(Proclaimed Date: 18-11-2012)
In MARK 1: 2, it is said like this:
“As it is written in the prophets, Behold, I send my messenger before thy face, which shall prepare thy way before thee.”
As the words uttered in the book of prophecy of Malachi, “Behold I send my messenger before thy face” are to be fulfilled, when Jesus Christ was revealed in flesh, John the Baptist was sent before. The prophecy uttered by the prophet Malachi was fulfilled that day.
We see in the Bible about the birth of Moses. Hebrew women must kill every male child, which they deliver. This was ordered to the midwives of Egypt by the King. When it was like that, a handsome male child, Moses was brought up, transgressing that law. After some time, as they could not nurse the child, they put that child in an ark and sent it through the water. As taken from the water, he was called Moses. There the daughter of pharaoh gave this name “Moses” to him. That child brought up by the daughter of Pharaoh. Sometime later knew about his birth. He saw his own people experiencing the afflictions of the taskmasters. The cry they made from the taskmasters pinched him.
A feeling was roused within him, when he saw the affliction of those people. It was a natural thing within him. When his people were afflicted, his spirit is aroused for his people who are afflicted. At first, he did a deed in his own carnal mind (fleshy mind). When an Egyptian stood against a Hebrew, he killed that Egyptian and buried him.
After that, when he berated a Hebrew, among the two Hebrews, who did the wrong, the Hebrew who did the wrong said,” Who are you? Are you an officer or a judge? Are you planning to kill me as you killed that Egyptian? Then Moses became afraid. He ran away from Egypt. After that, it came to pass in process of time, when Moses was shepherding the flock, an angel called him out of the midst of a bush.
In EXODUS 3: 1, 2 It is said like this:
“Now Moses kept the flock of Jethro his father in law, the priest of Midian: and he led the flock to the backside of the desert, and came to the mountain of God, even to Horeb.
And the angel of the Lord appeared unto him in a flame of fire out of the midst of a bush: and he looked, and, behold, the bush burned with fire, and the bush was not consumed.”
There was a mind within him naturally, that he must be liberate a Hebrew from the injustice caused to him. But he could not do it as an individual. Reason, he was an enslaved Hebrew. It was a state that he could not do anything above the power of an Egyptian. The power of Egyptians was very high as heaven. So, he could not do anything above it. So, he ran away from Egypt. Where he was shepherding the flock, the angels of the Lord appeared out of the midst of a bush. After that, there was a leading and a guidance of the angel coming within him. Then he got a new strength. The Lord spoke to him that He was with him. He came to know that the Lord was greater than Pharaoh and that He created all things. The Lord revealed to Moses all the things, He had planned in the beginning. In the Books of Moses, all these are mentioned as witnesses. He has witnessed that how He created them on the day of creation and how He created each one of in various times of measurement and He rested on the seventh day.
Eighth day is the day of circumcision. That is the Lord’s Day. After He rested on the seventh day, He separated a man, namely, ‘Adam’ who had a soul. As He breathed living breath into Adam, he became a living soul. Two big divisions were formed within his seed. One was the seed of Abel. Another was the seed of Cain. Abel was murdered by the wicked Cain. All these were informed to Moses. As He knew all these things, fear of the King of Pharaoh left Moses. He came to know that He who gave the authority to Pharaoh, sent him. Kingdom of Pharaoh is destructible. But he had known that the kingdom given to him is an everlasting heavenly Kingdom. The angle who worked within him gave him the strength of it. Moses by nature was a man of fear. But the angel who was sent within him gave him strength. To do justice among the Egyptian gods the assignment which the Lord had appointed was fulfilled there.
The angel who gave appearance to Moses in the midst of the bush, came formerly with the Lord who appeared to Abraham. The angel who came with the Lord who appeared to Abraham was one of the angels sent by the Lord to destroy Sodom and Gomorrah. The guidance of the angel within Moses was given in the midst of the bush by the Lord.
The fleshy body of Moses worked all the deeds which the Lord had ordered and died as dust with the dust. The soul, namely, “the spiritual body”, that was within him was formed by the dominion of the Lord. The angel who appeared in the midst of the bush operated his fleshy body within the Word and made it work. That angel had been doing his work before. After that also, He had been doing his deeds. The prophecy has witnessed, that He would further do such kind of deeds.
Moses was appointed as a tool by the Lord to do justice among the gods of Egypt. He was appointed to redeem those people of large crowd, who were in slavery, and to take them into the promised land of Canaan. He witnessed the laws among the people who were thus taken. There was a tent formed as a tabernacle for the Lord.
Sacrifice must be offered for the Lord within that tent called tabernacle. Moses went into that tabernacle and offered sacrifice. Then a pillar of cloud came down and shadowed it. Pillar of fire had come down there. The Lord spoke with Moses from that tabernacle. When the Lord gave his appearance to Moses, He told Moses that he would die, if he saw Him face to face. So, the Lord showed the back part of His countenance.
The angel received the words of the Lord and gave them to Moses. The Spirit of the Lord led Moses. Their tabernacle was separated with curtains into two parts. The inner part within the curtain (or the veil) was separated as the most holy place and the outer part of the veil as the holy place. These things must be kept in the holy place. He planned for these to be within the Most Holy Place, and He divided that place.
In the holy place, the Bread of the Presence (shewbread) was kept on a table. No one should eat that shewbread except priesthood they who work in the ministry of Priesthood. Outsiders (strangers) were prohibited from eating it. The priests who had got grace to offer sacrifice went into the tabernacle. Except them others were not allowed in. This law was given, because the holy place should not be defiled. Similarly, the Bible witnesses that only the High Priest was allowed to go into the most holy place.
Only after the blood of the lamb is sprinkled, one should go into the most holy place. Because, it is the most holy place. At first, the priest must sanctify himself and then sanctify the people before going into it. The places ordered to people (the Israelites) where they should camp, that tabernacle should be pitched. Later, after the order was given to move (depart), that tabernacle would be removed. A candlestick of gold was one of the orders to be kept in this tabernacle.
In EXODUS 25: 31, it is said like this:
“And thou shalt make a candlestick of pure gold: of beaten work shall the candlestick be made: his shaft, and his branches, his bowls, his knops, and his flowers, shall be of the same.”
A candlestick of gold must be kept there. Here, it is said that the candlestick should be burning always.
One should go into the most holy place through the light of the lampstand (or candlestick) which is burning in the holy place of the tabernacle. Before going into the most holy place, it is necessary to know about this lampstand. This lampstand of gold had seven lamps.
In EXODUS 25: 37 it is said like this:
“And thou shalt make the seven lamps thereof: and they shall light the lamps thereof, that they may give light over against it.”
The lampstand kept in the holy place had seven lamps in it.
In EXODUS 26: 35 it is said like this:
“And thou shalt set the table without the vail, and the candlestick over against the table on the side of the tabernacle toward the south: and thou shalt put the table on the north side.”
The table was placed outside the veil opposite the table, this lampstand was kept in the holy place of the tabernacle. The Lord ordered that this tabernacle must be pitched in that way.
The Lord has witnessed in what shape this tabernacle must be pitched. This tabernacle must be pitched away from the camp of the Israelites.
This tabernacle was divided into
1) The Holy place and
2) The Most Holy place.
A lampstand was kept in the Holy place of this tabernacle. The lampstand was kept in order to give light for going into the holy place.
In EXODUS 40: 25 it is said,
“And he lighted the lamps before the LORD; as the LORD commanded Moses.”
This tabernacle is witnessed as the Presence of the Lord. This lampstand was kept in Lord’s presence. It was ordered to offer sacrifice in the Lord’s presence. It was not allowed to offer sacrifice in any place that is seen.
In EXODUS 27: 20 it is said,
“And thou shalt command the children of Israel, that they bring thee pure oil olive beaten for the light, to cause the lamp to burn always.”
Pure oil from crushed olives was ordered to keep the lamp burning always. No other oil was ordered there. Reason, the lampstand was ordered to burn and shine in the Lord’s presence. The Lord was moving there in the most holy place. In order to help enter into the most holy place, the light of that lampstand of gold was ordered as a shining light.
Seven lamps were connected in the lampstand. That lampstand was ordered to keep burning from evening to morning.
In EXODUS 27: 21 it is said,
“In the tabernacle of the congregation without the vail, which is before the testimony, Aaron and his sons shall order it from evening to morning before the LORD: it shall be a statute for ever unto their generations on the behalf of the children of Israel.”
That presence of shining light from the lampstand is witnessed as the Presence of Testimony. It was ordered as a statute forever.
In LEVITICUS 17: 2 -7, it is said,
“Speak unto Aaron, and unto his sons, and unto all the children of Israel, and say unto them; This is the thing which the LORD hath commanded, saying,
What man soever there be of the house of Israel, that killeth an ox, or lamb, or goat, in the camp, or that killeth it out of the camp,
And bringeth it not unto the door of the tabernacle of the congregation, to offer an offering unto the LORD before the tabernacle of the LORD; blood shall be imputed unto that man; he hath shed blood; and that man shall be cut off from among his people:
To the end that the children of Israel may bring their sacrifices, which they offer in the open field, even that they may bring them unto the LORD, unto the door of the tabernacle of the congregation, unto the priest, and offer them for peace offerings unto the LORD.
And the priest shall sprinkle the blood upon the altar of the LORD at the door of the tabernacle of the congregation, and burn the fat for a sweet savour unto the LORD.
And they shall no more offer their sacrifices unto devils, after whom they have gone a whoring. This shall be a statute for ever unto them throughout their generations.”
Sacrifices must be offered only in the tabernacle. Except in the tabernacle, if the sacrifice is offered within the Camp of Israel or outside the camp, that sacrifice will not be the accepted sacrifice by the Lord. If the sacrifice offered is to be accepted by the Lord, that sacrifice must be offered in the place which the Lord had appointed (or assigned). This tabernacle is the Lord’s presence there. In this presence of the Lord, as He had ordered a lampstand was kept there giving a bright shining light. The sons of Aaron must light that lampstand. It should keep burning from evening to morning.
In the most Holy place, the ark of covenant of the Lord was kept there. Cherubs with their wings spreading around it were there. Within the ark of covenant there was a gold pot containing manna, the sprouted (budded) rod of Aaron and also stone tablets with the laws written in it. This covenant ark is the Word of the Lord. The Word written in the stone tablet was not ordered to be kept in any other place except the tabernacle. It was witnessed that offering the sacrifice in any other place, except in that place that sacrifice will become a sin. Further, it is witnessed that, that sacrifice will become a sacrifice offered to the devil. After settling His people to dwell in the land of Canaan, the temple of Jerusalem was built only in the days of Solomon. Within the Temple, the holy place and the most holy place were established. There was a lampstand in that temple. It was ordered to burn according to the statute. Pure oil from crushed olives was poured into the lampstand. In the Bible, it is witnessed that in the days of Solomon, the glory of the Lord had filled that temple so much that no one could enter into that temple of Jerusalem.
In the days of Jeroboam, the tabernacle was pitched both in Bethel and Dan, as the one that was kept in the temple of Jerusalem. As the lampstand was kept in the temple of Jerusalem, they put similar to it both in Bethel and Dan. There was also a calf made of gold. When idols came into the tabernacle of God, the sacrifices offered there, became of the devil. Therefore, they who are predestined for eternal life were ordered to leave from that tabernacle. The sacrifice offered in the midst of the disallowed (or the forbidden) lampstand belonged to the devils. The sacrifices offered both in Bethel and Dan were not accepted by the Lord. Jerusalem was the place the Lord had allowed for offering sacrifice. The tabernacle, that was there, was the place which the Lord had chosen to walk along.
As in Bethel and Dan, there were many tabernacles when Jesus Christ was revealed in flesh. But only Jerusalem was the place which the Lord had chosen. People offered sacrifices in Jerusalem and from many other places also they offered sacrifices. We see in the Bible, that the temple of Jerusalem was destroyed and it was renovated later, even before Christ was revealed. The Lord had ordered that the tabernacle must be pitched like this and that it must be pitched in a particular place. But many among the Israelites did not do as such and offered sacrifices to the devils. Did they die as they offered sacrifices to the devils? No, never.
Kingdom of Israel is there till today. It is not that they, who offer sacrifices to the devils cannot live in this earth. He is the Prince of the Earth. He is the Prince of the World. All kingdoms of this world are delivered unto him.
He took Jesus Christ to a high hill and showed all to Him. He said that he had been given all powers and asked Jesus to fall prostrate at his feet. But we see in the Bible, that he told Jesus that if He did so, he would give all those kingdoms and their glory to Jesus.
All the Israelites who offered sacrifices to the calf both in Bethel and Dan, did not die at once. Their death is not the death ordered in the flesh. It is the second death, as their soul, namely the inner man was sentenced to the judgement of condemnation.
1 CORINTH. 10: 18 – 22 verses say thus:
“Behold Israel after the flesh: are not they which eat of the sacrifices partakers of the altar?
What say I then? that the idol is any thing, or that which is offered in sacrifice to idols is any thing?
But I say, that the things which the Gentiles sacrifice, they sacrifice to devils, and not to God: and I would not that ye should have fellowship with devils.
Ye cannot drink the cup of the Lord, and the cup of devils: ye cannot be partakers of the Lord's table, and of the table of devils.
Do we provoke the Lord to jealousy? are we stronger than he?”
When Jesus Christ came and stood in the temple of Jerusalem, they did not know who He was. The temple of Jerusalem was built according to the order of the Lord. Likewise, the tabernacle and the holy place, the most holy place and the table that was placed on it, the bread that was placed on that table, and the candlestick were all as the Lord had permitted. But they did not accept the one belonging to the temple, who had come before them. And so, Stephen witnessed that the Israelites were offering sacrifices to the devil. In that temple, as the Lord had said all things were kept. There was a lampstand. Olive oil was poured into the lampstand. That lampstand had seven lamps. It was burning. Despite being that, it could not identify the one who was sent. Reason, the time given to that lampstand was completed. We see that Paul had said that they were the Israelites after the flesh.
In 1 CORINTHIANS 10: 18 it is said,
“Behold Israel after the flesh: are not they which eat of the sacrifices partakers of the altar?”
Paul witnessed, “Behold Israel after the flesh. They are all partakers of the altar”.
But they did not offer the sacrifices which the Lord had wished. Therefore, those sacrifices were the sacrifices offered to the devil. Without knowing these, they were like the Gentiles. They were offering the sacrifices without knowing, to whom they were sacrificing.
The lampstand which the Lord had allowed in the temple of Jerusalem was ordered for it and was shining brightly. It was a light having the life of the law. After the time of the law had finished (or completed) the light of the lampstand has been witnessed as having lost its life. By the word, the assignment which the Lord had ordered was completed (or finished) there.
The Bible says that when Jesus Christ gave His life in the cross, the veil of the temple was torn from top to bottom. Then the holy place and the most holy place merged together. The veil that separated it was torn. But did the Israelites recognize it? No, never. Even after this event, in the temple of Jerusalem, there was a separation between the holy place and the most holy place. The lampstand was also kept there. But that lampstand did not shine the light of witness of the law pertaining to life. That lampstand was there as a deed (or work) of flesh. After that, the light of life is given to us the Gentiles.
According to the Old Testament, the allowed lampstand was seen merely as a light of the flesh after fulfilling its justice. The deed (work) of the light of the lampstand that came with name Jehovah had completed. The lampstand that came with the name Jehovah was seen having lost its glory, after the deed (work) of the name, Jehovah was completed. The tabernacle ordered in the name “Jehovah” has been witnessed having lost its glory, after the completion (or the fulfillment) of the deed of the name “Jehovah”. Therefore, Paul has witnessed as “Behold, the Israelites after the flesh”. The law that was given after that was a spiritual law. This spiritual law (or the law of the spirit) is the law given to us the Gentiles. The lampstand ordered for the Old Testament, has been witnessed as without having any glory, after the justice of the time Old Testament was completed.
The tabernacle ordered in the times of the Old Testament, had lost its glory as soon as the works of the name “Jehovah” were completed. The lampstand that radiated the living light, Jehovah, has lost that light of salvation. That salvation was the salvation ordered only for the Israelites. The name “Jehovah” was the name ordered to give salvation to the Israelites of fleshy birth. The life ordered by that name gave light of the lampstand and shone among the Israelites. As long as the lampstand shone, the deed (work) of the Old Testament was that of life. After that, this life was ordered to us the Gentiles through Jesus Christ.
The lampstand sent to give light among the Israelites, gave light, namely ‘the life’ among the Israelites throughout the Old Testament time. After the completion of the time ordered to the Israelites that lampstand lost its glory. Therefore, the temple in which the lampstand was kept, also lost its glory. But the Israelites were zealous of that lampstand, which had lost its glory. They were very earnest that the lampstand should not be put out. They were careful to add olive oil to it. They were very diligent that this lampstand should be kept in the holy place. They were very earnest in keeping the shewbread on the table. Likewise, they were very diligent in all the things that were ordered. But they were denying Him, who had ordered the statute. They denied him, who witnessed standing in that temple, “this day is this scripture fulfilled in your ears.” They did not have the faith to believe Him. All their mind was fixed on the tabernacle only and not on Him who had shaped that tabernacle. They were not aware that the glory of that tabernacle was taken away. When the prophecies were fulfilled, through the prophets by Him who had ordered the lampstand, they did not accept it. They denied Him, who was the light of the lampstand. He witnessed that He himself was that light. They did not accept it. They did not accept Christ, who can give the light of the life.
The lampstand, namely, ‘Jehovah’ had lost its glory. Another lamp was lighted there. That was the will of Father. The law, namely, ‘the light’ which that lampstand namely, ‘Jehovah’, was not then a light of life. When that lamp gave the light of life, they who are entitled to eternal life believed it. Then that life was in the light of the lampstand. This lampstand was the Law. That lampstand gave the Law, as the light. That was a light brightening the Israelites. That was the Word. That was the Law. That was the statute. That was the commandment. He, who had ordered it was Jehovah. But after the time of the Law was completed, the lampstand that gave that law, was witnessed as merely a fleshy or carnal minded one in the tabernacle. They enjoyed seeing the temple. They said, “Come and see how and by what sort of stones, this temple is built beautifully, and approached it with a fleshy mind. They had no spiritual mind. They took Christ and said to Him, “Come and see how this temple is beautifully decorated and look at the precious and costly things kept in it.” But He said, “There shall not be left here one stone upon another – all will be thrown down.” He witnessed that the glory of that tabernacle would be removed.
Further He said, “Destroy this temple and in three days I will raise it up. It is witnessed they were mindful, “How will you raise it up in three days?” Faith of the Israelites was only on the things they were seeing. The Bible witnesses, “the things which are seen are temporal but the things which are not seen are eternal. Their faith was only on the things that were seen. It was a fleshy thing. It was a carnal mind. The Bible says that it is ‘death’.
Jesus Christ was seen to them as against the temple and enemical to the law of Moses. The law of Moses was completed or fulfilled. The justice ordered through Moses was also fulfilled. Following only that justice is not justice at all. The Judge had come and gone. Christ was revealed in flesh. Paul declared these things as the gospel. We see here it is said, “Behold Israel after the flesh.”
Even after Christ was glorified, Israelites who were after the flesh, were offering the sacrifices on the Temple of Jerusalem. Evern after Jerusalem had lost its glory; they were offering sacrifices there. He who had shaped that temple and He who had allowed the lampstand within it left that place and went off. The lampstand was seen there as after the flesh. It had lost its glory. It was not a lamp that could give life and that it could give light. After losing its glory, the sacrifices offered to it were judged as sacrifices offered to devils.
After the lampstand of the Old Testament was taken away, a new gold lampstand was lighted as the lampstand of the New Testament.
REVELATION 1: 12 says thus,
“And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks;”
The lampstand in the tabernacle in the time of the Old Testament was witnessed later, shining brightly as the seven golden candlesticks. Apostle John has prophesied about those seven lamps of gold lampstand. These are the lampstands of the New Testament.
REVELATION 1: 11 says thus:
“Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea.”
All the seven lamps are referred as 7 churches.
REVELATION 1: 13 says thus:
“And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle.”
Here, there are seven candlesticks. In the midst of the seven candlesticks there is the Son of Man. He is sitting like the Lamb.
REVELATION 1: 20 says thus:
“The mystery of the seven stars which thou sawest in my right hand, and the seven golden candlesticks. The seven stars are the angels of the seven churches: and the seven candlesticks which thou sawest are the seven churches.”
It is said that these 7 candlesticks are 7 churches. In the midst of these 7 churches, one person is seated shining brightly. After the completion of the time of the 7 churches there is no one more church ordered. The Son of Man is seated within these 7 churches. Already it has been revealed and told about the times of 7 churches.
REVELATION 1: 18 says thus:
“I am he that liveth, and was dead; and, behold, I am alive for evermore, Amen; and have the keys of hell and of death.”
He, who is in the midst of 7 candlesticks has a key. It is the key of death and of hell.
John sees the Son of Man there in the midst of the seven candlesticks. This candlestick is allowed to give the light of life. These 7 candlesticks are 7 churches. They are the laws of the seven churches.
When the Old Testament was completed and the New Testament began, the light that could rise began to shine through the Son. He witnessed that I am the Light of the World; I am the Way; I am the Truth. Further He who was that Light witnessed that “I am the Living Bread”. John the Baptist witnessed about that Light. He witnessed that he was not that light and that he was sent to give witness about that light. The Bible has witnessed that the candlesticks give the light. These seven candlesticks witnessed in the New Testament is mentioned as one candlestick for one period of time. All the candlesticks will not be sent at a time entirely as a whole. Those lampstands that are sent, have light within themselves. That light has been witnessed as life. To them who accept that life, it has got the command to give eternal life.
The lampstand sent to give light had got the command to give life to them who accept it. After the time stipulated for it, is completed, the light is taken away from that lampstand. The lampstand that was planned and sent to give life to the chosen people, has been witnessed as having lost its glory after commanding life among them. That lampstand along with them who have accepted it gets into its own glory.
The lampstand is that which is ordered to give a spiritual life. In the time of the Old Testament, this lampstand was in the temple of Jerusalem. After that, it is sent into the churches. Apostle Paul witnessed about the light which that lampstand gave within the first church. Thus, in the times of seven churches – seven lampstands of gold were sent. Each of them in their own stipulated time gave the light of life and afterwards it went with its glory to Christ.
After that time of glory belonging to the lampstand was completed, the believers who were trusting it, got into a situation of oblivion of forgetting Him who had commanded to give light to the lampstand. Therefore, another lampstand was sent to give light.
After the lampstand of the time of first church has lost its glory, the lampstand for the second church was sent. The believers of the first church took hold of only the lampstand and denied Him, who had sent the lampstand. Same situation happened to the lampstand of the second church. Thus, the believers of all the seven churches were seen holding fast to the lampstand belonging to each church. They took hold of the law which the lampstand had witnessed but denied Him who had commanded the light to it. So, another lampstand was sent. A new Law was shining with light. Thus, it happened in all the seven churches.
He, who had sent the lampstands from His right hand, is the Lamb. The name of that Lamb is “Lord Jesus Christ”. But the churches forgot Him, who sent the lampstand and took hold of the lampstand only. People of Jerusalem forgot the Lord and took hold of the temple. Just as the people of Jerusalem were forgetting the Lord and clinging to the church, the church devotees were also seen rejecting the Lord and clinging only to church doctrines. Christians forgot the Lord who allowed them to build the church and became attached only to the church. It put them off into a situation of losing the knowledge of knowing the Lord. the doctrine of the church, which has the nature of the beast makes one losing the knowledge of knowing the Lord.
From the beginning of the sending of the first lampstand and to the end of the sending of the seventh lampstand the churches were seen in their deeds being perfected. So, a situation that, the grace may be taken away from the Gentiles, is formed. Each church is enslaving the believers of its own church into its doctrines. It stands as a stumbling block to believe the Word and does its works.
The first testament is the Old Testament. It belongs to the Israelites out and out. The second testament is the New Testament. It belongs to the Christians out and out. At the end of the Old Testament, the Israelites were carnal (fleshy) minded. Likewise, the Christians will be in the time of the New Testament. Christians will be fleshy Christians. After the completion of the time of the 7 churches, the mind of the Christians will be seen carnal or fleshy.
Sacrifices must be offered only in the temple of Jerusalem. This is the law of the Old Testament. Only then, according to the law, that sacrifices will be accepted by the Lord. If the sacrifice is offered in other places outside the temple of Jerusalem, that sacrifice is offered to the devils. Only the sacrifice offered in Jerusalem was witnessed as the sacrifice going to the Lord. As the Law was fulfilled, when the Son of Man came and said, “Destroy this temple”, the pious men of that temple were unable to accept it. The Son of Man was seen to their eyes, as blaspheming.
In Israel one portion was spiritual whereas another portion was carnal or fleshy. The spiritual people accepted the spiritual things and became belonging to eternal life. The fleshy or carnal minded people did not accept the spiritual and were sentenced to condemnation. The Bible says, “For to be carnally minded is death, but to be spiritually minded is life”.
As the Israelites changed into carnality, so too the Christians will also change. What kind of mind was seen among the Israelites, the same kind of mind will also be such in the Christians. Like the Israelites who had forgotten the Lord and had their hold on the temple of Jerusalem, the Christians will be seen trusting the churches. Faith will not be seen on Him who had sent the lampstand, namely the church. After the completion of the times of the churches, the lampstand namely, ‘the church’ will have completed its works and will have gone to Christ.
After the completion of the times of the churches, the Christians will be holding fast to only the lampstand sent to the seven churches. They will not have known that those lampstands had lost its light. Protestant church rose against and got separated from the Roman Catholic Church. When it protested, its believers were zealous of the laws of that church. Martin Luther’s teachings helped that church to shine brightly as a lampstand. After the completion of the time stipulated for the Protestant church, its believers were zealous only on the church. But they forgot the Christ who had ordered to establish it. Likewise, when the sixth church ended and, in the times, when the seventh church rose up, a deed of same kind was seen.
Seventh church is the time of completion of the churches. After that, the time of Rising of Confluence is the time of breaking of all mysteries. When the Israelites of the fleshy birth denied the Word, the sacrifices they had offered changed into the sacrifices offered to the devils. Likewise, the Bible witnesses that, after the completion of the times of the church, the sacrifices offered in the churches will change into the sacrifices offered to the devils.
ZECHARIAH 4: 2 says thus,
“And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all of gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which are upon the top thereof:”
The lampstand or the candlestick being witnessed here, is the lampstand made of gold. Why is it made of gold?
To the Israelites also, that lampstand was ordered to be made of gold. Later, the lampstand of 7 lamps that could rise among the Gentiles was witnessed to be made of gold. Gold stands for glory. It is witnessed, therefore, that all the lampstands were made of gold.
NUMBERS 31: 50 to 54 verses say thus
“We have therefore brought an oblation for the LORD, what every man hath gotten, of jewels of gold, chains, and bracelets, rings, earrings, and tablets, to make an atonement for our souls before the LORD.
And Moses and Eleazar the priest took the gold of them, even all wrought jewels.
And all the gold of the offering that they offered up to the Lord, of the captains of thousands, and of the captains of hundreds, was sixteen thousand seven hundred and fifty shekels.
(For the men of war had taken spoil, every man for himself.)
And Moses and Eleazar the priest took the gold of the captains of thousands and of hundreds, and brought it into the tabernacle of the congregation, for a memorial for the children of Israel before the Lord.”
Gold lampstand was ordered to be kept as a memorial in the tabernacle. It was kept in the Lord’s presence. The Lord’s presence is a chosen place to offer sacrifice. Therefore, this lampstand was ordered to be kept in the Lord’s glorious place as a glory. The place of lampstand is witnessed as the Presence of the Lord. Hence, except in the place which the Lord has chosen, offering sacrifices in any other place was not allowed.
NUMBERS 31: 50 verses say thus,
“We have therefore brought an oblation for the LORD, what every man hath gotten, of jewels of gold, chains, and bracelets, rings, earrings, and tablets, to make an atonement for our souls before the LORD.”
The place where gold lampstand was kept was a place of the Lord’s presence. Only in that place offering to make an atonement was made. They, whose sins were atoned, received the grace to partake in the freedom of heaven. The glory of the tabernacle shone here on the lampstand. The light that could atone for sin was in that lampstand. The light of that lampstand provided salvation from sin, provided freedom. Darkness is sin. Light from the lampstand gave freedom from darkness, it gave freedom from sin.
After the glory of the lampstand was taken from the Lord’s presence, that lampstand lost its nature of giving light.
One of the disciples of Jesus Christ, Thomas was killed in a city of Chennai. Today, it is kept as a sacred place. That mountain is named St. Thomas Mount. Likewise, there is a church in Santhom. That has become a sacred place. Apostle Thomas preached gospel among the Gentiles. They, who had accepted it, became Christians. All who had accepted Christ received life namely, “the soul”. The law was witnessed among the Christians. The angels of the church came and witnessed it. The angels of the church sent from the right hand of the Lord witnessed about the law in the times of seven churches.
During the times of the churches, baptism was a sign of covenant for the Gentiles. After the completion of the times of seven churches, the sign, namely, “the baptism” will be seen as a mere fleshy sign. After Christ was glorified, the sign, namely, “circumcision” became a fleshy sign. Likewise, baptism will also be seen. When the time of the Gentiles is over, the birth of the soul will be fully completed among the Gentiles. The man without the soul, namely, “the spiritual body” will be seen namely as a “fleshy foetus”. There will be no intervention within him. After that, there is no use of the gospel and the baptism. Gospel and baptism were ordered for the salvation of the soul.
Gold lampstand is witnessed as having its light that could atone the sin. The state of not accepting Christ is witnessed, as not having the birth of the soul. The state of being without soul is the nature of naturalness. Paul has witnessed about the Gentiles as sinners. The Gentiles without the souls are mere ‘fleshy foetuses’. Jesus Christ shed His blood for the atonement of sin that could not get a soul. Only that blood helped to bring the grace to the gentiles in order to receive the inner man, namely, ‘the soul’. The life that was in His blood formed within us the life namely, ‘the soul’. A law was sent unto them who had thus received a soul. It was sent as a law of the church in the times seven churches. It was shining as the light of the lampstand for that day.
The seven lamps of gold lampstand that were sent witnessed the laws of the seven churches as the light. The seventh lampstand of gold shone with a bright light to give importance to His name as the law. It witnessed about the name, “Jesus Christ” that was exalted as the name of the Father. A light of a lampstand is witnessed that they who have got life (eternal life) will be taken in His Coming.
It was revealed to John that during the days of the completion of the time of the seventh church, the mystery of God will be fulfilled on the day, the seventh angel will sound his trumpet. This secret which is witnessed here as “it will complete”, refers to the birth of the soul among the Gentiles. When the grace among the Gentiles becomes complete a lampstand will be sent to give light. That is a lampstand which can give the light of life. That is the lampstand of the Last Testament. The time when this lampstand shines giving light is the Last Testament. The bride, who will be taken in the secret coming of the Lord, is witnessed as shining in the light of this lampstand.
ZECHARIAH 4:2 says thus,
“And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all of gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which are upon the top thereof:”
In the lampstand of gold ordered within the Israelites, there were seven lamps. Likewise in this lampstand sent in the Last Testament, here it is prophesied that there will be seven lamps. As the olive oil was poured into the gold lampstand ordered among the Israelites, into this gold lampstand olive oil will be poured. This gold lampstand refers to the Word. It is the Word for the day that can give the life. They, who are chosen as the bride to go into the land of the living, will know the glory of the lampstand into which the olive oil is poured.
This lampstand will witness to the Word of the light which is sent for the forgiveness of sins. It is not the holy life in the fleshy body alone will take a man into the kingdom of heaven. Holiness in flesh will orderly regulate a fleshy body. Life of them, who do good deeds in flesh, will witness to their good conduct. They will be considered praiseworthy among other men. Sinless life within the flesh alone will not take a man into the kingdom of heaven. Holiness in flesh alone will not give eternal life to a man.
The spiritual sin will endanger a soul into condemnation. That lampstand will witness a light that can make an atonement for that sin in the Last Testament. The ministry of the Word for the day is witnessing what that sin is. It will make a call to come out of Babylon not getting involved into her harlotry and not getting entangled in the plagues. The Word reprimands or reproves and makes aware of sins. Jesus Christ is the Word revealed in flesh. He witnessed that day among the Israelites what the sin is. He witnessed that the comforter, who is the Spirit of truth, will reprove the world of sin, and of righteousness and of judgement. The comforter will reprove of sin. It will not be as the world witnesses. The Law of Spirit will be witnessed by the Spirit. Only that Law of the spirit will make a man belonging to the eternal life.
That lampstand will witness about His light among the Christians that cannot discern between their right hand and their left hand. Those witnesses are the angels whom the Lord anoints and sends. They will shine as the light of the lampstand.
After the completion of the times of seven churches, these seven lampstands refer to the beast that is witnessed as having seven heads.
In the time of the Old Testament, the Gentiles had lost the fitness of receiving the birth of the soul, namely, “the grace”. Likewise, at the time of the New Testament, the Israelites had lost that grace. At the time of the Last Testament that grace will be completely taken away from the Gentiles. Among them, the spiritual body, namely, ‘body of the soul’ will be stopped. That is time of the completion of grace given to the Gentiles. After that, all the Gentiles will be judged as sinners. Any sacrifice that they offer will not be accepted in the presence of the Lord. After the completion of the times of the churches, the seven lampstands of the seven churches sent to give light will not give the light of life. The laws of the churches will not atone the sin. Church lamps cannot provide the light that can atone for sin. The lampstand of the church times that have lost the light of life are similar lampstands kept in the temple of Jerusalem. Jerusalem that has lost glory is witnessed as Babylon.
REVELATION 18:2 says thus,
“And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird.”
Babylon decorated with the lampstand that have lost its light is a habitation of devils. All the lampstands kept there cannot give the light of life. Its light will not dispel darkness. Therefore, the witnesses of the Lord will give a call to come out of it, and grab the Word which comes out from the lampstand that can give light. These witnesses of the Lord are witnessed as the olive trees. The lampstand that shines from the oil that is taken from the crushed fruits of olive trees, will witness the way to eternal life.
Zechariah 4: 11 – 14 say thus,
“Then answered I, and said unto him, What are these two olive trees upon the right side of the candlestick and upon the left side thereof?
And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves?
And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord.
Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.”
It is witnessed that the olive trees that give olive oil to this lampstand are anointed persons standing in the presence of the Lord. The name, which they are going to witness, is the light of the lampstand that shines brightly. Only in that light there will be life. Only that life is the light for the man. That light is in His Word. That Word will be witnessed by the olive trees that have got the anointment.
1 John 1:1,2 verses say thus:
“That which was from the beginning, which we have heard, which we have seen with our eyes, which we have looked upon, and our hands have handled, of the Word of life;
(For the life was manifested, and we have seen it, and bear witness, and shew unto you that eternal life, which was with the Father, and was manifested unto us;)”
The apostles witnessed about that life that day. The apostles were not well versed in the knowledge of the Bible. They witnessed among the people what the Holy Spirit taught. They witnessed to the Word that was revealed in the flesh. Apostle John witnessed to that Word that was revealed from the Father. That Word will reveal itself at the time, when the grace of the Gentiles is completed. That Word that is revealed will be identified by the witnesses of the Lord.
The ministry of the witnesses of the Lord will witness to that word. The hidden mysteries of God will be revealed then. The lampstand which shines with the anointing oil they received, will witness about the light of life among the Christians.
Let us surrender ourselves in the presence of the Lord, so that the Lord may grant us infinite grace to shine with that light. May the Lord grant us His grace.
Amen! Amen!! Amen!!!
(அறிவிக்கப்பட்ட நாள்: 18.11.2012)
மாற்கு 1: 2-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இதோ, நான் என் தூதனை உமக்கு முன்பாக அனுப்புகிறேன், அவன் உமக்கு முன்னே போய், உமக்கு வழியை ஆயத்தம்பண்ணுவான் என்றும்;"
"இதோ, நான் என் தூதனை உமக்கு முன்பாக அனுப்புகிறேன்" என்று மல்கியா தீர்க்கதரிசன புத்தகத்தில் சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகள் நிறைவேறத்தக்கவிதமாய் இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோது யோவான்ஸ்நானன் முன் அனுப்பப்பட்டான். மல்கியா தீர்க்கதரிசியின் மூலம் உரைக்கப்பட்ட அந்த தீர்க்கதரிசனம் அன்று நிறைவேறியது.
மோசேயினுடைய பிறப்பின் காரியத்தினைக் குறித்து வேதத்தில் பார்க்கின்றோம். எபிரெய ஸ்திரீகள் பிரசவிக்கிற ஒவ்வொரு ஆண் குழந்தையையும் கொலைசெய்யவேண்டும். இது எகிப்தின் மருத்துவச்சிகளுக்கு ராஜாவினால் கட்டளையிடப்பட்டது. அப்படி இருக்கும்பொழுது, மோசே என்ற அழகான ஆண் குழந்தை அந்தப் பிரமாணத்தை மீறி வளர்க்கப்பட்டது. ஒரு காலத்துக்குப்பிறகு, அப்படி அதை வளர்க்க இயலாததால், ஒரு பேழையில் வைத்து ஜலத்திலே அனுப்புகிறார்கள். ஜலத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டதால், அவனுக்கு மோசே என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டது. அங்கே பார்வோனுடைய குமாரத்தி மோசே என்ற இந்த நாமத்தை அவனுக்குச் சூட்டுகிறாள். பார்வோனுடைய குமாரத்தியிடம் வளர்ந்த அந்தக் குழந்தை, ஒரு கால கட்டத்துக்குப்பிறகு தன்னுடைய பிறப்பினைக் குறித்து அறிந்துகொள்கின்றது. தன்னுடைய ஜனங்கள் ஆளோட்டிகளின் மூலம் அனுபவிக்கின்ற வேதனையினை காண்கிறான். ஆளோட்டிகள் மூலமாக அவர்கள் இடுகிற கூக்குரல் அவனுக்குள் தைத்தது.
அந்த ஜனம் படுகிற உபத்திரவத்தைக் கண்டபோது, அவனுக்குள்ளாக ஒரு உணர்ச்சி எழும்புகிறது. அது அவனுக்குள் இயல்பான ஒரு காரியம். தன்னுடைய ஜனம் துன்பப்படுத்தப்படும்பொழுது, அப்படி துன்பப்படுகிற தன் ஜனத்துக்காக அவனுடைய ஆவி பொங்கி எழும்புகிறது. அவன் முதலாவது தன் மாமிச சிந்தனையிலே ஒரு கிரியையினைச் செய்தான். ஒரு எகிப்தியன் எபிரெயனுக்கு விரோதமாக எழும்பியபோது, அந்த எகிப்தியனை அவன் கொன்று புதைக்கிறான்.
அதன்பின்னர், இரண்டு எபிரெயர்களுக்குள்ளாக அநியாயஞ்செய்த எபிரெயனைக் கண்டித்தபோது, அநியாயஞ்செய்த அந்த எபிரெயன்: நீ எங்களுக்கு அதிகாரியா? நியாயாதிபதியா? நீ யார்?. நீ அன்று அந்த எகிப்தியனைக் கொன்றுபோட்டதுபோல, என்னையும் கொல்லப்பார்க்கிறாயா என்று கூறியதும், மோசேக்கு பயம் வந்தது; அவன் எகிப்தைவிட்டு ஓடி விடுகிறான். அதன்பின்னர் வனாந்தரத்தில் ஆடுகள் மேய்த்துக்கொண்டிருக்கும்பொழுது, முட்செடியின் மத்தியிலிருந்து ஒரு தூதன் அவனை அழைத்தான்.
யாத். 3: 1, 2 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மோசே மீதியான் தேசத்து ஆசாரியனாயிருந்த தன் மாமனாகிய எத்திரோவின் ஆடுகளை மேய்த்துவந்தான். அவன் ஆடுகளை வனாந்தரத்தின் பின்புறத்திலே ஓட்டி, தேவபர்வதமாகிய ஓரேப்மட்டும் வந்தான்.
அங்கே கர்த்தருடைய தூதனானவர் ஒரு முட்செடியின் நடுவிலிருந்து உண்டான அக்கினிஜூவாலையிலே நின்று அவனுக்குத் தரிசனமானார். அப்பொழுது அவன் உற்றுப்பார்த்தான்; முட்செடி அக்கினியால் ஜூவாலித்து எரிந்தும், அது வெந்துபோகாமல் இருந்தது."
எபிரெயனுக்கு இழைக்கப்படுகின்ற அநீதியிலிருந்து அவன் விடுதலை பெறவேண்டும் என்ற சிந்தை இயல்பாகவே அவனுக்குள் இருந்தது. ஆனால் அதனை தனித்தவனாய் செயல்படுத்த முடியவில்லை. காரணம், இவன் அடிமைப்படுத்தப்பட்ட எபிரெயனாய் இருந்தான். எகிப்தியனுடைய அதிகாரத்துக்கு மேலாக அவனால் ஒன்றும் செய்ய இயலாதிருந்த நிலை. எகிப்தியருடைய அதிகாரம் வானளாவிய அதிகாரமாக அப்போது இருந்தது. அதனால் எந்தவொரு காரியத்தையும் அதற்கு மேலோங்கி அவனால் செய்யமுடியவில்லை. எனவேதான் எகிப்தைவிட்டு ஓடிப்போனான். ஆடு மேய்த்துக்கொண்டிருக்கும்பொழுது, முட்செடியின் மத்தியிலிருந்து ஒரு தூதனானவர் தரிசனமாகி பேசினார். அதன் பின்னர், அந்த தூதனுக்குள்ளான ஒரு வழிநடத்துதலும், வழிகாட்டுதலும் அவனுக்குள்ளாக வருகிறது. அப்போது, அவனுக்குள் புது பெலன் வந்தது. கர்த்தர் அவனோடு பேசினார்: தான் அவனோடு இருக்கிறேன் என்றும், பார்வோனிலும் பெரியவர் தான் என்றும், எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டித்தவர் அவர் என்றும் அறிகின்றான். அவர் ஆதியிலே எவைகளையெல்லாம் திட்டம்பண்ணி வைத்தாரோ, அவைகள் யாவற்றையும் அவனுக்கு அறிவித்தார். மோசேயினுடைய ஆகமங்களில் இவையாவும் சாட்சியாய் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. சிருஷ்டித்த நாளிலே அவைகளை எப்படியாகச் சிருஷ்டித்தார் என்றும், அவைகள் ஒவ்வொன்றையும் வெவ்வேறு கால அளவிலே தான் சிருஷ்டித்ததையும் அவனுக்கு அறிவித்தார். ஏழாம் நாளில் ஓய்ந்திருந்ததைக் குறித்தும் சாட்சியிட்டுள்ளார்.
எட்டாம் நாள் விருத்தசேதனத்தின் நாள். அது கர்த்தருடைய நாள். ஏழாம் நாள் ஓய்ந்திருந்த பின்னர், அவர் ஆத்துமா கொண்டவனாய் ஆதாம் என்ற மனிதனை வேறுபிரித்தார். அவனுக்குள்ளாக ஜீவ சுவாசத்தை ஊதியதால், அவன் ஜீவாத்துமா உள்ளவனானான். அவனுடைய சந்ததியில் இரு பெரும் பிரிவு உருவானது. ஒன்று ஆபேலுடைய சந்ததி, மற்றொன்று காயீனுடைய சந்ததி. ஆபேல், துன்மார்க்கனான காயீனால் கொலைசெய்யப்பட்டான். இவைகள் யாவும் மோசேக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. இவைகள் யாவற்றையும் அறிந்ததால், பார்வோன் மன்னனைக் குறித்த பயம் அவனைவிட்டுப் போனது. பார்வோனுக்கு அதிகாரத்தைக் கொடுத்தவர் தன்னை அனுப்புகிறவர் என்று அறிந்தான். பார்வோனின் ராஜ்யம் அழிவுள்ளது. ஆனால், தனக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள ராஜ்யம் என்றைக்கும் அழியாத பரலோக ராஜ்யம் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். அவனுக்குள்ளாக கிரியை செய்த தூதன் அதற்குரிய பெலனை அவனுக்குக் கொடுத்தார். மோசே இயல்பாகவே பயந்த சுபாவமுள்ளவன். ஆனால் அவனுக்குள்ளாக அனுப்பப்பட்ட தூதன் அவனுக்குப் பெலனைக் கொடுத்தார். எகிப்தின் தேவர்கள் மத்தியில் நீதி செய்ய கர்த்தர் நியமித்த நியமனம் அங்கே நிறைவேறிற்று.
மோசேக்கு முட்செடியின் மத்தியில் காட்சி கொடுத்த தூதனானவர், அதற்கு முன்னர் ஆபிரகாமுக்குக் காட்சி கொடுத்த கர்த்தரோடு வந்தார். ஆபிரகாமுக்குக் காட்சி கொடுத்த கர்த்தரோடு வந்த அந்தத் தூதன் சோதோம் கொமோராவை அழிக்கக் கர்த்தரால் அனுப்பப்பட்ட தூதர்களில் ஒருவனாயும் இருந்தார். அந்தத் தூதனானவருடைய வழிநடத்துதல் மோசேக்குள்ளாக முட்செடியின் நடுவிலே இருந்து கர்த்தரால் கொடுக்கப்பட்டது.
மோசே என்ற மாமிச சரீரம் கர்த்தர் கட்டளையிட்ட கிரியைகளை மாமிசத்தில் நிறைவேற்றி மரித்து மண்ணோடு மண்ணானது. அவனுக்குள்ளாக இருந்த ஆத்துமா என்ற ஆவியின் சரீரம் கர்த்தத்துவத்தினால் ஜெனிப்பிக்கப்பட்டது. அவனுடைய மாமிச சரீரத்தை முட்செடியின் மத்தியிலே காட்சி கொடுத்த தூதனானவர் வார்த்தைக்குள் இயக்கி செயல்பட வைத்தார். அந்தத் தூதனானவர் அதற்கு முன்னரும் தன்னுடைய கிரியைகளைச் செய்துவந்துள்ளார், பின்னரும் தன்னுடைய கிரியைகளை செய்து வந்துள்ளார். இனியும் வந்து அத்தகைய கிரியைகளைச் செய்வார் என்றே தீர்க்கதரிசனம் சாட்சியிட்டுள்ளது.
எகிப்தின் தேவர்கள் மத்தியில் கர்த்தர் நீதியைச் சரிக்கட்ட மோசே ஒரு கருவியாக நியமிக்கப்பட்டான். அடிமைப்பட்டிருந்த அந்த திரள்கூட்டமான ஜனத்தை மீட்டெடுத்து, வாக்குத்தத்தம் செய்யப்பட்ட கானான் தேசத்துக்குள்ளாக அழைத்துச் செல்வதற்காக நியமிக்கப்பட்டான். அப்படியாக அழைத்துச் செல்லப்பட்ட ஜனங்களுக்குள் பிரமாணங்களைச் சாட்சியிட்டார். ஆசரிப்புக்கூடாரம் அங்கே கர்த்தருக்கென்று உருவாக்கப்பட்ட கூடாரமாக இருந்தது.
ஆசரிப்புக்கூடாரம் என்ற அந்தக் கூடாரத்திற்குள்ளாக கர்த்தருக்கென்று பலி செலுத்த வேண்டும். அந்த ஆசரிப்புக்கூடாரத்திற்குள்ளாக மோசே சென்று பலியிட்டான். அப்போது அந்த ஆசரிப்பு கூடாரத்தினை மேகஸ்தம்பம் இறங்கி நிழலிட்டது. அங்கே அக்கினி ஸ்தம்பம் இறங்கியிருந்தது. மோசேயோடு கர்த்தர் அந்தக் கூடாரத்திலிருந்து பேசினார். கர்த்தர் மோசேக்கு காட்சி கொடுக்கும்பொழுது, என்னை முகமுகமாய் பார்த்தால், நீ சாவாய் என்று சொல்லி, அவருடைய சாயலின் பின்பகுதியை அவனிடம் காண்பித்தார்.
கர்த்தருக்குள்ளான வார்த்தைகளை தூதனானவர் மோசேக்குப் பெற்றுக்கொடுத்தார். மோசேயை கர்த்தருடைய ஆவியானவர் வழிநடத்தினார். அவர்களின் ஆசரிப்புக்கூடாரம் திரைச்சீலையினால் இரண்டு பிரிவாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த திரைச்சீலைக்கு உள்ளான பகுதி மகா பரிசுத்த ஸ்தலம் எனவும், திரைச்சீலைக்கு வெளியே உள்ள பகுதி பரிசுத்த ஸ்தலம் எனவும் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. இவை இவைகள் பரிசுத்த ஸ்தலத்திலே இருக்கவேண்டும், இவை இவைகள் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள்ளாக இருக்கவேண்டும் என்று அவர் திட்டம்பண்ணி, அந்த ஸ்தலத்தைப் பிரித்தார்.
பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் ஒரு மேஜைமீது தேவசமுகத்து அப்பம் வைக்கப்பட்டிருக்கும். அந்த அப்பத்தை ஆசாரிய ஊழியம் செய்கிறவர்கள் தவிர வேறுயாரும் புசிக்கக்கூடாது. புறம்பே இருக்கிறவர்கள் அதனைப் புசிக்க தடை விதிக்கப்பட்டது. கூடாரத்திற்குள் சென்று கர்த்தருக்கென்று பலி செலுத்தக்கூடிய கிருபை பெற்ற ஆசாரியர்கள் கூடாரத்துக்குள் சென்றார்கள். அவர்களைத் தவிர வேறுயாரும் அதனுள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. அவருடைய அந்தப் பரிசுத்த ஸ்தலம் தீட்டுப்படக்கூடாது என்பதற்காக இந்தப் பிரமாணம் கொடுக்கப்பட்டது. அதைப்போல, மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் பிரதான ஆசாரியன் மட்டுமே செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டதாக வேதம் சாட்சியிடுகின்றது.
ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தைத் தெளித்த பின்னரே மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்லவேண்டும். ஏனென்றால் அது மகா பரிசுத்த ஸ்தலம். ஆசாரியன் தன்னைப் பரிசுத்தப்படுத்தியும், ஜனங்களைப் பரிசுத்தப்படுத்தியும், அதற்குள் செல்லவேண்டும். ஜனங்கள் பாளயம் இறங்க கட்டளை இடப்பட்ட இடங்களில் அந்த ஆசரிப்புக் கூடாரம் போடப்படும். பின்னர், புறப்பட கட்டளையிடப்பட்டபின், அந்தக் கூடாரமானது அந்த இடத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டுவிடும். பொன் குத்துவிளக்கும் இந்தக் கூடாரத்திற்குள்ளாக வைக்கக் கட்டளையிட்டவைகளில் ஒன்றாகும்.
யாத். 25: 31 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பசும்பொன்னினால் ஒரு குத்துவிளக்கையும் உண்டாக்குவாயாக; அது பொன்னினால் அடிப்புவேலையாய்ச் செய்யப்படவேண்டும்; அதின் தண்டும் கிளைகளும் மொக்குகளும் பழங்களும் பூக்களும் பொன்னினால் செய்யப்படவேண்டும்."
பொன்னினால் செய்யப்பட்ட ஒரு குத்துவிளக்கு அங்கே வைக்கப்படவேண்டும் எனவும், அந்தக் குத்துவிளக்கானது எப்போதும் எரிந்துகொண்டேயிருக்கவேண்டும் எனவும் இங்கே கூறப்பட்டுள்ளது.
ஆசரிப்புக் கூடராத்தின் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள்ளாக எரிந்துகொண்டிருக்கும் அந்தக் குத்துவிளக்கின் ஒளியின் மூலம் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் செல்லவேண்டும். மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் செல்வதற்கு முன்பாக இந்தக் குத்துவிளக்கைக் குறித்து அறிதல் அவசியமாகிறது. இந்த பொன் குத்துவிளக்கிற்கு ஏழு அகல்கள் இருந்தது.
யாத். 25: 37 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அதில் ஏழு அகல்களைச் செய்வாயாக; அதற்கு நேரெதிராய் எரியும்படிக்கு அவைகள் ஏற்றப்படக்கடவது."
பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் வைக்கப்பட்டுள்ள அந்தக் குத்துவிளக்கு தன்னகத்தே ஏழு அகல்களைக் கொண்டதாக இருந்தது.
யாத். 26: 35 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"திரைக்குப் புறம்பாக மேஜையையும், மேஜைக்கு எதிரே வாசஸ்தலத்தின் தென்புறமாகக் குத்துவிளக்கையும் வைத்து, மேஜையை வடபுறமாக வைப்பாயாக."
திரைக்குப் புறம்பாக வைக்கப்பட்ட மேஜைக்கு எதிராக இந்தக் குத்துவிளக்கு ஆசரிப்புக் கூடார பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் வைக்கப்பட்டிருந்தது. இந்த ஆசரிப்புக்கூடாரமானது இப்படியாகப் போடப்படவேண்டும் என்று கர்த்தர் கட்டளையிட்டார்.
கர்த்தர் இந்த ஆசரிப்புக்கூடாரமானது எப்படியாக வடிவமைக்கப்படும் வேண்டும் என்று சாட்சியிட்டுள்ளார். இந்தக் கூடாரமானது இஸ்ரவேலருடைய பாளயத்தைத் தாண்டியதாக இருக்கவேண்டும். இந்த ஆசரிப்புக்கூடாரமானது,
பரிசுத்த ஸ்தலம் எனவும்
மகா பரிசுத்த ஸ்தலம் எனவும் பிரிக்கப்பட்டது.
இந்தக் கூடாரத்தில் இருக்கும் பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள்ளாக ஒரு குத்துவிளக்கு வைக்கப்பட்டது. பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள்ளாகச் செல்லும்போது, குத்துவிளக்கானது ஒளி கொடுப்பதற்காக வைக்கப்பட்டது.
யாத். 40: 25 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"கர்த்தருடைய சந்நிதியில் விளக்குகளை ஏற்றினான்."
இந்த ஆசரிப்புக் கூடாரமானது கர்த்தருடைய சந்நிதி என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. கர்த்தருடைய சந்நிதியில் இந்தக் குத்துவிளக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தது. கர்த்தருடைய சந்நிதியிலேயே பலி செலுத்த கட்டளையிடப்பட்டது. கண்ட இடத்தில் பலி செலுத்த அனுமதிக்கப்படவில்லை.
யாத். 27: 20 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"குத்துவிளக்கு எப்பொழுதும் எரிந்துகொண்டிருக்கும்படி இடித்துப் பிழிந்த தெளிவான ஒலிவ எண்ணெயை உன்னிடத்தில் கொண்டுவரும்படி இஸ்ரவேல் புத்திரருக்குக் கட்டளையிடுவாயாக."
இந்தக் குத்துவிளக்குக்கு எரிவதற்காக ஒலிவ எண்ணெய் வார்ப்பிக்கப்பட கட்டளையிடப்பட்டது. வேறு எண்ணெய் அங்கே கட்டளையிடப்படவில்லை. காரணம், அந்தக் குத்துவிளக்கானது கர்த்தருடைய சந்நிதியில் எரிந்து பிரகாசிக்க கட்டளையிடப்பட்டது. அங்கே மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கர்த்தர் அசைவாடுகிறவராய் இருந்தார். மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் பிரவேசிக்க உதவியாக அந்தப் பொன் குத்துவிளக்கின் ஒளி பிரகாசிக்கிற ஒளியாய் கட்டளையிடப்பட்டது.
அந்தக் குத்துவிளக்கில் ஏழு அகல்கள் இணைக்கப்பட்டிருந்தது; அந்தக் குத்துவிளக்கு சாயங்காலந்தொடங்கி விடியற்கால மட்டும் எரிய கட்டளையிடப்பட்டது.
யாத். 27: 21 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஆசரிப்புக்கூடாரத்தில் சாட்சி சந்நிதிக்கு முன்னிருக்கும் திரைச்சீலைக்கு வெளிப்புறமாக ஆரோனும் அவன் குமாரரும் சாயங்காலம் தொடங்கி விடியற்காலம்மட்டும் கர்த்தருடைய சந்நிதானத்தில் அந்த விளக்கை எரியவைக்கக்கடவர்கள்; இது இஸ்ரவேல் புத்திரருக்கு தலைமுறை தலைமுறையாக நித்திய கட்டளையாயிருக்கக்கடவது."
குத்துவிளக்கினால் பிரகாசிக்கும் அந்த சந்நிதி சாட்சியின் சந்நிதி என்று சாட்சியிடப்பட்டது. இது நித்திய கட்டளையாய் கட்டளையிடப்பட்டது.
லேவி. 17: 2-7 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"நீ ஆரோனோடும் அவன் குமாரரோடும் இஸ்ரவேல் புத்திரர் அனைவரோடும் சொல்லவேண்டியதாவது; கர்த்தர் கட்டளையிடுகிறது என்னவென்றால்:
இஸ்ரவேல் குடும்பத்தாரில் எவனாகிலும் மாட்டையாவது செம்மறியாட்டையாவது வெள்ளாட்டையாவது ஆசரிப்புக் கூடாரவாசலாகிய கர்த்தருடைய வாசஸ்தலத்துக்கு முன்பாக, கர்த்தருக்குச் செலுத்தும்படி கொண்டுவராமல்,
பாளயத்துக்குள்ளேயாகிலும் பாளயத்துக்குப் புறம்பேயாகிலும் அதைக் கொன்றால், அது அந்த மனிதனுக்கு இரத்தப்பழியாக எண்ணப்படும். அந்த மனிதன் இரத்தம் சிந்தினபடியால், தன் ஜனத்தில் இராமல் அறுப்புண்டு போவான்.
ஆகையால் இஸ்ரவேல் புத்திரர் வெளியிலே பலியிடுகிற தங்கள் பலிகளை, ஆசரிப்புக் கூடாரவாசலில் ஆசாரியனிடத்தில் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் கொண்டுவந்து, அங்கே அவைகளைக் கர்த்தருக்குச் சமாதானபலிகளாகச் செலுத்தக்கடவர்கள்.
அங்கே ஆசாரியன் இரத்தத்தை ஆசரிப்புக் கூடாரவாசலிலிருக்கிற கர்த்தருடைய பலிபீடத்தின்மேல் தெளித்து, கொழுப்பைக் கர்த்தருக்குச் சுகந்த வாசனையாகத் தகனிக்கக்கடவன்.
தாங்கள் சோரமார்க்கமாய்ப் பின்பற்றுகிற பேய்களுக்குத் தங்கள் பலிகளை இனிச் செலுத்தாதிருப்பார்களாக; இது அவர்கள் தலைமுறைதோறும் அவர்களுக்கு நித்திய கட்டளையாயிருக்கக்கடவது."
ஆசரிப்புக்கூடாரத்தில் மட்டுமே பலி செலுத்தவேண்டும். ஆசரிப்புக்கூடாரமேயன்றி இஸ்ரவேலின் பாளயத்துக்குள்ளோ, பாளயத்துக்குப் புறம்பாயோ பலி செலுத்தினால், அந்தப் பலி கர்த்தரால் அங்கிகரிக்கப்படக்கூடிய பலியாய் இராது. ஏறெடுக்கும் பலி கர்த்தரால் அங்கிகரிக்கப்பட வேண்டுமென்றால், அந்தப் பலி கர்த்தர் நிர்ணயித்திருக்கிற ஸ்தலத்திற்குள்ளாகவே செலுத்தப்பட வேண்டும். இந்த ஆசரிப்புக்கூடாரமே அங்கே கர்த்தருடைய சந்நிதியாகும். கர்த்தருடைய இந்த சந்நிதியில் அவர் கட்டளையிட்டபடி குத்துவிளக்கு ஒன்று பிரகாசிக்கிற ஒளி கொடுக்கக்கூடியதாய் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தக் குத்துவிளக்கினை ஆரோனுடைய குமாரர்கள் ஏற்ற வேண்டும். அது சாயங்காலமுதல் விடியற்காலம் வரை எப்போதும் எரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்.
மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள்ளாக கர்த்தரின் உடன்படிக்கைப் பெட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது. கேருபீன்கள் அதைச் சூழச் செட்டைகளை விரித்திருக்கிறபடி இருந்தது. உடன்படிக்கைப் பெட்டிக்குள்ளாக மன்னா வைக்கப்பட்ட பொற்பாத்திரம், ஆரோனுடைய துளிர்த்த கோல், மற்றும் பிரமாணங்களைக் கொண்ட கற்பலகை இருந்தது. இந்த உடன்படிக்கைப் பெட்டி என்பது கர்த்தருடைய வார்த்தையாகும். கற்பலகையில் எழுதி வைக்கப்பட்டிருந்த வார்த்தை ஆசரிப்புக்கூடாரத்தைத் தவிர வேறு இடங்களில் வைக்கக் கட்டளையிடப்படவில்லை. இந்த சந்நிதி தவிர மற்ற ஸ்தலத்தில் பலி செலுத்தினால், அந்தப் பலி பாவமாகவே அமையும் என்று சாட்சியிடப்பட்டது. மேலும் அந்தப் பலி பிசாசுக்கு ஏறெடுக்கும் பலியாகவே அமையும் எனவும் சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. கானான் தேசத்திலே தன்னுடைய ஜனத்தைக் கர்த்தர் குடியமர்த்தினபிறகு, சாலோமோனுடைய நாட்களிலேதான் தேவாலயம் கட்டப்பட்டது. தேவாலயத்துக்குள்ளாக பரிசுத்த ஸ்தலமும், மகா பரிசுத்த ஸ்தலமும் அமைக்கப்பட்டது. அந்தத் தேவாலயத்தில் குத்துவிளக்கு இருந்தது; அது பிரமாணத்தின்படி எரிந்துகொண்டிருக்க கட்டளையிடப்பட்டது. அந்த குத்துவிளக்கிற்கு பிழிந்தெடுத்த ஒலிவ எண்ணெய் ஊற்றப்பட்டது. சாலோமோன் நாட்களிலே, தேவாலயத்துக்குள்ளே உட்புகமுடியாத அளவிற்கு கர்த்தருடைய மகிமை அந்த ஆலயத்தை நிரப்பியிருந்தது என்று வேதத்தில் சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது.
யெரோபெயாமின் நாட்களில் எருசலேம் தேவாலயத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்ததுபோன்ற ஒரு அமைப்பினைக் கொண்டு பெத்தேலிலும் தாணிலும் ஆசரிப்புக் கூடாரம் போடப்பட்டது. எருசலேம் தேவாலயத்தில் குத்துவிளக்கு இருந்ததுபோல, பெத்தேலிலும் தாணிலும் வைத்தார்கள். அங்கே தங்கத்தினால் செய்யப்பட்டிருந்த பொன் கன்றுகுட்டியும் இருந்தது. விக்கிரகம் தேவனுடைய ஆசரிப்புக் கூடாரத்தில் வந்தபோது, அங்கே ஏறெடுக்கப்பட்ட பலிகள் யாவும் பேய்க்குரியதாயிற்று. எனவே ஜீவனுக்கென்று முன்குறிக்கப்பட்டவர்கள் அந்த ஆசரிப்புக் கூடாரத்தைவிட்டு வெளியேறிட பணிக்கப்பட்டது. அனுமதிக்கப்படாத குத்துவிளக்கின் மத்தியில் ஏறெடுக்கப்பட்ட பலி பேய்களுக்குரியதானது. பெத்தேலிலும் தாணிலும் ஏறெடுக்கப்பட்ட பலி கர்த்தரால் அங்கீகரிக்கப்பட வில்லை. எருசலேம் கர்த்தர் பலியிட அனுமதித்த ஸ்தலமாகும். அங்கிருந்த ஆசரிப்புக் கூடாரம் கர்த்தர் உலாவிவர தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட ஸ்தலமாகும்.
பெத்தேலிலும் தாணிலும் ஏற்படுத்தப்பட்டதுபோல, இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோது, அநேக ஆசரிப்புக்கூடாரங்கள் இருந்தன. ஆனால் கர்த்தர் தெரிந்தெடுத்த ஸ்தலம் எருசலேமே ஆகும். ஜனங்கள் எருசலேமிலும் பலியிட்டார்கள்; வேறு அநேக ஸ்தலங்களிலும் இருந்து பலிகளை ஏறெடுத்தார்கள். கிறிஸ்து வெளிப்படும் முன்பாகவே எருசலேம் தேவாலயம் இடிக்கப்பட்டு, பின்னர் புதுப்பிக்கப்பட்டதைக் குறித்து வேதத்தில் நாம் பார்க்கின்றோம். இப்படியாகத்தான் ஆசரிப்புக் கூடாரம் இருக்கவேண்டும். அதுவும் குறிப்பிட்ட இந்த ஸ்தலத்தில்தான் இருக்க வேண்டும் என்று கர்த்தர் கட்டளையிட்டிருந்தார். ஆனால், இஸ்ரவேலரில் அநேகர் அப்படியாகச் செய்யாமல், பேய்களுக்கு பலியிட்டு வந்தார்கள். அவர்கள் பேய்களுக்குப் பலியிட்டதால் மரித்துப் போனார்களா? இல்லையே!
இஸ்ரவேலரின் ராஜ்யம் இன்றுவரையிலும் இருக்கின்றது. பேய்களுக்குப் பலியிடுபவர்கள் பூமியில் வாழ முடியாது என்பதல்ல. பூமியின் அதிபதியே அவன்தானே! அவன்தான் லோகாதிபதி. இப்பிரபஞ்சத்தின் ராஜ்யங்கள் யாவும் அவனிடம் ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
இயேசுகிறிஸ்துவை உயர்ந்த மலைமீது அழைத்துச் சென்று காண்பிக்கிறான்: இவைகளின்மீதான எல்லா அதிகாரமும் தன்னிடம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது எனவும், அவரைத் தாழ விழுந்து தன்னை வணங்கும்படியாகவும் கூறினான்; அப்படிச் செய்தால்தான் இவை யாவற்றையும், இதின் மகிமையையும் அவருக்குத் தருவேன் என்று கூறியதை வேதத்தில் காண்கின்றோம்.
பெத்தேலிலும் தாணிலும் கன்றுகுட்டியினுக்கு பலியிட்ட இஸ்ரவேலர் யாவரும் உடனடியாக மரித்துப்போகவில்லை. அவர்களின் மரணம் என்பது மாமிசத்திலே கட்டளையிடப்படும் மரணமல்ல. அது அவர்களின் உள்ளான மனுஷனான ஆத்துமா ஆக்கினைத் தீர்ப்பிற்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டதால் கிடைக்கப்போகும் இரண்டாம் மரணமாகும்.
1 கொரி. 10: 18 - 22 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மாம்சத்தின்படியான இஸ்ரவேலரைப் பாருங்கள்; பலிகளைப் புசிக்கிறவர்கள் பலிபீடத்தோடே ஐக்கியமாயிருக்கிறார்களல்லவா?
இப்படியிருக்க, விக்கிரகம் ஒரு பொருளென்றும், விக்கிரகத்துக்குப் படைக்கப்பட்டது ஒரு பொருளென்றும் நான் சொல்லுகிறேனோ?
அஞ்ஞானிகள் பலியிடுகிறவைகளை தேவனுக்கு அல்ல, பேய்களுக்கே பலியிடுகிறார்களென்று சொல்லுகிறேன்; நீங்கள் பேய்களோடே ஐக்கியமாயிருக்க எனக்கு மனதில்லை.
நீங்கள் கர்த்தருடைய பாத்திரத்திலும் பேய்களுடைய பாத்திரத்திலும் பானம்பண்ணக்கூடாதே; நீங்கள் கர்த்தருடைய போஜனபந்திக்கும் பேய்களுடைய போஜனபந்திக்கும் பங்குள்ளவர்களாயிருக்கக்கூடாதே.
நாம் கர்த்தருக்கு எரிச்சலை மூட்டலாமா? அவரிலும் நாம் பலவான்களா?"
எருசலேம் தேவாலயத்தில் இயேசுகிறிஸ்து வந்து நின்றபோது, அவர்கள் அவரை இன்னார் என்று அறியவில்லை. எருசலேம் தேவாலயம் கர்த்தர் கட்டளையிட்டபடி கட்டப்பட்டது. அதுபோலவே, ஆசரிப்புக் கூடாரமும் பரிசுத்த ஸ்தலமும், மகா பரிசுத்த ஸ்தலமும் அதில் வைக்கப்பட்டிருந்த மேஜையும், அந்த மேஜையின்மீது வைக்கப்பட்டிருந்த அப்பமும், குத்துவிளக்கும் இவை யாவும் கர்த்தர் அனுமதித்தபடியே இருந்தது. ஆனால் அந்தத் தேவாலயத்திற்குரியவர் தங்கள் முன் வந்திருந்ததை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. எனவே, ஸ்தேவான்: நீங்கள் அங்கே பேய்களுக்கு பலிகளைச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கின்றீர்கள் என்று சாட்சியிட்டான். அந்த தேவாலயத்தில் கர்த்தர் கூறியதுபோலவே யாவும் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கே குத்துவிளக்கு இருந்தது. அந்தக் குத்துவிளக்கினுள் ஒலிவ எண்ணெய் ஊற்றப்பட்டிருந்தது. அந்தக் குத்துவிளக்கினுக்கு ஏழு அகல்கள் இருந்தது. அது எரிந்துகொண்டிருந்தது. அப்படியிருந்தும் அது அனுப்பப்பட்டவரை அடையாளம் காணக்கூடியதாய் இல்லை. காரணம், அந்தக் குத்துவிளக்கிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட காலம் அப்போது நிறைவடைந்திருந்தது. மாமிசத்தின்படியான இஸ்ரவேலர் என்று பவுல் கூறுவதைப் பார்க்கின்றோம்.
1 கொரி. 10: 18, -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மாம்சத்தின்படியான இஸ்ரவேலரைப் பாருங்கள்; பலிகளைப் புசிக்கிறவர்கள் பலிபீடத்தோடே ஐக்கியமாயிருக்கிறார்களல்லவா?"
மாமிசத்தின்படியான இஸ்ரவேலரைப் பாருங்கள். அவர்கள் பலிபீடத்தோடே ஐக்கியமாய் இருக்கின்றார்கள் என்று பவுல் சாட்சியிட்டான். ஆனால், அந்தப் பலிபீடத்தில் கர்த்தர் விரும்பிய பலியினை அவர்கள் ஏறெடுக்கவில்லை. எனவே அந்த பலிகள் பேய்களுக்கு செலுத்தப்பட்ட பலியாகவே சாட்சியிடப்பட்டது. இவைகளை அறியாமல் அவர்கள் அஞ்ஞானிகளாக இருந்தார்கள். யாருக்கு பலி செலுத்துகிறோம் என்பதை அறியாமல் பலி செலுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்.
எருசலேம் தேவாலயத்தில் கர்த்தர் அனுமதித்த குத்துவிளக்கு அதற்குரியதாய் கட்டளையிடப்பட்டிருந்த ஒளியினைப் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. அது பிரமாணத்தின் ஜீவனைக் கொண்ட ஒளியாய் இருந்தது. பிரமாண காலம் முடிவடைந்தபின், அந்தக் குத்துவிளக்கின் ஒளி ஜீவனைக் கொடுக்கக்கூடிய அதிகாரத்தினை இழந்ததாகவே சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. வார்த்தையின்படியாக கர்த்தர் கட்டளையிட்டிருந்த அந்த நியமனமானது அங்கே நிறைவேறியிருந்தது.
இயேசுகிறிஸ்து சிலுவையில் தமது உயிரை மாய்த்தபோது, தேவாலயத்தின் திரைச்சீலை மேலிருந்து கீழ் வரை இரண்டாகக் கிழிந்தது என்று வேதம் கூறுகின்றது. அப்போது பரிசுத்த ஸ்தலமும், மகா பரிசுத்த ஸ்தலமும் ஒன்றாயிற்று. அதைப் பிரித்திருந்த திரைச்சீலை கிழிக்கப்பட்டது. ஆனால், அதனை இஸ்ரவேலர்கள் அங்கீகரித்தார்களா? இல்லையே! இந்த நிகழ்விற்குப் பின்னரும் எருசலேம் தேவாலயத்தில் பரிசுத்த ஸ்தலமும் மகா பரிசுத்த ஸ்தலமும் இருந்தது. குத்துவிளக்கும் அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அந்தக் குத்துவிளக்கு ஜீவனுக்குரிய பிரமாணத்தின் சாட்சியின் ஒளியைப் பிரகாசிக்கவில்லை. மாமிசத்தின்படியான ஒரு கிரியையாகவே அந்தக் குத்துவிளக்கு அமைந்தது. அதன்பின்னர், ஜீவனுக்குரிய ஒளியானது, புறஜாதிகளாகிய நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
பழைய ஏற்பாட்டின்படியாக அனுமதிக்கப்பட்ட குத்துவிளக்கானது தனது நீதியை நிறைவேற்றிய பின்னர், வெறும் மாமிசத்திற்குரிய ஒளியாக மாத்திரமே காணப்பட்டது. யேகோவா என்னும் நாமத்தோடு அந்தக் குத்துவிளக்கின் ஒளிக்குரிய கிரியை நிறைவடைந்தது. யேகோவா என்ற நாமத்தோடு வந்த குத்துவிளக்கு, யேகோவா என்ற நாமத்தின் கிரியை நிறைவடைந்ததும் மகிமை இழந்ததாகவே காணப்படுகின்றது. யேகோவா என்ற நாமத்திலே கட்டளையிடப்பட்ட ஆசரிப்புக்கூடாரம் யேகோவா என்ற நாமத்தின் கிரியை நிறைவடைந்ததும் மகிமை இழந்ததாகவே சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. எனவே, மாமிசத்தின்படியான இஸ்ரவேலரைப் பாருங்கள் என்று பவுல் சாட்சி கொடுத்துள்ளான். அதற்குப் பிறகு கொடுக்கப்பட்ட பிரமாணம் ஆவியின் பிரமாணம் ஆகும். இந்த ஆவியின் பிரமாணம் புறஜாதிகளாகிய நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள பிரமாணமாகும். பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்திற்கென கட்டளையிடப்பட்ட குத்துவிளக்கானது, பழைய ஏற்பாட்டுக்கால நீதி நிறைவேறினவுடன், அது மகிமை அற்றதாக சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது.
பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் கட்டளையிடப்பட்டிருந்த ஆசரிப்புக்கூடாரம், யேகோவா என்ற நாமத்தின் கிரியைகள் நிறைவடைந்ததும் மகிமை இழந்ததாகிவிட்டது. யேகோவா என்ற ஜீவ ஒளியைப் பிரகாசித்த குத்துவிளக்கு அந்த இரட்சிப்பின் ஒளியை இழந்துபோனது. அந்த இரட்சிப்பு மாமிச பிறப்பான இஸ்ரவேலர்களுக்கு மாத்திரமே கட்டளையிடப்பட்ட இரட்சிப்பாகும். யேகோவா என்ற நாமம் மாமிச பிறப்பான இஸ்ரவேலர்களுக்கு இரட்சிப்பினைக் கொடுக்க கட்டளையிடப்பட்ட நாமமாகும். அந்த நாமத்தின்மூலமாகக் கட்டளையிடப்பட்ட ஜீவனானது குத்துவிளக்கின் ஒளியாய் இஸ்ரவேலருக்குள் பிரகாசித்தது. இந்தக் குத்துவிளக்கு பிரகாசிக்கும்வரை பழைய ஏற்பாட்டின் கிரியை ஜீவனுக்குரியதாய் இருந்தது. அதன்பின்னர் இந்த ஜீவனானது இயேசுகிறிஸ்து மூலம் புறஜாதிகளாகிய நமக்கு கட்டளையிடப்பட்டது.
இஸ்ரவேலர்களுக்குள்ளாக ஒளியினைக் கொடுக்க அனுப்பி வைக்கப்பட்ட குத்துவிளக்கானது, பழைய ஏற்பாட்டுக்காலம் முழுவதும் இஸ்ரவேலர்களுக்குள் ஜீவன் என்ற ஒளியைக் கொடுத்தது. இஸ்ரவேலருக்குள் கட்டளையிடப்பட்டிருந்த காலம் நிறைவடைந்தபின்னர், அந்தக் குத்துவிளக்கு மகிமை இழந்ததாயிற்று. எனவே, குத்துவிளக்கு வைக்கப்பட்டிருந்த தேவாலயமும் மகிமை இழந்ததாயிற்று. ஆனால் இஸ்ரவேலர்கள், மகிமை இழந்த அந்தக் குத்துவிளக்கின் மீது பக்தி வைராக்கியம் கொண்டவர்களாய் இருந்தார்கள். அந்தக் குத்துவிளக்கு அணையக்கூடாது என்பதில் கருத்தாய் இருந்தார்கள்; அதற்கு ஒலிவ எண்ணெய் விடவேண்டும் என்பதில் கவனமாய் இருந்தார்கள். இந்தக் குத்துவிளக்கு பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் வைக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் கவனமாய் இருந்தார்கள். மேஜைமீது தேவசமுகத்து அப்பம் வைக்கப்படவேண்டும் என்பதில் கவனமாக இருந்தார்கள். இதுபோல கட்டளையிடப்பட்ட எல்லாவற்றின்மேலும் கவனமாக இருந்தார்கள்; ஆனால் இவை யாவற்றையும் கட்டளையிட்டவரை மறுதலித்தவர்களாய் இருந்தார்கள். நியமனத்தைக் கட்டளையிட்டவரை மறுதலித்தார்கள். "உங்கள் கண்கள் காண இந்த வேதவாக்கியம் இன்றைக்கு நிறைவேறிற்று" என்று அந்த தேவாலயத்தில் நின்று சாட்சியிட்டவரை மறுதலித்தார்கள். அவரை விசுவாசிக்கக்கூடிய விசுவாசம் அவர்களிடத்தில் இல்லாதிருந்தது. அவர்களுடைய சிந்தை யாவும் ஆசரிப்புக்கூடாரம் மேலிருந்ததே தவிர, அந்த ஆசரிப்புக்கூடாரத்தை வடிவமைத்தவரிடத்தில் இல்லை. அந்த ஆசரிப்புக்கூடாரத்தின் மகிமை எடுக்கப்பட்டதை அறியாதிருந்தார்கள். குத்துவிளக்கைக் கட்டளையிட்டவர் தீர்க்கதரிசிகள் மூலம் முன்னுரைத்தவைகள் நிறைவேறும்போது அவர்கள் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. குத்துவிளக்கிற்கு ஒளியாய் இருந்தவரை மறுதலித்தார்கள். அவர் நானே அந்த ஒளி என்று சாட்சியிட்டார். அதை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஜீவனுக்குரிய ஒளியைக் கொடுக்கக்கூடிய கிறிஸ்துவை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
யேகோவா என்ற விளக்கு தனது மகிமையை இழந்திருந்தது. மற்றொரு விளக்கு அங்கே ஏற்றப்பட்டது. அதுவே பிதாவின் சித்தமாய் இருந்தது. யேகோவா என்ற அந்த விளக்கு கொடுத்த நியாயப்பிரமாணம் என்ற ஒளி ஜீவனுக்குரிய ஒளியாய் அப்போது இல்லை. அந்த விளக்கு ஜீவனுக்குரிய ஒளியைக் கொடுத்தபோது, ஜீவனுக்குரியவர்கள் அதனை விசுவாசித்தார்கள். அப்போது அந்த ஜீவன் குத்துவிளக்கின் ஒளியில் இருந்தது. இந்தக் குத்துவிளக்கானது பிரமாணமாகும். பிரமாணத்தை அந்தக் குத்துவிளக்கு ஒளியாய்க் கொடுத்தது. அது இஸ்ரவேலர்களைப் பிரகாசிப்பிக்கிற ஒளியாய் இருந்தது. அது வார்த்தையாய் இருந்தது. அதுவே பிரமாணம், அதுவே கட்டளை, அதுவே கற்பனை. அதனைக் கட்டளையிட்டவர் யேகோவா. ஆனால், நியாயப்பிரமாண காலம் நிறைவடைந்தபின்னர், அந்தப் பிரமாணத்தினைக் கொடுத்த குத்துவிளக்கு ஆசரிப்புக் கூடாரத்தில் வெறும் மாமிச சிந்தைக்குரியதாகவே சாட்சியிடப்பட்டது. அவர்கள் தேவாலயத்தை ரசித்தார்கள். வாருங்கள், இந்தக் கற்களெல்லாம் எப்படியானவை என்று பாருங்கள், எவ்வளவு அழகாக இந்த தேவாலயம் கட்டப்பட்டது என்று பாருங்கள் என்று அதனை மாமிச சிந்தையோடு அணுகினார்கள். அவர்களிடத்தில் ஆவியின் சிந்தை இல்லை. இந்தத் தேவாலயம் எப்படி அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதைப் பாருங்கள். இங்கே வைக்கப்பட்டுள்ள விலையுயர்ந்த பொருட்களைப் பாருங்கள் என்று கிறிஸ்துவை அழைத்துச் சென்றார்கள். ஆனால் அவரோ, இதில் ஒரு கல்லின்மேல் இன்னொரு கல் இல்லாமல் எல்லாம் இடிக்கப்பட்டுப்போகும் என்று கூறினார். அந்தக் கூடாரத்தின் மகிமை எடுபட்டுப் போகும் என்பதைக் குறித்து அவர் சாட்சியிட்டார்.
மேலும் அவர் இதனை இடித்துப்போடுங்கள்; மூன்று நாளைக்குள்ளே இதை நான் எழுப்புவேன் என்றார். மூன்று நாளைக்குள்ளாக இதனை எப்படி கட்ட இயலும் என்ற சிந்தை கொண்டவர்களாகவே அவர்கள் இருந்தார்கள் என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. இஸ்ரவேலர்களுடைய விசுவாசம் தாங்கள் காண்கிறவைகளிலேயே இருந்தது. காண்கிறவைகள் அநித்தியமானவைகள்; காணப்படாதவைகளே நித்தியமானவைகள் என்று வேதம் சாட்சியிட்டுள்ளது. அவர்களுடைய விசுவாசம் காண்கிறவைகளில் மாத்திரம் இருந்தது, அது மாமிசத்திற்குரிய காரியமாகும். அது மாமிச சிந்தையாகும். அதனை மரணம் என்று வேதம் கூறுகின்றது.
இயேசுகிறிஸ்து தேவாலயத்திற்கு எதிரானவராகவும், மோசேயின் பிரமாணத்துக்கு விரோதமானவராகவும் அவர்கள் கண்களுக்கு காணப்பட்டார். மோசேயின் பிரமாணம் நிறைவேறிவிட்டது; மோசேயின் மூலம் கட்டளையிடப்பட்ட நீதி நிறைவேறிவிட்டது; அந்த நீதியை மாத்திரம் பின்பற்றிக்கொண்டிருப்பது நீதி அல்ல; நீதிபரர் வந்து சென்றுவிட்டார்; கிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டார்; இவைகளையே பவுல் சுவிசேஷமாய் அறிவித்தான், "மாமிசத்தின்படியான இஸ்ரவேலரைப் பாருங்கள்" என்று இங்கே கூறப்பட்டதைப் பார்க்கின்றோம்.
கிறிஸ்து மகிமைப்பட்டபின்னரும் மாமிசத்தின்படியான இஸ்ரவேலர் எருசலேம் தேவாலயத்திலே பலி செலுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்; எருசலேம் மகிமை இழந்தபின்னரும் அங்கே பலி செலுத்திக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். அந்த தேவாலயத்தினை வடிவமைத்து அதற்குள்ளாகக் குத்துவிளக்கை அனுமதித்தவர் அந்த ஸ்தலத்தினை விட்டு வெளியேறி விட்டார். அங்கே குத்துவிளக்கு மாமிசத்திற்குரியதாக மாத்திரம் காணப்பட்டது. அது தனது மகிமையினை இழந்துவிட்டது. ஜீவனைக் கொடுக்கக்கூடிய, ஒளியைக் கொடுக்கக்கூடிய விளக்காக அது இல்லை. அந்த மகிமையினை இழந்தபின்னர் அதற்கு இடப்படுகின்ற பலியானது பேய்களுக்கு இடப்படும் பலியாகவே தீர்க்கப்பட்டது. பழைய ஏற்பாட்டுக் குத்துவிளக்கு எடுக்கப்பட்டபின், ஒரு புதிய பொன் குத்துவிளக்கு புதிய ஏற்பாடு குத்துவிளக்காக ஏற்றப்பட்டது.
வெளி. 1: 12 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அப்பொழுது என்னுடனே பேசின சத்தத்தைப் பார்க்கத் திரும்பினேன்; திரும்பினபோது, ஏழு பொன் குத்துவிளக்குகளையும்,"
பழைய ஏற்பாட்டின் காலத்தில் ஆசரிப்புக்கூடாரத்திலிருந்த அந்தக் குத்துவிளக்கு, அதன்பின்னர் ஏழு பொன் குத்துவிளக்குகளாய் ஒளியிடுவதைக் குறித்து சாட்சியிடப்பட்டது. அப்போஸ்தலனாகிய யோவான் அந்த ஏழு பொன் குத்துவிளக்குகளைக் குறித்து தீர்க்கதரிசனம் உரைத்துள்ளான். இவைகள் புதிய ஏற்பாட்டு குத்துவிளக்குகளாகும்.
வெளி. 1: 11 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அது: நான் அல்பாவும் ஓமெகாவும், முந்தினவரும் பிந்தினவருமாயிருக்கிறேன். நீ காண்கிறதை ஒரு புஸ்தகத்தில் எழுதி, ஆசியாவிலிருக்கிற எபேசு, சிமிர்னா, பெர்கமு, தியத்தீரா, சர்தை, பிலதெல்பியா, லவோதிக்கேயா என்னும் பட்டணங்களிலுள்ள ஏழு சபைகளுக்கும் அனுப்பு என்று விளம்பினது."
இந்த ஏழு குத்துவிளக்குகளும் ஏழு சபைகளாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
வெளி. 1: 13 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அந்த ஏழு குத்துவிளக்குகளின் மத்தியிலே, நிலையங்கி தரித்து, மார்பருகே பொற்கச்சை கட்டியிருந்த மனுஷகுமாரனுக்கொப்பானவரையும் கண்டேன்."
இங்கே ஏழு குத்துவிளக்குகள் இருக்கிறது. அந்த ஏழு குத்துவிளக்குகளுக்கும் மத்தியில் மனுஷகுமாரன் இருக்கின்றார்; அவர் ஆட்டுக்குட்டியானவராக அமர்ந்திருக்கின்றார்.
வெளி. 1: 20 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"என் வலதுகரத்தில் நீ கண்ட ஏழு நட்சத்திரங்களின் இரகசியத்தையும், ஏழு பொன் குத்துவிளக்குகளின் இரகசியத்தையும் எழுது; அந்த ஏழு நட்சத்திரங்களும் ஏழு சபைகளின் தூதர்களாம்; நீ கண்ட ஏழு குத்துவிளக்குகளும் ஏழு சபைகளாம்."
இந்த ஏழு குத்துவிளக்குகளும் ஏழு சபைகள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த ஏழு சபைகளின் நடுவிலும் ஒருவர் பிரகாசிக்கின்றவராய் அமர்ந்திருக்கின்றார். ஏழு சபைக்காலங்களும் நிறைவடைந்தபின், மேலும் ஒரு சபை கட்டளையிடப்படவில்லை. கட்டளையிடப்பட்ட இந்த ஏழு சபைக்குள்ளாக மனுஷகுமாரன் அமர்ந்திருக்கிறார். ஏழு சபைக்காலங்களைக் குறித்து ஏற்கனவே வெளிப்படுத்தப்பட்டு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
வெளி. 1: 18 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மரித்தேன், ஆனாலும், இதோ, சதாகாலங்களிலும் உயிரோடிருக்கிறேன், ஆமென்; நான் மரணத்திற்கும் பாதாளத்திற்குமுரிய திறவுகோல்களை உடையவராயிருக்கிறேன்."
இந்த ஏழு குத்துவிளக்குகளுக்கும் மத்தியில் இருக்கிறவருடைய கையில் ஒரு திறவுகோல் இருக்கிறது. அது மரணத்திற்கும் பாதாளத்திற்கும் உரிய திறவுகோலாகும்.
இந்த ஏழு குத்துவிளக்குக்கும் மத்தியில் மனுஷகுமாரன் இருப்பதை யோவான் பார்க்கிறார். இந்த குத்துவிளக்கானது ஜீவனுக்குரிய ஒளியினைக் கொடுப்பதற்காக அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த ஏழு குத்துவிளக்குகளும் ஏழு சபைகளாம். அவைகள் ஏழு சபை பிரமாணங்களாகும்.
பழைய ஏற்பாடு நிறைவுபெற்று புதிய ஏற்பாடு ஆரம்பமானபோது, எழக்கூடிய அந்த ஒளியானது குமாரன் மூலமாய் பிரகாசிக்க ஆரம்பித்தது. நான் உலகத்திற்கு ஒளியாய் இருக்கின்றேன் என்றும், நான்தான் வழி என்றும், நான்தான் சத்தியம் என்றும் அவர் சாட்சியிட்டார். மேலும், ஜீவ அப்பம் நானே என்று அந்த ஒளியானவர் சாட்சியிட்டார். அந்த ஒளியைக் குறித்து சாட்சியிட்டவன் யோவான்ஸ்நானன். அவன் தான் அந்த ஒளி அல்ல என்றும், அந்த ஒளியைக் குறித்து தான் சாட்சி கொடுக்க அனுப்பப்பட்டவன் என்றும் சாட்சியிட்டான். ஒளியைக் கொடுப்பது குத்துவிளக்கு என்று வேதம் சாட்சியிட்டுள்ளது. புதிய ஏற்பாட்டில் சாட்சியிடப்பட்டுள்ள இந்த ஏழு குத்துவிளக்கானது ஒரு காலத்திற்கு ஒரு குத்துவிளக்கு வீதம் அனுப்பப்படுவதாக உரைக்கப்பட்டுள்ளது. எல்லா குத்துவிளக்குகளும் ஒட்டுமொத்தமாக ஒரே நேரத்தில் அனுப்பப்படுவதில்லை. அனுப்பப்படக்கூடிய அந்தக் குத்துவிளக்குகள் தன்னகத்தே ஒளி கொண்டது. அந்த ஒளி ஜீவன் என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. அந்த ஜீவனை ஏற்றுக்கொள்பவர்களுக்கு அது நித்திய ஜீவனைக் கொடுக்க கட்டளை பெற்றுள்ளது.
ஒளி கொடுப்பதற்காக அனுப்பி வைக்கப்படும் குத்துவிளக்கானது தன்னை ஏற்றுக்கொள்பவர்களுக்கு ஜீவனைக் கொடுக்க கட்டளை பெற்றது. அதற்குரிய காலம் நிறைவேறிய பின், அந்த குத்துவிளக்கிலிருந்து ஒளி எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றது. குத்துவிளக்கானது யாருக்கெல்லாம் ஜீவனைக் கொடுக்கவேண்டும் என்று திட்டம் பண்ணப்பட்டு அனுப்பப்பட்டதோ, அவர்களுக்குள் ஜீவனைக் கட்டளையிட்டபின் அது மகிமையற்றதாகவே சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. தன்னை ஏற்றுக்கொண்டவர்களோடு சேர்ந்து அந்தக் குத்துவிளக்கு தனது மகிமைக்குள்ளாகின்றது.
குத்துவிளக்கு என்பது ஆவிக்குள்ளான ஜீவனைக் கொடுக்க கட்டளையிடப்பட்டதாகும். பழைய ஏற்பாட்டின் காலத்தில் இந்தக் குத்துவிளக்கானது எருசலேம் தேவாலயத்தில் இருந்தது. அதன்பின்னர், அது சபைகளுக்குள்ளாக அனுப்பப்படுகின்றது. முதலாவது சபைக்குள் அந்தக் குத்துவிளக்கு கொடுத்த ஒளியினை அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் சாட்சியிட்டான். அப்படியாக ஏழு சபைக்காலங்களிலும் ஏழு பொன் குத்துவிளக்குகள் அனுப்பப்பட்டது. அவை ஒவ்வொன்றும் தங்களுக்குரிய காலத்தில் ஜீவனுக்குரிய ஒளியினைக் கொடுத்து, பின்னர் தனது மகிமையோடு கிறிஸ்துவிடம் சென்றடைந்தது.
குத்துவிளக்கினுக்குரிய மகிமையின் காலம் நிறைவேறிய பின்னர், அதனைப் பற்றிக்கொண்ட விசுவாசிகள் குத்துவிளக்கினுக்கு ஜீவனைக் கொடுக்க கட்டளையிட்டவரை மறந்துபோன நிலைக்குள்ளானார்கள். எனவே அங்கே மற்றொரு குத்துவிளக்கு ஒளியினைக் கொடுக்கும்பொருட்டு அனுப்பப்பட்டது.
முதலாவது சபைக்காலத்து குத்துவிளக்கு தனது மகிமையை இழந்தபின்னர், இரண்டாவது சபைக்குரிய குத்துவிளக்கு அனுப்பப்பட்டது. முதலாவது சபை விசுவாசிகள் எப்படி குத்துவிளக்கினை மாத்திரம் பற்றிக்கொண்டு அதனை அனுப்பியவரை மறுதலித்தார்களோ, அதேநிலை இரண்டாம் சபைக்குரிய குத்துவிளக்கினுக்கும் ஏற்பட்டது. இப்படியாக ஏழு சபைக்காலங்களிலும் அந்த சபைக்குரிய குத்துவிளக்கினை மாத்திரம் பற்றிக்கொண்டவர்களாக விசுவாசிகள் காணப்பட்டார்கள். அவர்கள் குத்துவிளக்கு சாட்சியிட்ட பிரமாணத்தினை மாத்திரம் பற்றிக்கொண்டு, அதற்கு ஒளியினைக் கட்டளையிட்டவரை மறுதலித்தபடியால் மற்றுமொரு குத்துவிளக்கு அனுப்பப்பட்டது. புதிய பிரமாணம் ஒளியாய் பிரகாசித்தது. இப்படியாகவே ஏழு சபைக்காலங்களிலும் நிகழந்தது.
குத்துவிளக்குகளை தனது வலது கரத்திலிருந்து அனுப்பியவர் ஆட்டுக்குட்டியானவர். அந்த ஆட்டுக்குட்டியானவருடைய நாமம் கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து. ஆனால், சபைகள் குத்துவிளக்கினை அனுப்பி வைத்தவரை மறந்து, குத்துவிளக்கை மாத்திரம் பற்றிக்கொண்டார்கள். எருசலேம் ஜனங்கள் கர்த்தரை மறந்து, தேவாலயத்தை பற்றிக்கொண்டிருந்ததுபோல, சபை பக்தர்களும் கர்த்தரை மறுதலித்து சபைக்கோட்பாடுகளை மாத்திரம் பற்றிக்கொண்டு காணப்பட்டார்கள். கிறிஸ்தவர்கள் சபையைக் கட்ட அனுமதித்த கர்த்தரை மறந்து, சபையை மாத்திரம் பற்றிக்கொண்டவர்களானார்கள். சபைப்பிரமாணத்தினை மாத்திரம் பற்றிக்கொண்டவர்களானார்கள். அது அவர்கள் கர்த்தரை அறியக்கூடிய அறிவை இழக்கச் செய்யும் நிலைக்குள்ளாக தள்ளிவிடுகின்றது. மிருகத்தின் தன்மை கொண்ட சபைக்கோட்பாடு கர்த்தரை அறியக்கூடிய அறிவை இழக்கச் செய்கின்றது.
முதலாவது குத்துவிளக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டதுமுதல் ஏழாவது குத்துவிளக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது வரையிலும் இதே தன்மையிலேயே சபைகள் தங்களின் கிரியைகளில் பூரணப்பட்டுள்ளது. எனவே கிருபையானது புறஜாதியாரை விட்டு எடுபடக்கூடிய ஒரு நிலை உருவாகின்றது. ஒவ்வொரு சபையும் அந்த சபை விசுவாசிகளை தங்களது கோட்பாடுகளுக்கு அடிமைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றது. அது வார்த்தையை விசுவாசிக்க இடறலாய் நின்று தனது கிரியைகளைச் செய்யும்.
முதலாவது ஏற்பாடு பழைய ஏற்பாடு. அது முழுக்க முழுக்க இஸ்ரவேலர்களுக்குரியது. இரண்டாவது ஏற்பாடு, அது புதிய ஏற்பாடு. அது முழுக்க முழுக்க கிறிஸ்தவர்களுக்குரியது. பழைய ஏற்பாட்டின் இறுதியில் எப்படி மாமிசத்திற்குரியவர்களாய் இஸ்ரவேலர் இருந்தார்களோ, அதுபோலொத்த ஒரு நிலையிலேயே புதிய ஏற்பாட்டுக்காலத்தில் கிறிஸ்தவர்களும் இருப்பார்கள். கிறிஸ்தவர்கள் மாமிசத்தின்படி கிறிஸ்தவர்களாவார்கள். ஏழு சபைக்காலங்களும் நிறைவடைந்தபின் கிறிஸ்தவர்களுடைய மனோநிலை முற்றிலுமாக மாமிசத்திற்குரியதாகவே காணப்படும்.
எருசலேம் தேவாலயத்தில் மாத்திரம் பலி செலுத்தவேண்டும்; இது பழைய ஏற்பாட்டுப் பிரமாணம். அப்போதுதான் பிரமாணத்தின்படியாக அந்தப் பலி கர்த்தரால் அங்கீகரிக்கப்படும். எருசலேம் தேவாலயம் அல்லாதபடிக்கு புறம்பான இடத்தில் பலி செலுத்தப்படுமானால், அந்தப் பலி பேய்களுக்குரியதாகிவிடும். எருசலேமில் செலுத்தப்படும் பலியே கர்த்தரிடத்தில் சென்றடையும் பலியாய் சாட்சியிடப்பட்டது. நியாயப்பிரமாணம் நிறைவடையும் விதமாய் மனுஷகுமாரன் வந்து இந்த தேவாலயத்தினை இடித்துப் போடுங்கள் என்று கூறியபோது, அதனை அந்த தேவாலய பக்தர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள இயலவில்லை. மனுஷகுமாரன் தேவதூஷணம் செய்தவராகவே அவர்கள் கண்களுக்குக் காணப்பட்டார்.
இஸ்ரவேலரில் ஒரு பகுதியினர் ஆவிக்குரியவர்களாகவும், மறு பகுதியினர் மாமிசத்திற்குரியவர்களாகவும் காணப்பட்டார்கள். ஆவிக்குரியவர்கள் ஆவிக்குரியவைகளை ஏற்றுக்கொண்டார்கள், ஜீவனுக்குரியவர்களானார்கள். மாமிசத்திற்குரியவர்கள் ஆவிக்குரியதை ஏற்றுக்கொள்ளாததினால், ஆக்கினைக் குரியவர்களாக தீர்க்கப்பட்டார்கள். மாமிச சிந்தை மரணம்; ஆவியின் சிந்தையோ ஜீவன் என்று வேதம் கூறுகின்றது.
இஸ்ரவேலர்கள் மாமிசத்திற்குரியவர்களாய் மாறியதுபோல, கிறிஸ்தவர்களுடைய நிலையும் மாறும். இஸ்ரவேலர்களிடம் எப்படியான சிந்தை காணப்பட்டதோ, அதுபோலவே கிறிஸ்தவர்களுடைய சிந்தையும் காணப்படும். கர்த்தரை மறந்து எருசலேம் தேவாலயத்தின்மீது பற்று கொண்டிருந்த இஸ்ரவேலர்கள்போல சபைகள் மீது விசுவாசம் கொண்டவர்களாகவே கிறிஸ்தவர்கள் காணப்படுவார்கள். சபை என்னும் குத்துவிளக்கினை அனுப்பினவரிடத்திலே விசுவாசம் காணப்படாமற்போகும். சபைக்காலங்கள் நிறைவுபெற்றபின் சபை என்ற அந்தக் குத்துவிளக்கு தன்னுடைய கிரியைகளை நிறைவேற்றி கிறிஸ்துவினைச் சூழ சென்றடையும்.
சபைக்காலங்கள் நிறைவுபெற்றபின் கிறிஸ்தவர்கள் ஏழு சபைகளிலும் அனுப்பப்பட்ட குத்துவிளக்கை மாத்திரம் பற்றிக்கொண்டிருப்பார்கள். அந்தக் குத்துவிளக்குகள் ஜீவனுக்குரிய ஒளியை இழந்திருப்பதை அறியாதிருப்பார்கள். ரோமன் கத்தோலிக்க சபையிலிருந்து பிரிந்தெழும்பியது பிரிவினையாளர்கள் சபை. அது பிரிந்தெழுந்தபோது, அதன் விசுவாசிகள் அந்த சபையின் பிரமாணங்கள்மீது வைராக்கியம் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த சபை பிரகாசிக்க குத்துவிளக்காய் மார்ட்டீன் லூதரின் போதனை அமைந்தது. பிரிவினையாளர் சபைக்குரிய சபைக்காலம் நிறைவுபெற்றபின், அதின் விசுவாசிகள் சபைமீது மாத்திரம் வைராக்கியம் கொண்டவர்கள் ஆனார்கள். அதனை ஸ்தாபிக்கக் கட்டளையிட்ட கிறிஸ்துவை மறந்தார்கள். அதுபோல, 6-வது சபை முடிந்து, 7-வது சபை எழும்பின காலத்திலும் அப்படியான ஒரு கிரியையே காணப்பட்டது.
ஏழாம் சபையே சபைகளின் நிறைவின் காலமாகும். அதன்பிறகு, எழும்பும் சங்கம காலம் என்பது மறைக்கப்பட்ட முத்திரைகள் யாவும் உடைக்கப்படக்கூடிய காலம் ஆகும். மாமிசப் பிறப்பாகிய இஸ்ரவேலர்கள் வார்த்தையை மறுதலித்தபோது, அவர்கள் ஏறெடுத்த பலி பேய்களுக்கு செலுத்தப்பட்ட பலிகளாக மாறிற்று. அதுபோலவே, சபைக்காலங்கள் நிறைவுபெற்றபின், சபைகளில் ஏறெடுக்கப்படும் பலிகள் யாவும் பிசாசுகளுக்கு ஏறெடுக்கப்படும் பலியாகவே மாறிவிடும் என்று வேதம் சாட்சியிடுகின்றது.
சக. 4: 2 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"நீ காண்கிறது என்னவென்று கேட்டார்; அதற்கு நான்: இதோ, முழுவதும் பொன்னினால் செய்யப்பட்ட குத்துவிளக்கைக் காண்கிறேன்; அதின் உச்சியில் அதின் கிண்ணமும், அதின்மேல் அதின் ஏழு அகல்களும், அதின் உச்சியில் இருக்கிற அகல்களுக்குப்போகிற ஏழு குழாய்களும் இருக்கிறது."
இங்கே சாட்சியிடப்பட்டுள்ள குத்துவிளக்கானது, பொன்னினால் செய்யப்பட்ட குத்துவிளக்காகும். ஏன் அது பொன்னினால் செய்யப்பட்டிருக்கின்றது?
இஸ்ரவேலரிடமும் அந்தக் குத்துவிளக்கு பொன்னினால் செய்யப்பட கட்டளையிடப்பட்டது. பின்னர் புறஜாதிகளிடத்தில் எழும்பக்கூடிய ஏழு குத்துவிளக்குகளும் பொன்னினால் செய்யப்பட்டதாகவே சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது.. பொன் என்பது மகிமைக்குரியதாகும். எனவேதான், குத்துவிளக்குகள் யாவும் பொன்னினால் செய்யப்பட்டது என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது.
எண். 31: 50 - 54 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஆகையால், கர்த்தருடைய சந்நிதியில் எங்கள் ஆத்துமாக்களுக்காகப் பாவிநிவிர்த்தி செய்யும்பொருட்டு, எங்களுக்குக் கிடைத்த பொற்பணிகளாகிய பாதசரங்களையும், அஸ்தகடகங்களையும், மோதிரங்களையும், காதணிகளையும், காப்புகளையும், கர்த்தருக்குக் காணிக்கையாகக் கொண்டுவந்தோம் என்றார்கள்.
அப்பொழுது மோசேயும் ஆசாரியனாகிய எலெயாசாரும் சகலவித வேலைப்பாடான பணிதிகளான அந்தப் பொன்னாபரணங்களை அவர்களிடத்தில் வாங்கினார்கள்.
இப்படி ஆயிரம்பேருக்குத் தலைவரானவர்களாலும் நூறுபேருக்குத் தலைவரானவர்களாலும் கர்த்தருக்கு ஏறெடுத்துப் படைக்கும் காணிக்கையாகச் செலுத்தப்பட்ட பொன் முழுவதும் பதினாறாயிரத்து எழுநூற்று ஐம்பது சேக்கல் நிறையாயிருந்தது.
யுத்தத்திற்குப் போன மனிதர் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் தங்களுக்காகக் கொள்ளையிட்டிருந்தார்கள்.
அந்தப் பொன்னை மோசேயும் ஆசாரியனாகிய எலெயாசாரும் ஆயிரம் பேருக்குத் தலைவரானவர்களின் கையிலும், நூறுபேருக்குத் தலைவரானவர்களின் கையிலும் வாங்கி, இஸ்ரவேல் புத்திரருக்கு ஞாபகக்குறியாக ஆசரிப்புக் கூடாரத்திலே கர்த்தருடைய சந்நிதியில் கொண்டுவந்து வைத்தார்கள்."
பொன் குத்துவிளக்கு ஞாபகக்குறியாக ஆசரிப்புக்கூடாரத்தில் வைக்கக் கட்டளையிடப்பட்டது. அது கர்த்தருடைய சந்நிதியில் வைக்கப்பட்டது. கர்த்தருடைய சந்நிதி பலி செலுத்த தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட ஸ்தலமாகும். எனவே இந்தக் குத்துவிளக்கானது கர்த்தரது மகிமையின் ஸ்தலத்தில் மகிமைக்குரியதாய் வைக்கப்பட்ட கட்டளையிடப்பட்டது. குத்துவிளக்கு இருக்கிற இடம் கர்த்தருடைய சந்நிதியாக சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. எனவே கர்த்தர் தெரிந்தெடுத்த அந்த ஸ்தலத்தில் அல்லாமல், வேறு எங்கும் பலியிட அனுமதிக்கப்படவில்லை.
எண். 31: 50 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஆகையால், கர்த்தருடைய சந்நிதியில் எங்கள் ஆத்துமாக்களுக்காகப் பாவிநிவிர்த்தி செய்யும்பொருட்டு...."
பொன் குத்துவிளக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடம் கர்த்தருடைய சந்நிதியாகும். அந்த இடத்தில் மட்டுமே பாவிநிவிர்த்தி பலி செலுத்தப்பட்டது. பாவம் நிவிர்த்தியானவர்கள் பரலோக சுதந்தரத்தில் பங்கடைய கிருபை பெற்றார்கள். ஆசரிப்புக் கூடார மகிமை இங்கே குத்துவிளக்கினிடமும் பிரகாசித்தது. பாவத்தினை நிவிர்த்தி செய்யக்கூடிய ஒளி அந்த குத்துவிளக்கிலிருந்தது. அந்தக் குத்துவிளக்கினுடைய ஒளி பாவத்திலிருந்து இரட்சிப்பைக் கொடுத்தது, விடுதலையைக் கொடுத்தது. இருள் என்பது பாவமாகும். குத்துவிளக்கின் ஒளி இருளிலிருந்து விடுதலையைக் கொடுத்தது; பாவத்திலிருந்து விடுதலையைக் கொடுத்தது.
கர்த்தருடைய சந்நிதியிலிருந்து குத்துவிளக்கின் மகிமை எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட பிறகு, அந்தக் குத்துவிளக்கு ஒளி கொடுக்கக்கூடிய தன்மையினை இழந்திருந்தது.
சென்னை மாநகரத்திலே இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய சீஷர்களில் ஒருவராகிய தோமா கொலை செய்யப்பட்டார். இன்றைக்கு அதை புனித ஸ்தலமாக வைத்திருக்கிறார்கள். St.Thomas Mount என்றும் அந்த மலைக்குப் பெயாரிடப்பட்டுள்ளது. அதுபோல, சாந்தோமிலும் ஒரு ஆலயம் உள்ளது, அது இப்போது புனித ஸ்தலமாக மாறிவிட்டது. புறஜாதிகளுக்குள்ளாக அப்போஸ்தலனாகிய தோமாவும் சுவிசேஷம் அறிவித்தார். அதனை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் கிறிஸ்தவர்கள் ஆனார்கள். கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் யாவரும் ஆத்துமா என்ற ஜீவனைப் பெற்றார்கள். கிறிஸ்தவர்களுக்குள்ளாகப் பிரமாணம் சாட்சியிடப்பட்டது. அதனை சபைத்தூதர்கள் வந்து சாட்சியிட்டார்கள். கர்த்தரது வலது கரத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்ட சபைத்தூதர்கள் ஏழு சபைக்காலங்களிலும் பிரமாணங்களைக் குறித்து சாட்சியிட்டார்கள்.
சபைக்காலங்களில் ஞானஸ்நானம் என்பது புறஜாதியார்களுக்கான உடன்படிக்கையின் அடையாளமாய் இருந்தது. ஏழு சபைக்காலங்களும் நிறைவடைந்தபின், ஞானஸ்நானம் என்ற அடையாளம் வெறும் மாமிச அடையாளமாகவே காணப்படும். விருத்தசேதனம் என்ற அடையாளம் கிறிஸ்து மகிமையடைந்ததும் மாமிச அடையாளமானதுபோல, ஞானஸ்நானமும் காணப்படும். புறஜாதிகளின் காலம் நிறைவடைந்ததும் ஆத்தும ஜனனம் முற்றிலுமாய் புறஜாதிகளிடத்தில் நிறைவடையும். ஆத்துமா என்ற ஆவியின் சரீரம் இல்லாத மனிதன் வெறும் மாமிச பிண்டமாகவே காணப்படுவான். அவனுக்குள் ஆவியின் இடைபாடு இருக்காது. அதன்பின்னர், சுவிசேஷத்தினாலும் ஞானஸ்நானத்தினாலும் ஒரு பயனும் இராது. சுவிசேஷமும் ஞானஸ்நானமும் ஆத்தும இரட்சிப்பிற்காகக் கட்டளையிடப்பட்டவைகளாகும்.
பொன் குத்துவிளக்கானது பாவத்தை மன்னிக்கக்கூடிய ஒளியினைக் கொண்டதாக சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்ளாத நிலை ஆத்தும ஜனனம் கிடைக்கப்பெறாத ஒன்றாகவே சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. ஆத்துமா இல்லாத நிலை ஜென்ம சுபாவமாகும். புறஜாதிகளைக் குறித்து பாவிகள் என்று பவுல் சாட்சியிட்டுள்ளான். ஆத்துமா இல்லாத புறஜாதிகள் வெறும் மாமிச பிண்டங்களாகும். ஆத்துமா பெற இயலாதிருந்த இந்தப் பாவம் நீங்க கிறிஸ்து இரத்தம் சிந்தினார். அந்த இரத்தமே புறஜாதிகளிடத்தில் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதனைப் பெற்றுக்கொள்ள கிருபையினைக் கொண்டுவந்து சேர்த்தது. அவரது இரத்தத்தில் இருந்த ஜீவன் நமக்குள் ஆத்துமா என்ற ஜீவனை உருவாக்கிற்று. இப்படி ஆத்துமா பெற்றுக் கொண்டவர்களுக்குள் ஒரு பிரமாணம் அனுப்பப்பட்டது. ஏழு சபைக்காலங்களிலும் அது சபைப் பிரமாணமாய் அனுப்பப்பட்டது. அது அந்த நாளுக்குரிய குத்துவிளக்கின் ஒளியாய் பிரகாசித்தது.
அனுப்பப்பட்ட ஏழு பொன் குத்துவிளக்குகளும் ஏழு சபைகளுக்குரிய பிரமாணங்களை ஒளியாய் சாட்சியிட்டது. ஏழாவது பொன் குத்துவிளக்கு அவருடைய நாமத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க அனுப்பப்பட்ட பிரமாணமாய் ஒளிவிட்டு பிரகாசித்தது. கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமம் பிதாவின் நாமமாய் உயர்த்தப்பட்டதைக் குறித்து அது சாட்சியிட்டது. ஜீவனைப் பெற்றவர்கள், அவருடைய வருகையிலே எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதற்காக ஒரு குத்துவிளக்கின் ஒளி சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது.
ஏழாம் தூதன் எக்காள சத்தமிடும் நாளிலே, அதாவது ஏழாம் சபைக்காலம் நிறைவடையும் நாட்களில் தேவரகசியம் நிறைவேறும் என்று யோவானுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது. இங்கே நிறைவடையும் என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ள இந்த இரகசியமானது புறஜாதிகளுக்குள் ஜெனிப்பிக்கப்பட்ட ஆத்தும ஜனனமாகும். கிருபை புறஜாதிகள் மத்தியில் நிறைவடையும் வேளையில் ஒளியினைக் கொடுக்க ஒரு குத்துவிளக்கு அனுப்பப்படும். அது ஜீவ ஒளியைக் கொடுக்கக்கூடிய தன்மை கொண்ட குத்துவிளக்காகும். அதுவே கடைசி ஏற்பாட்டின் குத்துவிளக்காகும். இந்தக் குத்துவிளக்கு ஒளிவிட்டுப் பிரகாசிக்கும் காலம் கடைசி ஏற்பாடாகும். கர்த்தரின் இரகசிய வருகையில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் மணவாட்டி இந்தக் குத்துவிளக்கின் ஒளியில் பிரகாசிப்பவளாக சாட்சியிடப்பட்டுள்ளாள்.
சக. 4: 2 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"நீ காண்கிறது என்னவென்று கேட்டார்; அதற்கு நான்: இதோ, முழுவதும் பொன்னினால் செய்யப்பட்ட குத்துவிளக்கைக் காண்கிறேன்; அதின் உச்சியில் அதின் கிண்ணமும், அதின்மேல் அதின் ஏழு அகல்களும், அதின் உச்சியில் இருக்கிற அகல்களுக்குப்போகிற ஏழு குழாய்களும் இருக்கிறது."
இஸ்ரவேலர்களுக்குள்ளாக கட்டளையிடப்பட்ட பொன் குத்துவிளக்கில் ஏழு அகல்கள் இருந்தது. அதுபோல, கடைசி ஏற்பாட்டில் அனுப்பப்படும் இந்தக் குத்துவிளக்கிலும் ஏழு அகல்கள் காணப்படும் என்று இங்கே தீர்க்கதரிசனம் உரைக்கப்பட்டுள்ளது. இஸ்ரவேலருக்குள்ளாகக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ள பொன் குத்துவிளக்கினுக்குள் ஒலிவ எண்ணெய் ஊற்றப்பட்டதுபோல, இந்தப் பொன் குத்துவிளக்கிற்குள்ளும் ஒலிவ எண்ணெய் ஊற்றப்படும். இந்தப் பொன் குத்துவிளக்கு என்பது வார்த்தையைக் குறிப்பதாகும். அது ஜீவனைக் கொடுக்கக்கூடிய அன்றைக்குரிய வார்த்தையாகும். ஜீவனுள்ளோருடைய தேசத்தில் மணவாட்டியாய் சென்றடைய தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் ஒலிவ எண்ணெய் வார்க்கப்பட்டுள்ள அந்த குத்துவிளக்கின் மகிமை இன்னதென்று அறிவார்கள்.
இந்தக் குத்துவிளக்கு பாவ மன்னிப்புக்கென்று அனுப்பப்படும் ஒளியாகிய வார்த்தைக்குச் சாட்சியிடும். மாமிசத்தில் பரிசுத்தமான ஒரு ஜீவியம் மாத்திரம் ஒரு மனிதனை பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் அழைத்துச் செல்லாது. மாமிசத்தினுடைய பரிசுத்தம் ஒரு மாமிச சரீரத்தை ஒழுங்குபடுத்தும். மாமிசத்தில் நற்கிரியைகள் செய்பவர்களின் ஜீவியம் அவர்களுடைய நன்னடத்தைக்குச் சாட்சியிடும். அவர்கள் மற்ற மனிதர்கள் மத்தியில் புகழ்ச்சியாக எண்ணப்படுவார்கள். மாமிசத்திற்குள்ளான பாவமற்ற ஜீவியம் மாத்திரம் ஒரு மனிதனை பரலோக ராஜ்யத்திற்குள்ளாக அழைத்துச் செல்லாது. மாமிச பரிசுத்தம் மாத்திரம் ஒரு மனிதனுக்கு நித்திய ஜீவனைக் கொடுக்காது.
ஆவிக்குரிய பாவம் ஒரு ஆத்துமாவை ஆக்கினைக்குள்ளாக்கும். கடைசி ஏற்பாட்டில் அந்தப் பாவத்தினை நீக்கிடக்கூடிய ஒளியினை அந்தக் குத்துவிளக்கு சாட்சியிடும். அந்தப் பாவம் இன்னதென்று சாட்சியிடுவதே வார்த்தையின் ஊழியம் ஆகும். பாபிலோனின் வேசித்தனங்களுக்கு உடன்படாதிருக்கவும், அவளுக்கு நோரிடப்போகும் வாதையிலே அகப்படாதிருக்கவும் அவளைவிட்டு வெளியேறி வர அது அறைகூவலிடும். பாவத்தைக் கண்டித்து உணர்த்தக்கூடியது வார்த்தை. இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்ட வார்த்தை. அவர் அன்று இஸ்ரவேலர்கள் மத்தியில் பாவம் இன்னதென்று சாட்சியிட்டார். சத்திய ஆவியாகிய தேற்றரவாளன் பாவத்தைக் குறித்தும், நீதியைக் குறித்தும், நியாயத்தீர்ப்பைக் குறித்தும் கண்டித்து உணர்த்துவார் என்று சாட்சியிட்டார். தேற்றரவாளன் பாவத்தை உணர்த்துவார். அது உலகம் சாட்சியிடும் பிரகாரமாக இராது. ஆவிக்குரிய பிரமாணம் ஆவியானவரால் சாட்சியிடப்படும். அந்த ஆவிக்குரிய பிரமாணமே ஒரு மனிதனை நித்திய ஜீவனுக்குரியவனாக்கும்.
வலது கைக்கும், இடது கைக்கும் வித்தியாசம் தெரியாதவர்களாய் இருக்கக்கூடிய கிறிஸ்தவர்களுக்கு மத்தியில் அந்தக் குத்துவிளக்கு அவரது ஒளியைக் குறித்து சாட்சியிடும். அந்த சாட்சிகள் கர்த்தர் அபிஷேகித்து அனுப்பப்போகும் தூதர்களாகும். அவர்கள் அந்தக் குத்துவிளக்கின் ஒளியாய் பிரகாசிப்பார்கள்.
ஏழு சபைக்காலங்களும் நிறைவடைந்தபின், இந்த ஏழு குத்துவிளக்குகளும் ஏழு தலைகள் கொண்டதாய் சாட்சியிடப்பட்டுள்ள மிருகமாகும்.
பழைய ஏற்பாட்டின் காலத்தில் புறஜாதிகள் கிருபை என்ற ஆத்தும ஜனனத்தினை பெறக்கூடிய தகுதியினை இழந்திருந்தார்கள். அதுபோல் புதிய ஏற்பாட்டின் காலத்தில் இஸ்ரவேலர்கள் அந்தக் கிருபையினை இழந்திருந்தார்கள். கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்தில் அந்தக் கிருபையானது புறஜாதிகளைவிட்டு பூரணமாய் எடுக்கப்படும். அவர்களுக்குள் ஆவியின் சரீரம் என்ற ஆத்தும சரீரம் நிறுத்தப்பட்டு விடும். அது புறஜாதிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கிருபையின் நிறைவின் காலமாகும். அதன்பின்னர், புறஜாதிகள் யாவரும் பாவிகளாகவே தீர்க்கப்படுவார்கள். அவர்கள் ஏறெடுக்கும் எந்தப் பலிகளும் கர்த்தரது சமூகத்தில் ஏற்கப்படப்போவதில்லை. சபைக்காலங்கள் நிறைவுபெற்றபின், ஒளி கொடுக்க அனுப்பப்பட்டுள்ள ஏழு சபைகளின் குத்துவிளக்குகளும் ஜீவனுக்குரிய ஒளியைக் கொடுக்காது. சபைகளின் பிரமாணங்கள் பாவத்தை நிவிர்த்தியாக்காது. பாவத்தை நிவிர்த்தியாக்கக்கூடிய ஒளியினை சபைக்குரிய குத்துவிளக்குகளால் கொடுக்க இயலாது. ஜீவனுக்குரிய ஒளியினை இழந்த சபைக்கால குத்துவிளக்குகள் மகிமை இழந்த எருசலேமின் ஆலயத்தில் வைக்கப்பட்ட குத்துவிளக்குகளைப் போலாகும். மகிமையிழந்த எருசலேம் பாபிலோனாக சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது.
வெளி. 18: 2 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவன் பலத்த சத்தமிட்டு: மகா பாபிலோன் விழுந்தது! விழுந்தது! அது பேய்களுடைய குடியிருப்பும், சகலவித அசுத்தஆவிகளுடைய காவல்வீடும், அசுத்தமும் அருவருப்புமுள்ள சகலவித பறவைகளுடைய கூடுமாயிற்று."
ஒளியிழந்த குத்துவிளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ள பாபிலோன் பேய்களுடைய குடியிருப்பாகும். அதில் வைக்கப்பட்டுள்ள குத்துவிளக்குகள் யாவும் ஜீவனுக்குரிய ஒளியைக் கொடுக்க இயலாது போகும். அதின் ஒளி இருளை நீக்காது. எனவே அதனைவிட்டு வெளியேறி ஒளியினைக் கொடுக்கக்கூடிய குத்துவிளக்கிலிருந்து வெளிப்படும் வார்த்தையினைப் பற்றிக்கொள்ள கர்த்தரது சாட்சிகள் அறைகூவல் விடுவார்கள். இந்தக் கர்த்தரது சாட்சிகள் ஒலிவ மரங்களாய் சாட்சியிடப்பட்டுள்ளார்கள். அந்த ஒலிவ மரங்களின் கனிகளிலிருந்து பிழிந்தெடுக்கப்பட்ட எண்ணெயினால் பிரகாசிக்கிற குத்துவிளக்கே ஜீவனுக்குரிய மார்க்கத்தினை சாட்சியிடும்.
சக. 4: 11 - 14 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பின்பு நான் அவரை நோக்கி: குத்துவிளக்குக்கு வலதுபுறமாகவும் அதற்கு இடதுபுறமாகவும் இருக்கிற இந்த இரண்டு ஒலிவமரங்கள் என்னவென்று கேட்டேன்.
மறுபடியும் நான் அவரை நோக்கி: இரண்டு பொற்குழாய்களின் வழியாய்த் தொங்கி, பொன்னிறமான எண்ணெயைத் தங்களிலிருந்து இறங்கப்பண்ணுகிறவைகளாகிய ஒலிவமரங்களின் இரண்டு கிளைகள் என்னவென்று கேட்டேன்.
அதற்கு அவர்: இவைகள் இன்னதென்று உனக்குத் தெரியாதா என்றார்; ஆண்டவனே, எனக்குத் தெரியாது என்றேன்.
அப்பொழுது அவர்: இவைகள் இரண்டும் சர்வலோகத்துக்கும் ஆண்டவராயிருக்கிறவரின் சமுகத்தில் நிற்கிற அபிஷேகம் பெற்றவர்கள் என்றார்."
இந்தக் குத்துவிளக்கிற்கு ஒலிவ எண்ணெயினைக் கொடுக்கும் ஒலிவ மரங்கள் கர்த்தரது சமூகத்தில் நிற்கின்ற அபிஷேகம் பெற்றவர்கள் என்று சாட்சியிடப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் சாட்சியிடப்போகும் நாமமே பிரகாசிக்கிற குத்துவிளக்கின் ஒளியாகும். அந்த ஒளியில் மட்டுமே ஜீவன் இருக்கும். அந்த ஜீவனே மனிதனுக்கு ஒளியாய் இருக்கும். அந்த ஒளி அவரது வார்த்தையில் இருக்கிறது. அந்த வார்த்தை அபிஷேகம் பெற்ற ஒலிவ மரங்களினால் சாட்சியிடப்படும்.
1 யோவா. 1: 1, 2 -ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஆதிமுதல் இருந்ததும், நாங்கள் கேட்டதும், எங்கள் கண்களினாலே கண்டதும், நாங்கள் நோக்கிப்பார்த்ததும், எங்கள் கைகளினாலே தொட்டதுமாயிருக்கிற ஜீவவார்த்தையைக்குறித்து உங்களுக்கு அறிவிக்கிறோம்.
அந்த ஜீவன் வெளிப்பட்டது; பிதாவினிடத்திலிருந்ததும், எங்களுக்கு வெளிப்பட்டதுமான நித்தியமாயிருக்கிற அந்த ஜீவனை நாங்கள் கண்டு, அதைக் குறித்துச் சாட்சிகொடுத்து, அதை உங்களுக்கு அறிவிக்கிறோம்."
அன்று அந்த ஜீவனைக் குறித்து அப்போஸ்தலர்கள் சாட்சியிட்டார்கள். அப்போஸ்தலர்கள் வேதாகமத்தினை நன்கு கற்று அறிந்தவர்கள் அல்ல. பரிசுத்த ஆவி போதித்ததை அவர்கள் ஜனங்கள் மத்தியில் சாட்சியிட்டார்கள். அவர்கள் மாமிசத்தில் வெளிப்பட்ட அந்த வார்த்தைக்கு சாட்சியிட்டார்கள். அந்த வார்த்தை பிதாவினிடத்திலிருந்து வெளிப்பட்டதை அப்போஸ்தலனாகிய யோவான் சாட்சியிட்டான். அந்த வார்த்தை புறஜாதியாரின் கிருபை நிறைவடையும் வேளையில் தன்னை வெளிப்படுத்தும். வெளிப்படுத்தப்படும் அந்த வார்த்தை கர்த்தரது சாட்சிகள் மூலம் அடையாளம் காட்டப்படும்.
கர்த்தரது சாட்சிகளின் ஊழியம் அந்த வார்த்தைக்கு சாட்சியிடும். மறைக்கப்பட்டுள்ள தேவரகசியங்கள் யாவும் அப்போது வெளிப்படுத்தப்படும். அவர்கள் பெற்ற அபிஷேகத் தைலத்தினால் பிரகாசிக்கும் குத்துவிளக்கானது கிறிஸ்தவர்களுக்கு மத்தியில் ஜீவனுக்குரிய ஒளியைக் குறித்து சாட்சியிடும்.
அந்த ஒளியினால் பிரகாசிக்க கர்த்தர் தம்முடைய அளவில்லாத கிருபையினை நமக்கும் கட்டளையிடும்படியாய் தேவ சமூகத்தில் நம்மை ஒப்புக்கொடுப்போம். கர்த்தர் தமது கிருபையினைக் கட்டளையிடுவாராக !
ஆமென்! ஆமென்!! ஆமென்!!!