகொள்ளும்விதமாக அவர்களின் இருதயம் திறக்காதிருக்கக்கூடிய நிலை. இருதயம் திறக்கப்பட்டு இரகசியங்களை அறிந்தவர்கள் தேவ ஊழியர்கள் என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரன் அவரது இரகசியங்களுக்கு உக்கிராணக்காரனாவான். கர்த்தருடைய ஊழியக்காரன் எந்த வார்த்தையினைச் சாட்சியாக அறிவிக்கக் கர்த்தர் கட்டளையிடுகின்றாரோ, அந்த வார்த்தையினை சாட்சியாக அறிவிப்பான். அவ்வாறு அறிவிப்பதால் அவன் கர்த்தருடைய ஊழியக்காரன் என்று சாட்சியிடப்படுவான். புறஜாதிகளுக்குக் கிருபை கட்டளையிடப்பட்டதை சாட்சியாக அறிவிக்க அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் பிடிக்கப்பட்டான். பவுலோடு இணைந்தவர்களும் இவைகளையே சாட்சியாக அறிவித்தார்கள். அவர்கள் அனைவரும் இரகசியங்களின் உக்கிராணக்காரர்களாக இருந்தார்கள். அவர்கள் புறஜாதிகளுக்கு கிருபை கொடுக்கப்பட்டுள்ளது என்று அறிவித்தார்கள். இஸ்ரவேலர்களின் இருதயம் கடினப்பட்டதால் அவர்கள் தங்களின் கிருபையினை இழந்துவிட்டார்கள் என்றும் சாட்சியிட்டார்கள்.
கர்த்தர் சாட்சியிடும் இரகசியங்களை விசுவாசிக்க, இரண்டு தன்மைகொண்டவர்களாக இருக்கவேண்டும் என்று வேதம் கூறுகின்றது.
1. ஆவிக்குள்ளான வைராக்கியம் வேண்டும்,
2. கர்த்தரை அறிந்து விசுவாசிக்க வேண்டும்.
கட்டளையிட்டுள்ள இரகசியங்களை அறியவேண்டுமானால், கர்த்தருக்குள் வைராக்கியம் கொண்டவர்களாய் இருக்கவேண்டும். கர்த்தர் இன்னாரென்று அறிந்து அவரை விசுவாசித்து, அவரை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள், இரகசியத்தினை அறிந்துகொள்வார்கள். இரகசியத்தினை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் கர்த்தரை ஏற்றுக்கொள்வார்கள். அவர்கள் ஆவிக்குரியவர்கள் ஆவார்கள். அவர்கள் ஆவியில் வைராக்கியம் கொண்டவர்கள் ஆவார்கள்.
1 கொரி. 12: 3-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஆதலால், தேவனுடைய ஆவியினாலே பேசுகிற எவனும் இயேசுவைச் சபிக்கப்பட்டவனென்று சொல்லமாட்டானென்றும், பசுத்த ஆவியினாலேயன்றி இயேசுவைக் கர்த்தரென்று ஒருவனும் சொல்லக்கூடாதென்றும், உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறேன்."
கர்த்தர் கட்டளையிடும் அந்த நாளின் பிரமாண வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள் கர்த்தரை அறிந்துகொள்வார்கள்.
கர்த்தரிடத்தில் வைராக்கியமாய் இருப்பவர்கள் அவரது அந்த நாளின் பிரமாணத்தினை அறிந்துகொள்வார்கள். அதன்மீது வைராக்கியமாயும் இருப்பார்கள். பரிசுத்த ஆவி கர்த்தருடைய நாமத்தினை சாட்சியிடும். நாமம் அந்த நாளின் பிரமாணத்தைச் சாட்சியிடும்.
யேகோவா என்னும் நாமத்தின்மீது விசுவாசம் கொண்டுள்ள கிறிஸ்தவர்களை இன்றும் நம்மால் பார்க்கமுடியும். அவர்களிடத்திலும் கர்த்தருடைய நாமத்தில் வைராக்கியம் இருக்கின்றது; யேகோவா என்ற இந்த நாமத்தில் யூதர்களுக்கும் வைராக்கியம் இருக்கின்றது. ஆனால், இயேசுவைக் கர்த்தரென்று இன்னமும் அவர்களால் அறிக்கையிட முடியவில்லை. காரணம், அவர்களுடைய வைராக்கியம் மாமிசத்திற்குரியதாய் காணப்படுகின்றது. யேகோவாவின் பிரமாணம் இஸ்ரவேலர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பிரமாணம். அந்தப் பிரமாணத்தினை இயேசுகிறிஸ்து தனது மாமிச சரீரத்திலிருந்து நிறைவேற்றிவிட்டார். இன்று புறஜாதிகளுக்காக பிதாவிற்குக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ள நாமம் கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமமேயாகும். இங்கே வேறொரு நாமம் கிறிஸ்தவர்களுக்குள் கட்டளையிடப்படவில்லை. ஆனாலும், யேகோவாவிற்கு சாட்சியிடுபவர்கள் இதனை அறிய இயலாத நிலையில் காணப்படுகின்றார்கள்.
1 கொரி. 6: 11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"உங்களில் சிலர் இப்படிப்பட்டவர்களாயிருந்தீர்கள்; ஆயினும் கர்த்தராகிய இயேசுவின் நாமத்தினாலும், நமது தேவனுடைய ஆவியினாலும் கழுவப்பட்டீர்கள், பரிசுத்தமாக்கப்பட்டீர்கள், நீதிமான்களாக்கப்பட்டீர்கள்."
இரண்டுவிதமான சுத்திகரிப்புகளினால் நாம் கழுவப்பட வேண்டும் என்று இங்கே கூறப்பட்டுள்ளது.
1.கர்த்தராகிய இயேசுவின் நாமத்தினால் கழுவப்பட வேண்டும்.
கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்னும் நாமம் கட்டளையிடப்படாதிருந்தால், நாம் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதனைப் பெற்றுக்கொள்ள இயலாது. கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்னும் நாமம் பிதாவின் நாமமாய் கட்டளையிடப்படாவிட்டால், புறஜாதிகளாகிய நாம் பரலோக சுதந்தரத்தினைப் பெற்றுக்கொள்ள இயலாது. கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்னும் நாமத்தில் நாம் கழுவப்பட்டதினால், நாம் ஆத்துமா கொண்டவர்களாக மாறியுள்ளோம். கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்னும் நாமத்தினால் புறஜாதி என்ற ஜென்மசுபாவத்திலிருந்து கழுவப்பட்டு, கிறிஸ்தவர்கள் என்ற ஆவிக்குரிய உடன்படிக்கைக்கு உள்ளானவர்களானோம். இந்த ஆவிக்குரிய உடன்படிக்கையினால் நமக்குள் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதன் உருவாகியுள்ளான். பிதாவின் நாமமாய் உயர்த்தப்பட்டுள்ள இந்த நாமம் அல்லாதபடிக்கு நமக்குள் ஆவியின் சரீரம் பெற்றுக்கொள்ள வேறொரு நாமம் கட்டளையிடப்படவில்லை.
2.தேவனுடைய ஆவியினால் கழுவப்பட வேண்டும்.
இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமத்தில் விசுவாசம் வைத்ததின் மூலம் ஆத்துமா பெற்ற கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் சுத்திகரிப்பின்பொருட்டு இந்த ஆவியின் கழுவுதல் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. ஆத்துமா என்ற ஆவியின் சரீரம் பெற்றுக்கொள்ள கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்னும் நாமம் சுவிசேஷமாய் அறிவிக்க கட்டளையிடப்பட்டது. இந்த சுவிசேஷம் பொதுவான சுவிசேஷம் ஆகும். இந்த சுவிசேஷத்தில் விசுவாசம் வைத்து கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்னும் நாமத்தில் கழுவப்பட்டவர்கள், ஆத்துமா என்ற ஆவியின் சரீரத்தைப் பெற்றுக்கொள்கின்றார்கள். உள்ளான மனிதனான இந்த ஆத்துமாவைப் பெற்றிருப்பவர்கள், ஒரு சுத்திகரிப்பிற்குள் கடந்து வரவேண்டும். அது ஆவியில் கழுவப்படும் ஒரு சுத்திகரிப்பு ஆகும். இயேசுகிறிஸ்துவின் வலதுகரத்திலிருந்து அனுப்பப்படும் அந்த தூதன் ஒவ்வொரு சபைக்காலத்திலும் ஒரு பிரமாணத்தினைப் பெற்று வருகின்றான். ஏழு சபைக்காலங்களிலும் அப்படியாகப் பிரமாணம் கட்டளையிடப்பட்டது. சபைக்காலங்கள் நிறைவுபெற்றபின் கர்த்தரிடமிருந்து அனுப்பப்படும் 7 ஆவிகளும் கண்களாகச் சுற்றி செயல்பட வேண்டும் என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. இந்த 7 ஆவிகளும் உலகமெங்கும் சுவிசேஷத்தினை அறிவிக்க கட்டளை பெற்றுள்ளது. அவைகள் கர்த்தருடைய மந்தையின் ஆடுகளை ஒன்றுகூட்டும். அந்த 7 ஆவிகளும் 7 சரீரங்களை இயக்கக்கூடிய ஆவிகளாகும். அந்த 7 ஆவிகளுடைய சிந்தையும் ஒரே சிந்தையாக செயல்படும். அது பரிசுத்த ஆவியின் சிந்தையாக செயல்படும். அது அன்றைக்கென்று சாட்சியிட அனுப்பப்பட்டுள்ள வார்த்தையின் மீதான வைராக்கியத்தினைச் சாட்சியிடும் சிந்தையாகச் செயல்படும்.
ஆவிகளும் இரண்டு தன்மையினைக் கொண்டதாகச் செயல்படுவது சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. 1. பரிசுத்த ஆவி, 2. அசுத்த ஆவி - அசுத்த ஆவிகள் தள்ளப்பட்ட தூதர்களிடம் கிரியை செய்யும் ஆவியாகும். பரிசுத்த ஆவி சத்தியத்திற்கு சாட்சியிடும் ஆவியாகும். முதலாவது சபைக்காலத்தில் கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்னும் நாமத்தினை ஏற்றுக்கொண்டு விசுவாசிகளானவர்கள் கிறிஸ்தவர்களானார்கள். அது பவுல் மூலம் கட்டப்பட்ட சபையாகும். அதன்பின்னர் அந்த சபைக்குள்ளாக ஆவியின் மூலமாக ஒரு சுத்திகரிப்பு கட்டளையிடப்பட்டது. இந்த சுத்திகரிப்பையே பவுல், நீங்கள் எந்த ஞானஸ்நானம் பெற்றீர்கள்? என்று கேட்டார். அப்போது அவர்கள், நாங்கள் யோவான் கொடுத்த ஸ்நானம் பெற்றோம் என்றனர். யோவான், கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவை அறிந்தவராக இருந்தான்; இவர்தான் உலகத்தின் பாவத்தினைச் சுமந்து தீர்க்கின்ற தேவஆட்டுக்குட்டி என்று சாட்சியிட்டான். ஆனால் அப்போது இயேசுவின் நாமம் பிதாவின் நாமமாக உயர்த்தப்படவில்லை. பிதாவினிடத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்டவர் இவர் என்றும், ஆட்டுக்குட்டியானவர் இவர் என்றும், பலியிடுவதற்காக அனுப்பப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டி இவர் என்றும் யோவான்ஸ்நானன் சாட்சியிட்டான். சாட்சிக்குரிய ஆட்டுக்குட்டி பலியாவதற்கு முன்னரே யோவான்ஸ்நானன் பலியிடப்பட்டான். அந்த ஆட்டுக்குட்டி பலியிடப்பட்ட பின்னர், அதின் நாமம் பிதாவின் நாமமாக உயர்த்தப்பட்டது. யோவானுடைய பணிவிடை ஓட்டம் அதற்குமுன்னர் முடிந்துவிட்டபடியால், அவன் நாமத்தினைக் குறித்துச் சாட்சியிடவில்லை. எனவேதான், பவுல்: "நீங்கள் எந்த ஸ்நானம் பெற்றீர்கள்?" என்று கேட்கின்றதைப் பார்க்கின்றோம். அதற்கு அவர்கள்: "நாங்கள் யோவான் கொடுத்த ஸ்நானம் பெற்றோம்" என்றனர். யோவான் கொடுத்த ஸ்நானம், தனக்குப் பின்னதாக வருகின்றவரை விசுவாசிக்க வேண்டும் என்பதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட ஞானஸ்நானம் என்று கூறி, கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமத்தில் ஞானஸ்நானம் கொடுத்தான். இங்கே பிதாவின் நாமமாய் கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமம் உயர்த்தப்பட்டது சாட்சியிடப்பட்டது. இப்போது பவுல் மூலம் சாட்சியிடப்பட்ட இந்த சுவிசேஷத்தினை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் ஆவியினால் கழுவப்பட்டவர்களானார்கள். எனவே அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியினைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள்.
ஆவியில் கழுவப்பட வேண்டும் என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ள இந்த சுத்திகரிப்பானது அன்றைக்கென்று அனுப்பப்படும் வார்த்தையில் கழுவப்படும் சுத்திகரிப்பாகும்.
7 சபைக்காலங்களிலும் 7 தூதர்கள் அனுப்பப்பட்டார்கள்; அந்தத் தூதர்கள் மூலமாக ஜீவவார்த்தை பிரமாணமாய் அனுப்பப்பட்டது. அந்த வார்த்தையினை விசுவாசித்தவர்கள் ஆவியினால் கழுவப்பட்டார்கள். அந்த பிரமாணத்தினைச் சாட்சியிட்டவர்கள் அந்த சபைக்குரிய தூதர்களாவார்கள். அந்தத் தூதர்கள் மூலமாகக் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தையினை விசுவாசித்தவர்கள், பரிசுத்த ஆவியின் மூலமாகக் கழுவப்பட்டார்கள். அப்படிக் கழுவப்படாதவர்கள் தாங்கள் இணைந்துள்ள சபையில் கிரியை செய்த ஆவியினைப் பெற்றவர்களானார்கள். ஆசாரியர்கள் அன்று தங்களிடமிருந்த ஆவியினை யூதர்களுக்குள் ஊற்றினார்கள். எனவே அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியினால் உருவாகி வந்த இயேசுகிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. வார்த்தையாய் மாமிசத்தில் வந்தவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. காரணம், ஆசாரியர்கள் தாங்கள் பெற்ற ஆவியின் மூலமாக தங்கள் விசுவாசிகளை சுத்திகரிப்பு செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அது பாவத்தினைக் கழுவாத சுத்திகரிப்பாகவே இருந்தது. ஆவியில் கழுவப்படும் சுத்திகரிப்பானது அன்றைக்கென்று அனுப்பப்படும் வார்த்தைமீது வைக்கக்கூடிய வைராக்கியமாக சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது.
கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்னும் பிதாவின் நாமமே 7 சபைக்காலங்களிலும் ஆவியின் சரீரம் உருவாக அனுப்பப்பட்ட நாமமாகும். அந்த நாமத்தின்மூலம் ஜென்மசுபாவம் என்ற பாவம் கழுவப்பட்டு விசுவாசிகளானவர்கள் ஆத்துமா என்ற ஆவியின் சரீரத்தைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள். ஆவியின் சரீரம் பெற்றபின், சபைகளுக்கென்று அனுப்பப்பட்ட தூதனின் மூலம் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொண்டு தங்களின் ஆவியின் சரீரத்திலும் கழுவப்பட்டவர்களாய் நித்திய ஜீவனைச் சுதந்தரித்தார்கள். கழுவப்படாத கிறிஸ்தவர்கள் ஆக்கினைக்குரியவர்களாக தீர்க்கப்பட்டார்கள். சபைக்காலங்கள் நிறைவுபெற்ற பின்னர், ஆவியின் சுத்திகரிப்பினைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காக ஒரு நாமம் சாட்சியிடப்படும். அந்த நாமம் தேவனுடைய வார்த்தை என்றே சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. சுத்திகரிப்பிற்குக் காத்திருப்பவர்கள் சிட்சையினைச் சகிக்கின்றவர்களாய் இருக்கவேண்டும் என்றே வேதம் சாட்சி கொடுக்கின்றது.
எபி. 12: 7-11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"நீங்கள் சிட்சையைச் சகிக்கிறவர்களாயிருந்தால் தேவன் உங்களைப் புத்திரராக எண்ணி நடத்துகிறார்; தகப்பன் சிட்சியாத புத்திரனுண்டோ?
எல்லாருக்கும் கிடைக்கும் சிட்சை உங்களுக்குக் கிடையாதிருந்தால் நீங்கள் புத்திரராயிராமல் வேசிப்பிள்ளைகளாயிருப்பீர்களே.
அன்றியும், நம்முடைய சரீரத்தின் தகப்பன்மார்கள் நம்மைச் சிட்சிக்கும்போது, அவர்களுக்கு நாம் அஞ்சி நடந்திருக்க, நாம் பிழைக்கத்தக்கதாக ஆவிகளின் பிதாவுக்கு வெகு அதிகமாய் அடங்கி நடக்கவேண்டுமல்லவா?
அவர்கள் தங்களுக்கு நலமென்று தோன்றினபடி கொஞ்சக்காலம் சிட்சித்தார்கள்; இவரோ தம்முடைய பரிசுத்தத்துக்கு நாம் பங்குள்ளவர்களாகும்பொருட்டு நம்முடைய பிரயோஜனத்துக்காகவே நம்மைச் சிட்சிக்கிறார்.
எந்த சிட்சையும் தற்காலத்தில் சந்தோஷமாய்க் காணாமல் துக்கமாய்க் காணும்; ஆகிலும் பிற்காலத்தில் அதில் பழகினவர்களுக்கு அது நீதியாகிய சமாதான பலனைத் தரும்."
அவருடைய பரிசுத்தத்தில் நாம் பங்கடையும்பொருட்டு நம்முடைய பிரயோஜனத்திற்காகவே அவர் நம்மைச் சிட்சிக்கின்றார் என்று இங்கே சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. அவருடைய பரிசுத்தத்தில் பங்கடைவதற்கென்று ஒரு தகுதியினை அவர் அளவுகோலாய் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கின்றார். அந்தத் தகுதிக்குள்ளாக நாம் வந்தடையும் வரையிலும் அவர் நம்மைச் சிட்சிக்கின்றார்.
உபா. 8: 15-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"உன்னுடைய பின்நாட்களில் உனக்கு நன்மை செய்யும்பொருட்டு, உன்னைச் சிறுமைப்படுத்தி, உன்னைச் சோதித்து, கொள்ளிவாய்ச் சர்ப்பங்களும் தேள்களும், தண்ணீரில்லாத வறட்சியுமுள்ள பயங்கரமான பெரிய வனாந்தரவழியாய் உன்னை அழைத்துவந்தவரும், உனக்காகப் பாறையான கன்மலையிலிருந்து தண்ணீர் புறப்படப்பண்ணினவரும்,"
நாம் ஆக்கினைக்குள்ளாகாதபடிக்கு, நமக்கு நன்மை செய்யும்பொருட்டு, அவர் நம்மைச் சிட்சிக்கின்றார்.
அவரது நாமமாய் "வார்த்தை" சாட்சியிடப்பட்ட பின் அவர் முன்குறித்த ஜனத்திற்கு சிட்சையினைக் கொடுத்து, தமது அன்பை வெளிக்காட்டி, தம்மண்டை இணைக்கின்றார். அந்தச் சிட்சை அவருடைய ஜனத்திற்கு நன்மையைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காகவே அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கின்றது.
இப்போது நாம் கடைசி ஏற்பாட்டின் ஆரம்ப காலத்திற்குள்ளாக வந்திருக்கின்றோம். நாம் பெற்றிருக்கின்ற கிருபை என்ற ஆத்தும ஜனனம் புறஜாதிகளைவிட்டு மாமிசத்தின்படியான இஸ்ரவேலர்கள் வசமாய் திரும்பக்கூடிய காலமே இந்தக் கடைசி ஏற்பாட்டின் காலம் என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. கிருபையானது புறஜாதிகளிடமாய் திரும்பியதை அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் சாட்சியிட்டான். ஆனால் யூதர்கள் அதனை அப்போது ஏற்றுகொள்ளவில்லை. தீட்டுள்ள ஜனமாகிய புறஜாதிகளுக்கு மத்தியில் சுவிசேஷம் அறிவிக்கப்பட்டது. யூதர்கள் அதனை அங்கீகரிக்கவில்லை. நியாயப்பிரமாண அடையாளமான விருத்தசேதனம் யூதர்களுக்குள் இருந்தது. நியாயப்பிரமாணம் நிறைவடைந்ததால், நியாயப்பிரமாணத்தினைப் பின்பற்றத் தேவையில்லை என்று பவுல் சாட்சியிட்டான்; மோசேயினுடைய பிரமாணத்தினை மாற்றத்தக்கதான வேறொரு பிரமாணம் அப்போது கட்டளையிடப்பட்டது. அது கிருபைப் பிரமாணம் ஆகும். கிருபை பிரமாணம் ஆரம்பமாகி அது சபைப்பிரமாணமாய் சபைக்காலங்களில் சாட்சியிடப்பட்டது.
5-வது சபைக்காலத்தில் மிகப்பெரிய எழுப்புதல் உண்டானது. அதைப்போல ஒரு எழுப்புதல் அதற்கு முன்னரும், அதற்குப் பின்னரும் ஒருக்காலத்திலும் உண்டாகவில்லை. இன்றைக்கும் மார்ட்டின் லூதரை எதிர்த்து நின்ற ரோமன் கத்தோலிக்க சபை தனது சபையினை விட்டு வெளியே சென்ற மார்ட்டின் லூதர், சபைக்குத் துரோகி என்றே கூறுகின்றது. சபையினுடைய கோட்பாட்டினை மீறினவன் என்று கூறி, அன்று அவரையும், அவரைச் சார்ந்த அனைவரையும் துன்பப்படுத்தினார்கள். அவர் வியாதிப்பட்டபோது, "தாய்ச்சபையினை நிந்தித்ததினால்தான் இவருக்கு இப்படியான பாடு வந்தது" என்று கூறினர்.
அதுபோன்ற நிகழ்வுதான் கடைசி ஏற்பாட்டிலும் எழுப்புதலாக ஏற்படும். அது சபை விசுவாசிகளுக்கும் கர்த்தரது விசுவாசிகளுக்கும் ஏற்படக்கூடிய வார்த்தையின் யுத்தம். வேசி என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ள நிறைவேறிய பிரமாணத்தினைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் சபையானது மாமிசத்திற்கேற்றவிதமான வார்த்தைகளைப் பேசி, தன் கிரியைகளில் தன்னை உத்தமியாகவே வெளிப்படுத்துவாள். ஆனால் கட்டளையிடப்பட்டுள்ள சாட்சிகள் மூலம் சாட்சியிடும் வார்த்தையைப் பற்றிக்கொண்ட மணவாட்டியினைக் குறித்து, "என் புறாவோ, என் உத்தமியோ ஒருத்தி" என்று கர்த்தர் சாட்சியிடுவார். அந்த மணவாட்டியானவள் தன் கிரியைகள் மூலம் தனது உத்தமத்தினை வெளிப்படுத்துவாள்.
உபா. 9: 28-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"தேவரீர் இந்த ஜனங்களின் முரட்டாட்டத்தையும், இவர்கள் ஆகாமியத்தையும், இவர்கள் பாவத்தையும் பாராமல், உமது தாசராகிய ஆபிரகாம் ஈசாக்கு யாக்கோபு என்பவர்களை நினைத்தருளும்."
ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு என்ற தம்முடைய தாசர்களை நினைத்தருளி இஸ்ரவேலர்களைக் கர்த்தர் ஆசீர்வதித்தார். அந்த ஜனம் இன்னும் பூமியில் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஜனமாகவே இருக்கின்றது. இஸ்ரவேலர்களின் பின்பறிப்பின் காலம் வார்த்தை என்னும் நாமம் சாட்சியிடப்பட்டு, மகிமைப்பட்டபின் ஜீவனுடையதாய் இஸ்ரவேலருக்குள் மறுபடியும் ஆரம்பமாகும். நமக்குக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ள கிருபை முடியும் முன் ஆவிக்குள்ளான சுத்திகரிப்புக்குள் நம்மை வழிநடத்திட தேவ சமூகத்தில் நம்மை ஒப்புக்கொடுப்போம்.
கர்த்தர் பெரிய காரியங்களைச் செய்வார்.
ஆமென்! ஆமென்!! ஆமென்!!!