(Proclaimed Date: 13-04-2014)
Beloved in Christ, Praise be to the Lord, for the very great graces, which the Lord has given to us, to gather together in the presence of the Lord’s word again on this Sabbath day.
From the parables given in Matthew 13, if we see according to the verses 27 and 28:
“So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares?
He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up?”
The earth is the Lord’s and the fullness thereof. It is God who has made all these things. He chose one among the men whom He created on this earth in order to create within him the soul, namely, the inner man.
Adam was separated as the son of the Kingdom. He breathed within him the living breath. He became a living soul. His soul was formed with life. After that, the sons of Adam were set apart as the sons of the kingdom. The Lord formed Adam as pertaining to life. The seed planted within him was the word pertaining to eternal life. But there was planted a distorted word that was witnessed as tares. He who planted it was an enemy, the devil, and Satan named as the serpent. The seed planted by the Lord was the seed pertaining to life. It witnessed that “you should not eat this fruit”. But it was the serpent who made him desire after eating it.
Further, if you see this parable, we see the master saying to his servants to let the tares grow when they asked him if he wanted them to pluck the tares. Adam committed sin. Because of his committing sin, he incurred death. From him two generations started to form as Cain and Abel. Both Cain and Abel must be perfected in their position. Therefore, we see an order was given to let them both grow. An order was given to let them grow till the harvest.
At the time of harvest, the Master sets apart His things and takes them into His barn, the Kingdom of heaven. In the secret coming of the Lord, He sets apart His own flock of sheep and takes them. After having taken thus, there will be on this earth only the Christians who are condemned. It is witnessed about them that they are the sons of the wicked one. He can annihilate the descendants of Cain from this earth categorically in a single day. But it is not His plan. His Plan is to let it grow till the harvest time. After the harvest time, the tares will be burnt in fire.
Good seeds will be brought to the barn. He will burn the weeds. After that, the end of the world.
The Lord’s word came to the prophet Jonah. The word of the Lord that came to Jonah, “Go to Nineveh, great city and tell the people there, the words I say. I am going to destroy this city”. Further the Lord ordered that this must be preached as gospel in that city. We see that the Scripture has witnessed that the Lord does not do anything without foretelling it.
In Matthew 13: 41, 42 it is said,
“The Son of man shall send forth his angels, and they shall gather out of his kingdom all things that offend, and them which do iniquity;
And shall cast them into a furnace of fire: there shall be wailing and gnashing of teeth.”
The law, namely, ‘the Word’ is sowed to His people. At first the seed sown was a good seed. It was His word. After that, the Word namely the seed of the wicked one was planted within him. He was deceived and became a condemned one. Their works changed as that of Cain who was formed by the wicked one and became worthy to be condemned. They became weeds. They became trees that do not bear good fruit. He let them grow till the harvest. He made those with good seeds grow until the harvest. Such a kind of deed must occur in both sides. He sends His angels at the time of harvest. They will cast all the stumbling blocks in His Kingdom, that is, by what they stumbled and fell down, that stumbling or offense and he who offended and he who had fallen because of the offense, into the fire.
Before being judged and punished into the fire, the Lord announced it before through His servants. Reason, He is a righteous judge. People of the city of Nineveh had committed sins. They were seen doing iniquities before God. So the Lord sent His angel Jonah. Jonah was sent there as a witness of the Lord. But he did not go to the city of Nineveh. Rather, he went and boarded the ship going to Tarshish and went away from the presence of the Lord.
As the Lord had commanded, there was a tempest in the sea. Then, they who were in the ship began to seek their own gods. Further, they threw the things in the ship into the sea. There also there was no solution. They cast lots on the names of all the passengers in the ship. In the lot, the name of the prophet Jonah came out. So they asked him, “Who are you? What is your occupation? The lot has fallen in your name. There, he acknowledged his transgression. Were all the other passengers who sailed in the ship doing the work which the Lord had commanded to do? No. He did not command any order to them. They were like the grass which exist today and wither tomorrow. They were like the flowers which bloom in the morning and wither in the evening. They were belonging to this earth.
Tarshish ship is a trade ship. Mostly, only the traders sailed in this ship. Or for some other reason rich people must have been there. Tarshish is a place where there is gold. It was a fertile place.
There, within that ship was Jonah. But he was seen as one who was separated from other people. When he was asked, “Who are you?”
In Jonah 1 : 9 it is said thus:
“And he said unto them, I am an Hebrew; and I fear the LORD, the God of heaven, which hath made the sea and the dry land.”
He said, I am a Hebrew, that is an Israelite”. He added I fear the living Lord, the God of heaven, which hath made the sea and the dry land. That god fearing does not matter to them. The thought that they must be saved from the tumultuary sea was at the top in their mind. But the prophet Jonah was segregated from them. The passengers in the Tarshish ship also had fear of the Lord. Hence, they too offered a sacrifice to the Lord and took vows.
In Jonah 1 :16 it is said thus:
“Then the men feared the LORD exceedingly, and offered a sacrifice unto the LORD, and made vows.”
There occurred an astounding incident. They threw Jonah into the sea and immediately the sea became calm. So they feared the Lord and we see they offered a sacrifice to the Lord. They not only offered sacrifices to the Lord, but also made vows. As they had done this, would they inherit the Kingdom of heaven? The Word (the Bible) does not witness so.
Like the piety seen among the Hebrews, and like the fear of the Lord seen among the Hebrews, the non-Hebrew passengers on the ship of Tarshish were also pious. They too feared the Lord. They offered sacrifice to the Lord. They also took vows.
Jonah was one among the passengers who sailed in the Tarshish ship. As Jonah did not listen to the Word of the Lord the sea raged tumultuously there. If Jonah had not realized his mistake and been thrown into the sea, the ship would have sunk. All the passengers who sailed in that ship would have been dead. Because of the transgression of the one who had a soul all the natural men would have died. If these had happened, that would have been counted as justice in the presence of the Lord. In Noah’s time, because of deluge, including descendants of Adam, a lot of natural men died.
Humanity was formed as fleshy bodies on the earth. They were created on the sixth day. We read that in the first chapter of Genesis.
The Lord set apart a man named Adam from all the other men who were formed of dust. These mysteries are already announced. Without a fleshy body a soul is not formed. A soul is sent into the fleshy body in order to be sentenced. If there is no fleshy body, the soul will not be perfected. In order to attain perfection, a soul is sent into a fleshy body. It must be perfected in its deeds or works and so it is sent. It has been pre-determined that this one and this one will be born here. This is a predetermination pertaining to the people of the domain of Lordship. Because of Jonah, many people got into tribulation the other day. How much would they have cried? If someone who had a weak heart were there, he would have been in a duress of being dead.
Natural men are afraid of death. It is about physical death. Because, no spiritual body is ordered within them. But, we the Christians have spiritual bodies. Just think whether we are afraid of the death of fleshy body or we are afraid of the death of spiritual body. Jonah realized that he had done wrong and he thought “What is the use of me being in the fleshy body?” it does not matter even though this fleshy body is destroyed. He had accepted the mind to be thrown into the sea and let his body be sacrificed for his transgression.
At the consummation of the New Testament, the churches of the New Jerusalem picturized as Babylon are going to be destroyed. Reason, the churches will not regret for their transgression. They will not accept the Word. The Christians will be seen as disobeying the truth. Reason, the churches with in which they have fellowship will not accept the truth. They will stand against the Word of the domain of Lordship.
The deed pertaining to life given to Adam was not to eat the fruit of the forbidden tree. The truth given to him was, “in the day that you eat of it, you shall surely die.”
In Genesis 2: 17 it is said thus:
“But of the tree of the knowledge of good and evil, thou shalt not eat of it: for in the day that thou eatest thereof thou shalt surely die.”
In the day, “that you eat of it, you shall surely die”, was given to him as a command, as the Word, and as the truth. Jonah did not have the mind of Adam. He knew that he would die if he were thrown into the sea. But yet, he was not afraid of the death of his fleshy body. His mind was a spiritual mind. The scripture says, “to be spiritually minded is life. Adam knew that he would not die in his fleshy body if he ate that fruit. Reason, natural men were doing those forbidden works or deeds. This tree of knowledge of Good and Evil was not formed in Eden. It was taken from the earth and was planted. It was brought from the earth and planted. If it is so, the natural men who were on the earth had eaten that fruit. They did all the works which were forbidden. But their bodies did not incur death. As this carnal mind was seen in Adam, he ate that fruit, when Eve gave it to him.
The law given to Adam was not witnessed as a law pertaining to his physical body. It pertains to the soul. Jonah did not mind the command given to him carnally. But Adam minded it carnally.
In Genesis 3: 6 it is said thus:
“And when the woman saw that the tree was good for food, and that it was pleasant to the eyes, and a tree to be desired to make one wise, she took of the fruit thereof, and did eat, and gave also unto her husband with her; and he did eat.”
It is said that the fruit that was forbidden to Adam, was pleasant to the eyes and desirable to make one wise. This is witnessed as lust. The teachings of Babylon will be seen to make one wise. Hence, it is witnessed as a teaching of lust.
Cain did the work that was cursed. So he got into curse. Three kinds of generations were formed from Adam.
1. Cain – formed by the wicked one. That is, witnessed as condemned (to be punished)
2. Abel – righteous. But his seed did not prosper on the earth.
3. Seth – formed in the nature of Abel.
One thing that was not seen in Cain was seen in Seth. We see it in Genesis 4:26.
In Genesis 4: 26 it is said thus:
“And to Seth, to him also there was born a son; and he called his name Enos: then began men to call upon the name of the LORD.”
Cain did not know the name of the Lord. But Seth knew the name of the Lord and called on the name of the Lord. Cain was formed by the wicked one. He was meant for punishment. Seth was a righteous one. Seth was separated from Cain. Reason, what Cain did not know was known to Seth. That is, Seth had known what Cain did not know. That was the Lord’s name. The Scripture witnesses that the name itself is the truth. Seth knew the truth. Cain did not accept the truth. The Lord’s name was one that was not acceptable to Cain. Seth worshipped by calling on the name of the Lord. To Cain, the Lord’s name was hidden. As he had gone through the forbidden path, the Lord’s name was hidden to him. He did not call on the name of the Lord. But Seth called on the name of the Lord. They, who are meant for eternal life believe the Lord’s name. They who are meant for punishment do not accept the Lord’s name. Seth, the one who is worthy of life, accepted the name of the Lord. Cain was the one who did not accept the name of the Lord.
The seed of Cain has been living in all the times. When Jesus Christ was revealed in flesh, the descendants of Cain were living. The epistles bear witness to it.
In Jude 11 it is said thus:
“Woe unto them! for they have gone in the way of Cain, and ran greedily after the error of Balaam for reward, and perished in the gainsaying of Core.”
Seth called on the name of the Lord, and so he got the grace to receive eternal life. Only they who call on the name of the Lord are meant for eternal life. They who do not call on the name of the Lord will be judged into condemnation. As Seth called on the name of the Lord, Abraham also called on the name of the Lord. We read the same in Genesis 13:4.
In Genesis 13: 4 it is said thus:
“Unto the place of the altar, which he had made there at the first: and there Abram called on the name of the LORD.”
The name of the Lord revealed to Seth was “LORD GOD”. The name of the Lord revealed to Abraham was “ALMIGHTY GOD”. They, who accept the name, were meant for eternal life and they who do not accept the name were judged as meant for condemnation or punishment. Abraham called on the name of the Lord. Likewise, Isaac also called on the name of the Lord.
In Genesis 26: 25 it is said thus:
“And he builded an altar there, and called upon the name of the LORD, and pitched his tent there: and there Isaac's servants digged a well.”
Isaac called on the name of the Lord which Abraham had called on. The name of the Lord which was ordered to Isaac was “Almighty God”. It was declared to Isaac that this was the Lord’s name. He accepted it. Abraham accepted the Lord’s name. He accepted the Lord’s Word. He accepted the angels.
Next, Jacob is also witnessed that he had accepted the Lord’s name.
In Genesis 32: 29 it is said thus:
“And Jacob asked him, and said, Tell me, I pray thee, thy name. And he said, Wherefore is it that thou dost ask after my name? And he blessed him there.”
Here, Jacob is seen in a state of knowing the Lord’s name. Abraham called on the name of the Lord, Isaac called on the name of the Lord. But Jacob received the name of the Lord by struggle. “Almighty God” was the Lord’s name revealed to Jacob. Descendants of Jacob were the Israelites. “Jehovah” is the name commanded to the Israelites.
Abraham called on the name of the Lord. Abraham had known what was the Lord’s name. Isaac called on the name of the Lord. Isaac too had known what was the Lord’s name. Jacob struggled and knew the name of the Lord. He also knew what the name of the Lord was. The Lord’s name commanded to these people was not declared to Adam. It was not declared to Abel. It was not declared to Ishmael. It was not declared to the children of Katurah. Here the generations of Abraham are witnessed as two categories.
1. Ishmael
2. Isaac
Isaac had known the name of the Lord. Ishmael did not know what the name of the Lord was. He who did not accept the name of the Lord was Esau. He who accepted the name of the Lord was Jacob. By struggling, he received the name of the Lord.
Blessings of this world in the flesh and blessings of the next world were given to Isaac who had known the name of the Lord. But to Ishmael only blessing in the flesh was given to him. The Lord’s name was not declared to Ishmael. Esau did not accept the name of the Lord which Isaac had accepted. The mount Esau is said to be the habitation of the dragon. He said, “I loved one and I hated another (Mala 1:2,3) Jacob called on the name of the Lord. We read in Exodus 6:3. According to his choosing, grace was commanded to him.
In Exodus 6: 3 it is said thus:
“And I appeared unto Abraham, unto Isaac, and unto Jacob, by the name of God Almighty, but by my name JEHOVAH was I not known to them.”
The name which Abraham Isaac and Jacob had called on was the name called “Almighty God”. When the Israelites were calling on the name “Almighty God”, through Moses a new name was ordered. That name is called Jehovah. This name was not announced before.
In Exodus 34: 5 it is said thus:
“And the LORD descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the LORD.”
Here, we see that the name of the Lord is witnessed from the cloud. Then Moses was within that cloud. We see in the times of all testaments, the Lord reveals Himself within the cloud. The cloud is a place of secret. Abraham saw the Lord. He revealed Himself to Isaac. He was revealed in a vision to Jacob. The Bible witnesses that the Lord spoke to Moses face to face. But we see that He revealed Himself among other people from within the cloud. The cloud descended on mount Sinai. He witnessed from within the cloud. The Scriptures says the people who were at the foot of the mountain were fearful when He descended from within the cloud. But after that, descending of the cloud and they forgot Moses who had got into the cloud. They forgot the sound that had come from the cloud. They forgot the sound of the thunder that came out. Something had happened to Moses who had led them so far “We do not know which God had led us”. So they formed calf as god. They called it “Lord”.
When the name Jehovah was announced, He revealed Himself within the cloud. A cloud – within that cloud the Lord, nearby the cloud was Moses. These are thus witnessed. When an aero plane goes into a cloud, we cannot see that aero plane with our eyes. We cannot see it within the clouds. When Moses was within that cloud, only the cloud was seen to the Israelites who were standing out. They could not see the Lord who was within the cloud. Moses gave witness to that name that was revealed within the cloud. The Lord did not give witness before all the people of Israel that His name was Jehovah. More than six lakhs of men and their families were brought out from Egypt. He did not call every one of them individually and did not tell His name as Jehovah. Only to Moses the Lord revealed His name.
Moses bore witness about the Lord who was revealed in the cloud and about His name. Till then, Moses had known that the Name of the Lord was “Almighty God”. When He gave His vision in the midst of the bush, the Lord revealed His name to Moses as “Jehovah”. As soon as the name was announced to Moses, the faith put on the Lord’s name performed many wonders and miracles in the country of Egypt.
In Exodus 20:24 it is said thus:
“An altar of earth thou shalt make unto me, and shalt sacrifice thereon thy burnt offerings, and thy peace offerings, thy sheep, and thine oxen: in all places where I record my name I will come unto thee, and I will bless thee.”
We see that the Lord has witnessed that He would come and bless in all places where He records His name.
The place where He records His name - means a place where His name is witnessed, and that is the place.
In Deute. 12: 5 to 7 it is said thus:
“But unto the place which the LORD your God shall choose out of all your tribes to put his name there, even unto his habitation shall ye seek, and thither thou shalt come:
And thither ye shall bring your burnt offerings, and your sacrifices, and your tithes, and heave offerings of your hand, and your vows, and your freewill offerings, and the firstlings of your herds and of your flocks:
And there ye shall eat before the LORD your God, and ye shall rejoice in all that ye put your hand unto, ye and your households, wherein the LORD thy God hath blessed thee.”
It has been ordered that one should offer sacrifice only in that place where He records His name. In the Old Testament times, Jerusalem temple was the chosen place to record His name. within that chosen place to put His name, only the Hebrews were allowed in. the Gentiles were not allowed. In the land of Canaan, there were non- Israelites along with the Israelites. The Scripture gives a witness about a phenomenon of people who had settled there by saying, “We are wearing old chappals, wearing old clothes, carrying old bread leaves and have travelled a long distance”.
In 2 Samuel 7: 13 it is said thus:
“He shall build an house for my name, and I will stablish the throne of his kingdom for ever.”
We see the Lord has said to David about Solomon. “He shall build a house for my name”. He built a temple for the name of the Lord, namely “Jehovah”. There was the Ark of covenant in that temple. There His name was proclaimed. That temple was dedicated as a place, where His name was recorded. The chosen place for such a proclamation was the Jerusalem temple. Then, they who took hold of the laws of temple were meant for life. Like those people who were in the Tarshish ship, there were many outside that temple. They were not allowed in. Only the Israelites were allowed within it. A law was given to them. The Gentiles were praying from the outer court. The Gentiles also received the blessings of Godhead for their petitions they had put in the presence of the Lord. But the blessing meant for life, that is the good things meant for the spiritual body was given only to the Israelites.
Only the priest was allowed in the holy place. Only the High Priest can enter into the Most Holy place. His name was allowed to be recorded only in that temple of Jerusalem. That name was the name revealed from within the cloud by Moses. After that, New Testament. That was made by Jesus Christ. Even now His name must be recorded. We see the Father witnessing from within the cloud about the Son who had the name “Jesus Christ”.
In Matthew 17:5 it is said thus:
“While he yet spake, behold, a bright cloud overshadowed them: and behold a voice out of the cloud, which said, This is my beloved Son, in whom I am well pleased; hear ye him.”
A voice came from out of the cloud, “This is my beloved Son, in whom I am well pleased, Hear Him,” and witnessed. When this voice came out, His chosen disciples John, Peter and James were with Him. Then Moses and Elijah were seen there. The name “Jehovah” was announced to Moses. Then he was within the cloud. Now when it is witnessed about Jesus Christ, Moses is within that cloud. Here along with Moses, Elijah was also seen within the cloud. A Word was witnessed within the cloud. It witnessed “This is my beloved Son”. We see in the Scripture; it is witnessed that he who trusts in this name shall live, even though he may die.
Within the cloud, the name of the Son was witnessed. That is the name “Lord Jesus Christ”. Only this name was later exalted above all the names of the Father. When the name “Jehovah” was witnessed, Moses announced that name to the Israelites. Jesus ordered to His disciples not to declare these before Christ was glorified. The cloud came before the eyes of the disciples. They saw Moses and Elijah with Christ within that cloud. Peter, James and His beloved disciple John were there. When the name was announced, Moses and Elijah who were in the cloud, had known the name of the Lord. Among the disciples, the chosen ones, Peter, James and John knew it. After Jesus Christ was glorified, all the apostles witnessed about His name. After that, through the gospel given during the times of the churches, We too have got the grace to know His name. Cloud is a factor that hides. The witness that was borne in that cloud was one that was not declared in front of all. The apostles preached the name of the Lord as gospel. Then they, who believed in the name of the Lord, became His children. They had known that the name of Christ was the name of the Father. They who knew the name received the grace that could know Moses, Elijah and their God. Similarly, in each time of the churches, the angles or ambassadors of the churches got into the cloud and announced the witness. They had known Moses and Elijah. They received the laws from the right hand of Jesus and witnessed on this earth.
The seven angels of the churches were sent at different times from the right hand of Christ. They had got the understanding of knowing what the name of the Lord is. They who had fellowship with them received the Holy Spirit.
They, who have known the Lord, know what the name of the Lord is. They, who have known the Lord, will know Moses and Elijah, who witnessed about the name of the Lord. They will know the angels sent during the times of seven churches. We may think like this. Don’t the Christians know in all the times of the churches who Moses is? Don’t they know Moses was taken out from the ark of bulrushes? Don’t they know it was Moses who brought the law? They may think thus. They can know only about Moses and Elijah and the events that had taken place through them in flesh. All the natural men can know the events that took place in flesh. But we must know one thing which is above that.
Only in the place where the Lord’s name is known the sacrifice was allowed to be offered. The Lord has witnessed that He will bless us only from the place where His name is recorded. Further, it was commanded to eat in a place which is chosen for His name to be known. In the both Testaments, the place, where that Lord puts His name, is the chosen place. In the times of the seventh church, the seventh church of Laodicea was allowed where the name was put. It was a church that made the name of the Lord for itself in that era. They who were meant for life had fellowship with the church. Grace was given to them to know what the name was. They had known about Moses and Elijah which other churches had not known. They were blessed with the grace to know the name of the Lord.
Similarly, after the completion of the seven churches, an assembly has been witnessed as a place which will record His name and as a place where the Lord puts His name.
In Revelation 1: 7 it is said thus:
“Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen.”
As He came in the times of Old Testament with the clouds, now in the beginning of the New Testament, He came within the clouds and witnessed. In the Old Testament too, He came in a cloud and declared His name. Likewise, it is witnessed here, after the completion of the times of the churches He will come with the clouds. After the New Testament is completed, another Testament will begin. That is witnessed as the Last Testament.
A cloud will rise in the Last Testament. It will witness the Lord’s name. when the name is declared, a cloud would come out. It will reveal the hidden mystery. The Lord’s name has been witnessed within the cloud, in the time of each testament. He witnessed to Moses that “He was Jehovah”. He did not call Dathan, Abiram and Korah and did not tell them “I am Jehovah”, and I myself revealed myself to Moses”. Only Moses himself went into the cloud. Only through Moses, the name was witnessed. Only to Moses He announced the Laws. They, who did according to the law of Moses, became meant for life. They received the grace in order to receive the eternal life.
The Word and the Name are hidden within the cloud. When it was announced from within the cloud, they who received it became those who had got the grace. They, who believed the witness that was witnessed within the cloud, knew the Word and that Name.
In the Last Testament also the Word and the Name will be witnessed from within the cloud. Moses and Elijah will be there in that witness.
In Revelation 11: 12 it is said thus:
“And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them.”
They who witnessed standing as olive trees, will climb the cloud and go to heaven. Such an event will happen. Their enemies will see it. It is said so. This has a spiritual meaning.
In Revelation 10: 1 it is said thus:
“And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire:”
It is said, “He was clothed with a cloud”. Getting into that cloud the mighty angel will bear witness to His name “Word”. John has witnessed that he saw the angel within the cloud. That angel will bear witness about the name and about the hidden mysteries of God.
In Revelation 19: 8, 9 it is said thus:
“And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints.
And he saith unto me, Write, Blessed are they which are called unto the marriage supper of the Lamb. And he saith unto me, These are the true sayings of God.”
That righteousness mentioned here is witnessed as the fine linen. This righteousness is known as faith.
The spouse of the Lamb has got a grace to inherit the eternal life. She is the bride who will inherit the kingdom of heaven. The bride will know the name of the Lord, which will be announced from within the cloud. That name will be announced by angel from within the cloud. It will be received secretly from the cloud and will witness that it will be known to all. That gospel will be preached in a way that all can see.
Within the hidden cloud, Moses and Elijah were with the Lord. Then His name was announced from within the cloud. There the law was announced. After that, in each time of the churches, the law was announced by the angel of the church. They witnessed it. The servants, who received it, preached it as a gospel. They, who received the gospel had got the grace and were meant for eternal life to enter into rest. They who have the nature of Cain will not know the name. They will not accept the law. This kind of situation is witnessed in the times of all the churches. Cain did not accept that he was formed by the wicked. The descendants of Cain are also witnessed that they were also in the same nature.
Jesus Christ said to the Jews who were surrounding Him, “You were all formed by the devil who is your father”. But they said, “We are the children of Abraham. We are not slaves to anyone”. They did not accept His witness that they were formed by the devil. In the times of the church the same situation is seen. Those who accepted the law, according to the testimony of the angel of that church, became those who accepted the name of the Lord. They who had accepted the name of the Lord, received the grace pertaining to eternal life. They, who did not receive the name of the Lord, became condemned.
Similarly, in the time of the Last Testament “Word” will be witnessed as the name. The apostles took the name to the Israelites. Likewise, the lamps in the candlestick will witness about the name among the Christians who are like the lost sheep. The sheep of the flock on the right side will accept the name. They are witnessed as the bride of the Lamb.
The bride of the Lamb is predestined. She will accept the Word sent through the lamps. They who accept the Word sent through the lamps will accept Elijah. They will accept Moses. They will accept the name witnessed by Moses and Elijah. They will know the name of the Lord. They, who know the name of the Lord, will accept all the mysteries revealed from within the cloud.
Accordingly, by choosing, they who knew the Lord will know what the name of the Lord is. They, who knew the Lord’s name, will know the seven lamps which will be witnessed.
In Revelation 19: 12,13 it is said thus:
“His eyes were as a flame of fire, and on his head were many crowns; and he had a name written, that no man knew, but he himself.
And he was clothed with a vesture dipped in blood: and his name is called The Word of God.”
Here, it is witnessed there were many crowns on His head. Head is only one. But the crowns are many. Head is Christ. But it is said that there are many crowns. Crowns must be worn one after another.
The first crown is witnessed as the name “Lord God”. Each crown that is worn, after that has been witnessed as His name. Crown means “Glory”. Glory is His name.
The Crown mentioned secondly is the name “Almighty God”. This Crown was worn for Abraham, Isaac and Jacob.
After that, the crown that was worn was the name “Jehovah”. Moses witnessed for this crown which the Lord had worn. Moses witnessed for this crown which the Lord had worn. Moses had known the previous crowns which the Lord had known.
After that, the name “Lord Jesus Christ” is the name which was witnessed when Jesus was with Moses and Elijah within the cloud. Moses and Elijah had got grace in order to know His name within the cloud. The bride of the Lamb has got more privilege than they who are witnesses. Reason, she has got grace to know about the crowns that are worn to Him while she is living in flesh. Abraham has been witnessed as having known all these. Even today, Abraham sees those happenings and rejoices. He is also seeking a light namely, “the Word” which is going to rise up on this earth. That light came out as Christ. It will be witnessed later that that light is His Word.
Isaac is one of the living patriarchs. Jacob struggled and brought the heritage to his people. He is also one of our patriarchs. Abraham is the father of covenant. Therefore, he is witnessed for us the father of faith. The Lord has witnessed about Himself as the “God of Abraham, Isaac and Jacob”. Moses and Elijah have got grace to see in the presence of the Lord always. They are witnessed as one among 24 elders. Just like the name, the law is also witnessed as a crown. Reason, the name itself is announced as “the Law”.
The Law of Moses is a crown. After the crown namely “the Law”, the crown namely “the church Law” is worn. After Christ was glorified in 53 A.D the church time began. The time before the church time and the time Jesus was glorified is witnessed as the time of confluence. After He was glorified, the Holy Spirit was sent in His name. After He was glorified, in the times of 7 churches the laws were announced through the 7 angels as the laws of the churches. They who were meant for eternal life accepted it. Cain’s descendants did not accept it. After the completion of the church time, we have come into the time of the Last Testament. After this, grace will be taken out of the Gentiles.
The predestinated people had known about the occurrences of the church time. Until the times of the six churches were completed, nothing was announced about the times of the churches. When the name “Almighty God” was announced to Abraham, Isaac and Jacob, the name “Jehovah” was unknown to them. Only through Moses the name Jehovah was witnessed. In the same situation, in the times of six churches, nothing was announced about the times of the churches. In the time of Seventh church, it was announced about the times of six churches. The fleshy body that witnessed it was Brother William Branham. Do all the Christians know his witness? Only they who had got grace in the eyes of the Lord, had known it. Abraham called on the name of the Lord namely “Almighty God”. Isaac also called on the same name. To Jacob also the same name was witnessed. After that, the name Jehovah was witnessed through Moses. After that Elijah witnessed to that name. In the time of the Old Testament, we see about the witness given by Moses and Elijah. After that, they came in the time of the New Testament and witnessed. Likewise, in the time of the Last Testament they must come and witness. Moses and Elijah who were seen with Jesus Christ within the cloud, were not revealed in the fleshy body. But in the Last Testament they must come through a fleshy body and witness. Another name which had not been announced before will be announced by them. That name is witnessed as “The Word of God”.
In Isaiah 52: 6 it is said thus:
“Therefore my people shall know my name: therefore they shall know in that day that I am he that doth speak: behold, it is I.”
The prophecy of Isaiah, “My people shall know my name”, is announced as His people has got grace to know His name. At the fullness of the times of the churches, they who know the name witnessed by the angels will receive the eternal life. They are witnessed as the bride of the Lamb. They have got the grace to take part in the reign of the millennium of Christ with Him on this earth.
In Joel 2: 32 it is said thus:
“And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the LORD shall be delivered: for in mount Zion and in Jerusalem shall be deliverance, as the LORD hath said, and in the remnant whom the LORD shall call.”
The Scripture witnesses that whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered. One who knows the name of the Lord belongs to eternal life. They who do not accept the name will be punished into condemnation. Word came in flesh the other day and was glorified. After that, only His name was exalted above all the names of the Father. After that, His name must be exalted as “the Word of God” above all the names of the Father. Moses and Elijah will witness the new name which will be announced.
As the prophet Joel has said, “whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered”. When Joel prophesied this, the name of the Lord was “Jehovah”. That is Old Testament. When Jesus Christ was revealed in flesh, the Israelites believed the name “Jehovah”. They believed that whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered. They were calling on the name “Jehovah”, which was the name of the Lord. There a new crown was worn in the name “Lord Jesus Christ”. Without knowing it, the Jews did not accept the name and were punished. Grace came to the Gentiles. This is New Testament.
In Revelation 19: 12 it is said thus
“His eyes were as a flame of fire, and on his head were many crowns; and he had a name written, that no man knew, but he himself.”
As mentioned here, in one of the crowns on His head, there is said a name which is not known to anyone else except He Himself. Reason, this name was not announced or said to anyone on this earth except He Himself. That name is within the cloud. That name is a holy name which is not mentioned among them who have fleshy body. Other names of the Lord will be proclaimed on this earth. He who has worn the crown within the cloud is the Lamb. Many crowns are worn on His head. Only at the time of His crowning, what name belongs to that crown will be revealed. The name “Jesus” was revealed. It was only when Jesus Christ appeared in the flesh, that the name Jesus was revealed. They who witnessed to that name were the apostles. That name has given grace to us the Gentiles. After this, in the time of the Last Testament, the name of the crown which will be worn to the Lord is witnessed as “the Word of God”.
In Revelation 19: 13 it is said thus:
“And he was clothed with a vesture dipped in blood: and his name is called The Word of God.”
That the name of the Lord is “the Word of God”, is a name ordered to Him for this time of the Last Testament. This is the crown He has worn for this time of the Last Testament. Only this name is the name which will be revealed from within the cloud. This is witnessed as a name that will reveal the mysteries. Let us pay heed to that Word of witness. The Lord will lead us into eternal life.
Amen! Amen!! Amen!!!
(அறிவிக்கப்பட்ட நாள்: 13.04.14)
கிறிஸ்துவுக்குள் அருமையானவர்களே, மீண்டுமாக இந்த ஓய்வுநாளில் கர்த்தருடைய வார்த்தையினை முன்னிட்டு நாம் ஒன்றுகூட கர்த்தர் நமக்குக் கொடுத்திருக்கின்ற மகா உன்னத கிருபைகளுக்குக் கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம் உண்டாவதாக!
மத். 13-ல் கொடுக்கப்பட்ட உவமைகளிலிருந்து 27, 28ம் வசனங்களின்படி நாம் பார்த்தோமானால்,
"வீட்டெஜமானுடைய வேலைக்காரர் அவனிடத்தில் வந்து: ஆண்டவனே, நீர் உமது நிலத்தில் நல்ல விதையை விதைத்தீர் அல்லவா? பின்னை அதில் களைகள் எப்படி உண்டானது என்றார்கள்.
அதற்கு அவன்: சத்துரு அதைச் செய்தான் என்றான். அப்பொழுது வேலைக்காரர்: நாங்கள் போய் அவைகளைப் பிடுங்கிப்போட உமக்குச் சித்தமா? என்று கேட்டார்கள்."
இந்தப் பூமியும் அதின் நிறைவும் கர்த்தருடையது. இவை எல்லாவற்றையும் உருவாக்கியது தேவன். இந்தப் பூமியில் தான் சிருஷ்டித்த மனிதனுக்குள் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதனைப் பெற்றுக்கொள்ள ஒருவனைத் தெரிந்தெடுத்தார்.
ஆதாம் ராஜ்யத்தின் புத்திரனாக வேறுபிரிக்கப்பட்டான். அவனுக்குள் ஜீவ சுவாசத்தை ஊதினார்; அவன் ஜீவாத்துமாவானான். அவனது ஆத்துமா ஜீவன் கொண்டதாகவே உருவாக்கப்பட்டது. அதன்பின்னர் ஆதாமின் புத்திரர் ராஜ்யத்தின் புத்திரர்களாக வேறுபிரிக்கப்பட்டார்கள். கர்த்தர் ஜீவனுக்குரியவனாக ஆதாமை உருவாக்கினார். அவனுக்குள் விதைக்கப்பட்ட விதையானது நித்திய ஜீவனுக்குரிய வார்த்தையாக இருந்தது. ஆனால் அங்கே களை என சாட்சியிடப்பட்டுள்ள மாறுபாடான வார்த்தை விதைக்கப்பட்டது. அதனை விதைத்தவன் சத்துரு, பிசாசு, சாத்தான் என்று சொல்லப்பட்டுள்ள சர்ப்பம். கர்த்தர் விதைத்த அந்த விதை ஜீவனுக்குரியதாக இருந்தது, அது இந்தக் கனியினை நீ புசிக்காதே என்று சாட்சியிட்டது. ஆனால், அவனை புசிக்கும்படியாய் இச்சிக்கச் செய்தவன் சர்ப்பம்.
மேலும் இந்த உவமையில் நாம் பார்த்தோமானால், அவரது ஊழியர்கள் வந்து, இந்தக் களையினைப் பிடுங்கிப் போட உமக்குச் சித்தமா என்று கேட்டபோது, அவைகளையும் வளரவிடும்படியாய் எஜமான் கூறுவதைக் காணலாம். ஆதாம் பாவம் செய்தான். ஆதாம் செய்த பாவத்தினால், அவன் மரணத்திற்குள்ளானான். அவனிடத்திலிருந்து காயீன், ஆபேல் என்ற இரண்டு சந்ததிகள் உருவாக ஆரம்பிக்கின்றது. காயீனும் ஆபேலும் தங்கள் நிலையில் பூரணப்படவேண்டும். எனவே அறுப்பு மட்டும் வளரவிடுங்கள் என்று கட்டளை பிறந்ததைக் காண்கின்றோம். பொல்லாங்கனுடைய புத்திரர்களும் தங்களது கிரியைகளில் பூரணப்பட வேண்டும். வார்த்தையின் பிள்ளைகளும் தங்களின் கிரியைகளில் பூரணப்படவேண்டும். எனவே இரண்டையும் வளரவிடும்படியாய் கட்டளையிடப்பட்டது. அறுப்புக்காலம் மட்டும் அவைகளை வளரவிடும்படியாய் கட்டளை கொடுக்கப்பட்டது.
அறுப்புக் காலத்தில் தன்னுடையவைகளை வேறுபிரித்து தன்னுடைய களஞ்சியமான பரலோக ராஜ்யத்திற்குள்ளாகக் கொண்டுசெல்கின்றார். கர்த்தரது இரகசிய வருகையின்போது அவர் தன்னுடைய மந்தையின் ஆடுகளை மாத்திரம் வேறுபிரித்து எடுத்துக்கொள்கின்றார். அப்படி எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட பின்னர் ஆக்கினைக்குரிய கிறிஸ்தவர்கள் மாத்திரமே இந்தப் பூமியில் இருப்பார்கள். அவர்களைக் குறித்து பொல்லாங்கனுடைய புத்திரர்கள் என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. காயீனுடைய சந்ததியாரை இந்தப் பூமியை விட்டு முழுமையாய் அவரால் ஒரேநாளில் அழிக்க இயலும். ஆனால் அது அவரது திட்டம் அல்ல. அறுப்புக்கால மட்டும் வளர வேண்டும் என்பதே அவரது திட்டம். அறுப்புக்காலத்திற்குப் பின்னர் களைகள் யாவும் தீக்கிரையாக்கப்படும்.
நல்ல விதைகள் களஞ்சியத்திற்குக் கொண்டுபோகப்படும். களைகளையோ அவர் சுட்டெரிக்கப் போகின்றார். அதன் பின்னர் உலகத்தின் முடிவு.
யோனா தீர்க்கதரிசிக்கு கர்த்தருடைய வார்த்தை உண்டானது. யோனாவிடம் உண்டான வார்த்தை: "நீ நினிவே பட்டணத்திற்குப் போ, அங்கே உள்ள ஜனத்திற்கு நான் கூறும் வார்த்தைகளை அறிவி; இந்தப் பட்டணத்தினை நான் அழிக்கப் போகின்றேன்" என்பதாகும். மேலும் அதனை அந்தப் பட்டணத்தில் சுவிசேஷமாய் அறிவிக்கவும் கட்டளையிட்டார். கர்த்தர் எந்தவொரு காரியத்தினையும் முன் அறிவியாமல் செய்வதில்லை என்று வேதம் சாட்சியிட்டுள்ளதைக் காணலாம்.
மத். 13: 41, 42-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மனுஷகுமாரன் தம்முடைய தூதர்களை அனுப்புவார்; அவர்கள் அவருடைய ராஜ்யத்தில் இருக்கிற சகல இடறல்களையும் அக்கிரமஞ் செய்கிறவர்களையும் சேர்த்து,
அவர்களை அக்கினிச் சூளையிலே போடுவார்கள்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் உண்டாயிருக்கும்."
அவருடைய ஜனத்தாருக்கு வார்த்தை என்ற பிரமாணம் விதைக்கப்படுகின்றது. முதலாவது விதைக்கப்பட்ட விதை நல்ல விதையாகவே இருந்தது. அது அவரது வார்த்தையாக இருந்தது. அதன் பின்னர் பொல்லாங்கனுடைய வித்தாகிய வார்த்தை அவனுக்குள் விதைக்கப்பட்டது. அவன் வஞ்சிக்கப்பட்டு ஆக்கினைக்குரியவனானான். பொல்லாங்கனால் உருவான காயீனைப்போல் அவர்களது கிரியைகள் மாறியதால், அவர்கள் ஆக்கினைக்குரியவர்களாக மாறினார்கள்; அவர்கள் களைகளாக மாறினார்கள்; நல்ல கனி கொடாத மரங்களாக மாறினார்கள். அவைகளை அறுப்புமட்டும் வளரவிட்டார்; நல்ல விதைகளை உடையவைகளையும் அறுப்புமட்டும் வளரவிட்டார்; அறுப்புக்காலம் மட்டும் அப்படியான ஒரு கிரியை இரு தரப்பிலும் நிகழவேண்டும். அறுப்புக்காலத்தில் அவர் தம்முடைய தூதர்களை அனுப்புகிறார்; அவர்கள் அவருடைய ராஜ்யத்தில் இருக்கின்ற சகல இடறல்கள் அதாவது அவர்கள் எதனால் இடறி விழுந்தார்களோ, அந்த இடறுதலையும், அதனை செய்தவனையும், அதினால் இடறி விழுந்தவனையும் கொண்டுபோய் அக்கினிக்குள்ளாகப் போடுவார்கள்.
அக்கினிக்குள்ளாக ஆக்கினைக்கென்று தீர்க்கப்படும் முன்னதாகவே கர்த்தர் தம்முடைய ஊழியர்கள் மூலம் அதனை முன் அறிவிக்கின்றார். காரணம், அவர் நீதியுள்ள நியாதிபதி. நினிவே பட்டணத்தார் பாவம் செய்தவர்களாயிருந்தார்கள். கர்த்தருக்கு முன்பாக அவர்கள் அக்கிரமம் செய்கின்றவர்களாகக் காணப்பட்டார்கள். எனவே அங்கே தமது தூதனாக யோனாவை அனுப்புகின்றார். யோனா கர்த்தரது சாட்சியாய் அங்கே அனுப்பப்படுகின்றான். ஆனால் அவன் நினிவே பட்டணத்திற்குள் செல்லாமல், தர்சீசுக்குப் போகின்ற கப்பலில் ஏறிப்போய், கர்த்தரது சமுகத்தினை விட்டு விலகிச் சென்றான்.
அங்கே கர்த்தர் கட்டளையிட்டபடி கடல் கொந்தளித்தது. அப்போது கப்பலில் இருந்தவர்கள் அவரவர்களுடைய கடவுள்களை தேட ஆரம்பித்தார்கள். மேலும் கப்பலின் உள்ளே இருக்கின்ற பொருட்களை எடுத்துக் கடலில் போட்டார்கள். அதிலும் அங்கே தீர்வு கிடைக்கவில்லை. அப்போது கப்பலில் பயணித்த எல்லோருடைய பெயருக்கும் சீட்டு எழுதிப்போட்டார்கள். சீட்டில் யோனா தீர்க்கதரிசியின் பெயர் வருகின்றது. எனவே அவரிடம் கேட்கின்றார்கள்: "நீர் யார்? உம்முடைய தொழில் என்ன? உம்முடைய பெயரில் சீட்டு விழுந்திருக்கின்றதே என்பதாக. அங்கே அவன் தன்னுடைய மீறுதலை ஒப்புக்கொண்டான். தர்சீசின் கப்பலில் பயணித்த மற்ற பயணிகள் அனைவரும் கர்த்தர் தங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட வேலையினைத்தான் செய்துகொண்டிருந்தார்களா? இல்லையே, அவர்களுக்கு அவர் எந்தக் கட்டளையும் இடவில்லை; அவர்கள் இன்றைக்கு இருந்து நாளைக்கு வாடிப்போகும் புல்லைப் போன்றவர்களாயிருந்தார்கள். காலையில் மலர்ந்து மாலையில் வாடிப்போகும் பூவைப் போன்றவர்களாய் இருந்தார்கள். அவர்கள் இந்தப் பூமிக்குரியவர்களாயிருந்தார்கள்.
தர்சீஷ் கப்பல் என்பது வாணிப கப்பலாகும். இந்தக் கப்பலில் பெரும்பாலும் வணிகர்களே பயணிப்பார்கள்; அல்லது வேறு ஏதோ ஒரு காரியத்திற்காகக் கப்பலில் செல்லக்கூடிய வசதி படைத்தவர்களாய் இருந்திருக்கவேண்டும். தர்சீஷ் என்பது பொன் விளையக்கூடிய இடம்; அது செழிப்பான இடம்.
அங்கே அந்த கப்பலுக்குள்ளாக யோனாவும் இருந்தான்; ஆனால் அவன் அந்த ஜனங்களைக் காட்டிலும் வேறுபிரிக்கப்பட்டவனாகக் காணப்பட்டான். நீ யார் என்று அவனிடம் கேட்கும்போது அவன்:-
யோனா 1: 9-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அதற்கு அவன்: நான் எபிரெயன்; சமுத்திரத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கின பரலோகத்தின் தேவனாகிய கர்த்தர் இடத்தில் பயபக்தியுள்ளவன் என்றான்."
அவன், நான் எபிரெயன்; அதாவது இஸ்ரவேலன். மேலும்: "நான் சமுத்திரத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கின ஜீவனுள்ள தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் பயபக்தியுள்ளவன்" என்றான். அவர்களுக்கு அந்த பயபக்தியைப் பற்றிய காரியமில்லை. தாங்கள் கடலின் அமளியில் இருந்து காக்கப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணமே மேலோங்கி இருந்தது; ஆனால் யோனா தீர்க்கதரிசியோ அவர்களிலிருந்து வேறுபிரிக்கப்பட்டவன். தர்சீசின் கப்பலில் பயணித்தவர்களிடத்திலும் கர்த்தரைக் குறித்த பயம் இருந்தது. எனவே, அவர்களும் கர்த்தருக்குப் பலியிட்டு பொருத்தனைகளைச் செய்தார்கள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
யோனா 1: 16-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அப்பொழுது அந்த மனுஷர் கர்த்தருக்கு மிகவும் பயந்து, கர்த்தருக்குப் பலியிட்டுப் பொருத்தனைகளைப் பண்ணினார்கள்."
அங்கே ஆச்சரியப்படத்தக்க ஒரு நிகழ்வு நடக்கின்றது. யோனாவைக் கடலில் போட்டவுடன், கடல் அமைதியாயிற்று. எனவே, அவர்களுக்குக் கர்த்தரிடத்தில் பயம் உண்டாகி, பலி செலுத்தினார்கள் என்று பார்க்கிறோம். அவர்கள் கர்த்தருக்குப் பலி செலுத்துவதோடு மாத்திரமல்ல, பொருத்தனையும் பண்ணினார்கள். இப்படியாக அவர்கள் செய்தபடியினால், அவர்கள் பரலோகராஜ்யத்தினை சுதந்தரித்திருப்பார்களா? வார்த்தை அப்படியாக சாட்சியிடவில்லை.
எபிரெயர்களிடத்தில் காணப்பட்ட பக்தியினைப் போன்று, எபிரெயர்களுக்கு கர்த்தரிடத்தில் காணப்பட்ட பயத்தினைப் போன்று எபிரெயர் அல்லாத தர்சீஷின் கப்பலில் பயணித்தவர்களும் பக்தியுள்ளவர்களாய் இருந்தார்கள். அவர்கள் கர்த்தருக்குப் பயந்தார்கள். அவர்கள் கர்த்தருக்குப் பலியிட்டார்கள். அவர்கள் கர்த்தருக்கென்று பொருத்தனைகளை பண்ணினார்கள்.
தர்சீஷின் கப்பலில் பிரயாணம் செய்த அநேகருக்குள் யோனாவும் ஒருவனாக இருந்தான். யோனா கர்த்தருடைய வார்த்தைக்கு செவிகொடாததால், அங்கே கடல் கொந்தளிப்பு ஏற்பட்டது. யோனா ஒருவேளை தன்னுடைய தவறை உணராதிருந்தால், கடலுக்குள் வீசி எறியப்படாதிருந்தால், அந்தக் கப்பல் மூழ்கிப்போயிருக்கும். அதில் பயணம் செய்த அத்தனை பயணிகளும் மரணம் அடைந்திருப்பார்கள். ஆத்துமா கொண்டவனின் மீறுதலால் அங்கே ஜென்மசுபாவத்தாரும் மரணம் அடைந்திருப்பார்கள். இவைகள் நிழந்திருந்தாலும், அது கர்த்தருடைய சமுகத்தில் நீதியாகவே எண்ணப்பட்டிருக்கும். நோவா காலத்தில் ஜலப்பிரளயத்தினால் ஆதாமின் சந்ததியார் உட்பட அநேக ஜென்ம சுபாவத்தாரும் மரித்தார்கள்.
பூமியில் மாமிச சரீரங்களாக மானுடம் உருவானது. ஆறாம் நாளில் அவைகள் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது. அதைத்தான் ஆதியாகம் 1ம் அதிகாரத்தில் வாசிக்கின்றோம்.
மண்ணில் உருவான மற்ற மனிதர்களிடமிருந்து ஆதாம் என்ற ஒரு மனிதனை வேறுபிரிக்கின்றார். இவைகள் ஏற்கனவே அறிவிக்கப்பட்ட இரகசியங்கள். மாமிச சரீரம் இல்லாமல் ஆத்துமா உருவாகாது. தீர்ப்பிற்குள்ளாகப்பட வேண்டும் என்பதற்காக ஆத்துமா மாமிச சரீரத்திற்குள்ளாக அனுப்பப்படுகின்றது. மாமிச சரீரம் இல்லாவிட்டால், ஆத்துமா பூரணப்படாது. ஆத்துமா பூரணம் அடையும்பொருட்டு மாமிச சரீரத்தில் அனுப்பப்படுகின்றது. அது தன் கிரியைகளில் பூரணப்பட வேண்டும் என்பதற்காக அனுப்பப்படுகின்றது. இன்னான் இன்னான் இங்கே பிறப்பான் என்பது முன்னமே தீர்மானம் பண்ணப்பட்டிருக்கின்றது. இது கர்த்தத்துவ ஜனத்திற்குரிய முன்குறித்தலாகும். யோனாவின் பொருட்டு அன்று அநேகர் உபத்திரவத்திற்குள்ளானார்கள். எவ்வளவாய் கதறியிருப்பார்கள்? கொஞ்சம் இருதயம் பலவீனம் உள்ளவனானால், அப்போதே மரித்தும் போயிருக்கக்கூடிய ஒரு நிர்ப்பந்தமான நிலை.
ஜென்மசுபாவத்தாருக்கு மரணத்தினைக் குறித்து பயம். அது மாமிச மரணத்தினைக் குறித்த பயம். ஏனென்றால், அவர்களுக்குள் ஆவியின் சரீரம் கட்டளையிடப்படவில்லை. ஆனால், கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் ஆவியின் சரீரம் கொண்டவர்கள். இதில் நாம் மாமிச மரணத்தைக் குறித்து பயப்படுகிறோமா, அல்லது ஆவியின் சரீர மரணத்திற்காக பயப்படுகிறோமா, சற்று சிந்தியுங்கள். யோனாவோ தான் செய்தது தவறு என்று உணர்ந்து இனி நான் இந்த மாமிச சரீரத்தில் இருந்து என்ன பயன்? இந்த மாமிச சரீரம் அழிக்கப்பட்டாலும் பரவாயில்லை. என்னுடைய மீறுதலுக்கு என்னுடைய மாமிச சரீரமே பலியாகட்டும் என்ற சிந்தையிலே தன்னைக் கடலில் போட சம்மதித்தான்.
புதிய ஏற்பாட்டின் நிறைவில் பாபிலோனாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள புதிய எருசலேமான சபைகள் அழிக்கப்படப்போகின்றது. காரணம், சபைகள் தங்களின் மீறுதலுக்காக மனஸ்தாபப்படாது; வார்த்தையை அங்கீகரிக்காது. சத்தியத்திற்கு கீழ்ப்படியாதவர்களாக, கிறிஸ்தவர்கள் காணப்படுவார்கள். காரணம், அவர்கள் ஐக்கியம் கொண்டுள்ள சபைகள் சத்தியத்தினை அங்கீகரிக்காது. அவைகள் கர்த்தத்துவ வார்த்தைக்கு எதிர்த்து நிற்கும்.
ஆதாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஜீவனுக்கேதுவான கிரியையானது, தடை செய்யப்பட்ட விருட்சத்தின் கனியினை புசியாதிருப்பதாகும். அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சத்தியம், நீ அதனைப் புசிக்கின்ற நாளில் சாகவே சாவாய் என்பதாகும். இதனை ஆதி. 2: 17-ல் வாசிக்கின்றோம்.
ஆதி. 2: 17-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஆனாலும் நன்மைதீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தின் கனியைப் புசிக்கவேண்டாம்; அதை நீ புசிக்கும் நாளில் சாகவே சாவாய் என்று கட்டளையிட்டார்."
அதைப் புசிக்கும் நாளில் சாகவே சாவாய் என்பது கற்பனையாய், வார்த்தையாய், சத்தியமாய் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆதாமின் சிந்தை கொண்டவனாய் யோனா இருந்திருக்கவில்லை. தன்னைக் கடலில் போட்டால், தான் மரித்துவிடுவேன் என்பதை அவன் அறிவான். ஆனாலும் அவன் தன் மாமிச சரீரத்தின் மரணத்தினைக் குறித்து பயம் கொள்ளவில்லை. அவன் சிந்தை ஆவியின் சிந்தையாக இருந்தது. ஆவியின் சிந்தையே ஜீவன் என்று வேதம் கூறுகின்றது. அந்தக் கனியினைப் புசித்தால், தனது மாமிச சரீரத்தில் தான் சாகப்போவதில்லை என்பதை ஆதாமும் அறிவான். காரணம், தடை செய்யப்பட்ட அந்தக் கிரியைகளை ஜென்மசுபாவத்தார்கள் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். நன்மைதீமையினை அறியத்தக்க இந்த விருட்சமானது பூமியிலிருந்தே எடுக்கப்பட்டது. நன்மை தீமை அறியத்தக்க இந்த விருட்சம் ஏதேனில் உருவாக்கப்படவில்லை. அது பூமியிலிருந்து கொண்டுவந்து நடப்பட்டது. அப்படியானால், பூமியில் இருந்த ஜென்மசுபாவத்தார்கள் அதின் கனியினைப் புசித்தார்கள். தடை செய்யப்பட்ட கிரியைகளையெல்லாம் அவர்கள் செய்தார்கள். ஆனால், அவர்களின் சரீரம் மரணத்திற்குள்ளாகவில்லை. மாமிசத்திற்குரிய இந்த சிந்தையே ஆதாமிடம் காணப்பட்டதால், ஏவாள் தன்னிடம் அந்தக் கனியினைக் கொடுத்தபோது அவன் புசித்தான்.
ஆதாமிற்குக் கட்டளையிடப்பட்ட பிரமாணமானது அவனது மாமிச சரீரத்திற்குரிய பிரமாணமாய் சாட்சியிடப்படவில்லை.. அது ஆத்துமாவிற்குரியது. யோனா தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கட்டளையினை மாமிசப்பூர்வமாய் சிந்திக்கவில்லை. ஆனால், ஆதாமோ மாமிசத்தில் சிந்தித்திருந்தான்.
ஆதி. 3: 6-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அப்பொழுது ஸ்திரீயானவள், அந்த விருட்சம் புசிப்புக்கு நல்லதும், பார்வைக்கு இன்பமும், புத்தியைத் தெளிவிக்கிறதற்கு இச்சிக்கப்படத்தக்க விருட்சமுமாய் இருக்கிறது என்று கண்டு, அதின் கனியைப் பறித்து, புசித்து, தன் புருஷனுக்கும் கொடுத்தாள்; அவனும் புசித்தான்."
ஆதாமுக்கு தடை செய்யப்பட்ட கனியானது பார்வைக்கு நன்றாகவும், புத்தியைத் தெளிவிக்கத்தக்கதாகவும் இருந்தது என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இதுவே இச்சை என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. பாபிலோனின் போதனைகளும் புத்தியைத் தெளிவிக்கக்கூடியதாகவே காணப்படும். எனவே அது இச்சைக்குரிய போதகம் என்று சாட்சியிடப்படுகின்றது.
காயீன் சபிக்கப்பட்ட கிரியையினைச் செய்தான். ஆகவே அவன் சாபத்திற்குள்ளானான். ஆதாமினிடத்திலிருந்து மூன்றுவிதமான சந்ததிகள் உருவானது:
ஆதி. 4: 26-ல் பார்க்கின்றோம்.
"சேத்துக்கும் ஒரு குமாரன் பிறந்தான்; அவனுக்கு ஏனோஸ் என்று போரிட்டான்; அப்பொழுது மனுஷர் கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ள ஆரம்பித்தார்கள்."
காயீன் கர்த்தரது நாமத்தினை அறியாதிருந்தான். சேத்தோ கர்த்தரின் நாமத்தை அறிந்து, அந்த நாமத்தில் தொழுதுகொண்டான். காயீன் பொல்லாங்கனால் உருவானவன், அவன் ஆக்கினைக்குரியவன்; சேத் நீதிமான்; காயீனிடத்திலிருந்து சேத் வேறுபிரிக்கப்பட்டான். காரணம், காயீனுக்குத் தெரியாத ஒன்று சேத்திற்குத் தெரிந்திருந்தது. அதாவது காயீன் அறியாத ஒன்றை சேத் அறிந்திருந்தான். அது கர்த்தரது நாமமாகும். நாமமே சத்தியம் என்று வேதம் சாட்சியிடுகின்றது. சேத் சத்தியத்தை அறிந்தவன். காயீன் சத்தியத்தை அங்கீகரியாதவன். காயீனுக்குக் கர்த்தருடைய நாமம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத ஒன்று. சேத் நாமத்தின் மூலம் கர்த்தரைத் தொழுதுகொண்டான். காயீனுக்கு கர்த்தருடைய நாமம் மறைக்கப்பட்டிருந்தது. தடை செய்யப்பட்ட வழியில் அவன் சென்றபடியினால், அவனுக்குக் கர்த்தருடைய நாமம் மறைக்கப்பட்டது. அவன் கர்த்தருடைய நாமத்தினைத் தொழுதுகொள்ளவில்லை. ஆனால், சேத் கர்த்தருடைய நாமத்தினைத் தொழுதுகொண்டான். நித்திய ஜீவனுக்குரியவர்கள் கர்த்தரது நாமத்தினை விசுவாசிப்பார்கள்; ஆக்கினைக்குரியவர்கள் நாமத்தினை ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள். ஜீவனுக்குரியவனான சேத் நாமத்தினை ஏற்றுக்கொண்டான். நாமத்தினை ஏற்றுக்கொள்ளாதவன் காயீன்.
காயீனுடைய சந்ததியார் எல்லாக் காலத்திலும் இருந்து வருகின்றார்கள். இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோதும் காயீனுடைய வம்சத்தார் இருந்தார்கள் என்பதை நிருபங்கள் சாட்சியிடுகின்றது.
யூதா 11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இவர்களுக்கு ஐயோ! இவர்கள் காயீனுடைய வழியில் நடந்து, பிலேயாம் கூலிக்காகச் செய்த வஞ்சகத்திலே விரைந்தோடி, கோரா எதிர்த்துப்பேசின பாவத்திற்குள்ளாகி, கெட்டுப்போனார்கள்."
சேத் கர்த்தருடைய நாமத்தினைத் தொழுதுகொண்டான். எனவே, அவன் நித்திய ஜீவனை சுதந்தரிக்க கிருபை பெற்றான். கர்த்தருடைய நாமத்தினைத் தொழுதுகொள்பவர்களே நித்திய ஜீவனுக்குரியவர்களாவார்கள். கர்த்தருடைய நாமத்தினைத் தொழுதுகொள்ளாதவர்கள் ஆக்கினைக்குரியவர்களாகத் தீர்க்கப்படுவார்கள். சேத் கர்த்தருடைய நாமத்தினைத் தொழுதுகொண்டதுபோல, ஆபிரகாமும் கர்த்தருடைய நாமத்தினைத் தொழுதுகொண்டார். அதைத்தான் நாம் ஆதி. 13: 4-ல் வாசிக்கின்றோம்.
"தான் முதல்முதல் ஒரு பலிபீடத்தை உண்டாக்கினதுமான ஸ்தலமட்டும் போனான்; அங்கே ஆபிராம் கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொண்டான்."
சேத்திற்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட கர்த்தரது நாமம் "தேவனாகிய கர்த்தர்" என்ற நாமமாகும். ஆபிரகாமிற்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட கர்த்தரது நாமம் "சர்வவல்லமையுள்ள தேவன்" என்பதாகும். நாமத்தினை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள் நித்திய ஜீவனுக்குரியவர்கள் எனவும், நாமத்தினை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் ஆக்கினைக்குரியவர்கள் எனவும் தீர்க்கப்பட்டார்கள். ஆபிரகாம் கர்த்தருடைய நாமத்தினைத் தொழுதுகொண்டார். அதுபோல ஈசாக்கும் கர்த்தருடைய நாமத்தினைத் தொழுதுகொண்டான்.
ஆதி. 26: 25-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அங்கே அவன் ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டி, கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொண்டு, அங்கே தன் கூடாரத்தைப் போட்டான். அவ்விடத்தில் ஈசாக்கின் வேலைக்காரர் ஒரு துரவை வெட்டினார்கள்."
ஆபிரகாம் தொழுதுகொண்ட கர்த்தருடைய நாமத்தையே ஈசாக்கு தொழுதுகொண்டான். ஈசாக்கிற்குக் கட்டளையிடப்பட்ட கர்த்தருடைய நாமமும் சர்வவல்லமையுள்ள தேவன் என்பதே. கர்த்தருடைய நாமம் இன்னதென்று அவனுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. அவன் அதனை ஏற்றுக்கொண்டான். ஆபிரகாம் கர்த்தருடைய நாமத்தினை ஏற்றுக்கொண்டார்; கர்த்தருடைய வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொண்டார்; தூதர்களை ஏற்றுக்கொண்டார்.
அடுத்தபடியாக யாக்கோபும் கர்த்தருடைய நாமத்தை அறிந்தவனாகவே சாட்சியிடப்பட்டுள்ளான்.
ஆதி. 32: 29-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அப்பொழுது யாக்கோபு: உம்முடைய நாமத்தை எனக்கு அறிவிக்க வேண்டும் என்று கேட்டான்; அதற்கு அவர்: நீ என் நாமத்தைக் கேட்பானேன் என்று சொல்லி, அங்கே அவனை ஆசீர்வதித்தார்."
இங்கே கர்த்தரது நாமத்தினை யாக்கோபும் அறிந்த நிலையிலேயே காணப்படுகின்றான். ஆபிரகாம் கர்த்தரைத் தொழுதுகொண்டார்; ஈசாக்கும் கர்த்தரைத் தொழுதுகொண்டான். ஆனால் யாக்கோபோ கர்த்தரது நாமத்தினை போராடி பெற்றுக்கொண்டான். யாக்கோபுக்கும் வெளிப்படுத்தப்பட்ட கர்த்தருடைய நாமம் "சர்வவல்லமையுள்ள் தேவன்" என்பதே. யாக்கோபின் சந்ததி இஸ்ரவேலர். இஸ்ரவேலர்களுக்காக கட்டளையிடப்பட்ட நாமம் "யேகோவா" என்ற நாமமாகும்.
ஆபிரகாம் கர்த்தருடைய நாமத்தினைத் தொழுதுகொண்டார். ஆபிரகாம் கர்த்தருடைய நாமம் இன்னதென்று அறிந்திருந்தார். ஈசாக்கு கர்த்தருடைய நாமத்தினைத் தொழுதுகொண்டார். ஈசாக்கும் கர்த்தருடைய நாமம் இன்னதென்று அறிந்திருந்தான். யாக்கோபு போராடி கர்த்தருடைய நாமத்தினை அறிந்திருந்தான். அவனும் கர்த்தருடைய நாமம் இன்னதென்று அறிந்திருந்தான். இவர்களுக்கு கட்டளையிடப்பட்ட கர்த்தரது நாமமானது ஆதாமிற்கு அறிவிக்கப்படவில்லை; ஆபேலுக்கு அறிவிக்கப்படவில்லை; இஸ்மவேலுக்கு அறிவிக்கப்படவில்லை; கேத்தூராளுடைய பிள்ளைகளுக்கும் அறிவிக்கப்படவில்லை. இங்கே ஆபிரகாமின் சந்ததிகள் இருபிரிவாக சாட்சியிடப்படுகின்றார்கள்: 1. இஸ்மவேல், 2. ஈசாக்கு.
ஈசாக்கு கர்த்தரது நாமத்தினை அறிந்தவன்; இஸ்மவேல் கர்த்தரது நாமம் இன்னதென்று அறியாதவன். நாமத்தினை ஏற்றுக்கொள்ளாதவன் ஏசா. நாமத்தினை ஏற்றுக்கொண்டவன் யாக்கோபு. அவன் போராடி நாமத்தினை பெற்றுக்கொண்டான்.
கர்த்தரது நாமத்தினை அறிந்த ஈசாக்கிற்கு இம்மைக்குரிய ஆசீர்வாதம் மாமிசத்திலும், மறுமைக்குரிய ஆசீர்வாதம் நித்திய ஜீவனாயும் கொடுக்கப்பட்டது. இஸ்மவேலுக்கோ மாமிசத்தில் மாத்திரம் ஆசீர்வாதம் கொடுக்கப்பட்டது. கர்த்தரின் நாமம் இஸ்மவேலுக்கு அறிவிக்கப்படவில்லை. ஈசாக்கு ஏற்றுக்கொண்ட கர்த்தரது நாமத்தினை ஏசா ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஏசாவின் பர்வதம் வலுசர்ப்பத்தின் தாபரம் என்று கூறப்பட்டிருக்கின்றது. ஒருவனை சிநேகித்து, ஒருவனைப் பகைத்தேன் என்றார் (மல். 1: 2, 3). யாக்கோபு நாமத்தினைத் தொழுதுகொண்டான். அவனுக்கு தெரிந்துகொள்ளுதலின்படி கிருபை கட்டளையிடப்பட்டது.
யாத். 6: 3-ல் வாசிக்கின்றோம்,
"சர்வவல்லமையுள்ள தேவன் என்னும் நாமத்தினால் நான் ஆபிரகாமுக்கும் ஈசாக்குக்கும் யாக்கோபுக்கும் தரிசனமானேன்; ஆனாலும் யேகோவா என்னும் என் நாமத்தினால் நான் அவர்களுக்கு அறியப்படவில்லை."
ஆபிரகாமும், ஈசாக்கும், யாக்கோபும் தொழுதுகொண்ட கர்த்தரது நாமம் "சர்வவல்லமையுள்ள தேவன்" என்பதாகும். இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் சர்வவல்லமையுள்ள தேவன் என்ற நாமத்தில் தொழுதுகொண்டு வந்தபோது, மோசே மூலம் ஒரு புதிய நாமம் கட்டளையிடப்பட்டது. அது யேகோவா என்ற நாமமாகும். இந்த நாமமானது அதற்கு முன்னர் அறிவிக்கப்படாத நாமமாகும்.
யாத். 34: 5-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"கர்த்தர் ஒரு மேகத்தில் இறங்கி, அங்கே அவன் அருகே நின்று, கர்த்தருடைய நாமத்தைக் கூறினார்."
இங்கே ஒரு மேகத்திலிருந்து கர்த்தரின் நாமம் சாட்சியிடப்பட்டுள்ளதைப் பார்க்கின்றோம். அப்போது மோசே அங்கே அந்த மேகத்திற்குள்ளாக இருக்கின்றான். எல்லா ஏற்பாட்டின் காலத்திலும் கர்த்தர் மேகத்திற்குள்ளாக தம்மை வெளிப்படுவதைப் பார்க்கலாம். மேகம் என்பது மறைவுக்குரிய நிகழ்வாகும். ஆபிரகாம் கர்த்தரைக் கண்டார். ஈசாக்கிடம் அவர் தம்மை வெளிப்படுத்தினார்; யாக்கோபிடம் தாரிசனத்தில் வெளிப்பட்டார். மோசேயோடு கர்த்தர் முகமுகமாய் பேசினார் என்று வேதம் சாட்சியிடுகின்றது; ஆனால் மற்ற ஜனத்திற்குள்ளாக அவர் மேகத்திற்குள்ளிருந்து தம்மை வெளிப்படுத்தியதாகவே பார்க்கின்றோம். சீனாய் மலையில் மேகம் வந்து இறங்கினது. மேகத்திற்குள்ளாக அவர் சாட்சியிட்டார். மலையின் கீழே இருந்த மற்ற ஜனங்கள் அவர் மேகத்திற்குள்ளாக இருந்து இறங்கியபோது பயந்திருந்தார்கள் என்று வேதம் கூறுகின்றது. ஆனால் பின்னர் அவர்கள் மேகம் வந்து இறங்கியதையும், மேகத்திற்குள்ளாகச் சென்ற மோசேயினையும் மறந்துவிட்டார்கள்; மேகத்திலிருந்து உண்டான சத்தத்தினையும் மறந்துவிட்டார்கள்; வெளிப்பட்ட இடிமுழக்க சத்தத்தினையும் மறந்துவிட்டார்கள். நம்மை நடத்திக்கொண்டு வந்த மோசேக்கு ஏதோ நேர்ந்துவிட்டது; நம்மை நடத்திக்கொண்டு வந்த தெய்வம் எது என்று தெரியவில்லை. அதனால் ஒரு கன்றுகுட்டியைத் தெய்வமாக உருவாக்கினார்கள். அதற்கு கர்த்தர் என்ற நாமமிட்டார்கள்.
யேகோவா என்ற நாமம் அறிவிக்கப்பட்டபோது, அவர் மேகத்திற்குள்ளாகத் தம்மை வெளிப்படுத்தினார். ஒரு மேகம் - அந்த மேகத்திற்குள்ளாகக் கர்த்தர் - அந்த மேகத்தின் அருகில் மோசே, இவைகள் இவ்விதமாக சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. ஒரு விமானமானது மேகத்திற்குள்ளாகச் செல்லும்போது நாம் அந்த விமானத்தினை நம் கண்களால் காண முடியாது. அதனை மேகத்திற்குள்ளாக நம்மால் பார்க்கமுடியாது. மோசே அந்த மேகத்திற்குள் இருந்தபோது வெளியே இருந்த இஸ்ரவேலர்களுக்கு மேகம் மட்டுமே தெரிந்தது. உள்ளே இருந்த கர்த்தரை அவர்களால் காண இயலவில்லை. மோசே, மேகத்திற்குள்ளாக வெளிப்பட்ட அந்த நாமத்திற்கு சாட்சி கொடுத்தான். கர்த்தர் இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் யாவருக்கும் முன்பாக தனது நாமம் யேகோவா என்று சாட்சியிடவில்லை. ஆறு இலட்சத்திற்கும் அதிகமான புருஷர் மற்றும் அவர்கள் குடும்பத்தினர் எகிப்திலிருந்து அழைத்து வரப்பட்டார்கள். அவர்களை அவர் தனித்தனியாக அழைத்து தன்னுடைய நாமத்தினை "யேகோவா" என்று கூறவில்லை. மோசேயிடம் கர்த்தர் தமது நாமத்தினை வெளிப்படுத்தினார்.
மேகத்திற்குள்ளாக வெளிப்பட்ட கர்த்தரைக் குறித்தும், அவருடைய நாமத்தினைக் குறித்தும் மோசே சாட்சியிட்டான். அதுவரையிலும் கர்த்தருடைய நாமம் சர்வவல்லமையுள்ள தேவன் என்றே மோசேயும் அறிந்திருந்தான். முட்செடியின் மத்தியில் காட்சி கொடுத்தபோதுதான் கர்த்தர் தமது "யேகோவா" என்ற நாமத்தை அவனுக்கு வெளிப்படுத்தினார். கர்த்தருடைய நாமம் மோசேயிடம் அறிவிக்கப்பட்டவுடன், கர்த்தருடைய நாமத்தில் வைத்த விசுவாசம் அங்கே அநேக அற்புதங்களையும், அடையாளங்களையும் எகிப்து தேசத்தில் செய்து காட்டியது.
யாத். 20: 24-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மண்ணினாலே பலிபீடத்தை எனக்கு உண்டாக்கி, அதின்மேல் உன் ஆடுகளையும் உன் மாடுகளையும் சர்வாங்க தகனபலியாகவும் சமாதான பலியாகவும் செலுத்துவாயாக; நான் என் நாமத்தைப் பிரஸ்தாபப்படுத்தும் எந்த ஸ்தானத்திலும் உன்னிடத்தில் வந்து, உன்னை ஆசீர்வதிப்பேன்."
அறிவிக்கப்பட்ட நாமத்தைப் பிரஸ்தாபப்படுத்தும் எந்த ஸ்தலமாக இருந்தாலும், அங்கே வந்து உன்னை ஆசீர்வதிப்பேன் என்று கர்த்தர் சாட்சியிட்டுள்ளதைப் பார்க்கின்றோம்.
அவருடைய நாமத்தினைப் பிரஸ்தாபப்படுத்தும் இடம் என்பது - அவருடைய நாமம் எந்த இடத்தில் சாட்சி கொடுக்கப்படுகின்றதோ, அந்த இடமாகும்.
உபா. 12: 5-7-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர் தம்முடைய நாமம் விளங்கும்படி, உங்கள் சகல கோத்திரங்களிலும் தெரிந்துகொள்ளும் ஸ்தானமாகிய அவருடைய வாசஸ்தலத்தையே நாடி, அங்கே போய்,
அங்கே உங்கள் சர்வாங்க தகனங்களையும், உங்கள் பலிகளையும், தசமபாகங்களையும், உங்கள் கை ஏறெடுத்துப் படைக்கும் படைப்புகளையும், உங்கள் பொருத்தனைகளையும், உங்கள் உற்சாகபலிகளையும், உங்கள் ஆடுமாடுகளின் தலையீற்றுகளையும் கொண்டுவந்து,
அங்கே உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தருடைய சந்நிதியிலே புசித்து, நீங்கள் கையிட்டுச் செய்ததும், உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர் உங்களை ஆசீர்வதித்ததுமான யாவுக்காகவும் நீங்களும் உங்கள் குடும்பத்தாரும் சந்தோஷப்படுவீர்களாக."
அவருடைய நாமத்தினை பிரஸ்தாபப்படுத்தும் இடத்தில் மாத்திரமே பலிகளை செலுத்த வேண்டும் என்று கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. பழைய ஏற்பாட்டின் காலத்தில் எருசலேம் தேவாலயம் அவர் நாமத்தினைப் பிரஸ்தாபப்படுத்த தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட ஸ்தலமாக இருந்தது. நாமம் விளங்க தெரிந்தெடுத்த அந்த ஸ்தலத்திற்குள்ளாக எபிரெயர் மட்டுமே அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். புறஜாதியார் அனுமதிக்கப்படவில்லை. கானான் தேசத்தில் இஸ்ரவேல் அல்லாதவர்களும் இஸ்ரவேலர்களோடு இருந்தார்கள். பழைய செருப்பைப் போட்டு, பழைய வஸ்திரத்தினை அணிந்து, பழைய ரொட்டித் துண்டை எடுத்துக்கொண்டு, நாங்கள் நீண்ட பிரயாணம் செய்து வந்திருக்கின்றோம் என்று கூறி, குடியமர்ந்த நிகழ்வை வேதம் சாட்சி கொடுக்கின்றது.
2 சாமு. 7: 13-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவன் என் நாமத்திற்கென்று ஒரு ஆலயத்தைக் கட்டுவான்; அவன் ராஜ்யபாரத்தின் சிங்காசனத்தை என்றைக்கும் நிலைக்கப்பண்ணுவேன்."
"அவன் என் நாமத்திற்கென்று ஒரு ஆலயத்தைக் கட்டுவான்" என்று சாலோமோனைக் குறித்து கர்த்தர் தாவீதினிடம் கூறியதை பார்க்கின்றோம். "யேகோவா" என்ற கர்த்தருடைய நாமத்திற்கென்று அவன் ஆலயத்தினைக் கட்டினான். அந்த ஆலயத்தில் கர்த்தருடைய உடன்படிக்கைப் பெட்டி இருந்தது, அவருடைய நாமம் அங்கே பறைசாற்றப்பட்டது. அவருடைய நாமம் பிரஸ்தாபப்படுத்தப்படும் இடமாக அந்த ஆலயம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. அப்படி பிரஸ்தாபப்படுத்த தெரிந்தெடுத்த ஸ்தலமாக எருசலேம் தேவாலயம் இருந்தது. அப்போது தேவாலயப் பிரமாணங்களை பற்றிக் கொண்டவர்கள் ஜீவனுக்குரியவர்களாக இருந்தார்கள். தர்சீஷின் கப்பலில் இருந்ததுபோல, அநேகர் அந்த தேவாலயத்திற்கு வெளியே இருந்தார்கள். அவர்கள் உட்பிரகாரத்திற்குள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. இஸ்ரவேலர்கள் மட்டுமே அதற்குள் அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். அவர்களுக்காக பிரமாணம் கொடுக்கப்பட்டது. வெளிப்பிரகாரத்திலிருந்து புறஜாதிகள் வேண்டுதல் செய்தார்கள். புறஜாதிகளும் கர்த்தரது சமுகத்தில் வைத்த விண்ணப்பத்தின்படியாக தேவத்துவ ஆசீர்வாதங்களைப் பெற்றுக் கொண்டார்கள். ஆனால் ஜீவனுக்குரிய ஆசீர்வாதமாகிய ஆவியின் சரீரத்திற்குரிய நன்மை இஸ்ரவேலருக்கு மட்டுமே அருளப்பட்டது.
பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் ஆசாரியன் மாத்திரம் அனுமதிக்கப்பட்டான். மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் பிரதான ஆசாரியன் மட்டுமே செல்லமுடியும். அவரது நாமம் அந்த எருசலேம் தேவாலயத்தில் மட்டுமே பிரஸ்தாபப்படுத்தப்பட அனுமதிக்கப்பட்டது. அந்த நாமம் மேகத்திற்குள்ளிருந்து மோசேயின் மூலம் வெளிப்படுத்தப்பட்ட நாமமாகும். அதன்பின்னர் புதிய ஏற்பாடு; அது இயேசுகிறிஸ்து மூலம் ஏற்பட்டது. இப்போதும் அவரது நாமத்தினைப் பிரஸ்தாபப்படுத்த வேண்டும்; இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமம் கொண்ட குமாரனைக் குறித்து பிதா மேகத்திற்குள்ளாக சாட்சியிட்டதைப் பார்க்கின்றோம்.
மத். 17: 5-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவன் பேசுகையில், இதோ, ஒளியுள்ள ஒரு மேகம் அவர்கள்மேல் நிழலிட்டது. இவர் என்னுடைய நேசகுமாரன், இவரில் பிரியமாயிருக்கிறேன், இவருக்குச் செவிகொடுங்கள் என்று அந்த மேகத்திலிருந்து ஒரு சத்தம் உண்டாயிற்று."
மேகத்திற்குள்ளிருந்து ஒரு சத்தம் உண்டாகி, "இவர் என்னுடைய நேசகுமாரன்; இவரிடத்தில் பிரியமாயிருக்கிறேன்; இவருக்குச் செவிகொடுங்கள்" என்று சாட்சியிட்டது. இந்த சத்தம் உண்டானபோது, அவருடைய சீஷர்களில் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவர்களான யோவானும், பேதுருவும், யாக்கோபும் அவரோடு இருந்தார்கள். அப்போது மோசேயும், எலியாவும் அவரோடு அங்கே காணப்பட்டார்கள். யேகோவா என்ற நாமம் மோசேக்கு அறிவிக்கப்பட்டது; அப்போது அவன் மேகத்திற்குள்ளாக இருந்தான். இப்போது இயேசுகிறிஸ்துவைக் குறித்து சாட்சியிடப்படும்போதும், அந்த மேகத்திற்குள்ளாக மோசே இருக்கின்றான். இங்கே மேகத்திற்குள்ளாக மோசேயோடு கூட எலியாவும் காணப்பட்டான். மேகத்திற்குள்ளாக ஒரு வார்த்தை சாட்சியிடப்பட்டது. அது இவர் என்னுடைய நேச குமாரன் என்று சாட்சியிட்டது. இந்த நாமத்தின்மேல் விசுவாசம் வைப்பவனே மரித்தாலும் பிழைப்பான் என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளதை வேதத்தில் நாம் பார்க்கின்றோம்.
மேகத்திற்குள்ளாக குமாரனின் நாமம் சாட்சியிடப்பட்டது; அது கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமமாகும். இந்த நாமமே பின்னர் பிதாவின் நாமங்களுள் மேலான நாமமாய் உயர்த்தப்பட்டது. யேகோவா என்ற நாமம் பிதாவின் நாமமாய் சாட்சியிடப்பட்டபோது, அந்த நாமத்தை இஸ்ரவேலர்களிடம் மோசே அறிவித்தான். ஆனால் கிறிஸ்து மகிமைப்படும் முன் இவைகளை அறிவிக்காதபடிக்கு அவர் தம்முடைய சீஷர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார். சீஷர்கள் கண்களுக்கு முன்பாக மேகம் வந்தது; அந்த மேகத்திற்குள்ளாக கிறிஸ்துவோடுகூட இருந்த மோசேயையும் எலியாவையும் அவர்கள் கண்டார்கள். பேதுரு, யாக்கோபு, மற்றும் அவருக்கு அன்பான சீஷனான யோவானும் அங்கே இருந்தார்கள். நாமம் அறிவிக்கப்பட்டபோது, மேகத்திற்குள்ளாக இருந்த மோசேயும், எலியாவும் கர்த்தரது நாமத்தை அறிந்தவர்களாக இருந்தார்கள்; அவருடைய சீஷர்களுக்குள் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவர்களான பேதுரு யாக்கோபு மற்றும் யோவானும் அதனை அறிந்தார்கள். இயேசுகிறிஸ்து மகிமைப்பட்டபின், அவரது நாமத்தினைக் குறித்து அப்போஸ்தலர்கள் யாவரும் சாட்சியிட்டார்கள். அதன்பின் சபைக்காலங்களில் கொடுக்கப்பட்ட சுவிசேஷத்தின் மூலம் நாமும் அவரது நாமத்தினை அறிந்துகொள்ள கிருபையினைப் பெற்றோம். மேகம் என்பது மறைக்கப்படும் காரணியாகும், அதற்குள்ளாக இட்ட சாட்சி எல்லார் முன்பாகவும் அறிவிக்கப்படாத ஒன்றாகும். அப்போஸ்தலர்கள் கர்த்தரது நாமத்தினை சுவிசேஷமாய் அறிவித்தார்கள். அப்போது கர்த்தரது நாமத்தின்மீது விசுவாசம் கொண்டவர்கள் அவரது பிள்ளைகளானார்கள். அவர்கள் கிறிஸ்துவின் நாமமே பிதாவின் நாமம் என்பதை அறிந்திருந்தார்கள். நாமத்தை அறிந்தவர்கள் மோசேயையும் எலியாவையும் அவர்களுடைய தேவனையும் அறியக்கூடிய கிருபையைப் பெற்றார்கள். அதுபோலவே ஒவ்வொரு சபைக்காலங்களிலும், அனுப்பப்பட்ட சபைத்தூதர்கள் மேகத்திற்குள்ளாகி சாட்சியை அறிவித்தார்கள்; அவர்கள் மோசேயையும், எலியாவையும் அறிந்தவர்களாய் இருந்தார்கள். அவர்கள் இயேசுவின் வலதுகரத்திலிருந்து பிரமாணங்களைப் பெற்று வந்து இந்தப் பூச்சக்கரத்தில் சாட்சியிட்டார்கள்.
ஏழு சபைத்தூதர்களும் வெவ்வேறு காலங்களில் கிறிஸ்துவின் வலதுகரத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்டார்கள். அவர்கள் கர்த்தருடைய நாமம் இன்னதென்று அறியக்கூடிய அறிவைப் பெற்றவர்களாய் இருந்தார்கள். அவர்களோடு ஐக்கியமாய் இருந்தவர்கள் பரிசுத்த ஆவியினைப் பெற்றார்கள்.
கர்த்தரை அறிந்தவர்கள், கர்த்தருடைய நாமம் இன்னதென்று அறிவார்கள்; கர்த்தரை அறிந்தவர்கள், கர்த்தருடைய நாமத்தினைப் பற்றி சாட்சியிட்ட மோசேயினையும், எலியாவையும் அறிவார்கள். அவர்கள் ஏழு சபைக்காலங்களிலும் அனுப்பப்பட்ட தூதர்களையும் அறிவார்கள். நாம் இதுபோன்றுகூட யோசிக்கலாம். எல்லா சபைக்காலங்களிலும் மோசே யாரென்று கிறிஸ்தவர்களுக்குத் தெரியாதா? மோசே நாணற்பெட்டியிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவன் என்பது தெரியாதா? நியாயப்பிரமாணத்தைக் கொண்டுவந்தவன் என்று தெரியாதா? என்பதாய் யோசிக்கலாம். அவர்கள் மோசேயைக் குறித்தும், எலியாவைக் குறித்தும், மாமிசத்தில் அவர்கள் மூலம் நடந்த நிகழ்வுகளை மாத்திரமே அறிய இயலும். மாமிசத்தில் நடந்த நிகழ்வுகளை ஜென்மசுபாவம் கொண்ட யாவரும் அறிவார்கள். ஆனால், அதற்கு மேலான ஒரு காரியத்தினைக் குறித்து நாம் அறிந்தவர்களாய் இருக்கவேண்டும்.
கர்த்தரது நாமம் விளங்கும் இடத்தில் மட்டுமே பலி செலுத்த அனுமதிக்கப்பட்டது. நாமத்தினைப் பிரஸ்தாபப்படுத்தும் இடத்திலிருந்துதான் ஆசீர்வதிப்பேன் என்று கர்த்தரும் சாட்சியிட்டார்; மேலும் நாமம் விளங்க தெரிந்துகொள்ளும் இடத்தில் சென்றுதான் புசிக்கவும் கட்டளையிடப்பட்டது; இரண்டு ஏற்பாட்டிலும் நாமத்தினை விளங்கச் செய்கின்ற இடமே தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட இடமாகும். 7-ம் சபைக்காலத்தில் நாமத்தினை விளங்கச் செய்த இடமாக 7-வது சபையாகிய லவோதிக்கேயா சபையே அனுமதிக்கப்பட்டது. அது அந்தக் காலத்தில் நாமத்தினை விளங்கச் செய்த சபையாகும். ஜீவனுக்குரியவர்கள் அந்த சபையோடு ஐக்கியப்பட்டார்கள். அவர்களுக்கு கர்த்தரின் நாமம் இன்னதென்று அறியக்கூடிய கிருபை கொடுக்கப்பட்டது. அவர்கள் மோசேயினைப் பற்றியும், எலியாவைப் பற்றியும் மற்ற சபையார் அறியாததை அறிந்திருந்தார்கள். கர்த்தரின் நாமத்தை அறிந்திருக்கக்கூடிய கிருபையினைப் பெற்றவர்களாக இருந்தார்கள்.
அதுபோலவே ஏழு சபைக்காலங்களும் நிறைவுபெற்றபின், கர்த்தரது நாமம் விளங்கும் ஸ்தலமாய், அவருடைய நாமத்தினை பிரஸ்தாபப்படுத்தும் ஸ்தலமாய் ஒரு கூடுகை சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது.
வெளி. 1: 7-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இதோ, மேகங்களுடனே வருகிறார்; கண்கள் யாவும் அவரைக் காணும், அவரைக் குத்தினவர்களும் அவரைக் காண்பார்கள்; பூமியின் கோத்திரத்தாரெல்லாரும் அவரைப் பார்த்துப் புலம்புவார்கள். அப்படியே ஆகும், ஆமென்."
முந்தைய ஏற்பாட்டின் காலங்களில் அவர் மேகங்களுடனே வந்ததுபோல இப்போதும் வருவார். புதிய ஏற்பாட்டின் ஆரம்பத்தில் மேகத்திற்குள்ளாக வந்து சாட்சியிட்டார். பழைய ஏற்பாட்டிலும் மேகத்திற்குள்ளாக வந்து நாமத்தை அறிவித்தார். அதுபோல சபைக்காலங்கள் நிறைவுபெற்ற பின்னரும், மேகங்களுடனே வருவார் என்று இங்கே சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. புதிய ஏற்பாடு நிறைவு பெற்றபின், மற்றுமொரு ஏற்பாடு ஆரம்பமாகும். அது கடைசி ஏற்பாடு என்று சாட்சியிடப்படுகின்றது.
கடைசி ஏற்பாட்டிலும் ஒரு மேகம் எழும்பும். அது கர்த்தரது நாமத்தினை சாட்சியிடும். நாமத்தினை அறிக்கையிடும் போது ஒரு மேகம் வெளிப்படும். "அது மறைக்கப்பட்ட இரகசியத்தினை வெளிப்படுத்தும். கர்த்தரது நாமம் மேகத்திற்குள்ளாகவே ஒவ்வொரு ஏற்பாட்டின் காலத்திலும் சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. மோசேயினிடம் "நான் யேகோவா" என்று சாட்சியிட்டார். தாத்தான், அபிராம், கோராகு என்பவர்களை அழைத்து, "நான்தான் யேகோவா" என்றும், நான்தான் மோசேக்கு என்னை வெளிப்படுத்தினேன் என்றும் அவர் கூறவில்லை. மோசே மாத்திரமே மேகத்திற்குள் சென்றான். மோசேயின் மூலமாகவே நாமம் சாட்சியிடப்பட்டது. மோசேயிடம் மாத்திரமே பிரமாணங்களை அறிவித்தார். மோசேயின் பிரமாணத்தின்படி செய்தவர்கள் ஜீவனுக்குரியவர்கள் ஆனார்கள். அவர்கள் நித்திய ஜீவனை சுதந்தரிக்க கிருபை பெற்றார்கள்.
வார்த்தையும் நாமமும் மேகத்திற்குள்ளாகவே மறைக்கப்பட்டுள்ளது. அது மேகத்திற்குள்ளாக இருந்து அறிவிக்கப்பட்டபோது, அதனை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் கிருபை பெற்றவர்களாகின்றார்கள். மேகத்திற்குள்ளாக சாட்சியிடும் சாட்சியினை விசுவாசித்தவர்கள் வார்த்தையையும் நாமத்தையும் அறிந்துகொண்டார்கள்.
கடைசி ஏற்பாட்டிலும் மேகத்திற்குள்ளாகவே வார்த்தையும் நாமமும் சாட்சியிடப்படும். அந்த சாட்சிக்குள்ளாக மோசேயும் எலியாவும் இருப்பார்கள்.
வெளி. 11: 12-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இங்கே ஏறிவாருங்கள் என்று வானத்திலிருந்து தங்களுக்கு உண்டான பெரிய சத்தத்தை அவர்கள் கேட்டு, மேகத்தில் ஏறி வானத்திற்குப் போனார்கள்; அவர்களுடைய சத்துருக்கள் அவர்களைப் பார்த்தார்கள்."
ஒலிவ மரங்களாய் நின்று சாட்சியிட்டவர்கள் மேகத்தில் ஏறி வானத்திற்குச் செல்லக்கூடிய ஒரு நிகழ்வு ஏற்படும். இதனை அவர்களுடைய சத்துருக்களும் காண்பார்கள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இது ஆவிக்குரிய அர்த்தம் கொண்டதாகும்.
வெளி. 10: 1-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பின்பு, பலமுள்ள வேறொரு தூதன் வானத்திலிருந்து இறங்கிவரக்கண்டேன்; மேகம் அவனைச் சூழ்ந்திருந்தது, அவனுடைய சிரசின்மேல் வானவில்லிருந்தது, அவனுடைய முகம் சூரியனைப்போலவும், அவனுடைய கால்கள் அக்கினி ஸ்தம்பங்களைப்போலவும் இருந்தது."
"மேகம் அவனைச் சூழ்ந்திருந்தது" என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த மேகத்திற்குள்ளாகி பலமுள்ள தூதன் வார்த்தை என்ற அவரது நாமத்திற்குச் சாட்சியிடுவான். அந்த தூதனை மேகத்திற்குள்ளாக தான் கண்டதாக யோவான் சாட்சி கொடுத்துள்ளான். அந்த தூதன் நாமத்தைக் குறித்தும், மறைக்கப்பட்டுள்ள தேவரகசியங்களைக் குறித்தும் சாட்சியிடுவான்.
வெளி. 19: 8, 9-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"சுத்தமும் பிரகாசமுமான மெல்லிய வஸ்திரம் தரித்துக்கொள்ளும்படி அவளுக்கு அளிக்கப்பட்டது; அந்த மெல்லிய வஸ்திரம் பரிசுத்தவான்களுடைய நீதிகளே.
பின்னும், அவன் என்னை நோக்கி: ஆட்டுக்குட்டியானவரின் கலியாண விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டவர்கள் பாக்கியவான்கள் என்றெழுது என்றான். மேலும், இவைகள் தேவனுடைய சத்தியமான வசனங்கள் என்று என்னுடனே சொன்னான்."
இங்கே கூறப்பட்ட அந்த நீதியானது மெல்லிய வஸ்திரமாக சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. இந்த நீதி என்பது விசுவாசம் ஆகும்.
ஆட்டுக்குட்டியானவரின் மனைவி நித்திய ஜீவனை சுதந்தரிக்க கிருபை பெற்றவள். அவள் பரலோக ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிக்கப்போகும் மணவாட்டி. மேகத்திற்குள்ளிருந்து அறிவிக்கப்படும் கர்த்தருடைய நாமத்தினை மணவாட்டி அறிந்துகொள்வாள். அந்த நாமம் மேகத்திற்குள்ளிருந்து தூதன் மூலம் அறிவிக்கப்படும். அது மேகத்திற்குள்ளாக அதாவது மறைவாயிருந்து பெறப்பட்டு யாவரும் அறியும்படியாய் சாட்சியிடும். எல்லோரும் காண்கின்ற வண்ணமாக அந்த சுவிசேஷம் அறிவிக்கப்படும்.
மறைக்கப்பட்டுள்ள மேகத்திற்குள்ளாக கர்த்தருடன் மோசேயும் எலியாவும் இருந்தார்கள். அப்போது அவருடைய நாமம் மேகத்திற்குள்ளாக இருந்து அறிவிக்கப்பட்டது. அங்கே பிரமாணம் அறிவிக்கப்பட்டது. அதன்பின்னர் ஒவ்வொரு சபைக்காலத்திலும் சபையின் தூதன் மூலம் பிரமாணம் அறிவிக்கப்பட்டது; அவர்கள் அதனை சாட்சியிட்டார்கள். அதனை ஏற்றுக்கொண்ட ஊழியர்கள் அதனை சுவிசேஷமாய் அறிவித்தார்கள். சுவிசேஷத்தினை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் நித்திய ஜீவனுக்குரியவர்களாய் இளைப்பாறுதலுக்குள் செல்ல கிருபை பெற்றார்கள். காயீனுடைய தன்மை கொண்டவர்கள் நாமத்தினை அறியமாட்டார்கள். பிரமாணத்தினை ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள். எல்லா சபைக்காலங்களிலும் இதுபோன்ற நிலையே சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. தான் பொல்லாங்கனால் உருவானவன் என்று காயீன் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. காயீனுடைய சந்ததியாரும் அதே தன்மையில்தான் சாட்சியிடப்பட்டுள்ளார்கள்.
இயேசுகிறிஸ்து தம்மைச் சூழ்ந்திருந்த யூதர்களைப் பார்த்து: நீங்கள் உங்கள் பிதாவாகிய பிசாசினால் உண்டானவர்கள் என்றார். அவர்களோ, நாங்கள் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள், நாங்கள் யாருக்கும் அடிமைகள் அல்ல என்றார்கள். தாங்கள் பிசாசினால் உண்டானவர்கள் என்ற அவரது சாட்சியை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. சபைக்காலங்களிலும் அதேபோன்ற நிலையே காணப்பட்டுள்ளது. அந்த சபைக்குரிய தூதனின் சாட்சியின்படி பிரமாணத்தினை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் கர்த்தருடைய நாமத்தினை ஏற்றுக்கொண்டவர்களானார்கள். கர்த்தருடைய நாமத்தினை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் நித்திய ஜீவனுக்குரிய கிருபையினைப் பெற்றார்கள். கர்த்தருடைய நாமத்தினை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் ஆக்கினைக்குரியவர்களானார்கள்.
அதுபோலவே கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்திலும் "வார்த்தை" நாமமாய் சாட்சியிடப்படும். இஸ்ரவேலர்களிடத்தில் அப்போஸ்தலர்கள் நாமத்தைக் கொண்டுசென்றதுபோல, விளக்குத்தண்டில் உள்ள அகல்கள் காணாமற்போன ஆடுகளாகிய கிறிஸ்தவர்களுக்குள் நாமத்தினைக் குறித்து சாட்சியிடுவார்கள். வலப்புறத்து மந்தையின் ஆடுகள் நாமத்தினை ஏற்றுக்கொள்வார்கள். அவர்கள் ஆட்டுக்குட்டியானவருடைய மணவாட்டியாக சாட்சியிடப்பட்டுள்ளார்கள்.
ஆட்டுக்குட்டியானவருடைய மணவாட்டி முன்குறிக்கப்பட்டவள். அவள் அகல்கள் மூலம் அனுப்பப்படும் வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்வாள். அகல்கள் மூலம் கொடுக்கப்படும் வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள் எலியாவை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்; மோசேயினை ஏற்றுக்கொள்வார்கள். எலியாவின் மூலமும் மோசேயின் மூலமும் சாட்சியிடப்படும் நாமத்தினை ஏற்றுக்கொள்வார்கள். அவர்கள் கர்த்தருடைய நாமத்தினை அறிந்து கொள்வார்கள். கர்த்தருடைய நாமத்தை அறிந்தவர்கள் மேகத்திற்குள்ளாகி வெளிப்படுத்தப்படும் எல்லா இரகசியங்களையும் அங்கீகரிப்பார்கள்.
தெரிந்து கொள்ளுதலின்படி, கர்த்தரை அறிந்தவர்கள் கர்த்தருடைய நாமம் இன்னதென்று அறிவார்கள். கர்த்தருடைய நாமத்தினை அறிந்தவர்கள் சாட்சியிடப்படும் ஏழு அகல்களையும் அறிவார்கள்.
வெளி. 19: 12, 13-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவருடைய கண்கள் அக்கினிஜூவாலையைப்போலிருந்தன, அவருடைய சிரசின்மேல் அநேக கிரீடங்கள் இருந்தன; அவருக்கேயன்றி வேறொருவருக்குந் தெரியாத ஒரு நாமமும் எழுதியிருந்தது.
இரத்தத்தில் தோய்க்கப்பட்ட வஸ்திரத்தைத் தரித்திருந்தார்; அவருடைய நாமம் தேவனுடைய வார்த்தை என்பதே."
சிரசின் மேல் அநேக கிரீடங்கள் இருப்பது இங்கே சாட்சியாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. சிரசு ஒன்றே; ஆனால் கிரீடங்கள் அநேகம். தலை கிறிஸ்து. ஆனால் இங்கே அநேகக் கிரீடங்கள் இருப்பதாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. கிரீடங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அணிவிக்கப்பட வேண்டும்.
முதலாவது கிரீடமாக "தேவனாகிய கர்த்தர்" என்ற நாமம் சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. அதன்பின்னர் அணிவிக்கப்படும் ஒவ்வொரு கிரீடமும் அவரது நாமமாக சாட்சிடப்பட்டுள்ளது. கிரீடம் என்பது மகிமையாகும். மகிமை என்பது அவரின் நாமமாகும்.
இரண்டாவதாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ள கிரீடம் "சர்வ வல்லமையுள்ள தேவன்" என்ற நாமமாகும். ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு என்பவர்களுக்காக இந்தக் கிரீடமானது அணிவிக்கப்பட்டது.
அதன்பின்னர் அணிவிக்கப்பட்ட கிரீடம் "யேகோவா" என்ற நாமமாகும். கர்த்தர் அணிந்த இந்த கிரீடத்திற்கு மோசே சாட்சியிட்டான். மோசே கர்த்தர் அணிந்திருந்த முந்தைய கிரீடங்களைக் குறித்து அறிந்தவனாக இருந்தான்.
அதன்பின்னர், மேகத்திற்குள்ளாக மோசே எலியா என்பவர்களோடு இருந்தபோது, சாட்சியாய் அறிவிக்கப்பட்ட கிரீடம் "கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து" என்ற நாமமாகும். மேகத்திற்குள்ளாக மோசேயும் எலியாவும் அவரது நாமத்தினை அறிய கிருபை பெற்றவர்களாக இருந்தார்கள். சாட்சிகளாகிய இவர்களைக் காட்டிலும் ஆட்டுக்குட்டியானவரின் மணவாட்டி மிகவும் சிலாக்கியம் பெற்றவள் ஆவாள். காரணம், அவள் மாமிசத்தில் ஜீவிக்கும்போதே அவருக்கு அணிவிக்கப்பட்டுள்ள கிரீடங்களைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள கிருபை பெற்றவளாகின்றாள். ஆபிரகாம் இவைகள் யாவையும் அறிந்தவனாக சாட்சியிடப்பட்டுள்ளார். ஆபிரகாம் இன்றைக்கும் அந்த நிகழ்வுகளைக் கண்டு களிகூர்ந்துகொண்டிருக்கின்றார். வார்த்தை என்ற ஒரு ஒளி பூச்சக்கரத்தில் எழும்பப்போவதை அவரும் காண்கின்றவராய் இருக்கின்றார். அந்த ஒளி கிறிஸ்துவாய் வெளிப்பட்டது. அந்த ஒளி அவருடைய வார்த்தை என்று அதன்பின்னர் சாட்சியிடப்படும்.
ஈசாக்கு ஜீவனுள்ளோராகிய முற்பிதாக்களில் ஒருவர். யாக்கோபு உபத்திரவப்பட்டு சுதந்திரத்தினைத் தன்னுடைய ஜனத்திற்குக் கொண்டுசேர்த்தவர். அவரும் நம் முற்பிதாக்களில் ஒருவர். ஆபிரகாம் உடன்படிக்கைக்குத் தகப்பன். எனவே அவரே நமக்கும் விசுவாச தகப்பனாக சாட்சியிடப்படுகின்றார். ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபின் தேவன் என்றே கர்த்தர் தம்மைக் குறித்து சாட்சியிட்டுள்ளார். மோசேயும் எலியாவும் கர்த்தரது சமூகத்தில் எப்போதும் தரிசிக்க கிருபையினைப் பெற்றவர்கள். இவர்கள் 24 மூப்பர்களுள் ஒருவராக சாட்சியிடப்பட்டிருக்கிறார்கள். நாமத்தினைப் போலவே பிரமாணமும் கிரீடமாக சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. காரணம் நாமமே பிரமாணமாய் அறிவிக்கப்படுகின்றது.
நியாயப்பிரமாணம் என்பது ஒரு கிரீடமாகும். நியாயப்பிரமாணம் என்ற கிரீடத்தினை அடுத்து, சபைப்பிரமாணம் என்ற கிரீடம் தரிப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. கிறிஸ்து மகிமைப்பட்டபின் கி.பி. 53-ல் சபைக்காலம் ஆரம்பமானது. அவர் மகிமைப்பட்ட காலத்திற்கும் சபைக்காலத்திற்கும் முன்னதான காலம் "சங்கம காலம்" என்று சாட்சியிடப்படுகின்றது. அவர் மகிமைப்பட்டபின், பரிசுத்த ஆவி அவருடைய நாமத்தில் அனுப்பப்பட்டது. அவர் மகிமைப்பட்ட பின்னர், எழுந்த 7 சபைக்காலங்களிலும் பிரமாணங்கள் 7 தூதர்கள் மூலம் சபைப்பிரமாணங்களாய் அறிவிக்கப்பட்டது. நித்திய ஜீவனுக்குரியவர்கள் அதனை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். காயீனுடைய சந்ததியார் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. சபைக்காலம் நிறைவுபெற்று கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்திற்குள்ளாக நாம் கடந்து வந்துள்ளோம். இதன்பின்னர் கிருபை புறஜாதியாரை விட்டு எடுக்கப்பட்டுவிடும்.
சபைக்காலத்தின் நிகழ்வுகளைக் குறித்து முன்குறிக்கப்பட்டவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள். சபைக்காலங்களைப் பற்றி ஆறு சபைக்காலங்களும் நிறைவுபெறும் வரையிலும் அறிவிக்கப்படவில்லை. ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபிற்கு சர்வவல்லமையுள்ள தேவன் என்ற நாமம் அறிவிக்கப்பட்டபோது, யேகோவா என்ற நாமம் அவர்கள் அறியாத நாமமாக இருந்தது. மோசேயின் மூலமாகவே யேகோவா என்ற நாமம் சாட்சியிடப்பட்டது. அதே நிலையில் ஆறு சபைக்காலங்களிலும் சபைக்காலங்களைக் குறித்து அறிவிக்கப்படவில்லை. 7-ம் சபைக்காலத்தின்போது ஆறு சபைக்காலங்களைக் குறித்து அறிவிக்கப்பட்டது. அதனை சாட்சியிட்ட மாமிச சரீரம் சகோ. வில்லியம் பிரன்காம் ஆகும். அவரின் சாட்சியினை கிறிஸ்தவர்கள் யாவரும் அறிந்துள்ளார்களா? கர்த்தரது கண்களில் கிருபை பெற்றவர்கள் மாத்திரமே அறிந்திருந்தார்கள். ஆபிரகாம் கர்த்தரது நாமமாகிய சர்வவல்லமையுள்ள தேவன் என்ற நாமத்தினைத் தொழுதுகொண்டான். ஈசாக்கும் அந்த நாமத்தினையே தொழுதுகொண்டான்; யாக்கோபுக்கும் அந்த நாமமே சாட்சியிடப்பட்டது. அதன்பின்னர் "யேகோவா" என்ற நாமம் மோசே மூலம் சாட்சியிடப்பட்டது. அதன்பின்னர் எலியா அந்த நாமத்திற்குச் சாட்சியிட்டான். பழைய ஏற்பாட்டின் காலத்தில் மோசேயும் எலியாவும் கொடுத்த சாட்சியினைக் குறித்துப் பார்க்கின்றோம். அவர்கள் அதன்பின்னர், புதிய ஏற்பாட்டின் காலத்திலும் வந்து சாட்சியிட்டார்கள். அதுபோல, கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்திலும் வந்து சாட்சியிட வேண்டும். இயேசுகிறிஸ்துவோடு மேகத்திற்குள்ளாக காணப்பட்ட மோசேயும் எலியாவும் மாமிச சரீரத்தில் வெளிப்படவில்லை. ஆனால் கடைசி ஏற்பாட்டில் அவர்கள் ஒரு மாமிச சரீரத்தின் மூலம் வந்து சாட்சியிட வேண்டும். இதற்கு முன்னர் அறிவிக்கப்படாத வேறொரு நாமம் அவர்கள்மூலம் அறிவிக்கப்படும். அந்த நாமம் "தேவனுடைய வார்த்தை" என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது.
ஏசா. 52: 6-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இதினிமித்தம், என் ஜனங்கள் என் நாமத்தை அறிவார்கள்; இதைச் சொல்லுகிறவர் நானே என்று அக்காலத்திலே அறிவார்கள்; இதோ, இங்கே இருக்கிறேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்."
என் ஜனங்கள் என் நாமத்தினை அறிவார்கள் என்ற ஏசாயாவின் தீர்க்கதரிசனம் அவருடைய ஜனம் அவருடைய நாமத்தினை அறியக்கூடிய கிருபை பெற்றமைக்கு சாட்சியிடும் தீர்க்கதரிசனமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. சபைக்காலங்களின் நிறைவில் தூதர்கள் மூலம் சாட்சியிடப்படும் நாமத்தினை அறிந்தவர்கள் நித்திய ஜீவனைப் பெற்றுக்கொள்வார்கள். அவர்கள் ஆட்டுக்குட்டியானவரின் மணவாட்டி என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளார்கள். ஆயிரம் வருடம் இந்தப் பூமியில் அவரோடு கூட கிறிஸ்துவின் அரசாட்சியில் பங்கடையப் போகின்ற கிருபை பெற்றவர்களாகின்றார்கள்.
யோவே. 2: 32-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அப்பொழுது கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளுகிறவனெவனோ அவன் இரட்சிக்கப்படுவான்; கர்த்தர் சொன்னபடி, சீயோன் பர்வதத்திலும் எருசலேமிலும் கர்த்தர் வரவழைக்கும் மீதியாயிருப்பவர்களிடத்திலும் இரட்சிப்பு உண்டாயிருக்கும்."
"கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளுகிறவன் எவனோ அவன் இரட்சிக்கப்படுவான்" என்றே வேதம் சாட்சியிடுகின்றது. கர்த்தருடைய நாமத்தினை அறிந்துகொள்பவனே நித்திய ஜீவனுக்குரியவன். கர்த்தருடைய நாமத்தினை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் ஆக்கினைக்குரியவர்கள் ஆவார்கள். வார்த்தை அன்று மாமிசமாய் வந்து மகிமைப்பட்டது. அதன்பின்னர், அவருடைய நாமமே பிதாவின் எல்லா நாமத்திற்கும் மேலான நாமமாக உயர்த்தப்பட்டது. அதன்பின்னர் அவருடைய நாமம் "தேவனுடைய வார்த்தை" என்ற நாமமாய் உயர்த்தப்பட வேண்டும். மோசேயும் எலியாவும் அறிவிக்கப்படும் புதிய நாமத்திற்கு சாட்சியிடுவார்கள்.
யோவேல் தீர்க்கதரிசி உரைத்தபடி "கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளுகிறவன் எவனோ அவன் இரட்சிக்கப்படுவான்". யோவேல் இந்த தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தபோது, கர்த்தருடைய நாமம் "யேகோவா" என்ற நாமமாக இருந்தது. அது பழைய ஏற்பாடு. இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோது, இஸ்ரவேலர்கள் "யேகோவா" என்ற நாமத்தை விசுவாசித்தார்கள். அவர்கள் "கர்த்தருடைய நாமத்தினைத் தொழுதுகொள்ளுகின்றவன் இரட்சிக்கப்படுவான்" என்பதை விசுவாசித்தார்கள். அவர்கள் கர்த்தருடைய நாமமாகிய "யேகோவா" என்ற நாமத்தில் தொழுதுகொண்டிருந்தார்கள். ஆனால், கர்த்தருடைய நாமம், அங்கே புதிய கிரீடமாய் "கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து" என்ற நாமத்தில் அணிவிக்கப்பட்டிருந்தது. அதனை அறியாது, யூதர்கள் அந்த நாமத்தினை ஏற்றுக்கொள்ளாது ஆக்கினைக்குரியவர்களானார்கள். கிருபையானது புறஜாதிகளிடம் வந்தது. இது புதிய ஏற்பாடு.
வெளி. 19: 12-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவருடைய கண்கள் அக்கினிஜூவாலையைப்போலிருந்தன, அவருடைய சிரசின்மேல் அநேக கிரீடங்கள் இருந்தன; அவருக்கேயன்றி வேறொருவருக்குந் தெரியாத ஒரு நாமமும் எழுதியிருந்தது."
இங்கே அறிவிக்கப்பட்டுள்ளபடி அவருடைய சிரசின் மேல் இருக்கும் கிரீடங்களில் ஒன்று, அவருக்கேயன்றி வேறொருவருக்கும் அறிவிக்கப்படாத நாமம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. காரணம், அவருக்கேயன்றி வேறொருவருக்கும் இந்தப் பூமியில் அந்த நாமம் அறிவிக்கப்படவில்லை. அந்த நாமம் மேகத்திற்குள்ளாக இருக்கின்றது. அந்த நாமம் மாமிச சரீரம் கொண்டவர்கள் மத்தியில் அறிவிக்கப்படாத பரிசுத்த நாமமாகும். கர்த்தரின் மற்ற நாமங்கள் யாவும் இந்தப் பூச்சக்கரத்தில் அறிவிக்கப்படும். மேகத்திற்குள் கிரீடம் சூட்டி அமர்ந்திருப்பவர் ஆட்டுக்குட்டியானவர். அவர் சிரசின்மீது அநேக கிரீடங்கள் சூட்டப்பட்டுள்ளது. அது அவருக்கு சூட்டப்படும் வேளையே அந்தக் கிரீடத்திற்குரிய நாமம் இன்னதென்று வெளிப்படுத்தப்படும். இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோதுதான், இயேசு என்ற நாமம் வெளிப்படுத்தப்பட்டது. அந்த நாமத்திற்குச் சாட்சியிட்டவர்கள் அப்போஸ்தலர்கள். அந்த நாமம் புறஜாதிகளாகிய நமக்குக் கிருபையினைக் கொடுத்துள்ளது. இதன்பின்னர், கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்தில் கர்த்தருக்கு அணிவிக்கப்படும் கிரீடமாகிய நாமம் "தேவனுடைய வார்த்தை" என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது.
வெளி. 19: 13-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இரத்தத்தில் தோய்க்கப்பட்ட வஸ்திரத்தைத் தரித்திருந்தார்; அவருடைய நாமம் தேவனுடைய வார்த்தை என்பதே."
கர்த்தருடைய நாமம் "தேவனுடைய வார்த்தை" என்பது இந்தக் கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்திற்காக அவருக்குக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ள நாமமாகும். இது இந்தக் கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்திற்காக அவர் தரித்திருக்கும் கிரீடமாகும். இந்த நாமமே மேகத்திற்குள்ளிருந்து வெளிப்படுத்தப்படும் நாமமாகும். இது இரகசியங்களை வெளிப்படுத்தும் நாமமாக சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. அந்த சாட்சியின் வார்த்தைக்கு செவிகொடுப்போம். நம்மை நித்திய ஜீவனுக்குள்ளாக கர்த்தர் வழிநடத்துவார்.
ஆமென்! ஆமென்!! ஆமென்!!!